VI SA/Wa 5279/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z 7 sierpnia 2023 r. o nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1 - 4, art. 39k ust. 1 - 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do utd, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący" lub "strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej ,,organ I instancji" lub "[...]WITD") z 28 grudnia 2022 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 2000 zł, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 29 czerwca 2022 r. o godzinie 11:20 w Warszawie na terenie portu lotniczego [...] przy ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki F. o nr rej. [...] oznakowany jako taksówka. Kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował A. F.. Na podstawie numeru bocznego ustalono, że licencja nr [...] została udzielona [..] sp. z o.o. z siedzibą w W.. W toku kontroli ustalono m.in., że kierowca nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a także nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W konsekwencji stwierdzono naruszenie lp. 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Przebieg i wynik kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli drogowej nr [...] z 29 czerwca 2022 r. (wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną) oraz notatce urzędowej z 30 czerwca 2022 r. Protokół kontroli drogowej został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń. Pismem z 24 listopada 2022 r. [...]WITD zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w związku z kontrolą udokumentowaną w protokole kontroli drogowej nr [...] i stwierdzonymi naruszeniami z załącznika nr 4 do u.t.d. (Ip. 4.2 oraz 4.3). W odpowiedzi na wniosek [...]WITD, na podstawie informacji z rejestru przekazanych zleceń, B. sp. z o.o. wskazała że w dniu 29 czerwca 2022 r. o godzinie 11:15 przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. zlecono przewóz pojazdem F. o nr tej. [...]. Ponadto z informacji uzyskanych z Urzędu m.st. Warszawy wynikało, że skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 22 lutego 2022 r. Pojazd F. o nr rej. [...] nie został zgłoszony do wskazanej licencji. Jednocześnie skarżący nie posiadał innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy. Pismem z 14 grudnia 2022 r. skierowanym do [...]WITD, pełnomocnik strony wniósł m.in. o: wystąpienie do Komendy Stołecznej Policji o przesłanie danych pasażera kursu; wezwanie pasażera do złożenia zeznań; wezwanie kierowcy do złożenia zeznań; wystąpienie m.in. do B. sp. z o.o. o udzielenie informacji czy kierowca świadczył w dniu 29 czerwca 2022 r. usługi przewozowe za pośrednictwem aplikacji zarządzanej przez ten podmiot. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 28 grudnia 2022 r. [...]WITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł tytułem popełnienia naruszeń z Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. tj. naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz Ip. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d.) oraz naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku (art. 39a ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz Ip. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.). Pismem z 3 stycznia 2023 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Decyzją z 7 sierpnia 2023 r. GITD utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ przywołał ustalenia wynikające z protokołu kontroli drogowej z 29 czerwca 2022 r. oraz mające zastosowanie przepisy prawa. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie kierowca oczekiwał na podjęcie pasażera w pojeździe oznakowanym jako taksówka oraz w miejscu przeznaczonym dla taksówek, co stanowiło ofertę skierowaną do potencjalnych pasażerów. Organ wyjaśnił, że w przeświadczeniu klientów pojazd oznakowany jako taksówka stanowi ofertę do skorzystania z przewozu. W ocenie organu przy kwalifikacji prawnej naruszenia, bez znaczenia jest: w jakich okolicznościach strona zatrzymała się na postoju taksówek oraz czy w chwili kontroli w pojeździe znajdował się pasażer. Dodatkowo w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że 29 czerwca 2022 r. o godzinie 11:15 B. sp. z o.o. przekazała skarżącej zlecenie przewozu osób. GITD wskazał, że zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Dodatkowo wyjaśnił, że stoswanie do art. 39j ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto podkreślił, że w świetle art. 39k ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z kolei zgodnie z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W ocenie organu materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w dniu kontroli (29 czerwca 2022 r.) kierowca nie posiadał i nie okazał do kontroli ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie organu wszystkie okoliczności związane ze spornym przewozem zostały wyjaśnione podczas kontroli drogowej oraz w toku postępowania administracyjnego, w związku z czym nie było konieczności przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków. GITD wskazał, że strona nie przedstawiała własnych dowodów w sprawie np. potwierdzających posiadanie przez kierowcę stosownych badań lekarskich i psychologicznych ważnych w dniu kontroli drogowej. Zdaniem GITD, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. (" Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć"). W ocenie organu strona nie przedłożyła dowodów wskazujących, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia. GITD stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji jest wystarczający do uznania, że strona ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszeń, o których mowa w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Na decyzję organu z 7 sierpnia 2023 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości jednocześnie wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania dotyczącego nałożenia kary, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz.1705; dalej: "p.p.s.a."). Skarga w tej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W niniejszej sprawie na skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 2.000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz, który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący, jako podmiot zawodowo zajmujący się przewozem, a więc podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym ponosi odpowiedzialność w niniejszej sprawie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jak wynika natomiast z art. 39j ust. 1 i 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Natomiast zgodnie z lp. 4.2. i 4.3. załącznik nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podlega karom pieniężnym, za każde z tych naruszeń po 1000 zł. Z ustaleń faktycznych, które nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie wynika, że 29 czerwca 2022 r. o godzinie 11:20 w W. na terenie portu lotniczego [...] przy ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki F. o nr rej. [...] oznakowany jako taksówka. Kierowca pojazdu nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a także nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący nie kwestionuje powyższych ustaleń wynikających z protokołu kontroli z 21 marca 2022 r. Natomiast zdaniem skarżącego, okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób jednoznaczny, że podmiotem wykonującym przewóz była strona. Skarżący podkreślił, że przewóz wykonywany był za pośrednictwem aplikacji [...], a zgodnie z polityką tej aplikacji kierowca przy rejestracji samodzielnie wskazuje podmiot w imieniu, którego i na którego rzecz wykonuje przewóz, co nie oznacza, że podmiot ten wyraził na to zgodę oraz współpracuje z kierowcą. Skoro kierowca może samodzielnie w aplikacji [...] wskazać podmiot na rzecz, którego wykonywany jest przewóz, bez weryfikacji tego przez [...] to nie można przyjąć, iż przejazdy te we wskazanym okresie były realizowane w imieniu i na rzecz strony. Skarżący dodał, że kierowca zobowiązany jest w celu założenia konta w aplikacji jedynie podać nazwę partnera flotowego, którą może znaleźć w Internecie lub znać z wcześniejszej współpracy. Nie oznacza to w konsekwencji, iż przewóz wykonuje na rzecz i w imieniu tego podmiotu. Zdaniem Skarżącego ewentualne powiązanie gospodarcze pomiędzy skarżącym, a kierowcą może wykazać wyłącznie przesłuchanie kierowcy oraz ewentualne przedłożenie umowy współpracy pomiędzy stronami. Odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącego, Sąd zauważa, z rejestru przekazanych zleceń prowadzonego przez B. PL sp. z o.o. wynika, że o godzinie 11:15 przedsiębiorcy [....] sp. z o.o. zlecono przewóz pojazdem F. o nr tej. [...]. Zatem w momencie przeprowadzania kontroli przez funkcjonariuszy Policji, skarżącemu przekazano zlecenie, a kierowca, oczekiwał na pasażera. Ustalenia zawarte w protokole kontroli z 29 czerwca 2022 r. oraz wyjaśnienia B. sp. z o.o. (pismo z 23 września 2022 r., akt administracyjne sprawy str. 11-12) jednoznacznie wskazują, że podmiotem odpowiedzialnym za zlecenie był [...] sp. z o.o. Sąd zaznacza, że protokół kontroli z 29 czerwca 2022 r. został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. W orzecznictwie podkreśla się wagę protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1945/21 wskazał, że: "(...) istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się zaś w tym, że skoro jest sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto – co najistotniejsze – ich utrwalenie we wskazany sposób (por. art. 74 ust. 1, 2, 4 u.t.d.). Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej, mający walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone) jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA z: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 95/20, II GSK 115/20, II GSK 1521/19; 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 618/20; opubl. podobnie jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).". Skarżący zaprzecza faktom, które wynikają z zebranych w sprawie dowodów potwierdzających, że podmiotem odpowiedzialnym za zlecenie był skarżący. Strona domaga się przesłuchania kierowcy, podczas gdy potwierdził on własnym podpisem ustalenia kontroli, w tym te dotyczące podmiotu odpowiedzialnego za sporne zlecenie. Podkreślenia wymaga, że choć ustalenia faktów odnotowane w protokole kontroli mogą być podważone, to zwykłe wyrażenie wątpliwości wobec tych ustaleń, bez przedłożenia przekonujących dowodów, nie jest wystarczające do obalenia wiarygodności stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. W przedmiotowej sprawie skarżący, poza kwestionowaniem swojego udziału w spornym przewozie, nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego jego stanowisko. Dodatkowo należy wskazać, że w piśmie z 23 września 2022 r. B. sp. z o.o. potwierdził, że podmiotem, któremu zlecono przewóz był skarżący. Z tych względów Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a., jak również art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący, zgodnie z treścią art. 76 § 3 k.p.a., miał możliwość przedstawienia dowodu przeciwko treści protokołu kontroli z 29 czerwca 2022 r., czego jednak nie zrobił. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie zlecono przewóz w imieniu i na rachunek skarżącego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Bezspornym jest, że samochód skarżącego był oznakowany jak taksówka. Świadczy o tym m.in. zamontowana na dachu pojazdu lampa z napisem "TAXI" oraz umieszczone na bokach pojazdu oznaczenia (herb [...], żółto czerwone pasy z numerem bocznym [...]). Zdaniem Sądu organ słusznie przyjął, że kierowca zatrzymał się w miejscu przeznaczonym dla taksówek w celu oczekiwania na pasażera. Powyższe potwierdza protokół kontroli, w tym załączona do niego dokumentacja fotograficzna oraz pismo B. sp. z o.o. z 23 września 2022 r. Sąd podziela i przyjmuje za swoje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1382/10), zgodnie z którym wykonywaniem transportu drogowego osób jest bowiem nie tylko samo przemieszczenie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów. Wyrazem tej oferty może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej. Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy słusznie ustaliły, że usługa przewozu taksówką wykonywana była w imieniu i na rachunek skarżącego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W tej sytuacji na skarżącego słusznie nałożono karę pieniężną, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady informowania stron (art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a.). Naruszenie natomiast zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), nie mogło mieć istotnego wpływu na wyjaśnienie sprawy zwłaszcza, że przepisy k.p.a. przewidują odrębne środki przysługujące stronom postępowania administracyjnego do eliminacji bezczynności i przewlekłości w działaniach organów. Organy obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie nie zaistniały okoliczności unormowane w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skarżący nie wykazał żadnych dowodów na okoliczności, które by, zgodnie z tym przepisem, uzasadniały niewszczęcie lub umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.