VI SA/Wa 714/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzeja Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Izby Komorniczej w G. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zwrócić skarżącej, Izbie Komorniczej w G. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Skarżąca – Izba Komornicza w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej powołania na stanowisko komornika sądowego. Do skargi skarżąca załączyła potwierdzenie wpłaty na kwotę 200 złotych. Z uwagi na treść § 1 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193) zarządzeniem z 21 maja 2018 r. dokonano zwrotu nadpłaty z tytułu wpisu w kwocie 100 złotych. Pismem z 4 lipca 2018 r. skarżąca poinformowała Sąd o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Badając przesłanki określone w treści wyżej cytowanego przepisu stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne i w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.