VI SA/Wa 480/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Z. prowadzący działalność gospodarczą K. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W dniu 13 stycznia 2024 r. P. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą K. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę na decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w postaci obowiązku uregulowania zobowiązania wynikającego z przedmiotowej decyzji w znacznej wysokości w związku z trudną sytuację na rynku pracy, brak opłacalnych zleceń oraz trudną sytuację finansową. Skarżący wyjaśnił, że przy tak małej opłacalności realizowanych zleceń, przy bardzo dużej konkurencji oraz stale rosnących kosztach działalności w tym bardzo wysokich kosztach paliwa przy stawkach wynagrodzenia za swoje usługi utrzymujących się od ponad czterech lat na niezmiennym poziomie, nie jest w stanie uzyskiwać nawet średnich dochodów z zrealizowanych zleceń. Pozwalają one jedynie na pokrycie kosztów bieżącej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z ugruntowaną już linią orzeczniczą, każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do jej zapłaty. Niemniej nie można z góry zakładać, że jest to sytuacja, która sama przez się uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji tego rodzaju, ponieważ uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swej natury charakter odwracalny, gdyż gdyby Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, spowoduje to konieczność zwrotu należności. W uzasadnieniu wniosku zaakcentowano m.in. hipotetyczny brak opłacalnych zleceń, trudną sytuację finansową oraz małą opłacalność realizowanych zleceń. Do wniosku nie dołączono dokumentów pozwalających na stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi szczególna dotkliwość nałożonej kary pieniężnej. Skarżący, jako wnioskodawca miał obowiązek uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie tylko poprzez poparcie go konkretnymi twierdzeniami, czy tezami, ale także stosownymi dokumentami źródłowymi, celem wykazania okoliczności przywołanych na potwierdzenie spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia jemu ochrony tymczasowej. Sąd administracyjny wydając postanowienie na skutek rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ma natomiast obowiązek, na podstawie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., odnieść się do wskazanych w nim okoliczności oraz wyjaśnić, z jakich względów uznał, że w danej sprawie zachodzą, bądź nie występują przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. (porównaj m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2014 r., II GZ 160/14 CBOSA). W tym miejscu warto zacytować stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z 22 lipca 2009 r., II GSK 260/09, zgodnie z którym: "Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony odnośnie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej w sytuacji wykonania przedmiotowej decyzji, powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi." Reasumując, w ocenie Sądu, w rozpoznawanym przypadku nie uzasadniono/nie wykazano zasadności wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, gdyż do wniosku nie dołączono dokumentów pozwalających na stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi szczególna dotkliwość nałożonej kary pieniężnej. W judykaturze przyjęło się stanowisko, że brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (vide postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12). W tym stanie rzeczy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w sprawie nie uprawdopodobniono, że w związku z jej wykonaniem zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia