VI SA/Wa 492/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odrzucić skargę

M. S. (dalej: "Skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "Organ", "GDDKiA") z dnia 14 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie jako wniesionej przez osobę nieuprawnioną, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę GDDKiA wskazał, że decyzją z dnia 14 listopada 2025 r. znak [...] Organ utrzymał w mocy decyzję z dnia 25 czerwca 2025 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 324.042 zł za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Sprawa ta była zbadana przez organ, który nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania i utrzymał w mocy poprzednią decyzję o nałożeniu kary z 25 czerwca 2025 r., podając w uzasadnieniu szczegółowe motywy tego rozstrzygnięcia. Decyzja będąca przedmiotem skargi została doręczona Skarżącemu R. W. w dniu 25 listopada 2025 r. oraz Skarżącemu G. S. w dniu 28 listopada 2025 r. GDDKiA wyjaśnił, że adresatami decyzji i stronami postępowania byli ujawnieni w rejestrach współwłaściciele nieruchomości, na której doszło do ujawnienia zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Na wizji w terenie stawił się M.S.. Po wylegitymowaniu został on pouczony, że nie jest stroną, a jeżeli chce występować w sprawie jako pełnomocnik syna, to ma takie prawo po przedłożeniu dokumentu pełnomocnictwa. Takie przedstawienie pełnomocnictwa nie nastąpiło, choć Organ wskazał, że nie wymaga ono do sporządzenia wymaganej formy, itp. Również po złożeniu wniosku o zapoznanie się z aktami Organ pisemnie udzielił M. S. takiej informacji. W ocenie GDDKiA nie doszło do żadnego naruszenia przepisów w tym zakresie. Ponadto Organ nadmienił, że okoliczności te były już podnoszone w odpowiedzi na skargę, która aktualnie zarejestrowana jest po dwiema sygnaturami w tut. Sądzie VI SA/Wa 244/25 i VI SA/Wa 245/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., a zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do zbadania przez Sąd, czy Skarżący mógł skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 listopada 2025 r. nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a wobec tego, czy posiada legitymację prawną (interes prawny) do tej czynności i w konsekwencji do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny. Legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego daje naruszenie interesu prawnego, nie zaś faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2003 r. sygn. akt II SA 2637/02 (LEX nr 3554070) podkreśla się, że interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Także w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 9/96 (ONSA 1997, nr 3, poz. 102, s. 45-46) zauważono, że interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 1989 r. sygn. akt IV SA 1254/88, niepubl. – B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2004, s. 231). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie Skarżący nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym w sprawie, której przedmiot dotyczy kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jak również nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję, która go nie dotyczy i nie została mu doręczona oraz w żadnym zakresie nie dotyczy jego interesu prawnego i obowiązku. Decyzja GDDKiA z dnia 14 listopada 2025 r. o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia dotyczy jedynie interesu prawnego G. S. i R. W.. To oni bowiem byli stronami postępowania administracyjnego oraz adresatami zaskarżonej decyzji kończącej postępowanie w sprawie, jak również decyzji ją poprzedzającej. Jak już natomiast zauważono powyżej, jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi jest jej wniesienie przez podmiot, któremu zgodnie z cytowanym art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. przyznano legitymację do jej wniesienia, tj. która ma interes prawny w danym postępowaniu, nie zaś wyłącznie interes faktyczny. W konsekwencji M. S. nie był stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a co za tym idzie, nie miał interesu prawnego w jej zaskarżeniu do Sądu w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skoro Skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, to uznać należy, że skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot pozbawiony legitymacji procesowej, co czyni ją niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.