VI SA/Wa 6390/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Z.Sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę

Z. Spółka Jawna z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżący", "zgłaszający", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 3 lipca 2019 r. (dalej: "zaskarżona decyzja") nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z 27 grudnia 2018 r. uznającą za zasadny sprzeciw złożony przez V.. z siedzibą w D., Węgry (dalej: "wnoszący sprzeciw" lub "uczestnik postępowania") wobec zgłoszenia znaku towarowego "D." [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 132¹ ust. 1 pkt 3 w związku z art. 152²² oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 776; dalej: "p.w.p."). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 1 października 2016 r. do Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej (dalej: "Urząd Patentowy", "UP" lub "organ") wpłynęło zgłoszenie znaku towarowego D. ([...]), wniesione przez stronę, przeznaczonego do oznaczania następujących towarów zawartych w klasie 16 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (dalej "klasyfikacja nicejska"): serwetki jednorazowe; serwetki stołowe papierowe; bibuły; papier serwetkowy; jednorazowe produkty papierowe; torebki oraz artykuły do pakowania i przechowywania z papieru, kartonu lub tworzyw sztucznych; papier; papier do pakowania prezentów; ozdoby papierowe na przyjęcia; artykuły papiernicze na przyjęcia; kartki z życzeniami; zaproszenia; teczki - artykuły papiernicze; koperty; biurowe artykuły papiernicze. W dniu 4 kwietnia 2017 r. sprzeciw wobec zgłoszenia ww. oznaczenia złożył uczestnik postępowania. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazał art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. W uzasadnieniu wnoszący sprzeciw podniósł, że przysługuje mu uprawnienie z tytułu zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem – od 16 lipca 2013 r. – unijnego znaku towarowego D., zarejestrowanego w dniu 14 stycznia 2014 r. pod numerem [...], przeznaczonego m.in. do oznaczania następujących towarów zawartych w klasie 16 klasyfikacji nicejskiej: papier, tektura i wyroby z tych materiałów, nie ujęte w innych klasach; druki; materiały introligatorskie; materiały fotograficzne; materiały biurowe; kleje do materiałów biurowych lub do celów domowych; materiały przeznaczone dla artystów; pędzle malarskie; maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem aparatów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nie ujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; matryce do druku ręcznego. W ocenie wnoszącego sprzeciw, zarejestrowany znak towarowy stanowi podstawę do odmowy ochrony prawnej dla zgłaszanego znaku, ponieważ jego podobieństwo do znaku, z którym jest porównywany, może prowadzić do ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Zgłaszający w piśmie z 28 czerwca 2018 r. wniósł o oddalenie sprzeciwu w całości, wskazując na to, że porównywane znaki towarowe w ogólnej ocenie nie są podobne i nie powodują ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Decyzją z 27 grudnia 2018 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 152²¹ w zw. z art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. – uznał sprzeciw za zasadny w całości. W uzasadnieniu organ wskazał i obszernie wyjaśnił zasadność zastosowania art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. Dokonał analizy podobieństwa porównywanych znaków towarowych w warstwie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej uwzględniając ocenę całościową oraz wskazując na elementy dominujące tych oznaczeń, poprzedzając ją ustaleniem identyczności towarów, dla których porównywane znaki towarowe zostały przeznaczone. Powyższe ustalenia oraz zdefiniowany, przeciętny krąg odbiorców były podstawą do uznania ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd i uznania zasadności sprzeciwu opartego na przywołanej podstawie prawnej. Zgłaszający złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i oddalenie sprzeciwu, a nadto o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie o unieważnienie znaku towarowego Unii Europejskiej D. o numerze [...]. Podniósł, że zaskarżona decyzja z 27 grudnia 2018 r. nie odpowiada w pełni stanowi faktycznemu i prawnemu. Nie są wystarczające ustalenia Urzędu Patentowego w zakresie oceny towarów, które wymienił enumeratywnie dla znaku przeciwstawionego, które są całkowicie niepodobne do towarów wskazanych dla znaku zgłoszonego. W odpowiedzi uczestnik postępowania wniósł o oddalenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że Urząd Patentowy dokonał prawidłowej analizy porównawczej towarów, prawidłowo zdefiniował właściwy krąg odbiorców, przeanalizował podobieństwo porównywanych oznaczeń w warstwach: wizualnej, fonetycznej, jak i znaczeniowej, a także trafnie ocenił ryzyko wprowadzenia odbiorców błąd. Ponadto w piśmie z 2 lipca 2019 r. wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania. Decyzją z 3 lipca 2019 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z 27 grudnia 2018 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 132¹ ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 152²² oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego z 3 lipca 2019 r. zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucił: 1) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w odniesieniu do następujących przepisów: - art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") – poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy zawieszenie postępowania było obligatoryjne ze względu na fakt, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ; - art. 8 k.p.a. – poprzez niezastosowanie zasady bezstronności i równego traktowania stron postępowania oraz odejście bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; naruszenie wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.); - art. 7 k.p.a. – poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez niespełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu; - art. 80 k.p.a. – poprzez niedokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, w oparciu o całokształt materiału dowodowego; - art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niezawarcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; nie zawiera wyjaśnień wszystkich ważnych okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie sprzeciwu; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w odniesieniu do przepisu art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. – poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Mając na uwadze te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z 13 lutego 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1929/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 200 i art. 205 § 2 – 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Urzędu Patentowego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że uczestnik postępowania w udzielonym mu dwumiesięcznym terminie nie zajął stanowiska, w szczególności nie zgromadził i nie przedłożył dowodów używania znaku D. nr [...], pomimo zarzutu jego nieużywania zawartego w odpowiedzi na sprzeciw. W ocenie Sądu, o ile wnoszący sprzeciw nie wykazał używania znaku wcześniejszego, czyli nie złożył jakichkolwiek dowodów ani na jego używanie, ani na usprawiedliwione nieużywanie, to zarzut zgłaszającego powinien być uznany za zasadny, a sprzeciw oddalony na podstawie art. 152¹⁹ ust. 4 zdanie 2 p.w.p. Zdaniem Sądu I instancji, organ pominął w rozstrzygnięciu podniesiony zarzut nieużywania znaku przeciwstawionego. Zatem nie mogło dojść do badania podobieństwa towarów i znaków, ryzyka w wprowadzenia w błąd odbiorców z prostej przyczyny – nie ma przeszkody w zgłoszeniu, jeżeli znak mu przeciwstawiony nie jest używany przez uprawnionego. Kwestia dowodowa w przypadku zarzutu nieużywania ma kluczowe znaczenie, co potwierdza cała sporna procedura określona w art. 152¹⁹ ust. 4 - 8 p.w.p. zmierzająca do ustalenia, czy znak przeciwstawiony rzeczywiście może być przeszkodą w rejestracji. Z uwagi na powyższe WSA w Warszawie stwierdził, że doszło do wadliwego rozstrzygnięcia poprzez naruszenie prawa materialnego art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, oraz niezastosowanie art. 152¹⁹ ust. 4 zdanie 1 p.w.p., który to mankament ma wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Od powyższego wyroku skargi kasacyjne złożyli zarówno Urząd Patentowy jak i wnoszący sprzeciw. Wyrokiem z 28 listopada 2023 r. (sygn. akt II GSK 961/20) Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił wskazany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) zasądził na rzecz Urzędu Patentowego oraz wnoszącego sprzeciw, zwrot kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że zarzut podniesiony przez skarżącego dotyczący nieużywania znaku przez wnoszącego sprzeciw należało oddalić – jak to uczynił organ – ze względu na nieupłynięcie okresu 5 lat od daty jego zgłoszenia. W dniu zgłoszenia znaku spornego D. [...] (tj. 1 października 2016 r.) nie upłynął jeszcze pięcioletni okres od daty zarejestrowania znaku wcześniejszego (tj. 14 stycznia 2014 r.). Ponadto, zdaniem NSA za usprawiedliwiony należy uznać zarzut wnoszącego sprzeciw dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 152¹⁹ ust. 4 p.w.p., a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że UP nie powinien był badać przesłanek wynikających z art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. W świetle art. 152¹⁹ ust. 4 p.w.p., zgłaszający znak towarowy może podnieść skutecznie zarzut nieużywania wcześniejszego znaku towarowego, tylko w przypadku, gdy w dacie zgłoszenia znaku będącego przedmiotem sprzeciwu upłynął okres 5 lat od daty jego zarejestrowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględni stanowisko NSA dotyczące zasadności oddalenia przez organ zarzutu nieużywania znaku towarowego podniesionego przez skarżącego w odpowiedzi na sprzeciw. Urząd Patentowy, wydając przedmiotową decyzję, nie naruszył art. 152¹⁹ ust. 4 p.w.p., gdyż zarzut nieużywania znaku wcześniejszego, podniesiony przez zgłaszającego, nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na niespełnienie warunku upływu pięciu lat od daty jego zarejestrowania. W konsekwencji Urząd Patentowy zasadnie ten zarzut oddalił. Ponadto NSA wskazał, że Sąd I instancji dokona kontroli zaskarżonej decyzji oraz oceni czy organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, o którym stanowi art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p., stanowiącym podstawę materialnoprawną sprzeciwu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 lutego 2024 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Należy zaznaczyć, że Sąd rozpoznawał sprawę ponownie – na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzednio wydanego w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stosownie do art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). W tej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które zwalniałyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z obowiązku rozpoznania sprawy zgodnie z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2024 r. W ocenie Sądu ponownie rozpoznającego sprawę, złożona przez zgłaszającego skarga na decyzję Urzędu Patentowego z 3 lipca 2019 r. nie jest zasadna. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należy oddalić zarzut podniesiony przez skarżącego dotyczący nieużywania znaku towarowego D. nr [...], gdyż od dnia jego zarejestrowania nie upłyną jeszcze pięcioletni okres, o którym mowa w art. 152¹⁹ ust. 4 ustawy p.w.p. Przechodząc do kwestii kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p., w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl tego przepisu nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Z treści ww. przepisu wynika, że dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: a) identyczności lub podobieństwa towarów, do oznaczania których znaki te są przeznaczone; b) identyczności lub podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych; c) wystąpienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów lub usług, polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Należy zaznaczyć, że ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-106/03 P, Vedial v Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, pkt 51). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy w pierwszej kolejności ocenić podobieństwo lub identyczność towarów lub usług, do oznaczania których służą porównywane znaki. Dopiero stwierdzenie jednorodzajowości towarów lub usług prowadzi do konieczności dokonania porównania oznaczeń. W celu dokonania oceny podobieństwa towarów lub usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek, w którym mogą one pozostawać. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów bądź usług, ich przeznaczenie, sposób używania towarów, sposób i miejsca ich sprzedaży lub świadczenia usług, jak również to, czy te towary bądź usługi konkurują ze sobą czy też się uzupełniają. Zdaniem Sądu, UP prawidłowo ocenił, że wskazane w znaku wcześniejszym towary należy uznać za identyczne lub jednorodzajowe do towarów, ujętych w wykazie znaku spornego. Z wykazu towarów znaku zgłoszonego ([...]), wynikało, że jest on przeznaczony do oznaczania następujących towarów zawartych w klasie 16 klasyfikacji nicejskiej: serwetki jednorazowe; serwetki stołowe papierowe; bibuły; papier serwetkowy; jednorazowe produkty papierowe; torebki oraz artykuły do pakowania i przechowywania z papieru, kartonu lub tworzyw sztucznych; papier; papier do pakowania prezentów; ozdoby papierowe na przyjęcia; artykuły papiernicze na przyjęcia; kartki z życzeniami; zaproszenia; teczki - artykuły papiernicze; koperty; biurowe artykuły papiernicze. Natomiast przeciwstawiony znak towarowy D. o numerze [...] przeznaczony został m.in. do oznaczenia następujących towarów zawartych w klasie 16 klasyfikacji nicejskiej: papier, tektura i wyroby z tych materiałów, nie ujęte w innych klasach. Jak słusznie uznał organ, przedstawione wykazy dotyczą tego samego towaru w postaci papieru. W pozostałym zakresie towary wskazane dla znaku zgłoszonego zawierają się w szeroko ujętych towarach znaku przeciwstawnego, co także przesądza o ich identyczności. Towary zawarte w wykazie znaku zgłoszonego (poza papierem) stanowią jedynie uszczegółowienie towarów takich jak: papier, wyroby z papieru oraz wyroby z tektury, które zostały wymienione w wykazie towarów znaku chronionego z wcześniejszym pierwszeństwem. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przesłanka podobieństwa towarów wynikająca z art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p została spełniona. W dalszej kolejności należało zbadać, czy pomiędzy przeciwstawionymi oznaczeniami zachodzi podobieństwo lub identyczność. W każdym przypadku konfrontowane znaki porównuje się w trzech płaszczyznach, tj. wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Przyjmuje się, że do potwierdzenia kolizji znaków towarowych wystarcza ich podobieństwo tylko w jednej z płaszczyzn. Niemniej różnicę pomiędzy znakami w jednej płaszczyźnie może zneutralizować podobieństwo występujące na innych płaszczyznach i w konsekwencji doprowadzić do wyłączenia całościowego podobieństwa oznaczeń. Przy czym nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd. Stanowisko to jest zbieżne ze stanowiskiem judykatury (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3902/16, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz doktryny (por. J. Sitko, komentarz do art. 132 w: T. Demendecki i in., Prawo własności przemysłowej. Komentarz, LEX 2015, teza 54; R. Skubisz (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14B, C.H. BECK, Instytut Nauk Prawnych PAN 2012 s. 692). Stwierdzenie bowiem braku podobieństwa oznaczeń wyłącza ryzyko wprowadzenia w błąd. W takim przypadku nawet identyczność towarów i bardzo wysoka rozpoznawalność wcześniejszego znaku nie eliminuje braku podobieństwa znaku późniejszego do znaku wcześniejszego. Granicą ochrony znaku towarowego przed niebezpieczeństwem wprowadzenia w błąd jest bowiem brak podobieństwa oznaczeń. Zdaniem Sądu, organ rzetelnie przeprowadził analizę warstwy fonetycznej porównywanych znaków i prawidłowo uznał, że są one identyczne. Należy podkreślić, że wspólna treść fonetyczna D. jest jedyną treścią fonetyczną w porównywanych znakach. Składa się ona z takiej samej ilości liter usytuowanych w tej samej kolejności. Porównywalne znaki nie posiadały innych, dodatkowych elementów fonetycznych. Analizując oznaczenia pod względem wizualnym Urząd Patentowy stwierdził, że obydwa znaki są znakami słowno-graficznymi, zawierającymi w swoim centrum ekstremalnie analogiczne elementy dominujące "D." o takich samych wartościach słownych fonetycznych oraz semantycznych (bez innych dodatkowych elementów). Elementy dominujące zastosowane w porównywanych znakach są centralnie umieszczone, bardzo wyraźne i łatwe do identyfikacji za pośrednictwem zmysłu wzroku. UP zwrócił uwagę, że postrzeganie wizualnych płaszczyzn znaków przeciwstawionych, a także ich porównanie na tych płaszczyznach opiera się przede wszystkim na obserwacji ich elementów dominujących, to znaczy identycznych słów D.. Organ podkreślił, że pomimo innych elementów graficznych, kolorystyki oraz czcionki koniecznym było rozważenie wszystkich elementów porównywanych oznaczeń, z tym, że decydujący charakter przypisuje się elementom słownym. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że na gruncie warstwy wizualnej podobieństwo pomiędzy tymi oznaczeniami należało ocenić jako bardzo duże. Natomiast oceniając warstwę znaczeniową porównywanych oznaczeń, Urząd Patentowy ustalił, że słowa "D." zastosowane w oznaczeniach przeciwstawionych pochodzą z języka angielskiego i oznaczają "stokrotkę". Ze względu na to, że porównywane oznaczenia nie posiadały innych elementów semantycznych organ ocenił, że posiadają one to samo znaczenie semantyczne. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że na gruncie warstwy semantycznej podobieństwo pomiędzy tymi oznaczeniami należało ocenić jako identyczne. Mając na uwadze powyższe, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że całościowa ocena porównywanych znaków towarowych prowadzi do wniosku, że są one do siebie podobne w stopniu, który mógłby rodzić ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia wszystkich towarów sygnowanych tymi znakami towarowymi. Silne podobieństwo porównywanych oznaczeń, a także identyczność sygnowanych przez te znaki towarów wystarczają, aby uznać porównywane znaki za silnie kolizyjne. Ze wskazanych powodów nie mógł zostać uwzględniony zarzut błędnego zastosowania art. 132¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. Urząd Patentowy prawidłowo bowiem uznał w całości za zasadny sprzeciw uczestnika, skoro znak towarowy zgłoszony przez skarżącego jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego uczestnika postępowania zarejestrowanych dla identycznych lub bardzo podobnych towarów oraz istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców tych towarów w błąd obejmujące ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego z wcześniejszym znakiem uczestnika postępowania. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ nie naruszył zasad postępowania wyrażonych w art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy sprawy oraz dokonał jego wnikliwej, szczegółowej analizy i oceny, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a zatem dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia zakresie. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa z uwzględnieniem m.in. zasad: bezstronności, równego traktowania stron oraz utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Organ sporządził uzasadnienie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.