VI SA/Wa 445/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Żurawska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

M. M. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn aniżeli wymienione w punktach 1-5a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W sprawie Strona wniosła skargę wskazując jako decyzję z którą się nie zgadza decyzję nr [...]. W związku z powyższym, na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału wezwano Skarżącą do nadesłania informacji, czy skarga z dnia 12 października 2023 r. stanowi skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z dnia [...] października 2021 r. [...], czy skargę na decyzję GITD z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] czy też skargę na postanowienie GITD z dnia [...] września 2023 r. nr [...]. Jednocześnie poinformowano Skarżącą, że w przypadku nienadesłania w terminie 7 dni ww. informacji omawiane pismo zostanie potraktowane jako skarga na decyzję GITD z dnia [...] października 2021 r. nr [...]. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej 27 grudnia 2023 r., jednakże Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. W związku z powyższym skarga Strony została potraktowana jako wniesiona na decyzję GITD z dnia [...] października 2021 r. nr [...] i zarejestrowana pod sygn. VI SA/Wa 445/24. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Przywołany przepis dopuszcza zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z dniem doręczenia stronie takiej decyzji, terminy do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skargi do sądu administracyjnego rozpoczynają bieg równolegle. Ustawodawca pozostawił stronie wybór środka ochrony prawnej pomiędzy skargą do sądu administracyjnego, a wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie oznacza to jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 13.02.2020 r. II GSK 28/20). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2021 r., a organ decyzją z dnia [...] marca 2022 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2021 r. Decyzja ta (z dnia [...] marca 2022 r.) została doręczona Stronie 21 marca 2022 r. (potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga na decyzję z dnia [...] października 2021 r. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Na marginesie wskazać trzeba, że nawet gdyby przedmiotowa skarga została potraktowana jako skarga na decyzję organu z dnia [...] marca 2022 r., to i tak podlegałaby odrzuceniu jako spóźniona (wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia). Sąd zaznacza także, że nie może we własnym zakresie precyzować za stronę przedmiotu zaskarżenia ani domyślać się tego, co w istocie stanowiło przedmiot zawartych w piśmie strony żądań (por. postanowienie NSA z 19.09.2007 r. II OZ 777/07). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o odrzuceniu skargi.