VI SA/Wa 6187/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant spec. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę

Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej też jako "Komendant Wojewódzki", "KWP" lub "organ pierwszej instancji"), decyzją z dnia [...] marca 2023 roku nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1995, ze zm., dalej też jako "ustawa o ochronie osób i mienia" lub "uoom") skreślił G. J. (dalej też jako "skarżący" lub "strona"), z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że w myśl art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób mienia, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Tymczasem, jak ustalił Komendant Wojewódzki Policji, Prokuratura Rejonowa [...], w dniu 21 czerwca 2022 r. skierowała do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia sygn. akt [...], w którym strona występuje jako oskarżona o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 3 w zw. z art. 271 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 17 ze zm., dalej tez jako "kk") a przedmiotowe postępowanie karne prowadzone jest pod sygn. akt [...]. W ocenie organu I instancji zebrany materiał dowodowy potwierdza zatem, że przeciwko stronie prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, określonego w rozdziale XXXIV Kodeksu karnego, jako przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Jest to więc okoliczność, która zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 29 ust. 6 pkt 1 stawy o ochronie osób i mienia, stanowi obligatoryjną podstawę do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od przedmiotowej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "Komendant Główny", "KGP", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie przez organ I instancji, że postępowanie karne prowadzone przeciwko stronie stanowiło przesłankę do skreślenia jej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ponadto zarzucił organowi I instancji niezastosowanie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że strona popełniła przestępstwo umyślne, podczas gdy jej wina nie została stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Nadto zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej też jako "k.p.a."), poprzez m.in. brak należytego zgromadzenia materiału dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego, brak dążenia do rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, pominięcie zeznań strony i świadków wymienionych w postępowaniu karnym na okoliczność nieumyślnego popełnienia przestępstwa, wydanie decyzji w oparciu o domniemanie i brak uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego oraz odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego, jakim - jego zdaniem - będzie wyrok Sądu Rejonowego w [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, poprzez uzyskanie kopii dokumentów z wymienionego Sądu. Mając na uwadze powyższe, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] września 2023 roku, nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2023 roku. Organ odwoławczy wskazał, że do wszczęcia postępowania administracyjnego, a następnie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wystarczający jest fakt wszczęcia w stosunku do niego postępowania karnego o przestępstwo umyślne, co w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, bowiem w aktach znajduje się akt oskarżenia sygn. [...] z Prokuratury Rejonowej [...]. KGP zauważył, że organ I instancji poczynił również ustalenia w Sądzie Rejonowym w [...], w którym aktualnie prowadzone jest wobec strony postępowanie karne o sygn. akt [...] i uzyskał kopię aktu oskarżenia z dnia 21 czerwca 2022 r. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że także on poczynił własne ustalenia, uzyskując uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię kompletnego aktu oskarżenia oraz informację, iż przedmiotowe postępowanie karne pozostaje nadal w toku, bowiem Sąd wyznaczył kolejny termin rozprawy na dzień [...] października 2023 roku. Jednocześnie, w ocenie organu II instancji, przeprowadzenie wnioskowanego w odwołaniu dowodu z materiałów sprawy o sygn. akt [...], prowadzonej przed Sądem Rejonowym w [...], w kontekście ustalenia przez organ I instancji oraz przez organ odwoławczy, że wobec strony toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, jest całkowicie bezzasadne. KGP podkreślił, że ustalenia, jakich dokonały organy Policji, wyłączają potrzebę gromadzenia dodatkowych dowodów, bowiem według ustawodawcy wszczęcie postępowania karnego wobec kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej sankcjonowane jest obligatoryjnym skreśleniem go z listy kwalifikowanych pracowników. Organy Policji nie ustalają bowiem faktu winy, czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jak również nie posiadają uprawnień do weryfikowania ustaleń postępowania karnego i badania ich prawidłowości. Takie uprawnienia posiadają tylko organy ścigania i niezawisły sąd rozstrzygający daną sprawę. Komendant Główny Policji podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest zatem weryfikacja toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowania karnego, a wyłącznie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o ochronie osób i mienia przesłanki - w tym przypadku - do skreślenia (czy też nie) z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej G. J. W świetle powyższych wywodów, organ odwoławczy nie dostrzegł potrzeby przeprowadzania dalszych dowodów. W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej również jako: "WSA w Warszawie"), skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz Konstytucji RP. Skarżący podkreślił, że co prawda Prokuratura Rejonowa [...] w [...] skierowała do Sądu Rejonowego w [...] przeciwko niemu akt oskarżenia o przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, jednakże w postępowaniu karnym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a tym bardziej nie popełnił go umyślnie. Dlatego też, zdaniem skarżącego, na obecnym etapie nie można skreślić go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej osoby. Skarżący uważa przy tym, że Sąd Rejonowy w [...] całkowicie go uniewinni, a więc nie będzie powodu, dla którego należałoby skreślać go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Tymczasem tych wszystkich istotnych okoliczności nie ustalił ani Komendant Wojewódzki Policji ani Komendant Główny Policji, a więc, w ocenie skarżącego, nieodpowiednio poprowadzono postępowanie administracyjne. Jego zdaniem w pierwszej kolejności należało ustalić, czy rzeczywiście skarżący popełnił przestępstwo, a nie od razu dokonać skreślenia strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Nadto, w ocenie skarżącego, postępowanie administracyjne winno zostać zawieszone do czasu wydania wyroku w sprawie karnej, który dopiero stwierdzi, czy skarżący popełnił przestępstwo, czy też nie, gdyż tylko w ten sposób można zachować konstytucyjne zasady domniemania niewinności. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Organy prawidłowo bowiem ustaliły, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne. Tymczasem, podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 6 punkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Treść tego artykułu nie pozostawia wątpliwości, że w niniejszej sprawie organy Policji pozbawione są jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. W sytuacji, kiedy organ (w tym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w [...]) uzyskuje informację, że wobec pracownika ochrony zostaje wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne, zobligowany jest do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Celem powyższego artykułu jest niedopuszczenie do wykonywania zawodu pracownika ochrony osobom, które w taki sposób naruszają prawo. Potwierdzeniem tak rozumianego artykułu jest odniesienie się do ust. 2 pkt 2 tego artykułu, w którym czytamy, że do wniosku o wpis na listę kwalifikacyjną pracowników ochrony fizycznej dołącza się oświadczenie o niekaralności za przestępstwa umyślne oraz nietoczeniu się przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego o takie przestępstwa. Pokazuje to jednoznacznie, że ustawodawca nie chce dopuścić do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej, przez osoby, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełnili przestępstwo umyślne. Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy, bezspornym jest, że w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. w dniu [...] września 2023 roku, przeciwko G. J. toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w [...] [...].Wydział Karny o sygn. akt [...] (p. treść notatki służbowej z dnia 19 września 2023 roku) a kolejny termin rozprawy wyznaczony został na dzień 16 października 2023 roku. Jednocześnie z analizy znajdującego się w aktach sprawy aktu oskarżenia, skierowanego przez Prokuraturę Rejonową [...] z dnia 21 czerwca 2022 r. do Sądu Rejonowego w [...] o sygn. akt [...] (k. nr od 159 do 205), jasno wynika, że G. J. oskarżono o przestępstwo z art. 18 § 3 w zw. z art. 271 § 3 kk (punkt 12 aktu oskarżenia, zarzuty na stronach od 34 do 36). I tak art. 271 kk stanowi: "§ 1. Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. § 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8". Zgodnie z kolei z art. 18 ustawy - Kodeks karny: "§ 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. § 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. § 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie". Podkreślenia wymaga, że skoro pomocnictwo polega na ułatwieniu innej osobie popełnienia czynu zabronionego, to jego stroną podmiotową jest umyślność w postaci zamiaru zarówno bezpośredniego, jak i ewentualnego (p. wyrok SA w Warszawie z 23.06.2020 r., II AKa 5/20, LEX nr 3049436). Pomocnik musi działać bowiem w zamiarze popełnienia przestępstwa przez głównego sprawcę i musi obejmować świadomością wszystkie znamiona strony przedmiotowej przestępstwa, które przy jego pomocy ma popełnić inna osoba a zatem pomocnictwo może być dokonane tylko umyślnie (p. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...]). Z kolei czyny zabronione uregulowane w art. 271 § 1 i 2 k.k. można popełnić tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Natomiast do przypisania odpowiedzialności za czyn z art. 271 § 3 kk konieczna jest umyślność po stronie sprawcy, który dodatkowo działa z zamiarem bezpośrednim (Kodeks karny. Komentarz, Majewski Jarosław (red.), Opublikowano: WKP 2024). Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, że skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa umyślnego, typizowanego w art. 18 § 3 w zw. z art. 271 § 3 ustawy Kodeks karny. Powyższe ustalenia, były przy tym dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Podkreślenia wymaga, że dla celów odpowiedzialności administracyjnej w przypadku samego tylko wszczęcia postępowania karnego nie ma znaczenia zasada domniemania niewinności, czy też kwestionowanie przez skarżącego dokonanych w postępowaniu karnym ustaleń. Kluczową kwestia jest, że na dzień wydania skarżonej decyzji istniała przesłanka obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony tj. było prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne. Nie można zatem podzielić poglądu, iż organy naruszyły przepis art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie w zw. z art. 42 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 roku, Nr 78, poz. 483) poprzez skreślenie skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, pomimo braku skazania prawomocnym wyrokiem sądu (nadmienić w tym miejscu należy, że, pomimo braku wskazania w skardze konkretnych przepisów a jedynie ogólnego odesłania do ww. aktów prawnych, Sąd uwzględnił konstrukcję analogicznych zarzutów uprzednio sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu, stąd też odniesienie do odpowiednich przepisów). To bowiem nie ostateczny wynik postępowania karnego, lecz sam fakt jego prowadzenia w dacie wydawania decyzji przeciwko skarżącemu przesądził o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skoro wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego stanowiło przesłankę skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, to tym samym nie można przychylić się do zaprezentowanego w skardze postulatu wstrzymania się przez organy Policji z zastosowaniem ww. przepisu do zakończenia prawomocnego wyroku w ramach postępowania karnego. Bynajmniej na obowiązek zastosowania przez organy Policji art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, w przypadku wszczęcia wobec kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, postępowania karnego o przestępstwo umyślne, nie wpływa powołana w skardze zasada domniemania niewinności. Podkreślenia wymaga, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego. I tak według Trybunału Konstytucyjnego "konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Nie może być jednak rozumiana w taki sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziałujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego" (p. wyrok TK z 19 października 2004 r., sygn. K 1/04, OTK ZU nr 9/A/2004, poz. 93). Bezpośrednie uregulowanie w przepisach konstytucyjnych zasady procesu karnego, jaką jest domniemanie niewinności, nie oznacza rozciągnięcia tej gwarancji konstytucyjnej na procedury ustawowe, których celem w ogóle nie jest ustalenie naganności zachowania ludzkiego i wymierzenie sankcji. Nie ulega zatem wątpliwości, że postępowaniach prowadzonych w sprawach dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest w ogóle badana kwestia winy osoby skazanej za popełnienie wyżej wymienionych przestępstw lub wobec której toczy się postępowanie karne o ich popełnienie. W pierwszym przypadku, tj. skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego, organy Policji są związane tym wyrokiem, w drugim - wszczęcia postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw - są związane informacją o wszczęciu takiego postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2019 roku (sygn. akt II GSK 741/17), prowadzone w tego rodzaju sprawach postępowania nie mogą więc prowadzić do naruszenia zasady wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Przepis ten mówi bowiem o stwierdzeniu winy dokonywanym prawomocnym wyrokiem sądu, a więc dotyczy postępowań, w których dokonuje się orzekania w sprawie winy. Natomiast w postępowaniu w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej organy Policji działają jak organy administracji publicznej, orzekając w istocie niezależnie od winy. Wbrew zarzutom skargi, przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, nie daje w istocie organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego. Otóż zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy administracyjne, nie są przy tym uprawnione do badania okoliczności popełnienia zrzucanego pracownikowi ochrony fizycznej czynu, w tym charakteru i stopnia zawinienia, czy też przesłanek winy umyślnej. Tym samym, w świetle dyspozycji art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, irrelewantnym dla sprawy jest podnoszony w skardze argument, odnośnie braku przyznania się skarżącego do winy, tudzież przekonanie o pozytywnym dla niego wyniku postępowania, toczącego się przed sądem karnym. Reasumując, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.