VI SA/Wa 6325/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2024 r. sprawy ze skargi G. z siedzibą w E. na decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego z dnia 24 października 2023 r. nr BP.702.253.2022.E.2060.BKOE.6909 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z dnia 24 października 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ lub GITD) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 30 września 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 zł na [...] Sp. z o.o., Sp. K. z siedzibą w E. (dalej także jako: skarżąca lub Spółka) z tytułu wykonywania przejazdu po płatnym odcinku drogi krajowej pojazdem, w związku z wprowadzeniem do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną danych niezgodnych ze stanem faktycznym pojazdu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Dnia 12 maja 2022 r. na odcinku drogi krajowej [...] węzeł [...] - węzeł [...], wskazanym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej w związku z naruszeniem obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych pojazdu lub zespołu pojazdów oraz numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w pojeździe do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną, zatrzymano do kontroli pojazd samochodowy o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku dokonanej kontroli ustalono, że ww. pojazd samochodowy został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS), ale przed rozpoczęciem przejazdu po wskazanym odcinku drogi płatnej do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną wprowadzono nieprawidłowe dane pojazdu podlegającego obowiązkowi uiszczenia opłaty. Na podstawie danych zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym organ prowadzący postępowanie ustalił, że na dzień odnotowania naruszenia skarżąca była właścicielem opisanego pojazdu, którego masa całkowita (DMC) przekraczała 12 000 kg. Mając na uwadze poczynione ustalenia organ decyzją z dnia 30 września 2023 r., działając na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2024 r. poz., 572 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 13ia ust. 5 pkt 3, art. 13ib ust. 1 pkt 1, art. 13ib ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 dalej jako: u.d.p.) w zw. z art. 13k ust. 2b pkt 2 oraz art. 13l u.d.p., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 32 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.) nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych pojazdu lub zespołu pojazdów oraz numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w pojeździe do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [....] w dniu 12 maja 2022 r. Od tej decyzji skarżącą złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. GITD wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 24 października 2023 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ stwierdził, że w celu wnoszenia opłat elektronicznych w systemie e-TOLL strona powinna zainstalować urządzenie w pojeździe, utworzyć konto w systemie e-TOLL oraz przypiąć urządzenie do ww. pojazdu. Ponadto strona winna czuwać nad prawidłowymi danymi pojazdu figurującymi w systemie e-Toll. Powyższe obowiązki korzystającego z płatnych odcinków dróg krajowych wynikają z przepisów ustawy o drogach publicznych. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że opłata elektroniczna została uiszczona w dniu naruszenia z konta pojazdu przypisanego do starych numerów rejestracyjnych tj. [...] zdaniem organu jest nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte z uwagi na naruszenie dotyczące wprowadzenia do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną niezgodnych ze stanem faktycznym danych pojazdu lub zespołu pojazdów oraz numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w pojeździe, a nie z uwagi na nieuiszczenie opłaty elektronicznej. Organ uznał za bezsporne, że w dniu naruszenia pojazd o nr rej. [...]figurował w systemie e-Toll pod nr rej. [...], a powyższe rozbieżności ze stanem faktycznym na kanwie znowelizowanej ustawy o drogach publicznych, stanowią naruszenie, za które organ zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł zgodnie z treścią art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p. Wskazał ponadto, że z przesłanej kopii faktury wynika, iż sprzedaż kontrolowanego pojazdu nastąpiła w dniu 15 października 2021 r. tj. przeszło 7 miesiące od odnotowania niniejszego naruszenia. Z kolei stosowna zmiana w systemie e-ToIl została naniesiona dopiero w dniu 12 maja 2022 r. tj. w momencie kontroli mobilnej. Stąd też organ stwierdził, że skarżąca nie zabezpieczyła swoich interesów w sposób wystarczający. Nawiązując do zarzutu skarżącej w przedmiocie nałożenia dwóch kar pieniężnych za to samo naruszenie organ podniósł, że naruszenie objęte postępowaniem o sygnaturze [...] stwierdzone zostało w innym dniu tj. 26 grudnia 2021 r., a zatem za każde z tych naruszeń stosownie do przywołanych wyżej przepisów wymierzyć należy karę pieniężną w drodze odrębnej decyzji administracyjnej. GITD zaznaczył, że wprowadzenie odpowiednich danych pojazdu jest całkowicie zależne od strony, która wie jakim pojazdem wykonuje przejazd. Obowiązek ten należy klasyfikować jako jeden z podstawowych w zakresie obowiązywania opłaty elektronicznej, albowiem od danych o pojeździe wprowadzonych do SPOE KAS przez uprawniony podmiot, zależy prawidłowość uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ uznał również, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary lub umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wskazane przez stronę okoliczności faktyczne nie wypełniają bowiem przesłanek, o których mowa w art. 189e kpa i art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Podstawowym obowiązkiem korzystającego z płatnych odcinków dróg krajowych jest posiadanie zgodnych danych pojazdów w systemie e-ToIl ze stanem faktycznym, jeżeli strona takowego obowiązku nie dopełniła, nie można w żadnej mierze stwierdzić, że waga naruszenia prawa była znikoma. Ponadto naruszenie miało charakter jednorazowego naruszenia obowiązku i polegało na wprowadzeniu do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną niezgodnych ze stanem faktycznym danych pojazdu lub zespołu pojazdów oraz numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w pojeździe. Od opisanej decyzja skargę złożyła [...] Sp. z o.o., Sp. K. z siedzibą w E. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji GITD z dnia 30 września 2023 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: a) decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2022r. nr [...]; b) decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2023 r.nr [...]; c) potwierdzenie przelewu kary pieniężnej 1500 zł zgodnie z decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2022r. nr [...] oraz decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2023r. nr [...]; Skarżąca wskazała, że wszystkie wymienione wyżej dowody mają wykazać okoliczność nałożenia na stronę za to samo naruszenie kary pieniężnej oraz jej uiszczenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a. w zw. art. 81a § 1 k.p.a., art 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, pogłębiania zasady zaufania do działania organów administracji publicznej, zasady prawdy obiektywnej, zasady udzielania informacji oraz zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności niniejszej sprawy; - dokonanie oceny dowodów oraz okoliczności faktycznych sprawy w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów administracji publicznej; - wykładnię przepisów z pominięciem wykładni celowościowej; - niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ się kierował rozpoznając niniejszą sprawę; - niepoinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych przepisów stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej na niekorzyść strony. b) art 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; c) art. 107 § 3 k.p.a., przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu drugiej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; d) art. 189f k.p.a. § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 50 pkt 1 lit. j ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie; b) art. 13ia ust. 1 i 5 pkt 3 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie; c) art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie; d) art. 13k ust. 2b pkt 2 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2493 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja GITD, którą organ orzekł nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 1500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych pojazdu lub zespołu pojazdów oraz numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w pojeździe do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 12 maja 2023 r. W ocenie sądu mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, że organ nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 13ia ust. 1 u.d.p. w celu uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany dokonać rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Rejestracji nie dokonuje się w przypadku uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem usługi EETS. Stosownie zaś do art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu, dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, podaje poza swoimi danymi identyfikacyjnymi również dane pojazdu samochodowego w tym m.in. numer rejestracyjny. Konsekwencją niewywiązania się z obowiązku określonego w art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p. jest sankcja określna w art. 13 ust. 2b pkt 2 u.d.p., który stanowi, że za podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 i art. 131b ust. 1 pkt 1 i 3 wymierza się karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób bezsprzeczny wynika, że skontrolowany przez funkcjonariusza inspekcji drogowej w ramach kontroli mobilnej, w dniu 12 maja 2023 r., pojazd należał do skarżącej. Z danych systemu e-Toll wynika, czego skarżąca nie kwestionuje, że w dniu kontroli kontrolowany pojazd o nr rej. [...] figurował w systemie e-Toll pod nr rej. [...] Z okoliczności tych wynika zatem, że skarżąca, przed wykonaniem przejazdu nie podała do rejestru danych pojazdu zgodnych ze stanem rzeczywistym, do czego zobowiązuje powołany art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a u.d.p. Głównym zarzutem skarżącej jest zarzut naruszenia przez organ art. 13k ust. 6 u.d.p. w związku z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w jej ocenie organ nie był uprawniony do nałożenia na nią kary za naruszenie w postaci istnienia w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną niezgodnych ze stanem faktycznym danych pojazdu lub zespołu pojazdów, w sytuacji gdy za to naruszenie została ona ukarana decyzją z dnia 30 września 2022 r. nr [...] , która została utrzymana w mocy decyzją z dnia 24 października 2023 r. Skarżąca tej decyzji nie kwestionowała i uiściła należną karę. Zdaniem skarżącej naruszenie było jedno, jedynie zostało ono dwa razy wykryte i dwa razy z tytułu tego samego naruszenia została nałożona na skarżącą kara pieniężna. W ocenie Sądu zarzut podwójnego ukarania za to samo naruszenie nie jest uzasadniony. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 13k ust. 6 u.d.p. na właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i ust. 2a-2f, dotyczące danego pojazdu samochodowego, stwierdzone w trakcie jednej doby. Tymczasem naruszenie w związku z którym wydana została decyzja stanowiąca przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 12 maja 2023 r., zaś naruszenie za, które ukarano skarżącą decyzją z dnia 30 września 2022 r. nr [...] miało miejsce 26 grudnia 2022 r. Powołane naruszenia nie miały zatem miejsca w trakcie jednej doby. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że naruszenie obowiązkowi podania aktualnych danych do systemu e-Toll ma miejsce wyłącznie w czasie gdy aktualizuje się ten obowiązek tj. w momencie pierwotnej rejestracji lub aktualizacji danych i za naruszenie temu obowiązkowi obowiązany podmiot może zostać ukarany wyłącznie raz. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której uiszczenie przez przewoźnika kary za stwierdzone naruszenie w istocie zwalniałoby go od obowiązku podania do systemu e-Toll aktualnych danych o pojeździe, a już na pewno pozbawiałoby organ jakichkolwiek środków umożliwiających wyegzekwowanie spełnienia takiego obowiązku. Zdaniem Sądu obowiązek określony w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a u.d.p. powstaje albo w momencie rejestracji pierwotnej pojazdu w systemie e-Toll albo w przypadku konieczności aktualizacji danych umieszczonych w systemie. Natomiast naruszenie tego obowiązku ma miejsce za każdym razem, gdy pojazd objęty obowiązkiem opłaty elektronicznej porusza się odcinkiem drogi ujętej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z powoływanych wyżej względów nie jest trafny również zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Jak wskazano wyżej, za naruszenie stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji nie została na skarżącą nałożona wcześniej żadna kara. Stąd też zarzuty naruszenie przez GITD art. 13ia ust. 1 i 5 pkt 3, art. 13k ust. 2b pkt 2 oraz art. 13k ust. 6 pkt 1 u.d.p. zdaniem Sądu są niezasadne. Niezasadny jest w ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 50 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, błędnie powołanego w skardze jako art. 50 pkt 1 lit. j u.d.p. (u.d.p. nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej). Zgodnie z tym przepisem do zadań Inspekcji należy kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., w tym w ramach kontroli związanej z transgraniczną wymianą informacji, o której mowa w art. 13mg tej ustawy. Pojęcie "prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej" należy rozumieć szeroko. Świadczy o tym m.in. § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgodnie z którym w celu stwierdzenia, czy został naruszony obowiązek podania danych rejestrowych oraz danych, o których mowa w art. 13ib ust. 1 ustawy, kontrolujący ustala, czy dane wprowadzone do rejestru SPOE KAS są zgodne ze stanem faktycznym. Stąd też w ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego posiadają również kompetencje do przeprowadzenia kontroli pojazdu pod kątem spełnienia obowiązków określonych w art. 13ia ust. 5 W ocenie Sądu organ nie naruszył art. 189f § 1 pkt 1. ani art. 189f § 2 k.p.a. Stosownie do art. 189 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Warunkiem zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu przesłanek wskazanych w tym przepisie, a zatem zarówno znikomej wagi naruszenia prawa jak i zaprzestania naruszenia prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak też w doktrynie przyjmuje się, że zaprzestanie naruszenia prawa odnosi się wyłącznie do tzw. deliktów wieloczynowych o charakterze ciągłym, deliktów trwałych oraz deliktów popełnianych z zaniechania, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że ocena jej zaistnienia nie może odnosić się do tzw. deliktów jednoczynowych zwykłych lub skutkowych (zob. A. Wróbel, art. 189f k.p.a., t. 5 - 6, (w]: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2022; A. Celera, J.G. Firlus, art. 189f k.p.a., t. 4, (w]: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, pod red. H. Knysiak-Sudyki, WKP 2019). Skoro zatem naruszenie obowiązku określonego art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a u.d.p. aktualizuję się podczas każdego przejazdu płatnym odcinkiem drogi publicznej to należy przyjąć, że naruszenie to podobnie jak naruszenie polegające na nieuiszczeniu opłaty elektronicznej ma charakter jednoczynowy. Nie można bowiem usunąć po przejeździe, naruszenia polegającego na braku zaktualizowania danych w systemie e-Toll. Przejazd został już bowiem wykonany. Wykonanie obowiązku po terminie nie będzie stanowić usunięcia skutków naruszenia ani też zaprzestania naruszania (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1362/23). Sąd podziela ponadto pogląd organu, że naruszenia, którego dopuściła się skarżąca nie mają również znikomego charakteru. Podstawowym obowiązkiem korzystającego z płatnych odcinków dróg krajowych jest posiadanie zgodnych danych pojazdów w systemie e-ToIl ze stanem faktycznym. Prawidłowe funkcjonalnie systemu, w tym prawidłowe egzekwowanie obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej uzależnione jest m.in. od zgodności danych zgłaszanych przez użytkowników z rzeczywistością. Jak słusznie przyjął organ wprowadzenie odpowiednich danych pojazdu jest całkowicie zależne od strony, która wie jakim pojazdem wykonuje przejazd. Obowiązek ten należy klasyfikować jako jeden z podstawowych w zakresie obowiązywania opłaty elektronicznej, albowiem od danych o pojeździe wprowadzonych do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS przez uprawniony podmiot, zależy od przewoźnika. Skarżąca jako profesjonalny podmiot powinna dołożyć staranności przy organizacji przejazdu i funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, w tym zweryfikować dane, które zostały wprowadzone do systemu. Zaznaczyć należy, że jak wynika z akt sprawy sprzedaż kontrolowanego pojazdu nastąpiła w dniu 15 października 2021 r. tj. przeszło 7 miesięcy od odnotowania niniejszego naruszenia. Z kolei stosowna zmiana w systemie e-ToIl została naniesiona dopiero w dniu 12 maja 2022 r. tj. w momencie kontroli mobilnej. Należy jednoznacznie wskazać iż skarżąca nie zabezpieczyła swoich interesów w sposób wystarczający. Z tych względów zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zarówno na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., jak też art. 189 § 2 k.p.a., który uzależnia możliwość odstąpienia od ukarania od usunięcia naruszenia. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji sporządzone zostało zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Organ rozważył i odniósł się do wszystkich argumentów i zarzutów skarżącej podnoszonych w trakcie postępowania, jak też we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności ocenił podnoszony przez skarżącą zarzut dotyczący podwójnego ukarania jej za to samo naruszenie. Zdaniem Sądu organ nie uchybił również art. 7a k.p.a. określającego zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony. W niniejszej sprawie nie było bowiem żadnych wątpliwości co do treści normy prawnej stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W rezultacie na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego organ stwierdził naruszenie przepisów u.d.p. i działając w warunkach związania wymierzył skarżącej karę administracyjną na podstawie art. 13 ust. 2b pkt 2 u.d.p. Tym samym nie naruszył art. 105 k.p.a. zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącej zgłoszonych na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącą dokumenty w postaci decyzji GITD z dnia 30 września 2022r. nr [...]; decyzji GITD z dnia 24 października 2023 r.nr [...] oraz potwierdzenia przelewu kary pieniężnej 1500 zł zgodnie z wymienionymi decyzjami nie były niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie natomiast zostały wzięte pod uwagę przez Sąd jako rozszerzenie argumentacji strony na okoliczność zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że kwestia wydania przez GITD załączonych do skargi decyzji była przedmiotem oceny przez organ, który nie zakwestionował tego faktu, a zatem nie było konieczności dopuszczania przedstawionych przez skarżącą dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.