VI SA/Wa 481/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi B. S.A. w siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. S.A. w siedzibą w [...] kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ") z 5 stycznia 2022 r. uchylająca pkt 2 decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z [...] stycznia 2018 r. o nałożeniu na B. S.A. z siedzibą w O. ("skarżąca", "spółka" lub "strona") kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej bez zezwolenia w wymiarze 15 000 zł i ustalająca wysokość kary pieniężnej na 2 000 zł. W pozostałym zakresie organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2018 r. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1-3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450, dalej: "p.r.d.") oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżonej decyzji SKO wskazało, że pismem z [...] grudnia 2017 r. Prezydent zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przejazdu pojazdem nienormatywnym (samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]) po drodze publicznej, Al. Krakowska [...], z przekroczeniem warunków określonych w art. 64 ust. 1 p.r.d. Organ pouczył ponadto spółkę o treści art. 140aa ust. 1 p.r.d., art. 10 k.p.a. i art. 41 k.p.a. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a., art. 140aa, 140ab i 140ac u.r.d., w pkt 1 wymierzył stronie karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym w dniu [...] listopada 2017 r. po drodze publicznej - powiatowej (Al. Krakowska w rej. nr [...]) bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d.; zaś w pkt 2 ustalił karę pieniężną w wysokości 15 000 zł zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3c p.r.d. Prezydent, biorąc pod uwagę art. 41 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 222, dalej: "u.d.p.") i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022), stwierdził przekroczenie: masy całkowitej pojazdu o 1,2 t (tj. o 3,75%), dopuszczalnego nacisku osi trzeciej względem drogi o 1,65 t (tj. 20,63%) i dopuszczalnego nacisku osi czwartej względem drogi o 2,25 t (tj. o 28,13%). Pismem z [...] lutego 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta z [...] stycznia 2018 r. Kolegium decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2018 r. Organ uznał za bezpodstawne zarzuty odwołania, sprowadzające się w istocie do kwestionowania sposobu ważenia z uwagi na charakter pojazdu, który był betoniarką z obracającym się bębnem i przewożonego towaru. Kolegium uznało, że, ze względu na czas pomiaru, zatrzymanie bębna nie spowodowałoby zastygnięcia masy betonu. SKO wyjaśniło, że waga Haenni przeznaczona jest do wszystkich typów pojazdów z gumowymi oponami. Masa łączna określana jest przez dodanie mas osi lub wszystkich kół, tj. w przedmiotowej sprawie: nacisk pierwszej osi 6900 kg (3100 + 3800 kg naciski kół) + nacisk drugiej osi 6800 kg (2950 kg + 3850 kg naciski kół) + nacisk trzeciej osi 9850 kg (4100 + 5750 kg naciski kół) + nacisk czwartej osi 10450 kg (4500 + 5950 kg naciski kół) + 34000 kg. Zarejestrowane wskazania mieściły się w zakresie obciążeń dopuszczonych w instrukcji użytkowania wagi. Na decyzję Kolegium z [...] czerwca 2018 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ("WSA w Warszawie"), który uchylił ją prawomocnym wyrokiem z 6 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1528/18. Sąd zauważył, że z protokołu kontroli wynika, że trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu stanowiły podwójną oś napędową. Oznacza to, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Tymczasem Prezydent trzecią i czwartą oś, stanowiącą podwójną oś napędową, potraktował jako dwie pojedyncze osie napędowe i przekroczenie ich nacisku ustalił dla każdej z tych osi osobno w odniesieniu do dopuszczalnego na drodze powiatowej nacisku pojedynczej osi napędowej 8 t. Sąd stwierdził zatem, że organ poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie rodzaju osi przedmiotowego pojazdu naruszył przepisy postępowania, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przekładając się na wysokość nałożonej kary pieniężnej uzależnionej od procentowego przekroczenia dopuszczalnego nacisku (art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d.). Przekroczenie bowiem dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej mogło w niniejszej sprawie nie przekraczać 20% dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej określonego w § 5 ust. 6 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W konsekwencji organ, zdaniem Sądu, naruszył również przepisy prawa materialnego, tj.: § 5 ust. 6 ww. Rozporządzeniu, poprzez jego niezastosowanie oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c p.r.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na nieprawidłowe nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. Sąd stwierdził także, że do naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. doszło również na skutek braku ustalenia przez organ w sposób jednoznaczny, że przedmiotowy pojazd został w trakcie kontroli zważony przy nieobracającym pojemniku, w którym znajdował się płynny beton. Wyniki ważenia, charakteryzujące się większym obciążeniem jednej strony pojazdu, wskazują na obrót tego pojemnika, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia pojazdu, a w konsekwencji również na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Sąd wskazał, że organ, rozpoznając ponownie sprawę, uwzględni powyższą ocenę prawną i ustali, czy ważenie nacisku poszczególnych osi odbyło się przy nieobracającym się ww. pojemniku oraz ustali, jaki był rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej, którą tworzyły trzecia i czwarta oś pojazdu, a następnie stwierdzi faktyczne przekroczenie dopuszczalnego nacisku tej osi w odniesieniu do wartości określonych w § 5 ust. 6 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W związku z powyższym wyrokiem WSA w Warszawie z 6 listopada 2018 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, SKO decyzją z [...] lutego 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości kary (punkt 2 decyzji Prezydenta) i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, iż ustaliło karę pieniężną w wysokości 500 złotych, w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W toku ponownego postępowania SKO, zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego dotyczącego sposobu ważenia przedmiotowego pojazdu. Prezydent m. st. Warszawy w dniu [...] lutego 2019 roku przeprowadził badanie wpływu na wyniki kontroli nacisków poszczególnych osi uruchomionego silnika betonomieszarki, w wyniku którego stwierdził, że różnice wynosiły 50 - 100 kg na poszczególnych osiach oraz 50 kg w całkowitej masie pojazdu, co nie wpływało na końcowe wyniki pomiarów. Wykonany eksperyment pokazał, że naciski poszczególnych kół w trakcie ważenia nie zmieniały się. Ładunek umieszczony w mieszalniku betonomieszarki w żaden sposób nie wpływał na wyniki ważenia poszczególnych kół przedmiotowego pojazdu, ani przy obracającym się pojemniku i uruchomionym pojeździe jak i przy wyłączonym silniku pojazdu mieszalniku. Podsumowując wyniki przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym ww. eksperymentu i przesłuchań uczestników ważenia pojazdu, organ odwoławczy stwierdził, że obracanie się mieszalnika lub jego stała pozycja nie wpływają na wyniki ważenia pojazdu, zarówno w zakresie masy całkowitej, jak i w odniesieniu do nacisków na osie. Wyniki przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2017 roku ważenia należy zatem, zdaniem SKO, uznać za wiarygodne. Jednakże organ odwoławczy zaznaczył, że w trakcie postępowania wyjaśniającego doszło do zdarzenia prawnego, które spowodowało bezprzedmiotowość rozważań dotyczących stwierdzonych nacisków na osie w kontekście kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie bowiem z dyrektywą Rady nr 96/5396/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. zmienionej Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu powinien wynosić do 11,5 t. Nakaz ten skonkretyzował się w formie wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 21 marca 2019 r. wydanego w sprawie w sprawie C-127/17, dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych, których maksymalny nacisk na oś napędową wynosi 11,5 tony. Dlatego Kolegium wskazało, że ma obowiązek przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego. Tymczasem z przywołanego wyroku TSUE wynika, że wszystkie pojazdy winny mieć zagwarantowane prawo poruszania się po drogach bez zezwolenia do granicznej wartości nacisków: 11,5 tony. Efektem ww. naruszenia prawa na gruncie kontrolowanej sprawy było nałożenie na skarżącą kary, w zbyt wygórowanej wysokości. Jak zaznaczyło jednakże SKO, pozostał jednak nałożony przez Ustawodawcę obowiązek nałożenia kary za przejazd pojazdem, którego masa przekracza dopuszczalna masę całkowitą. W analizowanej sprawie pomiary dokonane podczas kontroli wykazały, że masa całkowita przedmiotowego pojazdu wynosiła 33,2 t, a wynosić powinna 32 ton. Nastąpiło zatem przekroczenie masy całkowitej o 3,75%. Tym samym, na badanym odcinku drogi, kontrolowany pojazd był w dniu [...] listopada 2017 r. pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy zaznaczył, że dla pojazdu nienormatywnego o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I - VI, które poruszają się po wyznaczonej trasie należy uzyskać zezwolenie kategorii VII. Tymczasem, jak wykazała kontrola, przedsiębiorca nie posiadał stosownego zezwolenia. SKO za zasadne zatem i odpowiadające literze prawa uznało nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 zł, tj. kary pieniężnej nakładanej w sytuacji, gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu przekroczyła wartość dopuszczalna o mniej niż 10%, a przedsiębiorca porusza się pojazdem nienormatywnym, nie posiadając stosownego zezwolenia. Decyzja SKO z [...] lutego 2020 r. została zaskarżona przez spółkę do WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 22 października 2020 r. sygn. VI SA/Wa 1002/20 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie wskazał, że niewątpliwie konsekwencją wytycznych prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z 6 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, była konieczność dokonania przez organ ponownej oceny w zakresie ustalenia, czy zważona trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, potraktowane jak osobne osie pojedyncze, w istocie stanowiły jedną podwójną oś napędową. Oznaczałoby to, zdaniem Sądu wyrażonym w przywołanym wyroku z 6 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). WSA w Warszawie w tym wyroku zwrócił przy tym uwagę, że organ trzecią i czwartą oś, stanowiącą podwójną oś napędową, potraktował jako dwie pojedyncze osie napędowe i przekroczenie ich nacisku ustalił dla każdej z tych osi osobno w odniesieniu do dopuszczalnego na drodze powiatowej nacisku pojedynczej osi napędowej 8 t. Tymczasem SKO, zdaniem tutejszego Sądu, wyrażonego w prawomocnym wyroku z 22 października 2020 r. sygn. VI SA/Wa 1002/20, w zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2020 r. w ogóle nie ujęło jakichkolwiek rozważań w zakresie wskazanym w poprzednim wyroku Sądu. Organ uznał bowiem, że w trakcie postępowania wyjaśniającego doszło do zdarzenia prawnego, które spowodowało bezprzedmiotowość rozważań dotyczących stwierdzonych nacisków na osie w kontekście kary za przejazd pojazdem nienormatywnym, a mianowicie wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dnia 21 marca 2019 r. wyroku w sprawie C-127/17, dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych, których maksymalny nacisk na oś napędową wynosi 11,5 t. SKO podkreśliło, że ma obowiązek przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego. WSA w Warszawie w związku z tym podkreślił, że odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. dotyczy tylko dwóch sytuacji – pierwsza jest związana z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast druga sytuacja ma miejsce wówczas, gdy następuje zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd. Dlatego, zdaniem tutejszego Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy bezpodstawne jest powoływanie się przez organ odwoławczy na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, jako przesłankę pozwalającą na odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a., gdyż wspomniany wyrok TSUE dotyczy naruszenia przez Polskę przepisów art. 3 i 7 dyrektywy w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy przez wprowadzenie wymogu uzyskania specjalnego zezwolenia, umożliwiającego poruszanie się po niektórych drogach publicznych i dotyczy ograniczeń nacisku pojedynczych osi, wprowadzanych na niektórych drogach publicznych. Nie dotyczy zatem stanu faktycznego w sprawie niniejszej. Tutejszy Sąd w wyroku Sąd w wyroku z 22 października 2020 r. sygn. VI SA/Wa 1002/20 podkreślił, że WSA w Warszawie w wyroku z 6 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, zapadłym także w tej sprawie, wyraźnie wskazał, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi podwójnej (błędnie potraktowanej przez organy jako dwie osie pojedyncze) w ogóle nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Tymczasem wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. sygn. C-127/17, w ogóle nie dotyczył zagadnienia nacisku osi wielokrotnych. Błędnie tym samym organ odwoławczy wskazał na powyższy wyrok, jako zdarzenie prawne, skutkujące bezprzedmiotowością rozważań odnośnie nacisków na osie w kontekście kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wielokrotnej, w ogóle nie odnosi się do dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej określonej w art. 41 u.d.p., lecz do nacisków osi wielokrotnych wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 6 tego Rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku: 6) grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi: a) mniejszej niż 1,00 m (d b) nie mniejszej niż 1,00 m i mniejszej niż 1,30 m (1,00 ≤ d c) nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 ≤ d ≤ 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Zdaniem WSA w Warszawie, konieczne było zatem, aby organ dokonał badań stosownych parametrów ujętych w zacytowanych powyżej przepisach Rozporządzenia, tak, aby bezsprzecznie ustalić, czy mamy do czynienia z dwiema osiami pojedynczymi, czy też z osią wielokrotną. Po drugie, organ winien te ustalenia umieścić w stosownych ramach prawnych. Podsumowując, tutejszy Sąd wskazał, że w konsekwencji organ odwoławczy bezpodstawnie odstąpił od wypełnienia wskazań ujętych w wyroku Sądu z 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, naruszając tym samym dyspozycję art. 153 p.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z 6 listopada 2018 roku sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, dokona ustalenia, czy zważona trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, w istocie stanowiły jedną podwójną oś napędową i ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi zweryfikuje w świetle norm wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Następnie dokona rozważań odnośnie zasadności nałożenia na spółkę ewentualnej sankcji, także w kontekście stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, uwzględniając wszystkie parametry graniczne wskazane w załączniku nr 1 do p.r.d. odnośnie kategorii zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego. W konsekwencji bowiem naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2p.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. WSA w Warszawie podniósł, że Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do p.r.d. wynika, że Ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Natomiast, w ocenie tutejszego Sądu, aktualnie organ wyjaśnił zasygnalizowaną przez Sąd w poprzednim wyroku kwestię, czy poddano pojazd ważeniu przy obracającym się pojemniku, w którym znajdował się płynny beton. Okoliczność, że pojemnik betoniarki się obracał, wynika przede wszystkim z zeznań świadka A. Z., jak również pośrednio P. M. (kierowcy). Jednakże przeprowadzony w dniu [...] lutego 2019 roku przez pracowników Kontroli Pasa Drogowego [...] w W. eksperyment wykazał istotnie, że obracający się mieszalnik z ładunkiem nie miał wpływu na końcowe wyniki pomiarów. Za uzasadnione, zdaniem Sądu, należy uznać dokonywanie pomiarów w takich warunkach, w jakich faktycznie odbywa się przewóz przedmiotowego ładunku, czyli z włączonym mieszalnikiem. Wyłączenie bowiem na czas pomiarów mieszalnika w betoniarce i ustabilizowanie ładunku w postaci płynnego betonu - inaczej niż w przypadku przewozu cysterną ładunków płynnych - spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, tj. zakrzepnięcie ładunku. Sąd pragnie podkreślić, że określone w p.r.d., prawo o drogach publicznych i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach, parametry pojazdów, dotyczą wszystkich pojazdów poruszających się po drogach publicznych, w tym także betoniarek. Przyjęcie przeciwnego założenia wypaczałoby sens przepisów ustanawiających zakaz przejazdu pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, gdyż w istocie rzeczy uprawniałoby do bezkarnego wykonywania przewozu przez pojazdy nienormatywne w takich sytuacjach, jak ta występująca w niniejszej sprawie. Po kolejnym rozpatrzeniu odwołania spółki, organ decyzją z [...] stycznia 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości kary (pkt 2 decyzji Prezydenta z [...] stycznia 2018 r.) i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, iż ustalił karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] listopada 2017 r ujawniła przewożenie ładunku przez pojazd należący do spółki na ulicy A. w W. (droga powiatowa). Pojazd został zważony, a w jego wyniku stwierdzono, że masa całkowita pojazdu wynosiła 33,2 t, zaś nacisk na trzecią i czwartą oś napędową 9,65 t i 10,25 t. Organ wskazał także na protokoły przesłuchań świadków (P. Z., A. M., R.D. R.) oraz przeprowadzenie badania wpływu na wyniki kontroli nacisków poszczególnych osi uruchomionego silnika betonomieszarki (pojazd marki [...] nr rej. [...] z ładunkiem betonu, automatyczna skrzynia biegów, pojemnikiem na wodę 300l pełny). Organ wskazał, że wykonany eksperyment pokazał, że naciski poszczególnych kół w trakcie ważenia nie zmieniały się. Ładunek umieszczony w mieszalniku betonomieszarki w żaden sposób nie wpływał na wyniki ważenia poszczególnych kół przedmiotowego pojazdu, ani przy obracającym się pojemniku i uruchomionym pojeździe, jak i przy wyłączonym silniku pojazdu mieszalniku. Kolegium podkreśliło, że ze względu na wskazaną wyżej masę całkowitą (33,2 t zamiast 32 t) oraz naciski na trzecią i czwartą oś pojazdu (9,65 i 10,25 t), betoniarka nr rej. [...] była pojazdem nienormatywnym. Ze względu na przekroczenie nacisku na osi wielokrotnej w celu legalnego przejechania kontrolowanym pojazdem po przewidzianej trasie z M. na ul. J. - przedsiębiorca winien uprzednio uzyskać zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII. W analizowanej sprawie pomiary dokonane podczas kontroli wykazały, że masa całkowita przedmiotowego pojazdu wynosiła 33,2 t. Wynosić powinna 32 t, w ocenie organu nastąpiło zatem przekroczenie masy całkowitej o 3,75%. Nie można jednak nałożyć na spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 zł, tj. kary pieniężnej nakładanej w sytuacji, gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu przekroczyła wartość dopuszczalna o mniej niż 10%, a przedsiębiorca porusza się pojazdem nienormatywnym, nie posiadając stosownego zezwolenia, ponieważ nastąpiło również przekroczenie nacisku na osie. Organ podkreślił, że stwierdzony nacisk osi trzeciej wyniósł 9,65 t, czwartej 10,25 t, zaś dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać 18 t – dopuszcza się 19 t, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Organ wskazał, że określenie nacisku osi wielokrotnych (tzw. grup osi) polega na sumowaniu nacisków poszczególnych osi składowych danej grupy. Z przepisów Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów nie wynika zakaz określania nacisku grupy osi przez sumowanie nacisku osi składowych. Przeciwnie, przepisy tego Rozporządzenia, w określonych przypadkach odwołują się do nacisku każdej z osi składowych (§ 5 ust. 1 pkt 4, pkt 6 lit. c, pkt 7 lit. c, pkt 8a lit. b i pkt 9 lit. b), co potwierdza prawidłowość wyznaczania nacisku grupy osi jako sumy nacisków osi składowych. Zatem wyniki uzyskane poprzez sumowania poszczególnych osi są wartościami rzeczywistymi w rozumieniu § 5 ust. 4 cyt. Rozporządzenia. Organ uznał zatem, że nacisk każdej z osi (trzeciej i czwartej) pojazdu przekracza 9,5 t, co uniemożliwia przyjęcie powiększonego dopuszczalnego nacisku 19 t. Suma nacisków osi trzeciej i czwartej wyniosła (po odjęciu tolerancji) 19,90 t, co oznacza przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 1,9 tony to jest 10,56%. Zdaniem organu uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie ustalonej wysokości kary za przejazd pojazdem nienormatywnym oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie kary w wysokości przewidzianej w obowiązującym w dacie zdarzenia art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.p., to jest 2 000 zł. Powyższa decyzja SKO z [...] stycznia 2022 r. stała się w całości przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła jej nierozpoznanie istoty sprawy i niewykonanie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wyroku z 6 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, który zobowiązał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy do ustalenia rzeczywistego nacisku podwójnej osi napędowej trzeciej i czwartej osi i faktycznego przekroczenia dopuszczalnego nacisku tej osi. Skarżąca podniosła, że organ, wydając decyzję, oparł się na poprzednich zakwestionowanych już wynikach ważenia. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 i 8 k.p.a. polegające na utrzymaniu decyzji (co do zasady ustalenia nacisku na osie) wydanej na podstawie pomiaru niezgodnego z instrukcją użytkowania i przeznaczeniem wagi, błędnym uznaniu przeprowadzonej kontroli i ważenia za wiarygodne, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady prawdy materialnej i obowiązku prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie stron do organów administracji; b. art. 10 k.p.a. podlagający na niepoinformowaniu strony o przeprowadzanej czynności dowodowej, to jest eksperymencie i badaniu kontrolnym z [...] lutego 2019 r. i uniemożliwieniu stronie udziału w nim; c. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na: i. uzupełnieniu ustaleń i materiału dowodowego niezgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ii. wadliwym przeprowadzeniu badania [...] lutego 2019 r. innego samochodu o innych właściwościach i błędnym wnioskowaniu z tych badań przez rozciąganie jego wyniku na pojazd skarżącego, co polegało w szczególności na przeprowadzeniu eksperymentu na pojeździe z automatyczną skrzynią biegów, przy czym pojazd spółki miał skrzynię manualną – jest to o tyle istotne, że inaczej przebiega ważenie pojazdu w zależności od typu jego skrzyni; zastosowaniu klinów pod koła, co nie miało miejsca przy ważeniu pojazdu skarżącej; sposobie zachowania inspektorów w czasie pomiaru. Obchodzili oni pojazd dookoła. Przez to nie widzieli odczytu wag z drugiej strony; nieznanym ładunku ważonego pojazdu. Niewiadomy jest rodzaj i klasa przewożonej mieszanki betonowej; innej zabudowie betonomieszarki uczestniczącej w doświadczeniu niż pojazdu spółki; iii. ustaleniu stanu faktycznego w zakresie przekroczenia wagi na podstawie pomiarów ważenia powyżej dopuszczalnej nośności wagi; iv. błędne uznanie, że rodzaj i klasa przewożonej mieszanki betonowej nie wypływa na wyniki pomiarów. Jest to błąd logiczny, ponieważ w zależności od użytych surowców waga 1 m3 mieszanki betonowej będzie różna ze względu na odmienną klasę, konsystencję, napowietrzenie, chemię, włókno szklane i jej przeznaczenie; v. niewskazaniu w uzasadnieniu, w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów SKO ustaliło parametry techniczne ważonego pojazdu. 2. zasady nieorzekania na niekorzyść strony w postępowaniu administracyjnym, bowiem organ w zaskarżonej decyzji orzekł karę 2 000 zł, podczas gdy poprzednia uchylona decyzja SKO z [...] lutego 2020 r. orzekała karę niższą - 500 zł. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie SKO wniosło o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a skarżąca w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Stąd zasadne było procedowanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że była ona już wcześniej rozpatrywana dwukrotnie przez WSA w Warszawie, który to Sąd wyrokami z 6 listopada 2018 r. i 22 października 2020 r. uchylił skarżone decyzje SKO odpowiednio z [...] czerwca 2018 r. i z [...] lutego 2020 r. W związku z powyższym, wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu obydwu powołanych wyżej prawomocnych wyrokach tutejszego Sądu, którym SKO, a następnie Sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości i wynikają z uzasadnienia wyroku. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom, stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Co istotne, przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (p. wyrok NSA z 21 marca 2014 r. sygn. I GSK 534/12 LEX nr 1488128, wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. II GSK 1762/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Niewątpliwie konsekwencją wytycznych prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z 6 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1528/18, powtórzonych następnie w wyroku WSA w Warszawie z 22 października 2020 r., sygn. VI SA/Wa 1002/20, była konieczność dokonania przez organ ponownej oceny w zakresie ustalenia, czy zważona trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, potraktowane jak osobne osie pojedyncze, w istocie stanowiły jedną podwójną oś napędową. Zdaniem Sądu, SKO w tym zakresie poprawnie wykonało wytyczne wynikające z powyższych wyroków, ustalając, że zważona trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, potraktowane przez Prezydenta jak osobne osie pojedyncze, w istocie stanowiły jedną podwójną oś napędową. W ocenie Sądu niewątpliwie kontrola przeprowadzona w dniu [...] listopada 2017 r ujawniła przewożenie ładunku przez pojazd należący do spółki na ulicy Aleja K. w W. (droga powiatowa). Pojazd został zważony, a w jego wyniku stwierdzono, że masa całkowita pojazdu wynosiła 33,2 t, zaś nacisk na trzecią i czwartą oś napędową 9,65 t i 10,25 t. Należy także wskazać na protokoły przesłuchań świadków (P. Z., A. M., R.D. R.) oraz przeprowadzenie badania wpływu na wyniki kontroli nacisków poszczególnych osi uruchomionego silnika betonomieszarki (pojazd marki [...] nr rej. [...] z ładunkiem betonu, automatyczna skrzynia biegów, pojemnikiem na wodę 300l pełny). Organ wskazał, że wykonany eksperyment pokazał, że naciski poszczególnych kół w trakcie ważenia nie zmieniały się. Ładunek umieszczony w mieszalniku betonomieszarki w żaden sposób nie wpływał na wyniki ważenia poszczególnych kół przedmiotowego pojazdu, ani przy obracającym się pojemniku i uruchomionym pojeździe, jak i przy wyłączonym silniku pojazdu mieszalniku. Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia art. 10 k.p.a. polegającego na niepoinformowaniu strony o przeprowadzanej czynności dowodowej, to jest eksperymencie i badaniu kontrolnym z [...] lutego 2019 r. i uniemożliwieniu stronie udziału w nim; jak też naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegających na: i. uzupełnieniu ustaleń i materiału dowodowego niezgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ii. wadliwym przeprowadzeniu badania [...] lutego 2019 r. innego samochodu o innych właściwościach i błędnym wnioskowaniu z tych badań przez rozciąganie jego wyniku na pojazd skarżącego, co polegało w szczególności na przeprowadzeniu eksperymentu na pojeździe z automatyczną skrzynią biegów, przy czym pojazd spółki miał skrzynię manualną – jest to o tyle istotne, że inaczej przebiega ważenie pojazdu w zależności od typu jego skrzyni; zastosowaniu klinów pod koła, co nie miało miejsca przy ważeniu pojazdu skarżącej; sposobie zachowania inspektorów w czasie pomiaru. Obchodzili oni pojazd dookoła. Przez to nie widzieli odczytu wag z drugiej strony; nieznanym ładunku ważonego pojazdu. Niewiadomy jest rodzaj i klasa przewożonej mieszanki betonowej; innej zabudowie betonomieszarki uczestniczącej w doświadczeniu niż pojazdu spółki; iii. ustaleniu stanu faktycznego w zakresie przekroczenia wagi na podstawie pomiarów ważenia powyżej dopuszczalnej nośności wagi; iv. błędne uznanie, że rodzaj i klasa przewożonej mieszanki betonowej nie wypływa na wyniki pomiarów. Jest to błąd logiczny, ponieważ w zależności od użytych surowców waga 1 m3 mieszanki betonowej będzie różna ze względu na odmienną klasę, konsystencję, napowietrzenie, chemię, włókno szklane i jej przeznaczenie; v. niewskazaniu w uzasadnieniu, w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów SKO ustaliło parametry techniczne ważonego pojazdu, wskazać należy, co następuje. W prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 22 października 2020 r. sygn. VI SA/Wa 1002/20 tutejszy Sąd przesądził, że aktualnie organ wyjaśnił zasygnalizowaną przez Sąd w poprzednim wyroku kwestię, czy poddano pojazd ważeniu przy obracającym się pojemniku, w którym znajdował się płynny beton. Okoliczność, że pojemnik betoniarki się obracał, wynika przede wszystkim z zeznań świadka A. Z., jak również pośrednio P. M. (kierowcy). Jednakże przeprowadzony w dniu [...] lutego 2019 roku przez pracowników Kontroli Pasa Drogowego ZDM w W. eksperyment wykazał istotnie, że obracający się mieszalnik z ładunkiem nie miał wpływu na końcowe wyniki pomiarów. Za uzasadnione, zdaniem Sądu, należy uznać dokonywanie pomiarów w takich warunkach, w jakich faktycznie odbywa się przewóz przedmiotowego ładunku, czyli z włączonym mieszalnikiem. Wyłączenie bowiem na czas pomiarów mieszalnika w betoniarce i ustabilizowanie ładunku w postaci płynnego betonu - inaczej niż w przypadku przewozu cysterną ładunków płynnych - spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, tj. zakrzepnięcie ładunku. Sąd pragnie podkreślić, że określone w p.r.d., prawo o drogach publicznych i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach, parametry pojazdów, dotyczą wszystkich pojazdów poruszających się po drogach publicznych, w tym także betoniarek. Przyjęcie przeciwnego założenia wypaczałoby sens przepisów ustanawiających zakaz przejazdu pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, gdyż w istocie rzeczy uprawniałoby do bezkarnego wykonywania przewozu przez pojazdy nienormatywne w takich sytuacjach, jak ta występująca w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany w tym zakresie wytycznymi wypływającymi z powyższego prawomocnego wyroku tutejszego Sądu, zgodnie z którymi "przeprowadzony w dniu [...] lutego 2019 roku przez pracowników Kontroli Pasa Drogowego ZDM w W. eksperyment wykazał istotnie, że obracający się mieszalnik z ładunkiem nie miał wpływu na końcowe wyniki pomiarów". Jak słusznie podniosło SKO, podważanie obecnie tej tezy stanowiłoby naruszenie art. 153 p.p.s.a., a więc jest niedopuszczalne. Skoro skarżąca nie zgadzała się z tym twierdzeniem zawartym w powoływanym wyroku WSA w Warszawie, to mogła go zaskarżyć skargą kasacyjną, a tego jednak nie uczyniła. Dlatego też niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadnie skarżąca podnosi, że waga przeznaczona jest do ważenia ładunków statycznych, skoro zostało już prawomocnie przesądzone, że "przeprowadzony w dniu [...] lutego 2019 roku przez pracowników Kontroli Pasa Drogowego ZDM w W. eksperyment wykazał istotnie, że obracający się mieszalnik z ładunkiem nie miał wpływu na końcowe wyniki pomiarów". Co więcej, z wyników pomiarów zewnętrznych oraz ważenia pojazdu, sporządzonych na miejscu kontroli w dacie kontroli i podpisanych przez kierującego pojazdem P. M., wprost wynika, że kierujący pojazdem podczas kontroli nie kwestionował wyników ważenia poszczególnych osi (k. 14 akt adm.). Kierujący nie wnosił także o powtórne ważenie pojazdu. Twierdzenia skarżącej obecnie formułowane w tym zakresie mają wyłącznie walor polemiczny. Tylko polemiczny walor ma zarzut, iż "SKO ustaliło, że rozstaw między trzecią a czwartą osią pojazdu B. S.A. wynosi 1,35 m". Strona podkreśla, że z treści uzasadnienia decyzji nie sposób ustalić "jakie jest źródło tego ustalenia". Jeżeli skarżąca kwestionuje, że te ustalenia SKO są nieprawidłowe, to na tę okoliczność załączyć powinna stosowne dowody, które jako właściciel pojazdu najlepiej powinna znać czy posiadać. Obecnie te zarzuty mają walor wyłącznie polemiczny. Co więcej, z wyników pomiarów zewnętrznych oraz ważenia pojazdu, sporządzonych na miejscu kontroli w dacie kontroli i podpisanych przez kierującego pojazdem P. M., wprost wynika, że odległość między trzecią a czwartą osią wynosi 1,35 m (k. 14 akt adm.). Kierujący nie wnosił także o powtórne mierzenie w tym zakresie pojazdu. Ustalenia SKO w tym zakresie są zatem oparte na prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Skoro tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z 22 października 2020 r. sygn. VI SA/Wa 1002/20 potwierdził prawidłowość eksperymentu z [...] lutego 2019 r., to nie można go obecnie podważać na podstawie art. 10 k.p.a. zarzucając niepoinformowanie strony o przeprowadzanej czynności dowodowej, to jest eksperymencie i badaniu kontrolnym z [...] lutego 2019 r. i uniemożliwieniu stronie udziału w nim, tym bardziej, że skarżąca nie wykazała skutecznie w skardze, jak to ewentualne naruszenie prawa procesowego poprzez brak jej udziału w eksperymencie mogłoby naruszać jej prawa procesowe, zwłaszcza w sytuacji związania organu przez tezę wyroku WSA w Warszawie z 22 października 2020 r. sygn. VI SA/Wa 1002/20. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, że Kolegium podkreśliło, że ze względu na wskazaną wyżej masę całkowitą (33,2 t zamiast 32 t) oraz naciski na trzecią i czwartą oś pojazdu (9,65 i 10,25 t), betoniarka nr rej. [...] była pojazdem nienormatywnym. Ze względu na przekroczenie nacisku na osi wielokrotnej w celu legalnego przejechania kontrolowanym pojazdem po przewidzianej trasie z M. na ul. J. - przedsiębiorca winien uprzednio uzyskać zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII. W analizowanej sprawie pomiary dokonane podczas kontroli wykazały, że masa całkowita przedmiotowego pojazdu wynosiła 33,2 t. Wynosić powinna 32 t, w ocenie organu nastąpiło zatem przekroczenie masy całkowitej o 3,75%. Nie można jednak nałożyć na spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 zł, tj. kary pieniężnej nakładanej w sytuacji, gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu przekroczyła wartość dopuszczalna o mniej niż 10%, a przedsiębiorca porusza się pojazdem nienormatywnym, nie posiadając stosownego zezwolenia, ponieważ nastąpiło również przekroczenie nacisku na osie. Organ podkreślił, że stwierdzony nacisk osi trzeciej wyniósł 9,65 t, czwartej 10,25 t, zaś dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać 18 t – dopuszcza się 19 t, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Organ wskazał, że określenie nacisku osi wielokrotnych (tzw. grup osi) polega na sumowaniu nacisków poszczególnych osi składowych danej grupy. Sąd z powyższym twierdzeniem SKO się zgadza, Z przepisów Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów nie wynika zakaz określania nacisku grupy osi przez sumowanie nacisku osi składowych. Przeciwnie, przepisy tego Rozporządzenia, w określonych przypadkach odwołują się do nacisku każdej z osi składowych (§ 5 ust. 1 pkt 4, pkt 6 lit. c, pkt 7 lit. c, pkt 8a lit. b i pkt 9 lit. b), co potwierdza prawidłowość wyznaczania nacisku grupy osi jako sumy nacisków osi składowych. Zatem wyniki uzyskane poprzez sumowania poszczególnych osi są wartościami rzeczywistymi w rozumieniu § 5 ust. 4 cyt. Rozporządzenia. Natomiast błędnie, zdaniem Sądu organ uznał, że skoro nacisk każdej z osi (trzeciej i czwartej) pojazdu przekracza 9,5 t, to uniemożliwia to przyjęcie powiększonego dopuszczalnego nacisku 19 t. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku: 6) grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi: a) mniejszej niż 1,00 m (d b) nie mniejszej niż 1,00 m i mniejszej niż 1,30 m (1,00 ≤ d c) nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 ≤ d ≤ 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Z przepisu tego wprost wynika, że dopuszcza się nacisk grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych w wysokości podwyższonej 19 ton, jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony, ale także wtedy, gdy oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b Rozporządzenia. Innymi słowy, SKO przedwcześnie skreśliło możliwość zastosowania w niniejszej sprawie podwyższoną wysokość 19 t dopuszczalnego nacisku grupy osi trzeciej i czwartej. Organ powinien bowiem zbadać, czy oś napędowa była wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b Rozporządzenia. Jeżeli tak by w istocie było w momencie przewozu, to zasadnym powinno być zastosowanie podwyższonej normy 19 t dopuszczalnego nacisku grupy osi trzeciej i czwartej. Powyższe naruszenie § 5 ust. 1 pkt 6 lit c Rozporządzenia mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. na wysokość nałożonej przez organ kary na spółkę. Jak bowiem stwierdziło SKO w skarżonej decyzji: "Suma nacisków osi trzeciej i czwartej wyniosła (po odjęciu tolerancji) 19,90 t, co oznacza przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 1,9 tony to jest 10,56%. Zdaniem organu uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie ustalonej wysokości kary za przejazd pojazdem nienormatywnym oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie kary w wysokości przewidzianej w obowiązującym w dacie zdarzenia art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.p., to jest 2 000 zł". Gdyby bowiem okazało się, że oś napędowa była wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b Rozporządzenia, i tym samym zasadnym jest przyjęcie podwyższonej normy 19 t, to wówczas mogłaby się zmienić wysokość nałożonej kary, gdyż przekroczenie dopuszczalnego nacisku byłoby nie o 1,9 t, a o 0,9 t, czyli o ok. 4,74 %. Dlatego Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję, organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujący jej uchyleniem na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organ uzupełni w tym zakresie postępowanie dowodowe oraz swoje rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji. Niezasadny natomiast okazał się zarzut naruszenia zasady nieorzekania na niekorzyść strony. Sama spółka przyznaje zresztą, że "jest on być może za daleko idący" oraz że nie ma normy, która zakazuje "takiego orzekania". Skarżąca wywodzi bowiem ten zarzut z faktu, iż poprzednio uchylona przez tutejszy Sąd decyzja SKO nakładała na nią karę w wysokości 500 zł, a obecna – 2000 zł. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zatem istota tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji na niekorzyść odwołującego się. Tymczasem z treści skargi należy wnioskować, że w sprawie strona konfrontuje ze sobą dwie decyzje odwoławcze. Na dodatek, decyzja SKO z [...] lutego 2020 r., do której się skarżąca odwołuje, została uchylona przez Sąd prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu, a więc wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie można więc twierdzić, że doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius, ponieważ w sprawie nie zaistniała hipoteza z art. 139 k.p.a. Skarżąca zresztą sam zauważa, że regulacja art. 139 k.p.a. pomija problematykę pogarszania sytuacji strony postępowania przez organ administracji publicznej ponownie rozpatrujący sprawę, szczególnie po orzeczeniu kasacyjnym sądu administracyjnego, uważa jednak, że jest to regulacja niepełna. Nie zmienia to jednak faktu, że przepis art. 139 k.p.a. zakazuje organowi odwoławczemu pogorszenie sytuacji strony jedynie w porównaniu do decyzji organu pierwszej instancji, nie zaś do własnej decyzji wyeliminowanej uprzednio z obrotu prawnego. Należy też wskazać, że wbrew stanowisku strony, istnieje regulacja chroniąca stronę przed pogorszeniem jej sytuacji w wyniku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, która zawarta jest w art. 134 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Adresatem tej normy jest jednak sąd administracyjny, w związku z czym Kolegium, wydając decyzję, nie mogło tego przepisu ani zastosować ani tym bardziej naruszyć. Jak natomiast wskazuje się w doktrynie, na tle art. 134 § 2 p.p.s.a. ustalenie, czy przyjęte w wyroku rozstrzygnięcie nie narusza zakazu reformationis in peius, wymaga wnikliwego rozważenia w każdej sprawie. Uwaga ta dotyczy w szczególności tych wyroków, które zawierają rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego aktu lub czynności. W takich bowiem wypadkach wyrok sądu administracyjnego powinien zawierać ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania, wiążące ten sąd i organ administracji publicznej, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia i w związku z tym mające wpływ na przebieg dalszego postępowania administracyjnego w sprawie oraz na treść wydanych w nim aktów lub podjętych czynności. Stwierdzenie, że zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadni przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius (Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II z powołaniem się na: J. Zimmermann, Zakaz reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym (w:) Księga pamiątkowa profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 1999, s. 366). W doktrynie prawniczej podnosi się także, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być mowy o orzeczeniu niekorzystnym w znaczeniu "niekorzyści materialnej", rozumianej jako uszczerbek w materialnoprawnej sytuacji skarżącego. Sąd bowiem nie może sam swoim orzeczeniem pogorszyć sytuacji materialnoprawnej skarżącego (por. J. Zimmermann, Zakaz reformationis in peius..., s. 365). W rzeczywistości "niekorzyść" w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być spowodowana takim sformułowaniem przez sąd administracyjny – stosownie do postanowień art. 153 – oceny prawnej w wyroku uwzględniającym skargę, która zdeterminowałaby wydanie w przyszłości aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją wynikającą z zaskarżonego aktu (por. nieco odmiennie J. Zimmermann, tamże, s. 366) (Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, opublikowano: WK 2016). Zarzuty skarżącego związane są z ustaleniami Kolegium dotyczącymi wysokości kary, które to ustalenia poczynione zostały zgodnie z wytycznymi tutejszego Sądu zawartymi w prawomocnym wyroku z 22 października 2020 r. Jakiekolwiek niekorzystne dla strony skarżącej wnioski Sądu wysnute z analizy materiału dowodowego sprawy administracyjnej czy niekorzystna dla niej interpretacja przepisów prawa mających w niej zastosowanie podlega kontroli instancyjnej (wyrok NSA z 14 maja 2019 r., I OSK 1865/17). Nawet przyjmując zatem za zasadną przedstawioną powyżej jedną z dwóch tez o możliwości orzekania przez sąd administracyjny na niekorzyść strony (co jest już wątpliwe), stwierdzić należy, że ewentualne naruszenie przez tutejszy Sąd art. 134 § 2 p.p.s.a. mogło stanowić podstawę zaskarżenia tego wyroku skargą kasacyjną. Skoro skarżąca wyroku tego nie zaskarżyła i stał się on prawomocny, to wynikająca z niego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania były dla organu wiążące, podobnie jak dla sądu rozpatrującego niniejszą sprawę. Dlatego zarzut orzekania przez SKO na niekorzyść strony nie mógł zostać uwzględniony. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od SKO kwotę 1017 zł, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 100 zł, wynagrodzenie racy prawnego – pełnomocnika spółki w wysokości 900 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.