VI SA/Wa 5696/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 lipca 2023 r. nr DPG-V.6340.26.2023 w przedmiocie powołania na stanowisko asesora komorniczego oddala skargę

Decyzją z 20 lipca 2023 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 20 lipca 2023 r.") Minister Sprawiedliwości (dalej: "organ" lub "Minister") utrzymał w mocy decyzję z 21 lutego 2023 r. nr [...] (dalej: "decyzja z 21 lutego 2023 r.") Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. (dalej: "Prezes Sądu Apelacyjnego" lub "organ I instancji") stwierdzającą, że decyzja z 25 lutego 2022 r. nr [...] (dalej: "decyzja z 25 lutego 2022 r.") powołująca M. P. (dalej: "skarżący" lub "strona") na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. (dalej: "kancelaria Komornika Sądowego") M. M. (dalej: "Komornik Sądowy") utraciła moc. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: "k.p.a.") oraz art. 144 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 590, 614; dalej: "u.k.s."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 25 lutego 2022 r. skarżący został powołany na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 131 ust. 1 u.k.s. Pismem z 7 kwietnia 2022 r. Prezes Sądu Apelacyjnego poinformował skarżącego, że decyzja o powołaniu go na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego jest ostateczna. Dodatkowo pouczono, iż zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s., skarżący jest zobowiązany w terminie 14 dni zawrzeć umowę o pracę z komornikiem, a następnie, w ciągu 7 dni od jej podpisania, zawiadomić o tym prezesa właściwego sądu rejonowego. Pismem z 28 czerwca 2022 r. Prezes Sądu Apelacyjnego zwrócił się do Komornika Sądowego o udzielenie informacji, czy doszło do zawarcia umowy o pracę ze skarżącym. W odpowiedzi Komornik Sądowy poinformował, że skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w tutejszej kancelarii. Pismem z 2 lutego 2023 r. Prezes Sądu Rejonowego dla W.. w W. (dalej: "Prezes Sądu Rejonowego") poinformował Prezesa Sądu Apelacyjnego, że skarżący w dniu 31 stycznia 2023 r. skontaktował się z Sekretariatem Wiceprezesa Sądu i przekazał informację, iż nie zawiadomił Prezesa Sądu Rejonowego o zawarciu umowy o pracę z Komornikiem Sądowym, zgodnie z wymogami art. 135 ust. 2 u.k.s. Pismem z 3 lutego 2023 r. Prezes Sądu Rejonowego poinformował organ I instancji, że skarżący złożył wniosek o wyznaczenie terminu ślubowania. Dodatkowo Prezes Sądu Rejonowego wskazał, iż umowa o pracę z Komornikiem Sądowym została zawarta w dniu 1 listopada 2021 r. W związku z tym Prezes Sądu Rejonowego zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji w sprawie ewentualnego zastosowania przepisu art. 137 u.k.s. W odpowiedzi Prezes Sądu Apelacyjnego wyjaśnił, że zgodnie z art. 135 u.k.s., nowopowołany asesor komorniczy ma obowiązek zawarcia umowy o pracę z komornikiem w terminie 14 dni od dnia, w którym został poinformowany przez prezesa sądu apelacyjnego, że decyzja o powołaniu jest ostateczna. Jeśli asesor nie wypełni tego obowiązku w wyznaczonym terminie, prezes właściwego sądu rejonowego musi odmówić odebrania od niego ślubowania (art. 136 u.k.s.), co skutkuje utratą mocy powołania zgodnie z art. 137 u.k.s. Wskazano również, że skarżący został poinformowany o ostateczności decyzji o powołaniu na stanowisko asesora komorniczego pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r., doręczonym 28 kwietnia 2022 r. W piśmie tym pouczono go o obowiązkach wynikających z art. 135 u.k.s., w tym o konieczności zawiadomienia prezesa sądu rejonowego o zawarciu umowy o pracę z komornikiem w terminie 7 dni od dnia jej podpisania. Przypomniano także, że na mocy art. 137 u.k.s., odmowa złożenia ślubowania lub niezłożenie go z własnej winy we wskazanym terminie powoduje utratę mocy prawnej powołania na stanowisko asesora. Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. Prezes Sądu Rejonowego poinformował skarżącego, że jego wniosek o wyznaczenie terminu ślubowania nie może zostać uwzględniony. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 135 u.k.s. asesor ma obowiązek nawiązać stosunek pracy z komornikiem w terminie 14 dni, a następnie powiadomić o tym właściwego prezesa sądu rejonowego. Z kolei, zgodnie z art. 136 ust. 1 tej ustawy, prezes właściwego sądu rejonowego, w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o zawarciu przez asesora umowy o pracę, jest zobowiązany odebrać od asesora ślubowanie. Natomiast, zgodnie z art. 137 u.k.s., jeśli asesor odmówi złożenia ślubowania lub nie złoży go z własnej winy w określonym terminie, powołanie traci moc, co stwierdza prezes właściwego sądu apelacyjnego. Prezes Sądu Rejonowego, powołując się na stanowisko doktryny, wskazał, że brak zawarcia umowy o pracę w wymaganym terminie uniemożliwia odbiór ślubowania, co w konsekwencji skutkuje utratą mocy powołania. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wyznaczenie terminu ślubowania dopiero po upływie około 9 miesięcy od dnia, w którym decyzja o jego powołaniu stała się ostateczna. Ponadto, pismem z 10 lutego 2023 r., Prezes Sądu Rejonowego zwrócił się do Komornika Sądowego z prośbą o wskazanie, czy skarżący wykonywał w jego kancelarii czynności określone w art. 138 u.k.s. W odpowiedzi na wezwanie Komornik Sądowy poinformował, że z powodu braku złożenia ślubowania skarżący nie podejmował ani nie podejmuje w jego kancelarii czynności określonych w art. 138 u.k.s. Decyzją z 21 lutego 2023 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w W. stwierdził, że decyzja z 25 lutego 2022 r. powołująca skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego utraciła moc. Jako podstawę wydania tej decyzji wskazano art. 137 u.k.s. Pismem z 23 marca 2023 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z 21 lutego 2023 r. Zaskarżoną decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję z 21 lutego 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister, po zwięzłym przedstawieniu stanu faktycznego, wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2022 r. skarżący został powołany na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego. Następnie, pismem z 7 kwietnia 2022 r., został powiadomiony o ostatecznym charakterze tej decyzji oraz poinformowany, że zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s., jest zobowiązany w terminie 14 dni do zawarcia umowy o pracę z komornikiem, a w ciągu 7 dni od zawarcia tej umowy do powiadomienia prezesa właściwego sądu rejonowego o jej zawarciu. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący nie dopełnił obowiązku poinformowania Prezesa Sądu Rejonowego w ustawowym terminie 7 dni, co skutkowało niewyznaczeniem terminu ślubowania. W e-mailu z 1 lutego 2023 r., a więc osiem miesięcy po otrzymaniu informacji o ostateczności decyzji i pouczeniu o obowiązkach wynikających z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s., skarżący poinformował Prezesa Sądu Rejonowego, że umowa o pracę została zawarta 1 listopada 2021 r., a także zwrócił się o wyznaczenie terminu ślubowania. Minister podkreślił, że artykuł 135 u.k.s. jednoznacznie nakłada obowiązek zawarcia umowy o pracę przez asesora komorniczego w określonym terminie, a wcześniejsze zawarcie umowy, tj. przed powołaniem na stanowisko, nie może zostać uznane za prawidłowe wykonanie tego obowiązku. Organ uznał za bezzasadne twierdzenia skarżącego, iż zaniechanie poinformowania prezesa sądu o zawarciu umowy o pracę było niezawinione. Argumentacja skarżącego, oparta na twierdzeniu, że został on powołany na stanowisko asesora komorniczego na mocy już nieobowiązującej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (dalej: "u.k.s.e."), i dlatego nie był świadomy istnienia obowiązku wynikającego z art. 135 ust. 2 u.k.s., nie stanowi usprawiedliwienia i nie przemawia na jego korzyść. Minister wyjaśnił, że przepisy dotyczące powołania asesora komorniczego ustalają terminy w sposób sekwencyjny, a działania związane z zawarciem umowy o pracę, powiadomieniem prezesa sądu oraz odebraniem ślubowania są wzajemnie uzależnione. Minister zaznaczył, że wcześniejsze zawarcie umowy o pracę na stanowisku asesora komorniczego przed formalnym powołaniem przez Prezesa Sądu Apelacyjnego nie spełnia ustawowych wymogów. Nawet jeśli hipotetycznie uznać umowę zawartą przed powołaniem za wykonanie obowiązku, to z akt sprawy wynika, że skarżący nie poinformował Prezesa Sądu Rejonowego w wymaganym terminie. Niedochowanie terminów dotyczących zawarcia umowy oraz niezawiadomienie prezesa sądu uniemożliwiło odebranie ślubowania przez asesora w terminie określonym w art. 136 ust. 1 u.k.s. Minister podkreślił, że odpowiedzialność za uchybienie tym obowiązkom spoczywa na skarżącym. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 20 lipca 2023 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 135 ust. 1 u.k.s., poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka niezawarcia umowy o pracę w terminie, podczas gdy umowa o pracę została zawarta przed dniem wydania ostatecznej decyzji o powołaniu mnie na asesora komorniczego; b) art. 135 ust. 2 u.k.s., poprzez błędną wykładnię przepisu, polegającą na uznaniu, że niepowiadomienie przez asesora komorniczego o zawarciu umowy o pracę w terminie 7 dni od dnia jej zawarcia stanowi zawinione niezłożenie ślubowania w terminie bądź odmowę złożenia ślubowania, co skutkuje utratą mocy decyzji o powołaniu, zgodnie z art. 137 u.k.s., podczas gdy przepis ten nie przewiduje negatywnych konsekwencji za brak terminowego przekazania informacji o zawarciu umowy o pracę; c) art. 137 u.k.s., poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, że spełnione zostały przesłanki opisane w tym przepisie, uzasadniające utratę mocy decyzji o powołaniu skarżącego na asesora komorniczego, podczas gdy nie doszło do niezłożenia ślubowania we wskazanym przez Sąd Rejonowy terminie ani do odmowy jego złożenia, co jest warunkiem zaistnienia sankcji przewidzianej w tym przepisie; d) art. 135 ust. 2 w zw. z art. 137 u.k.s., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że niedokonanie przez asesora komorniczego powiadomienia o zawarciu umowy o pracę w terminie 7 dni obarczone jest sankcją w postaci utraty mocy powołania, podczas gdy przepisy te nie przewidują sankcji za brak takiego zawiadomienia, a sankcja ta ma zastosowanie jedynie w przypadku niezłożenia ślubowania w wyznaczonym terminie z przyczyn zawinionych lub odmowy jego złożenia. W przedmiotowej sprawie nie doszło jednak do wyznaczenia terminu ślubowania, a zatem termin do jego złożenia nie rozpoczął biegu; 2. przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, mimo zaistnienia wątpliwości dotyczących normy prawnej określonej w art. 135 ust. 2 u.k.s., co skutkowało wydaniem decyzji o utracie mocy decyzji powołującej mnie na asesora komorniczego, podczas gdy Minister Sprawiedliwości był zobowiązany uwzględnić istniejące wątpliwości i rozstrzygnąć je na moją korzyść; b) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 21 lutego 2023 r., w szczególności brak odniesienia do zarzutu niezastosowania art. 7a § 1 k.p.a., pomimo wystąpienia istotnych wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony, zwłaszcza w zakresie konsekwencji niepowiadomienia o zawarciu umowy o pracę, gdy przepis wprost nie określa takich konsekwencji; c) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, co przejawiało się w: – zastosowaniu wobec skarżącego sankcji, która nie wynika wprost z naruszonej normy prawnej, oraz nieuprawnionym zastosowaniu rozszerzonej wykładni art. 135 ust. 2 u.k.s.; – pominięciu faktu, że opieszałość Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie uniemożliwiła skarżącemu wszczęcie na nowo procedury powołania na asesora komorniczego i odbycie dwuletniej asesury przed upływem 6 lat od dnia pierwszego powołania, za co negatywne konsekwencje ponosi wyłącznie skarżący. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 21 lutego 2023 r., zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego do odebrania od niego ślubowania, a także o zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, które mogłoby uzasadniać jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony w ciągu czternastu dni od zawiadomienia nie zażądają przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie zarówno skarżący, jak i organ wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W związku z tym sprawa została rozpoznana w tym trybie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, odnosi się do zgodności z prawem, chyba że przepisy ustaw stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że sąd nie ocenia zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości ani słuszności, lecz wyłącznie pod kątem jej zgodności z prawem. Zgodnie z art. 135 ust. 1 u.k.s. w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego o tym, że decyzja o powołaniu na stanowisko asesora jest ostateczna, asesor obowiązany jest zawrzeć umowę o pracę z komornikiem, o którym mowa w art. 131 ust. 4 albo art. 134 ust. 3 lub 4. Z kolei zgodnie z ustępem 2 tego artykułu, o zawarciu umowy o pracę asesor zawiadamia prezesa właściwego sądu rejonowego w terminie 7 dni od dnia zawarcia tej umowy. Zgodnie z art. 137 u.k.s., jeżeli asesor odmówi złożenia ślubowania lub z własnej winy nie złoży go w wyznaczonym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza prezes właściwego sądu apelacyjnego. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że decyzją z 25 lutego 2022 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w W. powołał skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego. Następnie, pismem z 7 kwietnia 2022 r., Prezes Sądu Apelacyjnego poinformował skarżącego, że decyzja z 25 lutego 2022 r. jest ostateczna. W piśmie tym jednocześnie podkreślono, że zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s., skarżący powinien w terminie 14 dni zawrzeć umowę o pracę z komornikiem, a w terminie 7 dni od jej zawarcia zawiadomić prezesa właściwego sądu rejonowego. Sąd zauważa, że skarżący dopiero w dniu 1 lutego 2023 r. skontaktował się z właściwym sądem rejonowym, przesyłając wiadomość e-mail, w której wniósł o wyznaczenie terminu ślubowania w związku z zawarciem umowy o pracę z kancelarią Komornika Sądowego. W przesłanej wiadomości wskazał, że umowa ta została zawarta w dniu 1 listopada 2021 r., czyli przed tym, jak decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego o powołaniu go na stanowisko asesora komorniczego stała się ostateczna. Skarżący podkreślił, że sytuacja ta nie wynikła z jego winy, ponieważ, jako asesor komorniczy powołany na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, nie był świadomy obowiązku złożenia ślubowania. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że zawinione działanie ma miejsce, gdy ktoś działa z zamiarem wywołania określonego skutku lub co najmniej dopuszcza jego wystąpienie. W jego przypadku nie miał zamiaru doprowadzić do sytuacji, w której powołanie straciłoby moc. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 137 u.k.s. powołanie asesora traci moc, jeśli asesor z własnej winy nie złoży ślubowania we wskazanym terminie, natomiast w jego przypadku nie doszło do wyznaczenia terminu przez Prezesa Sądu. Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 135 ust. 1 u.k.s., skarżący był zobowiązany do zawarcia umowy o pracę z Komornikiem Sądowym w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia przez Prezesa właściwego sądu apelacyjnego o ostateczności decyzji o powołaniu na stanowisko asesora. Pismem z 7 kwietnia 2022 r. Prezes Sądu Apelacyjnego poinformował skarżącego, że decyzja z 25 lutego 2022 r. stała się ostateczna. Skarżący odebrał to pismo w dniu 28 kwietnia 2022 r., co oznacza, że od tej daty należy liczyć 14-dniowy termin na zawarcie umowy. Warto podkreślić, że w piśmie tym skarżący został również poinformowany, iż zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s. powinien w terminie 14 dni zawrzeć umowę o pracę z Komornikiem Sądowym oraz w terminie 7 dni od zawarcia umowy zawiadomić o tym fakcie prezesa właściwego sądu rejonowego. Sąd stwierdza, że skarżący nie zawarł umowy o pracę z Komornikiem Sądowym, o której mowa w art. 135 u.k.s., a w związku z tym nie powiadomił prezesa właściwego sądu rejonowego o jej zawarciu w wymaganym 7-dniowym terminie, liczonym od dnia podpisania tej umowy. Należy wyjaśnić, że art. 135 ust. 1 u.k.s. określa termin na zawarcie umowy (14 dni od dnia zawiadomienia przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego o ostateczności decyzji o powołaniu na stanowisko asesora), rodzaj umowy (umowa o pracę) oraz podmiot, z którym umowa ta powinna być zawarta (komornik, o którym mowa w art. 131 ust. 4 lub art. 134 ust. 3 lub 4). Zatem, aby asesor mógł przystąpić do złożenia ślubowania, o którym mowa w art. 136 u.k.s., był zobowiązany do zawarcia umowy spełniającej wszystkie wymogi określone w art. 135 ust. 1 u.k.s., a nie jakiejkolwiek umowy. Ponadto, zgodnie z art. 136 ust. 4 u.k.s., z dniem złożenia ślubowania asesor uzyskuje prawo do wykonywania czynności określonych w art. 138 u.k.s. W związku z tym umowa powinna regulować prawa i obowiązki asesora zgodnie z jego kompetencjami wynikającymi z art. 138 u.k.s. Sąd stwierdza, że umowa o pracę zawarta z Komornikiem Sądowym przed otrzymaniem zawiadomienia prezesa właściwego sądu apelacyjnego o ostateczności decyzji o powołaniu na stanowisko asesora nie spełnia wymogów określonych w art. 135 ust. 1 u.k.s. Zdaniem Sądu, taka umowa nie została zawarta w terminie przewidzianym w tym artykule (tj. w ciągu 14 dni od dnia zawiadomienia przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego o ostateczności decyzji o powołaniu na stanowisko asesora), a jej treść nie mogła dotyczyć wykonywania czynności określonych w art. 138 u.k.s., które są zarezerwowane dla asesorów po złożeniu ślubowania w ramach asesury komorniczej. Na marginesie należy zauważyć, że pismem z 5 lipca 2022 r. Komornik Sądowy poinformował Sąd Apelacyjny w W. o zatrudnieniu skarżącego na podstawie umowy o pracę w jego kancelarii. Następnie, pismem z 20 lutego 2023 r., poinformował Prezesa Sądu Rejonowego, że w związku z brakiem złożenia ślubowania skarżący nie wykonywał w jego kancelarii czynności wymienionych w art. 138 u.k.s. Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym, choć art. 137 u.k.s. przewiduje utratę mocy powołania w przypadku odmowy złożenia ślubowania lub niezłożenia go w określonym terminie z winy asesora, przepis ten powinien być stosowany także w odniesieniu do wymogów określonych w art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s. Przepisy te ustanawiają bowiem niezbędne kroki poprzedzające odebranie ślubowania. Zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s., przed odebraniem ślubowania, o którym mowa w art. 136 ust. 1 u.k.s., asesor zobowiązany jest do: – zawarcia umowy o pracę z komornikiem sądowym w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego o tym, że decyzja o powołaniu na stanowisko asesora jest ostateczna; – zawiadomienia właściwego prezesa sądu rejonowego o zawarciu umowy o pracę w terminie 7 dni od dnia jej zawarcia. Z kolei, zgodnie z art. 136 ust. 1 u.k.s., po spełnieniu powyższych obowiązków przez asesora, prezes właściwego sądu rejonowego odbiera od niego ślubowanie w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zawarciu umowy o pracę. Sekwencyjność powyższych terminów oraz ich wzajemne powiązanie wskazują, że konsekwencje odmowy złożenia ślubowania lub niezłożenia go w terminie z winy asesora, o których mowa w art. 137 u.k.s., mają również zastosowanie do obowiązków asesora wynikających z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s. W przeciwnym wypadku, tj. przyjęcia, że obowiązki wynikające z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s. nie są obarczone konsekwencjami wynikającymi z art. 137 u.k.s., mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której asesor, świadomie i wbrew przepisom, mógłby unikać zawarcia umowy o pracę z komornikiem sądowym lub nie informować prezesa właściwego sądu rejonowego o jej zawarciu. Na marginesie należy zauważyć, że takie postępowanie byłoby sprzeczne z treścią roty ślubowania, o której mowa w art. 136 ust. 1 u.k.s., w szczególności z fragmentem: "Ślubuję uroczyście jako asesor komorniczy powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem i sumiennie (...)". Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie skarżący został poinformowany o ostateczności decyzji z 25 lutego 2022 r. pismem Prezesa Sądu Apelacyjnego, które osobiście odebrał 28 kwietnia 2022 r. Natomiast pierwszą wiadomość skierował do Sądu Rejonowego za pośrednictwem e-maila dopiero 1 lutego 2023 r., czyli ponad 9 miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia. Ponadto należy podkreślić, że w piśmie z 7 kwietnia 2022 r. Prezes Sądu Apelacyjnego pouczył skarżącego, iż zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.k.s. jest on zobowiązany w terminie 14 dni zawrzeć umowę o pracę z komornikiem, a następnie, w ciągu 7 dni od jej zawarcia, poinformować o tym prezesa właściwego sądu rejonowego. Tym samym skarżący miał pełną świadomość ciążących na nim obowiązków, a ich niewykonanie wynikało wyłącznie z jego działań lub ich braku. Z uwagi na powyższe, Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę stwierdza, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów art. 135 ust. 1 i 2 oraz art. 137 u.k.s. Sąd podziela i przyjmuje za swoje, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 21 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II GSK 1711/18), zgodnie z którym w art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, które uzasadniałyby zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. Sąd zgadza się również, ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartym w wyroku z 25 stycznia 2024 r. (sygn. akt II SA/Po 585/23), zgodnie z którym dwuinstancyjność oznacza bowiem, że organ odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 107 § 3 k.p.a. wymaga od organu wyższego stopnia odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, które faktycznie mogą mieć wpływ na ocenę sprawy. Zdaniem Sądu, brak odniesienia się przez organ w zaskarżonej decyzji do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. nie miał wpływu na ocenę sprawy. W związku z tym nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia art. 8 k.p.a. Sam fakt, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie świadczy o tym, że organy prowadziły postępowanie w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej. W szczególności nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby opieszałość Prezesa Sądu Rejonowego uniemożliwiła mu powołanie na stanowisko asesora komorniczego. To właśnie brak działania ze strony skarżącego, w tym niezawarcie umowy o pracę, o której mowa w art. 135 ust. 1 u.k.s., oraz niepoinformowanie Prezesa Sądu Rejonowego o tym fakcie (art. 135 ust. 2 u.k.s.), uniemożliwiło odebranie od niego ślubowania (art. 136 ust. 1 u.k.s.), co w konsekwencji stanowiło przeszkodę w jego powołaniu na stanowisko asesora komorniczego. Nie stwierdzono również naruszenia innych przepisów postępowania, które Sąd zobowiązany jest badać z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.