VI SA/Wa 5977/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty z tytułu nadzoru finansowego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2023 roku Polska Agencja Nadzoru Audytowego, na podstawie art. 104 i 107 § 1-3 k.p.a. oraz na podstawie art. 104a, art. 55 ust. 4 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1015; dalej: "ustawa" lub "u.b.r."), § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie opłat z tytułu nadzoru wnoszonych przez firmy audytorskie w związku z wykonywaniem usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu (Dz. U. z 2019 r. poz. 2321) oraz art. 47 § 3 i art. 23 § 1 i § 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651; dalej: "o.p.") w zw. z art. 55 ust. 9 u.b.r. oraz art. 190 u.b.r., w związku z art. 90 ust. 1 pkt 7, art. 182 ust. 1 pkt 23 oraz pkt 28 u.b.r. po przeprowadzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości nieuiszczonej opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021 oraz nałożenia kary administracyjnej za nieprzedłożenie rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021 i rocznego sprawozdania za rok 2021: 1) określiła M.W. opłatę z tytułu nadzoru za rok 2021 w wysokości 1.033 (tysiąc trzydzieści trzy) złote; 2) odstąpiła od wymierzenia M.W. kary administracyjnej za nieprzedłożenie rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021 i rocznego sprawozdania za rok 2021 oraz umarzyła w tym zakresie postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Polska Agencja Nadzoru Audytowego (dalej "Organ", "Agencja") wyjaśniła, że pismem z [...] marca 2023 r. zawiadomiła M.W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie: 1) określenia wysokości nieuiszczonej za 2021 r. opłaty z tytułu nadzoru, o której mowa w art. 55 ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym; 2) wymierzenia Stronie kary administracyjnej za niewypełnienie obowiązku: a) dotyczącego wnoszenia opłat z tytułu nadzoru, o którym mowa w art. 55 ww. ustawy, tj. przedłożenia Agencji rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021; b) informacyjnego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy tj. obowiązku przekazania sprawozdania firmy audytorskiej [...] za rok 2021. Na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., Agencja wezwała Stronę do przekazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia: - informacji o wysokości rocznych przychodów z tytułu usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych wykonanych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu, osiągniętych przez Stronę w roku kalendarzowym 2021, ze wskazaniem dat osiągniętych przychodów z ww. tytułu; - informacji o usługach wykonanych przez Stronę w roku kalendarzowym 2021 oraz osiągniętych z tego tytułu przychodach w 2021 r., tj.: a) ilości i rodzaju wykonanych usług przez Stronę w 2021 r.; b) dat wykonania poszczególnych usług przez Stronę w 2021 r.; c) dat osiągnięcia przychodów z tytułu poszczególnych usług wykonanych przez Stronę w 2021 r., a także wyjaśnień o przyczynie niezłożenia rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021 oraz nieprzekazania Agencji sprawozdania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 u.b.r., za rok 2021. Ponadto Agencja wezwała Stronę do przekazania rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za 2021 r. oraz sprawozdania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 u.b.r., za 2021 r. Pismem z 21 marca 2023 r. Strona poinformowała, że roczne przychody z tytułu usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych, wykonanych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu osiągniętych w 2021 wynoszą 0 zł. Jednocześnie oświadczyła, że działalność gospodarcza pod firmą: [...] została wyrejestrowana z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z datą 31 grudnia 2020 r. Ponadto oświadczyła, że w roku 2021 r. nie wykonywała usług i nie może podać informacji na temat ilości i rodzaju wykonanych usług w 2021 r., dat wykonania poszczególnych usług w 2021 r. oraz dat osiągnięcia przychodów z tytułu poszczególnych usług wykonanych przez Stronę w 2021 r. Strona zaznaczyła, że żądanie przez Agencję złożenia rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021 jest żądaniem bez uzasadnienia. Strona podkreśliła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza została wyrejestrowana z datą 31 grudnia 2020 r. o czym informowała Agencję w pismach z 25 stycznia 2021 r., 20 września 2021 r., 27 września 2021 r., 11 października 2021 r. oraz 30 sierpnia 2022 r. Strona wskazała, że przedstawiła roczne rozliczenie opłaty z tytułu nadzoru dokonane w 2021 r. z informacją, że opłata z tytułu nadzoru nie podlega rozliczeniu ponieważ w 2021 r. nie była prowadzona żadna działalność. Poinformowała, że sprawy związane z opłatami za rok 2021 zostały przedstawione przez Organ w piśmie z 10 sierpnia 2022 r., na które Strona pismem z 30 sierpnia 2022 r. udzieliła odpowiedzi. Z uwagi na brak odpowiedzi Organu uznała, że sprawa została załatwiona pozytywnie i Organ nie ma już żadnych zastrzeżeń. Pismem z 14 czerwca 2023 r. Strona wniosła o odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej za rok 2021 z uwagi, że nie prowadziła działalności gospodarczej w 2021 roku oraz trudną sytuację materialną i zdrowotną. Pismem z 29 czerwca 2023 r. Strona została zawiadomiona o zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego w sprawie i możliwości wypowiedzenia się. Strona nie skorzystała z tego prawa. Organ powołał przepisy mające w sprawie zastosowanie i stwierdził, że do wniesienia opłaty obowiązane są wszystkie firmy audytorskie wpisane na listę firm audytorskich prowadzoną przez Agencję, bez względu na to, czy firma audytorska osiąga lub też nie przychody z tytułu wykonywania usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych. Strona do 31 marca 2021 r. była wpisana na listę firm audytorskich pod numerem [...], a zatem była zobowiązana do uiszczenia należnej opłaty z tytułu nadzoru za 2021 r. Wydając zaskarżoną decyzję Agencja uwzględniła wyjaśnienia Strony oraz fakt, że naruszenie zostało po wezwaniu usunięte. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła M.W.. Skarżąca zakwestionowała zasadność określenia wobec niej opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021. Podniosła m.in., że działalność gospodarczą z CEIDG wyrejestrowała 31 grudnia 2020 r. a wniosek o skreślenie z listy firm audytorskich przesłała do Organu 25 stycznia 2021 r. Organ początkowo nie kierował korespondencji na adres wskazany przez Skarżącą, zaczął to czynić w toku postępowania po zwróceniu uwagi przez Skarżącą. Skarżąca wskazała, że nie wiedziała, gdzie winna skierować sprawozdanie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy, a kontakt z Organem był utrudniony. Informację o tym, gdzie należy złożyć powołane sprawozdanie, Skarżącą uzyskała w samorządzie biegłych rewidentów. Skarżąca dopełniła formalności związanych ze skreśleniem z rejestru biegłych rewidentów i została skreślona z rejestru (prowadzonego przez samorząd zawodowy biegłych rewidentów), o czym została powiadomiona pismem Polskiej Izby Biegłych Rewidentów z 13 kwietnia 2021 r. Pomimo, że PIBR podjęła uchwałę 31 marca 2021 r. a Polską Agencję Nadzoru Audytowego poinformowała o powyższym niemal rok później, w ocenie Skarżącej miarodajna dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego winna być data wyrejestrowania działalności gospodarczej, tj. 31.12.2020 r. Jak podnosi Skarżąca, pomimo złożenia wniosku o skreślenie z listy firm audytorskich, wniosek ten został przez Organ pozostawiony bez rozpoznania. Skarżąca występowała o odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, nie wnosiła jednocześnie w tym zakresie w odniesieniu do opłaty z tytułu nadzoru za 2021 r., gdyż nie prowadziła działalności gospodarczej i sprawa w jej ocenie była wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy firma audytorska jest obowiązana wnieść opłatę z tytułu nadzoru za dany rok kalendarzowy w wysokości stanowiącej iloczyn stawki procentowej obowiązującej w danym roku kalendarzowym i rocznych przychodów z tytułu usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych wykonanych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu, osiągniętych przez tę firmę w danym roku kalendarzowym, jednak nie mniejszej niż 20% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za poprzedni rok kalendarzowy. Sposób i terminy rozliczenia opłat określone są w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie opłat z tytułu nadzoru wnoszonych przez firmy audytorskie w związku z wykonywaniem usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu (Dz. U. poz. 2321), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie opłat". Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opłat, roczne rozliczenie opłaty z tytułu nadzoru należnej za dany rok kalendarzowy firma audytorska składa do Organu w terminie do ostatniego dnia lutego roku następującego po danym roku kalendarzowym. Zgodnie zaś z art. 182 ust. 1 pkt 23 ustawy firma audytorska podlega karze administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy w przypadku, gdy nie przestrzega obowiązków dotyczących wnoszenia opłat z tytułu nadzoru, o których mowa w art. 55 ustawy, w tym także niezłożenia Organowi rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru. Do wnoszenia opłaty z tytułu nadzoru oraz składania Organowi jej rozliczenia obowiązane są wszystkie firmy audytorskie wpisane na listę prowadzoną przez Organ, bez względu na to, czy osiągają przychody z tytułu wykonywania usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych. Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy firma audytorska, w terminie do ostatniego dnia lutego następnego roku, przekazuje do Organu sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy, na formularzach sprawozdawczych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, zawierające dane o przychodach firmy audytorskiej oraz usługach wykonanych przez nią w poprzednim roku kalendarzowym, obejmujące informacje: 1) o liczbie, strukturze rodzajowej, podmiotowej, terytorialnej i wartościowej tych usług lub przychodów; 2) o osobach wykonujących te usługi w imieniu firmy audytorskiej; 3) o podwykonawcach wraz ze wskazaniem czynności, jakie wykonywali - w przypadku badań ustawowych; 4) o których mowa w art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylające decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.U.UE.L.2014.158.77), dalej zwanego "rozporządzeniem nr 537/2014", w przypadku badań ustawowych jednostek zainteresowania publicznego. Zgodnie zaś z art. 182 ust. 1 pkt 28 u.b.r., firma audytorska podlega karze administracyjnej za naruszenie przepisów ustawy w przypadku, gdy nie wypełnia obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 51 ustawy oraz art. 14 rozporządzenia nr 537/2014. Stosownie do art. 190 ustawy, w przypadku wypełnienia obowiązku, którego niezrealizowanie stanowiło naruszenie, o którym mowa w art. 182 ust. 1 u.b.r., można odstąpić od wymierzenia kary. W przypadku odstąpienia od wymierzenia kary postępowanie umarza się. Skarżąca w niniejszej sprawie wpisana była na listę firm audytorskich, prowadzoną przez Organ pod numerem 1686. Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, wpisana do rejestru działalności gospodarczej (CEIDG). Skarżąca prowadziła zatem działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek. Skarżąca została skreślona na swój wniosek z rejestru biegłych rewidentów uchwałą Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia 31 marca 2021 r. Uchwała weszła w życie z dniem jej podjęcia. Zgodnie z art. 18 ust. 5 ustawy, skreślenie z rejestru biegłego rewidenta, który prowadzi działalność w formie określonej w art. 46 pkt 1, powoduje również skreślenie jego firmy audytorskiej z listy, o której mowa w art. 57 ust. 1 ustawy. Podstawowym skutkiem skreślenia biegłego rewidenta z rejestru jest pozbawienie go prawa do używania tytułu zawodowego biegłego rewidenta, jak i wykonywania przez niego działalności. Po powzięciu informacji o skreśleniu Skarżącej z rejestru biegłych rewidentów Organ wykreślił wpis na liście firm audytorskich w drodze czynności materialno-technicznej, o czym Skarżąca została poinformowana. Zgodnie z art. 61 ust. 7b ustawy biegły rewident prowadzący działalność w formie określonej w art. 46 pkt 1, który został skreślony z rejestru, jest obowiązany przekazać Agencji, w postaci elektronicznej, akta zleceń usług atestacyjnych lub akta zleceń usług pokrewnych wykonanych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu w okresie ostatnich 8 lat, dokumentację systemu wewnętrznej kontroli jakości oraz informacje za dany rok kalendarzowy objęte sprawozdaniem, o którym mowa w art. 51 ust. 1, a także wnieść opłatę z tytułu nadzoru, o której mowa w art, 55, za dany rok kalendarzowy oraz dokonać rozliczenia tej opłaty. Przepis ust. 7a stosuje się. Powyższe oznacza, że skutkiem skreślenia z rejestru biegłych rewidentów jest powstanie obowiązków wyrażone w art. 61 ust. 7b ustawy. Obowiązkiem prawnym osoby - biegłego rewidenta, który został skreślony z rejestru, jest wniesienie opłaty z tytułu nadzoru za dany rok kalendarzowy. W tym stanie faktycznym i prawnym Skarżąca obowiązana zatem była do wniesienia na rzecz właściwego organu opłaty z tytułu nadzoru. Organem właściwym w tej kwestii jest od stycznia 2020 r. Polska Agencja Nadzoru Audytowego. Wpis na listę podmiotów uprawnionych jest dokonywany na wniosek danej jednostki i ma charakter konstytutywny. Każdy podmiot, który został wpisany na listę firm audytorskich, pozostaje firmą audytorską w rozumieniu ustawy do czasu skreślenia z listy firm audytorskich decyzją właściwego organu. Przyczyny skreślenia podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych zostały wymienione w art. 54 ust. 1 u.b.r. Powołany przepis stanowi ich zamknięty katalog, Przesłanki związane ze skreśleniem z listy firm audytorskich - odrębne od przesłanki wyrażonej w art. 18 ust. 5 ustawy (który bezpośrednio wskazuje skutek prawny decyzji o skreśleniu z rejestru i jest przesłanką odrębną dla ustania statusu firmy audytorskiej), określono w art. 61 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu skreślenie firmy audytorskiej z listy następuje m.in. w przypadku złożenia przez firmę audytorską wniosku o skreślenie z listy (pkt 1) lub zaprzestania spełniania wymogów, o których mowa w art. 46 (pkt 4) i zgodnie z ust. 2, m.in. w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, Organ podejmuje wówczas decyzję o skreśleniu firmy audytorskiej z listy. Należy jednak zwrócić uwagę na brzmienie art. 61 ust. 7 pkt 1, który stwierdza, że firma audytorska jest obowiązana przekazać Organowi, w postaci elektronicznej, akta zleceń usług atestacyjnych lub akta zleceń usług pokrewnych wykonanych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu w okresie ostatnich 8 lat, dokumentację systemu wewnętrznej kontroli jakości oraz informacje za dany rok kalendarzowy objęte sprawozdaniem, o którym mowa w art. 51 ust. 1, a także wnieść opłatę z tytułu nadzoru, o której mowa w art. 55, za dany rok kalendarzowy, oraz dokonać rozliczenia tej opłaty, w przypadku gdy złożyła wniosek o skreślenie z listy pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania a w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie skreślenia firmy audytorskiej z listy firm audytorskich z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 lub 6, w terminie określonym przez Organ, nie dłuższym niż 30 dni. W myśl ust. 7a w przypadku gdy firma audytorska, o której mowa w ust. 7, za poprzedni rok kalendarzowy nie złożyła sprawozdania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 lub nie dokonała rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru, o której mowa w art. 55, przekazuje to sprawozdanie lub rozliczenie wraz z dokumentacją, o której mowa w ust. 7. Obowiązki firmy audytorskiej określone w tym przepisie są zatem niezbędnym wymogiem ustawowym w postępowaniu o skreślenie firmy audytorskiej a brak ich wypełnienia uniemożliwia rozpatrzenie wniosku i skutkuje zobowiązaniem Organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie w ust. 8 wskazuje się, że jeżeli obowiązki, o których mowa w ust. 7, nie zostały wykonane, w przypadkach, o których mowa w ust. 7 pkt 2 lub 3, odpowiedzialność za ich wykonanie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym rozstrzygnięcie o skreśleniu firmy audytorskiej z listy stało się ostateczne, ciąży solidarnie na biegłych rewidentach, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej określonej w tym przepisie. Powyższe oznacza, że w przypadku, w którym skreślenie firmy audytorskiej miałoby nastąpić na wniosek, brak wykonania jakiegokolwiek obowiązku określonego w ust. 7, w tym wniesienia opłaty z tytułu nadzoru za dany rok kalendarzowy, skutkowałby koniecznością pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie w przypadku wszczęcia i prowadzenia postępowania z urzędu taki obowiązek również się aktualizuje a jego niewypełnienie wprawdzie nie skutkuje brakiem wydania decyzji w przedmiocie skreślenia, jednak oznacza przeniesienie obowiązku prawnego na biegłego rewidenta, który prowadził działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek. W każdym zatem przypadku nawet jeżeli podejmowane są czynności związane z wykreśleniem firmy audytorskiej z listy firm audytorskich z urzędu lub na wniosek, podobnie jak ma to miejsce w przypadku określonym w art. 61 ust. 7b ustawy, fakt pozostawania w danym roku kalendarzowym na liście firm audytorskich skutkuje powstaniem stosunku administracyjnoprawnego pomiędzy podmiotem a Organem, wyrażającym się w obowiązkach o charakterze fiskalnym i sprawozdawczym za rok kalendarzowy, w którym pozostawał on na liście firm audytorskich a w każdym przypadku utraty statusu obowiązek ten podlega stosownemu wyegzekwowaniu. Skarżąca informowała o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem o zaprzestaniu spełniania wymogów, o których mowa w art. 46 pkt 1 ustawy, jednak postępowanie w tej sprawie nie zostało wszczęte z urzędu. Przekazanie informacji miało miejsce z końcem stycznia 2021 r., a zatem nawet w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu niezwłocznie, to jest w lutym 2021 r., Organ obowiązany byłby do wezwania Skarżącej do wypełnienia obowiązków wskazanych w art. 61 ust. 7 ustawy, a w braku ich wykonania i skreślenia z urzędu, do wypełnienia obowiązku na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy. Do obowiązków tych należało wniesienie opłaty z tytułu nadzoru za dany rok kalendarzowy, a zatem za rok kalendarzowy 2021. Z kolei postępowanie z wniosku Skarżącej wniesionego w czerwcu 2021 r. nie zostało wszczęte, a wniosek został pozostawiony bez rozpoznania w związku z brakami formalnymi wniosku. Z uwagi na okoliczność, że zgodnie z art. 61 ust. 7b ustawy aktualne stały się obowiązki wskazane w powołanym przepisie a osobą obowiązaną do ich wykonania była Skarżąca, która tych obowiązków nie wykonała, Organ obowiązany był do określenia z urzędu wysokości opłaty z tytułu nadzoru na rok 2021 r. W myśl art. 55 ust. 4 ustawy, w przypadku niewywiązania się przez firmę audytorską z obowiązku, o którym mowa w art. 55 ust. 1 lub 2 ustawy, a zatem w przypadku braku wniesienia opłaty z tytułu nadzoru za dany rok kalendarzowy, Organ wydaje decyzję administracyjną określającą wysokość opłaty. Stosownie do art. 55 ust. 9 ustawy, do opłat z tytułu nadzoru stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 23 § 2 pkt 1 o.p., organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Pismem z 21 marca 2023 r. Skarżąca poinformowała, że w 2021 r. nie wykonywała żadnych usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych. Zgodnie zatem z przyjętym oświadczeniem przyjęto, że Skarżąca nie osiągnęła w 2021 r. przychodów z tytułu wykonania usług atestacyjnych oraz usług pokrewnych zgodnie z krajowymi standardami wykonywania zawodu, zatem Skarżąca obowiązana była uiścić opłatę w wysokości minimalnej, która za 2021 r. wynosiła 1.033 złote. Podstawy prawne wydania decyzji określającej oraz przepisy zastosowane w sprawie w związku z czynnością określenia opłaty z tytułu nadzoru zostały Skarżącej wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Organ poinformował również Skarżącą o jej obowiązkach wynikających z art. 47 § 3 o.p. tj. jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić oraz o brzmieniu art. 55 ust. 8 pkt 1 ustawy i art. 53 § 4 o.p. Skarżąca w dacie wydania decyzji nie figurowała na liście firm audytorskich i nie miała dostępu do Systemu Rejestracji i Ewidencji Firm Audytorskich STREFA, a roczne rozliczenie opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021 oraz sprawozdanie roczne za rok 2021 przesłała w formie papierowej. Skarżąca współpracowała z Organem udzielając wyjaśnień o przyczynie nieprzestrzegania obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 ustawy oraz art. 55 ustawy za 2021 r. w zakresie przedłożenia rocznego rozliczenia opłaty z tytułu nadzoru za rok 2021. Zgodnie z art. 190 ustawy w przypadku wypełnienia obowiązku, którego niezrealizowanie stanowiło naruszenie, o którym mowa w art. 182 ust. 1, Organ może odstąpić od wymierzenia kary. W przypadku odstąpienia od wymierzenia kary postępowanie umarza się. Zważywszy na powyższe Organ zasadnie podjął decyzję o odstąpieniu od wymierzenia kary za powołane naruszenia i umorzył w tym zakresie postępowanie w sprawie. W konsekwencji Sąd uznał, że Organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania Organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, a swoje stanowisko uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł, jak w sentencji wyroku.