VI SA/Wa 632/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

W dniu 30 listopada 2019 r. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził w O. kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował A. W. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził dwójkę pasażerów z ul. [...] w B. do O. Usługę przewozu na ww. trasie jeden z pasażerów zamówił przy pomocy aplikacji [...]. Także opłata w wysokości 21,31 złotych za wykonanie usługi na ww. trasie, została pobrana przy pomocy aplikacji [...]. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu przedsiębiorcy S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej też w skrócie jako "S."). Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...], przy czym opis stwierdzonych naruszeń ujęto w załącznikach numer 1 i 2. W związku z ustaleniami poczynionymi podczas wspomnianej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ I instancji" lub "WITD") decyzją z dnia 16 marca 2020 r. nałożył na S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. stronę karę pieniężną w kwocie 8 000 złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.), z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenia określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. S. wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy" lub "GITD"), który z kolei, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), decyzją z dnia 9 września 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. S. Sp. z o. o. z siedzibą w W., wniosła następnie skargę na decyzję GITD z dnia [...] września 2020 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej też jako "WSA w Warszawie"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2477/20 oddalił powyższą skargę. Wyrok ten z kolei został zaskarżony przez wspomnianą spółkę skargą kasacyjną, jednakże wskutek jej cofnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 lutego 2022 roku sygn. akt II GSK 1923/21, umorzył postepowanie kasacyjne. Równolegle [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uzyskał informację z Urzędu Miasta W.(datowaną na dzień 16 stycznia 2019 roku), że osobą zarządzającą transportem w S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest P. P. (dalej też w skrócie jako "skarżący"), legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych o numerze [...]. W związku z powyższym, pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, zawiadomił P. P., o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. oraz wezwał skarżącego do przedłożenia między innymi orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przez A. W. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi ze strony skarżącego. W toku postępowania Urząd Miasta B., poinformował, że A. W. nie przedstawił w Wydziale Uprawnień Komunikacyjnych orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy kat. B. Pismem z dnia 22 lipca 2020 r. organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów dotyczących jego współpracy z S. Sp. z o.o. oraz wskazania, czy w dalszym ciągu pełni funkcję zarządzającego transportem w tej spółce. W odpowiedzi skarżący przedstawił zawartą przez niego ze wspomnianą spółką umowę o zarządzanie z dnia 11 kwietnia 2019 r. Postępowanie administracyjne, zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości dwóch tysięcy złotych, tytułem popełnienia naruszeń z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności: poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy a także art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 391 ust. 1 pkt lb u.t.d., poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą S. Sp. z o. o., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych. Zdaniem skarżącego organ I instancji błędnie uznał, iż kierowca zatrudniony był na podstawie umowy pracę i w żaden sposób nie wykazał, na jakiej podstawie skarżący ma odpowiadać za naruszenia ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy brak jest podstaw do uznana, że kierowca wykonywał przejazd w imieniu S. W ocenie skarżącego obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne adresowany jest do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2021 roku nr [...], utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. GITD podkreślił, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, w szczególności w postaci protokołu kontroli, protokołu przesłuchania pasażera w charakterze świadka, dokumentacji fotograficznej aplikacji dokumentującej zamówienie kontrolowanego przewozu wykonanej z telefonu pasażera oraz faktury za wykonaną usługę transportową jaki i samego pojazdu wraz z jego oględzinami, jednoznacznie wskazuje na to, że w dniu 30 listopada 2019 r. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez A. W. Z zeznań pasażera kontrolowanego kursu, złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, wynika w sposób niewątpliwy, iż kontrowany kurs odbył się za pośrednictwem aplikacji "[...]", poprzez którą odbyło się również pobranie opłaty z konta. Po wykonanym przewozie, pasażer otrzymał elektroniczną fakturę wystawioną przez [...] w imieniu przedsiębiorstwa S. Sp. z o.o. W chwili podjęcia kontroli drogowej, A. W. realizował usługę przewozu dwóch pasażerów z ulicy [...] w B. do O. Za wykonany przejazd, po wykonaniu przedpłaty w wysokości 7 zł, obciążono rachunek pasażera kwotą w wysokości 21,31 złotych, co daje kwotę z VAT obliczoną na kwotę 28,31 złotych. Zatem wykonawcą przewozu z dnia kontroli było przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o. W sprawie, nie przedłożono też żadnych dokumentów jak i nie przedstawiono wyjaśnień negujących przedmiotowe ustalenia. Przy czym, jak zaznaczył organ odwoławczy, osobą zarządzającą transportem drogowym w ww. spółce jest P. P., legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych [...]. Przedłożona w toku prowadzonego postępowania umowa o zarządzanie w przedsiębiorstwie transportem drogowym, zawarta w dniu 11 kwietnia 2019 r. została zawarta na czas nieokreślony a w toku postępowania, pomimo wezwania skarżący nie udzielił informacji dotyczącej ewentualnego jej ustania. Tym samym, strona niniejszego postępowania została ustalona w sposób prawidłowy. Jednocześnie w toku postępowania nie przedłożono ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przez A. W. W związku z tym prawidłowo nałożono na zarządzającego transportem w tej spółce, karę pieniężną za brak ww. orzeczeń, gdyż z uwagi na pełnioną funkcję ciążył na nim obowiązek skontrolowania, czy kierowca kontrolowanego pojazdu posiada wymagane uprawnienia i spełnia wymogi kwalifikacyjne do wykonania przewozu. GITD nie zgodził się przy tym z argumentacją skarżącego, iż obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne jest adresowany wyłącznie do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Zatrudnienie jest bowiem pojęciem szerszym niż pojęcie pracownika. Umowa o pracę jest jedną z wielu form zatrudnienia. Organ odwoławczy podkreślił, że w praktyce, w coraz większej liczbie przypadków, kierowcy wykonujący transport drogowy na rzecz i w imieniu przewoźnika nie są związani z przewoźnikiem stosunkiem pracy, a jedynie umową cywilnoprawną lub też świadczą usługi kierowania pojazdami na rzecz jednego konkretnego podmiotu, jako samodzielni przedsiębiorcy, co nie oznacza jednak, że do podmiotów tych nie mają zastosowania obowiązki przewidziane w rozdziale 7a u.t.d. Decydujące znaczenie dla powstania obowiązków ustawowych ma już sam fakt świadczenia usług lub pracy na rzecz danego podmiotu, wykonującego przewozy drogowe. Wynika to wprost z przepisu art. 39m u.t.d., który ma na celu objęcie stosowanymi wymogami wszystkich kierowców realizujących przewozy drogowe i bez znaczenia jest charakter oraz podstawa świadczenia przez kierowców powierzonych im zadań. W konsekwencji powyższego rozwiązania, obowiązek kierowania kierowcy na odpowiednie szkolenia, badania lekarskie i psychologiczne a także weryfikacja posiadania przez niego stosownych uprawnień i ukończenia wymaganego wieku, spoczywa nie tylko na przewoźniku zatrudniającym kierowcę w ramach stosunku pracy, ale również na każdym innym podmiocie powierzającym takiej osobie wykonywanie czynności kierowania pojazdami w jego imieniu i na rachunek przedsiębiorcy. W konsekwencji, w niniejszej sprawie, kontrolowany kierowca - Andrzej Winter, na dzień przeprowadzonej kontroli drogowej, bezwzględnie winien więc legitymować się niezbędnymi dokumentami w postaci orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a takowych nie posiadał. Tymczasem jednym z podstawowych obowiązków zarządzającego transportem jest weryfikacja posiadanych przez kierowców uprawnień i dochowanie pieczy nad tym, aby wykonywali oni swoją pracę zgodnie z przepisami prawa i zawsze dysponowali stosownymi dokumentami. Od strony jako osoby zarządzającej transportem jak i podmiotu zawodowo prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozów drogowych należy wymagać znajomości oraz respektowania obowiązujących przepisów. Zdaniem GITD w sprawie nie zaistniała również żadna z przesłanek, która dawałaby możliwość zastosowania wobec strony art. 92c u.t.d. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera bowiem dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego, wręcz przeciwnie, to na skarżącym ciążyły obowiązki, które nie zostały wypełnione i tym samym do stwierdzonych naruszeń doszło na skutek braku odpowiedniego działania ze strony skarżącego. Gdyby strona jako osoba nadzorująca kierowcę sprawdziła i dopilnowała, czy na dzień wykonywania zadania przewozowego posiada wymagane uprawnienia, nie doszłoby do stwierdzonych naruszeń. To skarżący z racji pełnionej funkcji jako osoba zarządzająca transportem, powinien był sprawdzić, czy kierowca zatrudniony w spółce będącej wykonawcą kontrolowanego kursu, legitymował się wymaganymi badaniami i uprawnieniami. Braki w tym zakresie, obciążą stronę. Zarządzający powinien wykazać się dbałością i starannością osiągnięcie takich rozwiązań, które nie skutkowały generowaniem nieprawidłowości. Nadto to na zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek dopilnowania, aby każdy kierowca realizujący zadania przewozowe był wyposażony w aktualne dokumenty uprawnienia. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 roku nr [...], P. P. zarzucił naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował ze spółką S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy; - art. 92a ust 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4 do ustawy w sytuacji, w której w obowiązującym stanie prawnym zniesiony został wymóg legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych w związku z uchyleniem art. 5 c ust 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym; - art. 39a ust 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39l ust 1 pkt 1b ustawy o transporcie drogowym poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą S. sp. z o. o., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych; - przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; - art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie; - art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone uprzednio w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4 (w związku z uchyleniem art. 5 c ust 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym) a także art. 39a ust 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39l ust 1 pkt 1b ustawy o transporcie drogowym. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r., nakładającą na skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, który miał miejsce w dniu 30 listopada 2019 r. w O. i odbywał się samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowanym przez A. W. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. art. 92a ust. 2, 4 i 8, i art. 92c ust. 1a u.t.d. oraz poz.: lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3 000 złotych. Natomiast stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. I tak w myśl lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 000 złotych. Stosownie do treści lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 000 złotych. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że bezspornym w sprawie jest ustalenie, iż to skarżący był w okresie, w który przewóz miał miejsce, jak i jest aktualnie, osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Skarżący tego faktu także nie kwestionuje. Tym samym uznać należy, że jest on osobą ponoszącą odpowiedzialność na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. Akcentowany przez skarżącego w treści skargi fakt uchylenia art. 5c ust 2 pkt 3 u.t.d. pozostaje przy tym irrelewantny w kontekście odpowiedzialności prawnej skarżącego. Argument, że w obowiązującym stanie prawnym zniesiony został wymóg legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych "w związku z uchyleniem art. 5c ust 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym", nie mógł mieć bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia. Otóż ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1180), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., uchylono art. 5c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis miał następujące brzmienie: "licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych". W art. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazano jedynie, że do postępowań administracyjnych w sprawach udzielenia albo zmian licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 5b ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu na dzień kontroli podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (ust. 1). Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (ust. 2). Od 1 stycznia 2020 r. ust. 2 tego przepisu otrzymał brzmienie podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zatem abstrahując, że naruszenie miało miejsce w dniu 30 listopada 2019 roku, to w stanie prawnym obowiązującym już od 1 stycznia 2020 r. nie został bynajmniej wyłączony obowiązek przedsiębiorcy wykonującego przewozy osób do wyznaczenia zarządzającego transportem albo osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem. Zniesiony jedynie został obowiązek posiadania certyfikatu kompetencji zawodowych w przypadku przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, o jakim mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 7c ustawy o transporcie drogowym pozostała bez zmian, podobnie, jak i pozostała treść art. 7a ust. 2 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zatem, skoro to skarżący był osobą zarządzającą transportem w S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., kolejną kluczową kwestią warunkującą możliwość przypisania mu odpowiedzialności za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w związku z przejazdem wykonanym w dniu 30 listopada 2019 r. w O. przez A. W., samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], jest prawidłowość ustalenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, że przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu przedsiębiorcy S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przy ul. [...] 175. Zdaniem Sądu należy przyznać rację stanowisku zajętemu przez organy obu instancji, co do prawidłowego zidentyfikowania jako przewoźnika właśnie S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. W oczywisty sposób potwierdza to bowiem znajdująca się w aktach sprawy faktura za wspomniany przejazd o numerze [...], wystawiona w imieniu S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2477/20, potwierdził, że A. W., kierując dnia 30 listopada 2019 r., samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wykonywał przewóz w imieniu przedsiębiorcy S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Jako kierujący, A. W., winien posiadać przy tym, nie tylko prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie bowiem z art. 39a ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta w myśl punktu 3 i 4 nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39j ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Według art. 39j ust. 2 u.t.d. badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666 ze zm.) Zgodnie z art. 39j ust. 3 u.t.d. zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Według art. 39j ust. 4 u.t.d. badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane: - do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; - po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy. Zgodnie z art. 39k ust. 1 ww. ustawy kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39k ust. 3 ww. ustawy badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane: - do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; - do ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy. W myśl lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 000 złotych. Stosownie do treści lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 000 złotych. W przedmiotowej sprawie prawidłowość ustaleń organów, odnośnie nieposiadania przez kierującego pojazdem orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie budzi przy żadnych zastrzeżeń. Sam kierowca w trakcie kontroli, na pytanie, czy posiada stosowne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, odpowiedział: "Wydaje mi się, że tak, lecz przy sobie ich nie mam". Jednakże nie zostały one przedstawione także w toku postępowania przez skarżącego, pomimo skierowanego do niego wezwania w tym zakresie a ponadto, w odpowiedzi na pismo organu I instancji, pismem z dnia 17 marca 2020 r. Urząd Miasta B., poinformował, iż A. W., nie przedstawił w Wydziale Uprawnień Komunikacyjnych orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy kat. B. Nota bene sam skarżący nie kwestionuje ustaleń organu odnośnie nieposiadania przez kierującego pojazdem orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Neguje on natomiast to, że jako osoba zarządzająca transportem w spółce S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. miał obowiązek wyposażyć kierowcę - który nie był zatrudniony przez spółkę na podstawie umowy o pracę - w orzeczenie lekarskie i psychologiczne. Sąd jednakże w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że weryfikacja posiadania przez kierowcę, wykonującego przejazd, stosownych uprawnień i ukończenia wymaganego wieku, spoczywa nie tylko na przewoźniku zatrudniającym kierowcę w ramach stosunku pracy, ale również na każdym innym podmiocie powierzającym takiej osobie wykonywanie czynności kierowania pojazdami w jego imieniu i na rachunek przedsiębiorcy. Ugruntowana już linia orzecznicza potwierdza, że fakt zatrudnienia kierowcy na podstawie umowy zlecenie, nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne i wyposażenie w wypis licencji zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 29 kwietnia 2021 r., III SA/Po 706/20; wyrok WSA w Lublinie z 11 marca 2021 r., III SA/Lu 1049/20 – dostępne w CBOSA). Sam bowiem charakter umowy – umowa o pracę, umowa zlecenie, nie ma znaczenia dla przyjęcia odpowiedzialności osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie za stwierdzone naruszenia. Celem przepisów nakładających na przedsiębiorcę obowiązku skierowania kierowcę na badania lekarskie i psychologiczne jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez wyeliminowanie osób, których stan zdrowia nie pozwala na pracę w charakterze kierowcy. Wymogi stawiane przedsiębiorcy w odniesieniu do zatrudnianych kierowców wskazane w przepisie art. 39a ust. 1 pkt 3, 4 u.t.d. i art. 39l u.t.d. są jednoznaczne i konieczność ich spełnienia nie jest uzależniona od podstaw prawnych zatrudnienie kierowcy przez przedsiębiorcę. Fakt zatrudnienia kierowcy na podstawie innej umowy, niż umowa o pracę, tak jak w rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie zwalniał przedsiębiorcy z obowiązku skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne. Za bezzasadny Sąd uznał więc zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia, na jakiej podstawie kontrolowany kierowca współpracował z S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz błędne przyjęcie, że był zatrudniony w ramach umowy o pracę oraz brak wyjaśnienia tych zarzutów przez organ w zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza, że kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz wyżej wymienionego przedsiębiorcy. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jednoznacznie wskazuje, że przewóz wykonywany był przez kierowcę nie posiadającego w dniu kontroli wymaganych prawem orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, był dokonywany w imieniu i na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a osobą zarządzającą transportem w tym przedsiębiorstwie był skarżący. To skarżący był w konsekwencji osobą odpowiedzialną za organizację transportu w S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a zatem zobowiązany był do podejmowania działań organizacyjnych i kontrolnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg. To od niego zależał wybór takiego kierowcy, który posiadał stosowne uprawnienia i orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Podkreślenia wymaga, że definicja osoby zarządzającej transportem została zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE. Art. 2 pkt 5 tego rozporządzenia stanowi, że zarządzający transportem to osoba fizyczna zatrudniona przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzający w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w przepisie art. 3 ust. 1 lit. b i d, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa, ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem polegającym na przykład na tym, że jest jego pracownikiem oraz posiada miejsce zamieszkanie na terenie Wspólnoty. Z kolei przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia. Przedstawione powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji, jednocześnie przepisy te wprowadzają wymogi jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie w postaci chociażby stosownego doświadczenia i posiadanej wiedzy (certyfikat). Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest wyrazem troski prawodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób. Prawodawca wymaga więc, by osoba ta posiadała dobrą reputację, odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujący przewoźników. Zatem skarżący, jako profesjonalny podmiot, zarządzający operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie w sposób rzeczywisty i ciągły, a w konsekwencji sprawujący bieżący nadzór na kierowcami, powinien, w ramach czynności zarządzania transportem w przedsiębiorstwie zastosować takie mechanizmy, które wyeliminowałyby powstawanie naruszeń w pracy kierowców. Nie sposób natomiast uznać, że skarżący wypełnił powyższe obowiązki, skoro dopuścił do sytuacji, w której kierowca – A. W. – wykonywał przewóz drogowy, nie dysponując ważnym orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podkreślenia w rozpoznawanej sprawie wymaga, że z dniem 3 września 2018 roku, na mocy nowelizacji art. 92 i art. 92a ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), w odniesieniu do osób zarządzających transportem, w miejsce odpowiedzialności wykroczeniowej wprowadzono odpowiedzialność administracyjną. Oznacza to, że dotychczas obowiązująca odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie oparta w istocie na zasadzie winy, została zmieniona i de facto zrównana z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przewóz drogowy, tj. odpowiedzialnością mającą charakter obiektywny a nie subiektywny. Odpowiedzialność administracyjna ma bowiem charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, LEX nr 1513322). Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w odnośnym załączniku do u.t.d., natomiast odstąpienie od nałożenia tej kary i zwolnienie się podmiotu wykonującego przewóz drogowy czy też – co ma miejsce w przedmiotowej sprawie – osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, z odpowiedzialności administracyjnej za dane naruszenie możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. Przywołany przepisy stanowi: "Art. 92c. 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ". W kontekście ww. regulacji wyjaśnić należy, że, o ile zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli, to wykazanie okoliczności, objętych hipotezami art. 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy (a także osoby zarządzającej transportem) za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają odpowiednio przedsiębiorcę albo osobę zarządzającą transportem. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy, skarżący w ogóle nie wykazał żadnych okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d., stąd w pełni podzielić należy stanowisko GITD, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, która dawałaby możliwość zastosowania wobec skarżącego wspomnianego przepisu. Nadto organ odwoławczy zasadnie skonstatował, że biorąc pod uwagę zawieszenie terminów administracyjnych, termin dwóch lat od ujawnienia naruszenia uległ przedłużeniu o 54 dni, a zatem na dzień wydania skarżonej decyzji, art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie znalazł zastosowania w sprawie. Ponadto Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję, nie stwierdził jakichkolwiek, uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa procesowego, mogących mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy. Organy, ustaliwszy rzeczywisty stan faktyczny sprawy, mający oparcie w zgromadzonych w aktach dokumentach, dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązujących, mających do niego zastosowanie norm, tj. art. 92a ust 2, 4 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4. W ocenie Sądu skarżone rozstrzygnięcie zostało także w sposób należyty uzasadnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.