VI SA/Wa 5644/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.

Pan D. T. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2023 r. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2023r., nr [...] o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy do czasu dostarczenia orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM/B1/B. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Starosta [...] decyzją z dnia [...] 10.2022 r. skierował Skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., utrzymał w mocy opisaną decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2022 r. Skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 7 września 2023 r. sygn. VI SA/Wa 312/23. Starosta [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] orzekł o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy. Decyzji tej Skarżący zarzucił naruszanie przepisów prawa materialnego i zdrowego rozsądku. Wyjaśnił, że został skierowany na przymusowe badania lekarskie na podstawie nieuzasadnionego donosu Prokuratora, będącego - w ocenie Strony - swoistym aktem zemsty. Ze względu na fakt, że Strona w ciągu kilku lat złożyła wiele zawiadomień o popełnieniu przestępstw przez wymiar sprawiedliwości przeciwko Stronie. Strona podnosi, że taki wniosek Prokuratora winien być odrzucony przez Starostę, bądź pozostawiony bez rozpoznania. SKO wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 622, dalej u.k.p. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.k.p. Zdaniem Kolegium, normatywną podstawą regulującą sposób działania organu jest przy tym jeden przepis - art. 102 ust. 1 u.k.p. W sytuacji stwierdzenia wystąpienia w sprawie stanu faktycznego odpowiadającego hipotezie jednego z punktów określonych w art. 102 ust. 1 omawianej ustawy, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Kolegium podziela pogląd organu pierwszej instancji, że decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 u.k.p. w sprawie zatrzymania prawa jazdy należy do tzw. decyzji związanych, przy wydawaniu których - w razie ziszczenia się odpowiednich przesłanek - organ nie ma jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Decyzja Kolegium z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn., akt [...], utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] o skierowaniu na badania lekarskie. Zatem decyzja Kolegium z dnia [...] grudnia 2022 r jest decyzją ostateczną i prawomocna, podlegającą wykonaniu. Wniesienie przez Stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wstrzymuje jej wykonania. Decyzja ta więc jest decyzją ostateczną i prawomocną. Bowiem zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 § 1) decyzja ostateczna to decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze na decyzję Kolegium Skarżący stwierdził jedynie: "Moje uzasadnienie jest dokładnie takie samo jak złożone zażalenie do SKO na decyzję Starosty [...], które znajduje się w aktach sprawy." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: ppsa), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne było prawidłowe. W szczególności zapewniono skarżącemu czynny w nim udział oraz należycie informowano stronę o jej uprawnieniach. Strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie oraz była pouczana o jej prawach i obowiązkach, co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało to, że ostateczną i prawomocną decyzją Starosty [...] z dnia [...].10.2022 r. Skarżący skierowany został na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy - SKO w W., a skarga na decyzję SKO została oddalona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu wymienionym wyżej. Jak wynika z treści decyzji Starosty o skierowaniu strony na badanie lekarskie, zawiera ona jasne i czytelne pouczenie, że na badania lekarskie należy zgłosić się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia i w terminie 3 miesięcy należy przedstawić organowi kierującemu na badania uzyskane orzeczenie lekarskie. Natomiast ocena czy skierowanie na badania lekarskie było uzasadnione, pozostaje poza zakresem rozpoznania Sądu w sprawie niniejszej, która dotyczy zatrzymania prawa jazdy. Nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniu wynika z: Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 ukp (art. 101 ust. 2 pkt 1 ukp). Mimo upływu tego terminu, Skarżący orzeczenia lekarskiego nie przedstawił. W takim stanie sprawy zaktualizował się obowiązek Starosty polegający na wydaniu w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ukp, a więc wydanego przez uprawnionego lekarza, po przeprowadzeniu badania lekarskiego. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp, nie ma charakteru fakultatywnego. Nie została zatem pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja ta ma obligatoryjny charakter, co oznacza, że jeśli kierowca nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., I OSK 2567/18; wyrok NSA z 29 maja 2020 r., I OSK 472/19). Okolicznością skutkującą wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest niepoddanie się badaniom lekarskim oraz nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Postępowanie administracyjne i decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy mają bezpośredni związek – są konsekwencją – decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W związku z powyższym, jedynym działaniem, które organ musiał podjąć przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, było sprawdzenie czy decyzja o skierowaniu na badania była ostateczna i czy podmiot zobowiązany do poddania się tym badaniom, obowiązek ów wykonał, czy też nie. Zatrzymanie prawa jazdy jest instrumentem prewencyjnym i jest efektem jedynie braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Gdy nie doszło do badań i nie jest rozstrzygnięte czy posiadający uprawnienia jest w stanie bezpiecznie z nich korzystać, organ ma obowiązek orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy nie rodzi skutku pozbawienia uprawnień, a jedynie eliminuje z grona uczestników ruchu osoby, u których stwierdzono zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Skoro zatem w obrocie prawnym pozostaje decyzja o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, to ich nieprzeprowadzenie uzasadnia zatrzymanie prawa jazdy. Wyjaśnienia wymaga, że organ, wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., nie bada zasadności wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. są: posiadanie prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich w określonym terminie i niewykonanie tego obowiązku, jak i nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W stanie rozpoznanej przez Sąd sprawy spełnione zostały przesłanki zatrzymania prawa jazdy i wynika to wprost z dokumentów zebranych w aktach administracyjnych. Sąd stwierdził więc, że wobec niepoddania się przez Skarżącego w terminie badaniu z art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp, i nieprzedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia (art. 101 ust. 2 pkt 1 ukp), Starosta był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w myśl art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp. Zarzuty i argumenty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie, co wyjaśniono w powyższym uzasadnieniu. Sąd, działając z urzędu w granicach wyznaczonych treścią art. 134 § 1 ppsa, również nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę.