VI SA/Wa 6404/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 17 października 2023 r. nr EA-b-1498/1141/23 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę

M. R. (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także jako: "KGP" lub "organ") z 17 października 2023 r. nr [...] (dalej także: "zaskarżona decyzja"), którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. (dalej także: "organ I instancji") z 18 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji były art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm.; dalej: "u.b.a."). Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu 27 kwietnia 2022 r. skarżący zawiadomił Komendę Powiatową Policji w W. o utraci broni wraz z amunicją. Z zeznań skarżącego wynikało, że po zakończonym polowaniu utracił posiadaną broń palną myśliwską w niewyjaśnionych okolicznościach. Skarżący wyjaśnił, że prawdopodobnie wracając z polowania zostawił broń (wraz z amunicją) przed wejściem do lokalu mieszkalnego, która następnie została przywłaszczona przez nieznanego sprawcę. Skarżący zeznał, że na co dzień przechowuje broń u swojego teścia, ponieważ nie ma możliwości jej przechowywania w miejscu swojego zamieszkania. Wobec niewykrycia sprawców 30 czerwca 2022 r. umorzono prowadzone w sprawie dochodzenia. Organ I instancji pismem z 29 sierpnia 2022 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w związku z naruszeniem zasad przechowywania lub noszenia broni, którego skutkiem była utrata broni. Skarżącego zobowiązano również do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń, które potwierdzą brak przeciwwskazań do dalszego dysponowania bronią. W dniu 8 września 2022 r. funkcjonariusz Policji w obecności skarżącego dokonał sprawdzenia warunków przechowywania broni w domu teścia (tj. w miejsce przechowywania broni wskazanym przez skarżącego) nie stwierdzając przy tym nieprawidłowości. W dniu 1 września 2022 r. powzięto wiadomość o prowadzony prowadzonym postępowaniu przygotowawczym w Komisariacie Policji w G. w związku z ujawnieniem broni odpowiadającej cechom broni utraconej przez skarżącego. Następnie uzyskano opinię biegłego potwierdzającą zgodność odnalezionej broni z bronią utraconą przez skarżącego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że utracona broń weszła w posiadanie osoby wielokrotnie karanej, która poddała się dobrowolnie karze za przestępstwa, o których mowa w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tj. "Kto, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe, słomę makową lub nowe substancje psychoaktywne albo uczestniczy w takim obrocie, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8." oraz "Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej, sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12"). W dniu 15 czerwca 2023 r. funkcjonariusz Policji w obecności skarżącego ponownie sprawdził warunki przechowywania broni w domu teścia (tj. miejscu przechowywania broni wskazanym przez skarżącego), w wyniku czego nie stwierdzono nieprawidłowości. Decyzją z 18 lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w G., wydaną na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 20 u.b.a. i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 roku w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (tj. Dz.U.2023.364; dalej: "rozporządzenie MSW") oraz art. 104, art. 107 i art. 268a k.p.a., cofną skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do okoliczności sprawy, wskazując m.in., że skarżący poinformował Komendę Powiatową Policji w W. o utracie broni, którą prawdopodobnie przywłaszczył sobie nieznany sprawca z uwagi na pozostawienie jej na klatce schodowej do lokalu mieszkalnego strony. Skarżący wyjaśnił, że na co dzień przechowuje broń u swojego teścia, ponieważ nie ma możliwości przechowywania jej w miejscu swojego zamieszkania. Ponadto zeznał, że w dniu utraty broni (tj. po polowaniu) odwiózł teścia do jego miejsca zamieszkania, gdzie zabrał on swoją broń, zaś skarżący z własną bronią udał się do domu. Dodatkowo wyjaśnił, że z samochodu zaparkowanego przed klatką, wypakował rzeczy (w tym broń) i udał się do mieszkania. Zdaniem skarżącego prawdopodobnie zostawił broń na klatce schodowej gdzie, ktoś mógł sobie ją przywłaszczyć. Następnie zeznał, że chciał odwieźć broń do swojego teścia, jednak zauważył, że nie ma jej w domu, w miejscu, w którym zawsze ją pozostawia tj. w pralni. Funkcjonariusze Policji w toku prowadzonych czynności zatrzymali zapis z kamer monitoringu, który potwierdza, że skarżący podjechał przed klatkę schodową samochodem, po czym wypakował z niego różne rzeczy, w tym przypominające futerał na broń. Ustalono, że żadna z kamer monitoringu nie obejmuje swoim zasięgiem bezpośrednio wejścia na klatkę schodową, do której wchodził skarżący oraz wnętrza budynku. Zdaniem organu I instancji skarżący będący posiadaczem broni nie wywiązał się z obowiązku sprawowania należytej kontroli nad bronią, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ponadto podkreślono, że strona deklarowała przechowywanie broni w miejscu zamieszkania teścia ponieważ nie ma możliwości jej przechowywania w miejscu swojego zamieszkania, jednak po zakończonym polowaniu zabrała broń i amunicję do swojego miejsca zamieszkania planując przechowanie jej w pralni. W ocenie organu I instancji, niezależnie od kradzieży broni, która miała miejsce tamtej nocy, strona zamierzała przechowywać broń w pralni świadomie naruszając warunki przechowywania broni określone w art. 32 ust. 1 u.b.a. oraz w § 5 ust. 1 rozporządzenia MSW. Co więcej, strona zwyczajowo przechowuje broń w domu (w pralni) tj. wbrew warunkom określonym w ww. przepisach. Okoliczność ta ma tym większe znaczenie, że skarżący nie mieszka sam lecz z żoną i wówczas jedenastoletnim synem, którzy mogli nieświadomie, czy z ciekawości zainteresować się bronią lub amunicją, do której mieli łatwy dostęp. Organ I instancji podkreślił, że Obowiązkiem posiadacza broni jest zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe przechowywanie jej w sposób określony w rozporządzeniu MSW, a więc również po zakończeniu polowania, w czasie pakowania i przemieszczania się z bronią. W okolicznościach sprawy skarżący pozostawił broń i amunicję na ziemi, przed klatką lub na klatce schodowej bez jakiegokolwiek dozoru, w tym czasie angażując się w wykonywanie innych czynności, co umożliwiło przestępcy lub przestępcom dokonanie kradzieży. Pismem z 4 sierpnia 2023 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Decyzją z 17 października 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że m.in., że podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organ I instancji, iż rażąco naruszył on zasady właściwego przechowywania broni palnej i amunicji. Powyższy wniosek Komendant Wojewódzki Policji w G. wywiódł z faktu, iż skarżący, posiadając pozwolenie na broń, nie zachował nad bronią/amunicją pełnej, całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie było możliwe jej przechowywanie w sposób, o którym mowa w § 5 rozporządzeniu MSW, a więc przez czas ich nieużywania, transportu i noszenia, czym nieumyślnie doprowadził do utraty broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, że skarżący na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z 1 sierpnia 2022 r. (sygn. akt [...]) został uznany winnym, tego, że w dniu 27 kwietnia 2022 r. o godz. 00:30 w W. na klatce schodowej do swojego lokalu mieszkalnego przechowywał broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, tj. popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a. Zdaniem organu, z wyroku jednoznacznie wynika, że do popełnienia zarzuconego skarżącemu czynu doszło w wyniku rażącego zaniedbania strony. Skarżący po zakończonym polowaniu nie zawiózł broni palnej wraz z amunicją do miejsca ich destynacji, tj. do mieszkania teścia, który również jest myśliwym i posiada pozwolenie na broń, lecz pojechał z bronią do swojego mieszkania, pomimo, iż w miejscu zamieszkania nie posiadał odpowiednich warunków do przechowywania broni i amunicji. Powyższe znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący w dniu 27 kwietnia 2022 r. przechowywał broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, co doprowadziło do utraty tych przedmiotów. Zagubiona broń została co prawda odnaleziona, niemniej okoliczność ta nie może stanowić podstawy do zachowania przez stronę prawa do dalszego dysponowania bronią palną myśliwską. W ocenie organu swoim zachowaniem stworzył bowiem zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Gdyby wymieniony dochował należytej staranności w przechowywaniu i zabezpieczeniu broni, niewątpliwie nie doszłoby do jej zagubienia. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z 17 października 2023 r. zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na jej treść, a mianowicie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezrealizowanie obowiązku uwzględnienia interesu społecznego, słusznego interesu jednostki oraz obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie, pomijając istotne względem jej rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czego istotę stanowiło niepodjęcie przez organ w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy nie dochowując należytej staranności w przedmiocie zadośćuczynienia zasadzie prawdy obiektywnej, czego egzemplifikację stanowiło (1) aprioryczne przyznanie zasadności wszelkim twierdzeniom organów ścigania w ramach postępowania wykroczeniowego zwieńczonego wydaniem wyroku przez Sąd Rejonowy w W. w sprawie pod sygn. [...] (dalej także: "wyrok"), (2) pominięcie przez organ jednostkowego i odosobnionego charakteru niedopełnienia przez skarżącego obowiązków z art. 32 ust. 1 u.b.a. (3) oparcie zaskarżonej decyzji de facto wyłącznie na powieleniu twierdzeń organów prowadzących postępowanie zwieńczone wydaniem wyroku, (4) zaniechanie weryfikacji okoliczności dotyczących naruszenia obowiązków z art. 32 ust. 1 u.b.a. w ujęciu indywidualnym i konkretnym, z pominięciem atrybutów osobistych skarżącego jako osoby dysponującej zezwoleniem na posiadanie broni palnej, w szczególności poprzez (5) nieuwzględnienie zeznań skarżącego, opinii o skarżącym z organizacji łowieckich oraz decyzji o pozwoleniu na broń oraz, finalnie, poprzez (6) stanowiące rezultat tych zaniechań przekroczenie granicy swobodnego uznania przyznanego organowi na mocy art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art 32 ust. 1 u.b.a. w postaci cofnięcia pozwolenia na broń, co kumulatywnie poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na niekorzyść skarżącego; 2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wzbudzający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a także z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, czego egzemplifikację stanowi (1) nieustosunkowanie się przez organ w ramach zaskarżonej decyzji do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, (2) zastosowanie środków prawnych nadmiernie uciążliwych wobec skarżącego jako wieloletniego posiadacza pozwolenia na broń palną oraz nieadekwatnych do okoliczności faktycznych sprawy, a także niemogących doprowadzić do realizacji celów zamierzonych przez ustawodawcę ujętych w u.b.a. oraz (3) rozpoznanie sprawy w sposób sugerujący oparcie się wyłącznie na twierdzeniach organów prowadzących postępowanie zwieńczone wydaniem wyroku, co kumulatywnie poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na niekorzyść skarżącego; 3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, czego egzemplifikację stanowi niezawiadomienie skarżącego przez organ o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków oraz wypowiedzenia się co do jego zakresu i treści, w sytuacji, gdy organ był do tego zobowiązany z mocy art. 10 § 1 k.p.a., albowiem w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie kodyfikowanej w jego ramach zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, w następstwie czego skarżącemu całkowicie uniemożliwiono odniesienie się do treści wziętych za podstawę ustaleń faktycznych poczynionych w ramach zaskarżonej decyzji oraz powołanie stosownych wniosków dowodowych, co kumulatywnie poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na niekorzyść skarżącego; 4. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, czego egzemplifikację stanowi m. in. (1) zaniechanie przez Organ wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w szczególności dowodów z zeznań skarżącego, w szczególności w zakresie depozycji świadczących o świadomości skarżącego w przedmiocie naruszenia zasad przechowywania broni, opinii o skarżącym z organizacji łowieckich oraz decyzji o pozwoleniu na broń, zamiast czego organ poprzestał de facto na uwzględnieniu wyłącznie dokumentacji z postępowania wykroczeniowego zwieńczonego wydaniem wyroku, a także (2) zaniechanie wyjaśnienia wątpliwości w niniejszej sprawie zaistniałych, czego przykład stanowi pominięcie następujących faktów: a) jednostkowego i wyjątkowego charakteru naruszenia obowiązku z art. 32 ust. 1 u.b.a. przez skarżącego, które miało miejsce wyłącznie raz, b) obiektywnego braku zaistnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego z uwagi na fakt, iż broń ostatecznie się odnalazła, w następstwie czego doszło do poczynienia przez organ błędnych ustaleń faktycznych, wśród których na szczególną uwagę zasługują autorytatywne i całkowicie subiektywne założenia organu, w myśl których skarżący nie dochował należytej staranności w przedmiocie przechowania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, w następstwie czego doszło do dokonania przez organ subsumcji w oparciu o normę z art. 18 ust 5 pkt 4) w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a., co kumulatywnie poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na niekorzyść skarżącego; 5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wszystkich dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, ograniczając się wyłącznie do przytoczenia treści przepisów prawa oraz autorytatywnych stwierdzeń o charakterze całkowicie subiektywnym, nie odnosząc się w sposób rzetelny i wyczerpujący do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez powołanie się de facto wyłącznie na twierdzeniom organów ścigania w ramach postępowania wykroczeniowego zwieńczonego wydaniem wyroku oraz objęte nimi autorytatywne i pozbawione oparcia w faktach twierdzenia, z których organ wywiódł zasadność zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a., co poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na niekorzyść skarżącego; 6. art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, polegające na przyjęciu, że cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni jest uzasadnione interesem społecznym w postaci bezpieczeństwa i porządku publicznego, w sytuacji kiedy zachowanie i postawa skarżącego wskazują, że pozostawienie mu pozwolenia na posiadanie broni nie zagraża interesowi społecznemu, co stanowi przekroczenie granicy swobodnego uznania przyznanego organowi na mocy art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a., albowiem mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy ponad wszelką wątpliwość, że w realiach niniejszej sprawy sam pojedynczy fakt utraty przez skarżącego w dniu 27 kwietnia 2022 r. broni palnej nie uzasadnia zastosowania sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia pozwolenia na broń, albowiem podstawą wydania decyzji powinien być całokształt okoliczności sprawy, w tym dotyczących zachowania skarżącego przed, a także bezpośrednio po utracie broni, jak również postawa skarżącego do dnia wydania decyzji oraz jego właściwości osobiste, których prawidłowa i wszechstronna ocena winna skutkować wydaniem decyzji o odmowie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, do czego organ również był uprawniony, albowiem norma skodyfikowana w art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a. przyznawała organowi kompetencję o charakterze fakultatywnym, za czym stwierdzić należy wprost, iż cofając skarżącemu pozwolenie na broń organ dopuścił się przekroczenia granicy swobodnego uznania, co poskutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na niekorzyść skarżącego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w trybie art. 145a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."); 2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Skarga złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 u.b.a. stanowi natomiast, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie MSW. Przepisy ww. rozporządzenia nie regulują w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień, przewidzianych w pozwoleniu na broń. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. Rozporządzenie dotyczy w istocie tylko określenia zasad przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach, zaś w kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 u.b.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1200/06), wystarczającą regulację, określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 u.b.a. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 u.b.a. rozporządzenie reguluje kwestie natury technicznej i w niczym nie wyklucza ogólnej zasady, dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 u.b.a. Obowiązkiem posiadacza broni jest zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe przechowywanie jej w sposób określony w rozporządzeniu, a więc również – jak w sprawie niniejszej – w czasie przewozu broni po zakończonym polowaniu, z tą różnicą, że skarżący zamiast przewieźć broń do teścia, który posiada odpowiednie warunki do jej przechowywania, zdecydował się zabrać ją do domu (jak to zwyczajowo robi – co wynika z jego zeznań) nieuważnie pozostawiając broń prawdopodobnie przed wejściem do mieszkania. Ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego przechowywania, co oznacza, że omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania, nawet trwającego krótką chwilę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/09). Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, wskazująca na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.b.a. z tego powodu, że pojedynczy przypadek utraty broni nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, a podstawę rozstrzygnięcia winien stanowić całokształt okoliczności sprawy, w tym zachowanie skarżącego, przed, a także bezpośrednio po utracie broni, jak również jego postawa do dnia wydania decyzji oraz jego właściwości osobiste. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze, że niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 32 ust. 1 u.b.a. miało charakter jednostkowy i odosobniony. Z zeznań skarżącego jednoznacznie wynika, że na co dzień przechowuje on broń u swojego teścia ponieważ nie ma on odpowiednich warunków do jej przechowywania w miejscu swojego zamieszkania. Z uwagi na te zeznania funkcjonariusze Policji dwukrotnie (tj. w dniu 8 września 2022 r. oraz 15 czerwca 2023 r.) przeprowadzili kontrolę warunków przechowywania broni u teścia, w wyniku których nie stwierdzono nieprawidłowości. Z kolei z zebranego materiału dowodowego wynikało, że skarżący po polowaniu odwiózł teścia (wraz z jego bronią) do domu, w którym ma on odpowiednie warunki do przechowywania broni, po czym udał się z własną bronią do swojego mieszkania, w którym takich warunków nie miał. Ponadto zeznał, że zazwyczaj broń zostawia w swoim domu, w pralni. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący pomimo tego, że zdawał sobie sprawę, że w miejscu swojego zamieszkania nie ma odpowiednich warunków do przechowywania broni, po zakończonym polowaniu nie zawiózł jej do teścia, lecz zabrał ją ze sobą do domu gdzie zwyczajowo ją przechowuje (tj. w pralni). Należy podkreślić, pomimo dwukrotnego uczestnictwa w kontroli miejsca przechowywania broni u teścia, skarżący nie wskazywał funkcjonariuszom Policji na potrzebę przeprowadzenia takiej kontroli w swoim domu (w tym pralni), lecz zeznał, że nie posiada on odpowiednich warunków do przechowywania broni w miejscu swojego zamieszkania. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłącznie należycie ustalony stan faktyczny pozwala na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i rozstrzygnięcie sprawy w sposób odpowiadający prawu. Model sądowej kontroli działalności administracji publicznej zasadniczo nie przewiduje dla sądu administracyjnego kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy administracyjnej będącej przedmiotem jego kontroli (zob. wyroki NSA z: 17 września 2020 r. sygn. akt I OSK 391/20; 16 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 5019/21; 14 marca 2024 r. III OSK 3999/21). W ocenie Sądu organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, na podstawie którego prawidłowo ustalił stan faktyczny. Nie było zatem potrzeby przeprowadzanie wnioskowanego dowodu w postaci oględzin pralni na wykazanie: 1) właściwego zabezpieczenia broni; 2) braku naruszenia zasad przechowywania broni; oraz 3) niezaistnienie przesłanek uzasadniających cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny jest więc ściśle wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, jaką jest ocena zaskarżonego aktu lub czynności zgodnie z kryterium legalności. Celem postępowania dowodowego nie jest zatem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyroki NSA z: 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05; 24 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 441/08; z 22 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1310/23). W związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy były one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i w jaki sposób zostały ocenione (por. wyroki NSA z: 16 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 554/07; 23 stycznia 2024 r. sygn. akt GSK 601/23). Zgodnie z art. 106 § 3 Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten dotyczy dodatkowych dowodów w postaci dokumentów i ma służyć ocenie, czy zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. Natomiast nie może być on podstawą do kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, którymi strona się nie zgadza, w szczególności w sytuacji gdy stan faktyczny nie budzi wątpliwości (zob. także wyrok WSA w Łodzi z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 10/09). W rozpoznawanej sprawie, skarżący (posiadający pozwolenie na broń palną do celów łowieckich od 2009 r.) pozostawił broń przed wejściem do mieszkania, w następstwie czego nastąpiło przywłaszczenie broni przez nieustaloną osobę, zatem skarżący nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 u.b.a. Gdyby skarżący dochował należytej staranności w przechowywaniu i zabezpieczeniu broni, niewątpliwie nie doszłoby do jej pozostawienia na klatce schodowej. Skarżący nie dochował należytej staranności w przechowywaniu broni, gdy rozpakowując samochód z polowania zostawił broń przed wejściem do mieszkania, a następnie poszedł spać. Prawidłowa jest zatem ocena orzekających w postępowaniu administracyjnym organów, że skarżący jako posiadacz pozwolenia na broń nie dopełnił należytej staranności w prawidłowym zabezpieczeniu broni, co doprowadziło do jej utraty. Broń palna jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym i w rękach osób nieuprawnionych (np. przestępców), stanowi zagrożenie dla takich wartości jak porządek i bezpieczeństwo publiczne, na jej posiadaczu spoczywa więc szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Pozostawienie broni przed wejściem do mieszkania stworzyło dogodne warunki do jej nielegalnego przejęcia przez nieuprawnioną osobę, co musiało doprowadzić do cofnięcia pozwolenia na broń skarżącemu. Wskazać w tym miejscu należy, co prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, że dostęp do broni ma charakter reglamentowany. Od posiadaczy pozwolenia na broń ustawodawca wymaga ścisłego przestrzegania przepisów, związanych z jej przechowywaniem i zabezpieczeniem. Nawet bowiem lekkie niedbalstwo w tym zakresie doprowadzić może do tragedii. Obowiązek zachowania należytej staranności w celu zapobieżenia utraty broni przy jej noszeniu czy przemieszczaniu wynika z art. 32 ust. 1 u.b.a. Skoro obowiązku tego skarżący nie dopełnił, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Zdaniem Sądu, nie są uzasadnione także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był bowiem wystarczający dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Podstawę dokonanych przez organy ustaleń stanowiły m.in. protokół z 27 kwietnia 2022 r. w związku ze złożonym przez skarżącego zawiadomienia o utracie broni; protokoły oględzin miejsca, protokoły przesłuchania świadka (w tym skarżącego), protokoły ze sprawdzenia warunków przechowywania broni oraz w postępowaniu odwoławczym – wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w W. z 1 sierpnia 2022 r. sygn. akt [...]. Wartość dowodowa dokumentów uzyskanych z Komendy Powiatowej Policji w W., Komendy Wojewódzkiej Policji w G., a także ww. wyroku nie mogła zostać podważona w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy przyznały prymat interesu społecznego nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na niefrasobliwy stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów - jak wykazano powyżej - skarżący nie spełnia. Na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu akcentowane przez skarżącego okoliczności dotyczące opinii o skarżącym z organizacji łowieckich. Na korzyść nie przemawia również fakt, że ostatecznie broń się odnalazła. Wymienione okoliczności nie mogą bowiem sanować konsekwencji prawnych i faktycznych stwierdzonych naruszeń zasad przechowywania broni. Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, czego skutkiem było dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, które mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Bezpodstawny jest również zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia zeznań skarżącego. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, przywołano treść zeznań skarżącego złożonych w toku prowadzonego postępowania, z który jednoznacznie wynika, że nie wiedział dokładnie gdzie pozostawił broń – najprawdopodobniej zostawił ją przed wejściem do swojego lokalu mieszkalnego. Ponadto zeznał, że w miejscu zamieszkania nie posiadał odpowiednich warunków do przechowywania broni i amunicji, jednak pomimo tego zazwyczaj zostawiał broń w swoim domu (tj. w pralni). Niezasadny jest również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu organ prowadził postepowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Podsumowując kwestię ewentualnych naruszeń prawa procesowego, w ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przy ocenie okoliczności sprawy organ wziął pod uwagę całokształt zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Przed wydaniem decyzji umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, wskazał przesłanki swojego postępowania oraz pouczył stronę o jej prawach i obowiązkach (np. w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z 29 sierpnia 2022 r.). Sąd w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3156/142007 r., iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.b.a. stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę, posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 u.b.a. Przepis art. 32 ust. 1 u.b.a. nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Należyty dozór nad bronią palną powinien być dochowywany przez cały okres jej posiadania. Dotyczy to zarówno przechowywania broni palnej w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania osoby uprawnionej. Szczególną przezorność posiadacz broni palnej powinien zachować poza miejscem zamieszkania zwłaszcza wówczas, gdy broń nie może być przechowywana w szczególnych warunkach zabezpieczenia, które ustanawia przepis § 5 rozporządzenia MSW. Utrata broni palnej poprzez pozostawienie przed wejściem do mieszkania, a więc w miejscu ogólnie dostępnym dla innych osób, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów o broni i amunicji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. stanowi ogólną kompetencję organów Policji do cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i do każdego celu, jeżeli osoba posiadająca takie uprawnienie narusza zasady bezpiecznego przechowywania broni i amunicji. W sprawie niniejszej bez wątpienia zaistniały podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną dla celów łowieckich. Z zaprezentowanych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.