VI SA/Wa 691/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej: "GITD") decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku R. P. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GITD z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji GIT D z dnia [...] października 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 (słownie: trzy tysiące) złotych z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej, utrzymał decyzję w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: 1. W wyniku kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu [...] sierpnia 2012 r. G I T D decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000,00 złotych w związku z wykonywaniem przejazdu po drodze krajowej nr [...] wymienionej w załączniku nr 2 pkt 7 do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., w sprawie stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2013 r. poz. 1263 ze zm.) bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, nazywanej dalej: "u.d.p."). 2. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. GITD, po rozpoznaniu ww. wniosku skarżącego, decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] sierpnia 2012 r. po drodze krajowej nr [...], na odcinku granica m. [...] (z wyłączeniem m. [...]). 3. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] października 2012 r., którą Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 25 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2660/12. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2660/12 odrzucił skargę kasacyjną od ww. postanowienia. 5. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji GITD z dnia [...] października 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2012 r., na podstawie art. 16 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem: art. 7 Konstytucji RP i art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji (który nie był ministrem ani SKO), a co za tym idzie pozbawienie strony możliwości złożenia odwołania do organu II instancji i pozostawienia jedynie możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., jak również art. 61 i art. 104 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. 6. GITD decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 i 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji GITD z dnia [...] października 2012 r., odmówił stwierdzenia jej nieważności. 7. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GITD z dnia [...] czerwca 2013 r., formułując zarzuty tożsame w treści z zarzutami podniesionymi we wniosku z dnia [...] maja 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji GITD z dnia [...] października 2012 r., w postaci naruszenia: - wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ II instancji (niebędący ministrem, ani SKO), a co za tym idzie pozbawienie strony możliwości złożenia odwołania do organu II instancji, a jedynie wniosku o ponowne rozpatrzenie, - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a., tzn. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej zasady udzielania informacji, a także art. 61 i art. 104 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego, - wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności i wątpliwości wskazanych przez stronę na etapie kontroli drogowej oraz brak przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego, - unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez wydanie decyzji i zawiadomienie o wszczęciu postępowania już podczas kontroli, co uniemożliwiło stronie skuteczne odniesienie się do postawionych zarzutów w postępowaniu wyjaśniającym, a następnie w postępowaniu odwoławczym. 8. GITD po rozpatrzeniu zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie, nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również pozostałych przesłanek z podanego przepisu Odnosząc się do zarzutów wniosku, GITD wyjaśnił, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie. Strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie do art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., ilekroć w k.p.a. jest mowa o ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu. W związku z powyższym od decyzji wydanych przez GITD przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie, a nie odwołanie. GITD podkreślił, że podstawową zasadą kodeksu postępowania administracyjnego jest określona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych, które mogą być zmienione lub uchylone tylko wówczas, gdy wynika to wprost z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bądź z przepisów prawnych szczególnych, do których kodeks odsyła. Jedną z możliwości uchylenia decyzji jest przewidziana w art. 156 § 1 k.p.a. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, z zastrzeżeniem, że regulacja zawarta w cyt. przepisie nie stanowi środka do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 k.p.a. są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego, który rozstrzyga ponownie sprawę pod względem merytorycznym, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające. Ma prawo korygować zarówno wady prawne decyzji, jak i wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub powodujące inne nieprawidłowości. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. GITD uznał, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sposób wyczerpujący odniósł się do kwestii naruszeń przepisów wskazanych przez stronę. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie podniosła nowych okoliczności i argumentów wskazujących na wyczerpanie przesłanki zawartej w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności zaś dotyczącej wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). 9. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2013 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ II instancji (niebędący ministrem, ani SKO), a co za tym idzie, pozbawienie strony możliwości złożenia odwołania do organu II instancji i pozostawienie możliwości złożenia jedynie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a., tzn. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady udzielania informacji, a także art. 61 i art. 104 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego, - wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności i wątpliwości wskazanych przez stronę na etapie kontroli drogowej oraz brak przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego, - unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez wydanie decyzji i zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz zawiadomienia o zakończeniu postępowania podczas kontroli drogowej, co uniemożliwiło skuteczne odniesienie się do postawionych zarzutów w postępowaniu wyjaśniającym, a następnie w postępowaniu odwoławczym, - art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. naruszenie art. 107 k.p.a., powielenie treści swojej decyzji jako organu I instancji, - art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej, zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a., tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji, - przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustalenia stanu faktycznego, z pominięciem obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego i z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady dążenia do prawdy obiektywnej, - przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a. i art. 136 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwotnej w sytuacji braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak pełnego materiału dowodowego w sprawie nie pozwalał na wydanie decyzji, - art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie przedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia opartych jedynie na decyzji organu I instancji, - przepisu art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów stanowiącej o obowiązku dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a w następstwie tego dokonanie błędnego przypisania przedsiębiorcy materialnoprawnej podstawy odpowiedzialności, podczas gdy ocena materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji i organ odwoławczy, w oparciu o który wydano decyzję, wskazywała na wątpliwości, - art. 7 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności i dążenia do prawdy obiektywnej, art. 9 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady informowania strony i art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu I instancji i organu odwoławczego od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał w całości zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Skarżący, powołując się na art. 15 k.p.a. i art. 127 k.p.a. podkreślił, że strona ma prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy pod względem merytorycznym, tj. dwukrotnej oceny dowodów i analizy argumentów, opinii i żądań. Uzasadnienia obu decyzji GITD nie wzbudzały zaufania strony do organów władzy publicznej. W jej ocenie świadczyły o zamiarze osiągnięcia jednego celu w postaci ukarania skarżącego. Skoro postępowanie dowodowe miało na celu ustalenie faktów prawotwórczych, determinujących wynik sprawy, to prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, w tym żądanie przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.), nie może być na podstawie uznania organu ograniczane. Organ, działając w II instancji powinien przeprowadzić jeszcze raz postępowanie. Za niewystarczające skarżący uznał stwierdzenie o utrzymaniu zaskarżonej decyzję w mocy, skoro nie sprawdzono wszystkich zagadnień w trakcie postępowania odwoławczego. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a., skarżący podkreślił, że GITD w uzasadnieniu decyzji w ograniczonym zakresie odniósł się do treści odwołania, własną argumentację sprowadził do podania przepisów prawa, pomijając całkowicie uzasadnienie przyczyn, dla których utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji skarżący podniósł szereg wątpliwości, które zostały przez organ rozpatrzone lakonicznie, niektóre całkowicie pominięte. Organ powtórzył ponownie, że kara została nałożona prawidłowa, bez wyjaśnienia powodów przyjętego stanowiska. 10. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., która mogłaby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji GITD z dnia [...] października 2012 r. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji bądź postanowieniu został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. 4. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 5. W ocenie Sądu zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów procesowych nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne. 6. W ocenie Sądu organ w skarżonej decyzji prawidłowo podnosił, że jedną z możliwości uchylenia decyzji jest przewidziana w art. 156 § 1 k.p.a. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, z zastrzeżeniem, że regulacja zawarta w ww. przepisie nie stanowi środka do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 k.p.a. są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego, który rozstrzyga ponownie sprawę pod względem merytorycznym, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające. Ma prawo korygować zarówno wady prawne decyzji, jak i wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub powodujące inne nieprawidłowości. W związku z powyższym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w ocenie Sądu żadna z nich w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła i organ nie miał podstaw do uchylenia skarżonej decyzji. Jedną z istotnych przesłanek o którym mowa w 156 § 1 k.p.a jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniu prawa, które stanowi jego kwalifikowaną formę i zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru. Sąd, oceniając sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, uznał, że zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i utrzymane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji GITD z dnia [...] października 2012 r. W skardze Skarżący podnosi m.in. zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W ocenie Sądu stwierdzenie nieważności następuje - zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 7 - na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc tkwi ona w jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane Takich wad w ocenie sądu decyzja nie zawiera. 7. Pozostałe zarzuty skargi dotyczą naruszenia przez organ przepisów normujących podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu nie są one zasadne. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu II instancji zawartym w odpowiedzi na skargę, iż postępowanie dowodowe przeprowadzono kompleksowo, treść zaskarżonej decyzji zawiera prawidłową podstawę prawną i niezbędne uzasadnienie prawne i faktyczne, w postępowaniu dążono do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, które następnie poddano szczegółowej analizie. Tak więc bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 124 § 1 i 2 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i ustaliły stan faktyczny, a następnie wyczerpująco omówiły to uzasadnieniach postanowień, wyjaśniły też podstawę prawną decyzji. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji żaden zarzut wystąpienia w sprawie przesłanek nieważności decyzji nie jest zasadny, również postępowanie administracyjnie nie zostało obarczone wadami, które powodowały by nieważność skarżonej decyzji bądź decyzji ją poprzedzającej. 8. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tegoż postępowania jest ustalenie czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek zwad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Oznacza to, że jeżeli w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., a to oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru, w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 351/04, wyroku NSA z 27 października1995 r. III SA 829/95, czy też wyroku Sądu Najwyższego z 7 marca 1996 r. III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie. 9. Odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazać należy, że ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych należy do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Naruszenie prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych nie stanowi bowiem "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu (por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 354/10 oraz z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 726/10). W konsekwencji powołanie się w toku postępowania administracyjnego przez stronę na brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, nie mogą stanowić postawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż powyżej wskazane przesłanki mogły stanowić podstawę do uchylenia decyzji po złożeniu przez stronę skargi do WSA w Warszawie od decyzji GITD z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Notabene Sąd zauważa, że strona skargę taką złożyła, lecz została ona odrzucona przez WSA w Warszawie postanowieniem z 25 lutego 2013 r., VI SA/Wa 2660/12. O rażącym naruszeniu prawa wskazanym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią takiego właśnie przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Podkreślić należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Dodatkowo należy wskazać, że wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Istnienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. musi być oczywiste, a nie być kwestii) przypuszczeń czy dociekań i nie mogą występować przy tym przesłanki negatywne. 10. Reasumując - w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art.107 § 3 k.p. a. wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.