VI SA/Wa 428/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant spec. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 1 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z 1 grudnia 2023 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 1 grudnia 2023 r."), Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także: "organ", "KNF" lub "Komisja"): I. uchyliła swoją wcześniejszą decyzję z 23 września 2022 r., nr [...] (dalej: "decyzja z 23 września 2022 r."), zakresie nakładającym na [...] S.A. (dalej: "Skarżącą", "Strona", "Spółka" lub "Emitent") kary 500 000 zł i 1 000 000 zł, tj. w zakresie pkt I i II osnowy decyzji; II. nałożyła na skarżącą: i. karę pieniężną w wysokości 250 000 zł wobec stwierdzenia, iż spółka ta nie wykonała w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2554, ze zm.; dalej: "ustawa o ofercie"): 1. w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 757; dalej: "rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych") poprzez nieprzekazanie w terminie organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r.; 2. w zw. z § 60 ust 2 w zw. z § 79 ust 1 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nieprzekazanie w terminie organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r.; 3. w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 7 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nieprzekazanie w terminie organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017; 4. w zw. z § 60 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 79 ust. 7 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nieprzekazanie w terminie organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za rok obrotowy 2017; 5. w zw. z § 60 ust 2 w zw. z § 79 ust. 1 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nieprzekazanie w terminie organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r.; 6. w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 1 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nieprzekazanie w terminie organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2019 r.; ii. karę pieniężną w wysokości 500 000 zł wobec stwierdzenia, iż spółka ta: 1. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust 1 i 3 oraz w zw. z § 71 ust 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 25 lit. b) Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 10 "Skonsolidowane sprawozdania finansowe" (dalej: "MSSF 10") przyjętego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z 29 listopada 2008 r. str. 1, z późn. zm.) (dalej: "Rozporządzenie WE Nr 1126/2008") oraz par. 43 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 39 "Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena" (dalej: "MSR 39"), przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez niedokonanie wyceny zobowiązań finansowych wobec H. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również "H.") w wartości godziwej na dzień utraty kontroli przez Emitenta nad H. i w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej wyceny tych zobowiązań w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r.; b) w zw. § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 60 ust. 2 oraz w zw. z § 71 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych oraz w zw. z par. 25 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" (dalej: "MSR 1") przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez niezamieszczenie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r. rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z występowaniem istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 60 ust. 2 oraz w zw. z § 71 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych oraz w zw. z par. 31, 32A, 33 oraz 39 lit. a) Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji" (dalej: "MSSF 7"), przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez niezamieszczenie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r. rzetelnych i kompletnych informacji umożliwiających użytkownikom ocenę charakteru i zakresu ryzyka płynności związanego z instrumentami finansowymi, na które Grupa Kapitałowa Emitenta była narażona na koniec okresu sprawozdawczego; d) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 71 ust. 4 oraz w zw. z § 70 ust. 7 pkt 11 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez niezamieszczenie w Sprawozdaniu Zarządu [...] S.A. z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta w 2017 r. oceny zarządzania zasobami finansowymi, z uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie Emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom; e) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 71 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r. bez stanowiska organu zarządzającego wraz z opinią organu nadzorującego Emitenta odnoszącego się do wyrażonej przez firmę audytorską w sprawozdaniu z badania odmowy wyrażenia opinii o skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r.; 2. w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za 2017 r, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust 1 pkt 2 lit a) ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 60 ust 1 pkt 3 w zw. z § 70 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 października 2005 r. w sprawie zakresu informacji wykazywanych w sprawozdaniach finansowych i skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych, wymaganych w prospekcie emisyjnym dla emitentów z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dla których właściwe są polskie zasady rachunkowości (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1927; dalej jako: "rozporządzenie o sprawozdaniach finansowych"), a także w zw. z pkt 27 działu B. "Dodatkowe noty objaśniające" Załącznika nr 1 do rozporządzenia o sprawozdaniach finansowych, poprzez niezamieszczenie w sprawozdaniu finansowym za 2017 r. stwierdzenia, że istnieją okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuowania działalności oraz informacji o występowaniu niepewności co do możliwości kontynuowania działalności wynikających z tych okoliczności; b) w zw. z § 3 ust 1 i 3 w zw. z § 70 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2017 r. bez stanowiska organu zarządzającego wraz z opinią organu nadzorującego Emitenta odnoszącego się do wyrażonej przez firmę audytorską w sprawozdaniu z badania odmowy wyrażenia opinii o sprawozdaniu finansowym za 2017 r.; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 70 ust 7 pkt 11 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez niezamieszczenie w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Emitenta za 2017 r. oceny zarządzania zasobami finansowymi, z uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań jakie Emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom; d) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 70 ust. 6 pkt 1 i 4 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z art 49 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 217, z późn. zm., dalej: "ustawa o rachunkowości") poprzez niezamieszczenie w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Emitenta za 2017 r. rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z opisem istotnych czynników ryzyka i zagrożeń, z określeniem, w jakim stopniu Emitent jest na nie narażony; 3. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r. (o którym mowa w § 62 ust. 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych; dalej jako: "rozszerzony skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2018 r.") nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z przepisami Załącznika A do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 15 "Przychody z umów z klientami" (dalej: "MSSF 15"), przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez istotne zawyżenie wyniku finansowego Grupy Kapitałowej Emitenta poprzez ujęcie w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2018 r. pozycji niespełniającej definicji dochodu; b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 60 ust 2 oraz w zw. z § 69 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych oraz w zw. z par. 25 MSR 1 oraz w zw. z par, 4 MSR 1 poprzez niezamieszczenie w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2018 r. rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z występowaniem istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 66 ust. 8 pkt 11 w zw. z § 69 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez niezamieszczenie w Sprawozdaniu Zarządu Emitenta z działalności za I półrocze 2018 r. informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta i jego Grupę Kapitałową; d) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 62 ust. 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości "rozszerzonego" skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r. bez raportu firmy audytorskiej z przeglądu półrocznego skróconego sprawozdania finansowego Emitenta za I półrocze 2018 r., e) w zw. z § 3 ust 1 i 3 w zw. z § 69 ust 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości "rozszerzonego" skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r. bez stanowiska organu zarządzającego wraz z opinią organu nadzorującego Emitenta odnoszącego się do wyrażonego przez firmę audytorską w raporcie z przeglądu półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2018 r. wniosku z zastrzeżeniami. Jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej: "k.p.a.") związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 753, ze. zm.; dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 1e w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z 19 czerwca 2019 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar administracyjnych na podstawie art. 96 ust. 1e albo 1f ustawy o ofercie w związku z podejrzeniem naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych w zakresie sporządzania raportów okresowych w latach 2017-2018. Postanowieniem z 21 listopada 2019 r. rozszerzono zakres ww. postępowania w ten sposób, że postępowanie prowadzone było w przedmiocie nałożenia na Spółkę kar administracyjnych na podstawie art. 96 ust. 1e albo 1f ustawy o ofercie w związku z podejrzeniem naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych w zakresie sporządzania raportów okresowych w latach 2017-2019. Decyzją z 23 września 2022 r., nr [...] (dalej: "decyzja z 23 września 2022 r."), Komisja nałożyła na Spółkę: – karę pieniężną w wysokości 500 000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka nie wykonała w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie poprzez nieprzekazanie w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r., skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r. i skonsolidowanego raportu kwartalnego za 2019 r.; – karę pieniężną w wysokości 1 000 000 zł wobec stwierdzenia nienależytego wykonania przez Spółkę obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r., raportu rocznego za 2017 r., skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r. Jednocześnie decyzją z 23 września 2022 r. Komisja – stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. – umorzyła jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej objęcia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2018 r. oraz skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2018 r. konsolidacją spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "S.") mimo braku sprawowania przez Emitenta kontroli nad tą jednostką w rozumieniu przepisów Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (dalej: "MSR"). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Strona wniosła o ponowne rozstrzygniecie sprawy jednocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia śledztwa prowadzonego prze Prokuraturę w sprawie niedopełnienia obowiązków oraz nadużycia uprawnień, przez osoby obowiązane na podstawie umowy do zajmowania się działalnością gospodarczą Strony w latach 2017 - 2018, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w następstwie wyrządzenia Skarżącej szkody majątkowej w wielkich rozmiarach, tj. o czyn z art. 296 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Swoją argumentację w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zawieszenie postępowania Strona uzupełniła kolejno pismami z 31 maja 2023 r. i 14 lipca 2023 r. Postanowieniem z 26 lipca 2023 r. Komisja odmówiła zawieszenia postępowania administracyjnego. Ponadto pismem z 31 maja 2023 r. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z opublikowanego w dniu 27 marca 2023 r. w dzienniku "Puls Biznesu" artykułu prasowego zatytułowanego Jak ukryć pieniądze w... skarbówce, wskazując, że w artykule tym zostały powołane okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Postanowieniem z 24 października 2023 r. Komisja odmówiła uwzględnienia powyższego wniosku dowodowego. W toku prowadzonego postępowania zawiadomieniem skierowanym do Strony w dniu 24 października 2023 r. Komisja poinformowała Skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 k.p.a. Strona nie skorzystała z tej możliwości. Zaskarżoną decyzją Komisja uchyliła decyzję z 23 września 2022 r. w zakresie nakładającym na Skarżącą kary pieniężne w łącznej wysokości 1 500 000 zł (tj. pkt I i II osnowy tej decyzji) oraz nałożyła na Stronę kary pieniężne w łącznej wysokości 750 000 zł (tj. pkt II osnowy zaskarżonej decyzji). Pismem z 8 stycznia 2024 r. Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z 1 grudnia 2023 r. zaskarżając ją w części dotyczącej punktu II nakładającego kary pieniężne odpowiednio w wysokości 250 000 zł oraz 500 000 zł. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; a) art. 189e k.p.a. poprzez brak zastosowania tego przepisu i brak nałożenia kar na Skarżącą, pomimo że do naruszeń zarzucanych w zaskarżonej decyzji doszło w wyniku siły wyższej związanej z: (i) brakiem przekazania przez Komisję osobom reprezentującym Stronę dostępu do systemu ESPI, bez których Skarżąca nie mogła publikować raportów bieżących i okresowych; (ii) pozbawieniem Spółki przez byłych członków organów dostępu do dokumentów księgowych, kadrowych i rachunków bankowych, co uniemożliwiało Skarżącej sporządzenie raportów okresowych, b) art. 189g § 1 KPA oraz art. 31za ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.; dalej: "ustawa o COVID") w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez brak uwzględnienia upływu terminu przedawnienia nałożenia kar i przedłużenie terminu przedawnienia na podstawie przepisu, który jest niezgodny z Konstytucją, ponieważ prowadzi do przedłużania terminu przedawnienia: (i) w trakcie jego biegu, (ii) bez określenia górnej granicy okresu trwania przedłużenia, (iii) poprzez oznaczenie długości terminu nie w ustawie ale w rozporządzeniu Ministra Zdrowia; c) art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19 w zw. z art. 189c k.p.a. poprzez zastosowanie przy nakładaniu na Spółkę kar przepisu ustawy nowej, która wydłużała terminy przedawnienia, pomimo że ustawa poprzednio obowiązująca w tracie wystąpienia zdarzeń, których dotyczy decyzja, jest względniejsza dla strony i powinna być stosowana zgodnie z art. 189c k.p.a.; d) art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych oraz postanowieniami Międzynarodowych standardów finansowych powołanymi w decyzji poprzez uznanie za nienależyte wykonanie obowiązków następujących, prawidłowych działań Skarżącej, tj.: (i) uwzględnienia w skonsolidowanym raporcie rocznym za 2017 r. zobowiązania wobec H. w pełnej kwocie, a nie zredukowanej na podstawie wartości godziwej, która nie ma zastosowania do wyceny takich zobowiązań; (ii) przyjęcia założenia kontynuacji działalności oraz braku stwierdzenia istotnych poważnych wątpliwości dotyczących zdolności Spółki do zrealizowania takiego założenia, w sytuacji gdy Skarżąca regulowała wymagalne zobowiązania, miał możliwość pozyskania szybko wysokiego finansowania i posiadał aktywa na pokrycie krótkoterminowych zobowiązań, a działalność gospodarczą kontynuuje do chwili obecnej; (iii) omówienia ryzyk dotyczących płynności oraz zarządzania kapitałem oraz zaprezentowanie ich w ujęciu ilościowym, co KNF uznał za niewystarczające do oceny zdolności Skarżącej do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań; (iv) wykazywania zmniejszenia zobowiązań Spółki w skonsolidowanym sprawozdaniu za pierwsze półrocze 2018 r. w związku z nabyciem wierzytelności wobec Skarżącej przez spółkę zależną jako dochodu, w sytuacji gdy jest to zgodne z definicją dochodu zawartą w MSSF 15 i stanowiło jedyny dopuszczalny sposób księgowania tego zdarzenia gospodarczego; e) art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez brak odstąpienia przez organ od nałożenia kar i poprzestania na pouczeniu, pomimo że waga naruszenia prawa była znikoma (ponieważ obrót akcjami Spółki był zawieszony i termin oraz treść raportów okresowych nie miała wpływu na prawa, obowiązki ani interesy osób trzecich), a Skarżąca zaprzestała naruszenia (tj. opublikowała raporty okresowe, a treść raportów okresowych Skarżącej po 2019 r. nie budziła wątpliwości KNF); f) art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie w zw. z art. 189d pkt 1-7) k.p.a. poprzez nałożenie kar w kwotach 250 000 zł oraz 500 000 zł, które stanowią aż 29% przychodów Spółki w 2022 r. oraz narażają Skarżącą na niewypłacalność i to pomimo, że wszystkie dyrektywy wymiaru kary z art. 189d k.p.a. przemawiały za określeniem wysokości kary na najniższym możliwym poziomie; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 84 § 1 k.p.a. i art. 85§ 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ustalenie wiadomości specjalnych dotyczących sposobu księgowania przychodów oraz treści ujawnień i innych danych oraz informacji, jakie powinny zawierać raporty okresowe Spółki bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz bez oględzin ksiąg rachunkowych Skarżącej; b) art. 136 § 1 k.p.a., art. 7,75 i 77 § 1,3 i 4 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak ustalenia tego, czy Spółka faktycznie miał możliwość opublikowania w terminie raportów okresowych oraz czy naruszenia dotyczące treści tych raportów okresowych mają potwierdzenie w księgach rachunkowych Skarżącej, orzeczeniach innych organów oraz danych finansowych Skarżącej w kolejnych okresach sprawozdawczych; c) art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 81a k.p.a. poprzez: (i) brak uwzględnienia faktu występowania siły wyższej związanej z brakiem faktycznej możliwości opublikowania przez Spółkę raportów okresowych w terminie z uwagi na brak przekazania przez KNF Skarżącej dostępu do systemu ESPI, które były niezbędne do wykonania tego obowiązku, pomimo że ta okoliczność stanowiła fakt, który KNF powinien uwzględnić z urzędu, ponieważ sam zarządza dostępem do systemu ESPI; (ii) brak samodzielnego ustalenia przez organ faktów objętych postępowaniem karnym, którego dotyczył wniosek o zawieszenie postępowania oraz stwierdzenie, pomimo braku dokonania tych ustaleń, że spór korporacyjny i działania byłych członków organów Skarżącej nie wpływały na faktyczną możliwość wykonania przez niego obowiązków informacyjnych. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19 z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, Skarżąca wniosła o uwzględnienie faktu sprzeczności art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19 przez Sąd bezpośrednio w tej sprawie na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji. Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów wymienionych w skardze. Dodatkowo, Spółka wniosła o uchylenie decyzji z 1 grudnia 2023 r. zakresie i umorzenie postępowania, wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Komisji na rzecz Spółki zwrotu niezbędnych kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, po rozpoznaniu sprawy, stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej: "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, z zastrzeżeniem ust. 6 tej ustawy, ma obowiązek jednoczesnego przekazywania informacji bieżących i okresowych do Komisji, spółki prowadzącej ten rynek oraz do publicznej wiadomości. Obowiązek ten dotyczy emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2. Należy podkreślić, że w okresie, w którym stwierdzono nieprawidłowości skutkujące nałożeniem na Skarżącą kar pieniężnych (o których mowa w pkt II sentencji zaskarżonej decyzji), treść art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie nie uległa zmianie. Zgodnie z art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie, w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania przez emitenta obowiązków wynikających z art. 56–56c dotyczących informacji okresowych, art. 59 lub art. 63, Komisja może podjąć decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, nałożyć karę pieniężną do kwoty 5 000 000 zł lub kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitych rocznych przychodów wykazanych w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeśli ta kwota przekracza 5 000 000 zł, lub zastosować obie sankcje łącznie. Ponadto, jeżeli emitent nie realizuje lub nienależycie realizuje obowiązki wynikające z art. 70 pkt 1, Komisja może podjąć decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, a w przypadku papierów wartościowych wprowadzonych do alternatywnego systemu obrotu – wykluczyć je z tego systemu. Komisja może także nałożyć karę pieniężną do 5 000 000 zł lub kwotę równoważną 5% całkowitych rocznych przychodów wykazanych w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym, jeśli przekracza ona 5 000 000 zł, lub zastosować obie sankcje łącznie. Od 6 maja 2017 r., czyli od wejścia w życie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724), treść art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie pozostała niezmieniona. Wcześniej przepis ten również określał sankcje, jakie Komisja może nałożyć na emitentów niewywiązujących się z obowiązków dotyczących przekazywania informacji okresowych oraz innych obowiązków związanych z rynkiem regulowanym. Sankcje te obejmowały możliwość wykluczenia papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym lub nałożenia kar pieniężnych, w zależności od stopnia naruszenia przepisów: "Jeżeli emitent nie wykonuje lub nienależycie wykonuje obowiązki określone w art. 56–56c w zakresie informacji okresowych, art. 59, art. 63 i art. 70 pkt 1, Komisja może podjąć decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym na czas określony lub bezterminowo, albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł, lub kwotę stanowiącą równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym, jeśli ta kwota przekracza 5 000 000 zł, lub zastosować obie sankcje łącznie." Zgodnie z art. 96 ust. 1f ustawy o ofercie, w przypadku gdy możliwe jest ustalenie kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej przez emitenta w wyniku naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1e, zamiast kary, o której mowa w ust. 1e, Komisja może nałożyć karę pieniężną do wysokości dwukrotnej kwoty osiągniętej korzyści lub unikniętej straty. W okresie, w którym stwierdzono nieprawidłowości skutkujące nałożeniem na skarżącą kar pieniężnych, przepis ten nie uległ zmianie. Od 30 kwietnia 2018 r. weszło w życie rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych. Zgodnie z § 81 pkt 2 tego rozporządzenia, jego przepisy po raz pierwszy miały zastosowanie do raportów okresowych sporządzanych za okresy sprawozdawcze roku obrotowego rozpoczynającego się w latach 2017 i 2018, które były przekazywane od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia do dnia wydania zaskarżonej decyzji jego przepisy nie zostały zmienione. Zgodnie z § 60 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, emitent przekazuje, z zastrzeżeniem § 62, raporty okresowe roczne. Zgodnie z art. 60 ust. 2 tego rozporządzenia, emitent będący jednostką dominującą dodatkowo przekazuje raporty okresowe w formie skonsolidowanego raportu kwartalnego, skonsolidowanego raportu półrocznego i skonsolidowanego raportu rocznego, chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku ich sporządzania lub może nie sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych. Z kolei, zgodnie z § 79 ust. 1 ww. rozporządzenia, raport kwartalny i skonsolidowany raport kwartalny przekazuje się jednocześnie, w dniu określonym przez emitenta w raporcie bieżącym, o którym mowa w § 80, nie później jednak niż w terminie 60 dni od zakończenia kwartału roku obrotowego, którego dotyczą. Zgodnie z ust. 5 tego paragrafu, raport półroczny i skonsolidowany raport półroczny przekazuje się jednocześnie, w dniu określonym przez emitenta w raporcie bieżącym, o którym mowa w § 80, nie później jednak niż w terminie trzech miesięcy od zakończenia półrocza roku obrotowego, którego dotyczą. Raport półroczny i skonsolidowany raport półroczny są przekazywane wyłącznie za pierwsze półrocze danego roku obrotowego. Z kolei, zgodnie z ust. 7, raport roczny i skonsolidowany raport roczny przekazuje się jednocześnie, w dniu określonym przez emitenta w raporcie bieżącym, o którym mowa w § 80, nie później niż cztery miesiące od zakończenia roku obrotowego, którego dotyczą. W okresie objętym przedmiotowym postępowaniem Spółka, jako emitent papierów wartościowych, których akcje są przedmiotem obrotu na rynku regulowanym (Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie – rynek główny), zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie oraz § 60 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, była zobowiązana do przekazywania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportów okresowych (kwartalnych, półrocznych oraz rocznych) w terminach i na zasadach określonych przepisami § 79 i § 80 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 80 tego rozporządzenia, emitent ma obowiązek, do końca pierwszego miesiąca danego roku obrotowego, wskazać terminy przekazywania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportów okresowych kwartalnych, półrocznych oraz rocznego. Emitent określa te terminy według własnego uznania, jednak publikacja raportu kwartalnego musi nastąpić nie później niż w terminie 60 dni od zakończenia kwartału, raportu półrocznego – w terminie do trzech miesięcy od zakończenia półrocza, a raportu rocznego – do czterech miesięcy od zakończenia roku obrotowego. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 79 ust. 2 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, emitenci niebędący funduszami inwestycyjnymi są zwolnieni z obowiązku publikowania raportów okresowych za drugi oraz ostatni kwartał roku obrotowego. Z uwagi na fakt, że rok obrotowy Spółki kończy się 31 grudnia każdego roku, Spółka, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, powinna była opublikować w terminach określonych w raporcie bieżącym ogłoszonym do końca pierwszego miesiąca danego roku obrotowego następujące raporty: – skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2017 r., nie później niż do 2 października 2017 r., – skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2017 r., nie później niż do 29 listopada 2017 r., – skonsolidowany raport roczny za 2017 r. oraz jednostkowy raport roczny za 2017 r., nie później niż do 30 kwietnia 2018 r., – skonsolidowany raport kwartalny za I kwartał 2018 r., nie później niż do 30 maja 2018 r., – skonsolidowany raport kwartalny za I kwartał 2019 r., nie później niż do 30 maja 2019 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wymienione powyżej raporty okresowe nie zostały przekazane Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany ani podane do publicznej wiadomości w terminach przewidzianych przepisami prawa. Opóźnienia w publikacji były następujące: – skonsolidowany raport za I półrocze 2017 r., zgodnie z harmonogramem Spółki (29 września 2017 r.), powinien zostać opublikowany do 2 października 2017 r., natomiast faktyczna data publikacji miała miejsce 11 czerwca 2018 r., co oznacza ponad 8-miesięczne opóźnienie; – skonsolidowany raport za III kwartał 2017 r., zgodnie z harmonogramem Spółki (29 listopada 2017 r.), powinien zostać opublikowany do 29 listopada 2017 r., natomiast faktyczna data publikacji miała miejsce 10 lipca 2018 r., co oznacza ponad 7-miesięczne opóźnienie; – skonsolidowany i jednostkowy raport roczny za 2017 r., zgodnie z harmonogramem Spółki (30 kwietnia 2018 r.), powinny były zostać opublikowane do 30 kwietnia 2018 r., natomiast faktyczna data publikacji miała miejsce 29 czerwca 2018 r., co oznacza około 2-miesięczne opóźnienie; – skonsolidowany raport za I kwartał 2018 r., zgodnie z harmonogramem Spółki (1 sierpnia 2018 r.), powinien zostać opublikowany do 30 maja 2018 r., natomiast faktyczna data publikacji miała miejsce 1 sierpnia 2018 r., co oznacza ponad 2-miesięczne opóźnienie; – skonsolidowany raport za I kwartał 2019 r., zgodnie z harmonogramem Spółki (30 maja 2019 r.), powinien zostać opublikowany do 30 maja 2019 r., natomiast faktyczna data publikacji miała miejsce 31 sierpnia 2019 r., co oznacza ponad 3-miesięczne opóźnienie. Wszystkie powyższe opóźnienia stanowią naruszenie obowiązujących przepisów prawa dotyczących terminowego przekazywania raportów okresowych. Spółka nie kwestionowała powyższych naruszeń. Jako przyczyny opóźnień w przekazywaniu raportów wskazała m.in.: wcześniejszy brak dostępu do dokumentacji Spółki oraz systemu ESPI, brak możliwości potwierdzenia prawidłowości uzyskanych danych finansowych spółki zależnej Emitenta, a także spór korporacyjny trwający od 14 czerwca 2017 r., który skutkował brakiem dostępu wybranych organów Emitenta do siedziby Spółki, jej dokumentacji, w tym księgowej, oraz systemu ESPI. Dodatkowo Spółka podkreśliła, że nie było osoby uprawnionej do publikacji i podpisywania raportów w systemie ESPI, zarówno bieżących, jak i okresowych, oraz że nie dysponowała potwierdzonymi, rzetelnymi danymi finansowymi, które mogłaby przedstawić rynkowi w wymaganym terminie. Sąd podziela stanowisko Komisji, zgodnie z którym wskazane przez Emitenta przyczyny nie uzasadniają nieprzekazania raportów w terminie. Komisja słusznie zauważyła, że niedopełnienie obowiązków sprawozdawczych wynikających z ustawy o ofercie oraz rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych nie może być tłumaczone wewnętrznymi problemami Spółki i nie wpływa na fakt, że raporty okresowe nie zostały przekazane w terminie przewidzianym prawem. Komisja trafnie wskazała, że publikacja raportów okresowych nie musi następować natychmiast po zakończeniu danego okresu sprawozdawczego. Przepisy dotyczące terminów publikacji raportów okresowych dają emitentom czas na ich przygotowanie, a emitent powinien tak zorganizować prace nad raportem, aby jego przekazanie do Komisji, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości nastąpiło w odpowiednim terminie. Emitent zobowiązany jest do uzyskania wszelkich niezbędnych danych finansowych w terminie, który pozwala na przygotowanie raportów oraz ich weryfikację przez biegłego rewidenta. Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo stwierdziła, że Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne określone w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w związku z § 60 ust. 1 pkt 1 i 3, § 60 ust. 2 oraz § 79 ust. 1, 5 i 7 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. Naruszenie to polegało na nieprzekazaniu w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r., skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r., jednostkowego raportu rocznego za 2017 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r. oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2019 r. Sąd podziela stanowisko Komisji, że waga stwierdzonych naruszeń, polegających na nieterminowym opublikowaniu skonsolidowanych raportów półrocznych i kwartalnych przez Spółkę, jest znaczna i działa na niekorzyść Emitenta. Komisja słusznie wskazała, że opóźnienia w przekazaniu raportów okresowych doprowadziły do dezinformacji na rynku, przez co inwestorzy nie mieli dostępu do aktualnych danych finansowych Emitenta. Opóźnienia w publikacji raportów wynosiły od prawie dwóch do ponad ośmiu miesięcy, co znacząco wpłynęło na naruszenie obowiązków informacyjnych Spółki. Sąd zgadza się z Komisją, że trudności organizacyjne i konflikty wewnętrzne nie usprawiedliwiają opóźnień w publikacji raportów. Spółka była odpowiedzialna za zorganizowanie procesów umożliwiających rzetelną i terminową publikację informacji okresowych. Jako spółka publiczna, Emitent był zobowiązany do spełniania wszystkich wymogów raportowania okresowego, w tym organizacyjnych i technicznych. Komisja słusznie uwzględniła charakter i czas trwania naruszenia, podkreślając, że późniejsze przekazanie raportów nie usuwa zaistniałych uchybień. Uwzględniono również współpracę Spółki przy wyjaśnianiu naruszeń, co działało na jej korzyść, oraz fakt, że nie stwierdzono uprzednich naruszeń przez Emitenta, co również wpłynęło pozytywnie na wymiar kary. Powtarzalność naruszeń oceniono natomiast na niekorzyść Spółki. Przy ustaleniu wysokości kary Komisja wzięła pod uwagę sytuację finansową Spółki i jej Grupy Kapitałowej. Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo zastosowała kryteria wymiaru kary, ustalając jej wysokość na 250 000 zł, jak określono w punkcie II.i. osnowy decyzji. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, raporty bieżące i okresowe muszą zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz być sporządzane w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Natomiast, zgodnie z ust. 3 tego paragrafu, raporty bieżące i okresowe przekazywane przez emitenta powinny być sporządzane w taki sposób, aby umożliwić inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację majątkową, finansową i wyniki emitenta oraz, odpowiednio, jego grupy kapitałowej. Zgodnie z § 70 ust. 7 pkt 11 ww. rozporządzenia, w przypadku emitenta prowadzącego działalność wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową, sprawozdanie z działalności emitenta dodatkowo zawiera ocenę, wraz z jej uzasadnieniem, zarządzania zasobami finansowymi, z uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenie ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom. Stosowanie do § 71 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, skonsolidowany raport roczny zawiera co najmniej roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i zbadane przez firmę audytorską, zgodnie z obowiązującymi przepisami i standardami zawodowymi. W przypadku stosowania Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR), roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się w zakresie określonym przez te standardy. Zgodnie z § 71 ust. 1 pkt 11 ww. rozporządzenia, skonsolidowany raport roczny musi zawierać co najmniej stanowisko zarządu lub osoby zarządzającej oraz opinię rady nadzorczej lub osoby nadzorującej emitenta, odnoszące się do wyrażonej przez firmę audytorską w sprawozdaniu z badania opinii z zastrzeżeniem, opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii o skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Stanowisko to powinno również obejmować: a) wskazanie wpływu, w ujęciu ilościowym i jakościowym, przedmiotu zastrzeżenia, opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii na roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe, w tym na wyniki oraz inne dane finansowe, wraz z oceną ich istotności w każdym przypadku, b) przedstawienie działań podjętych lub planowanych przez emitenta w związku z zaistniałą sytuacją. Natomiast stosownie do § 71 ust. 4 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, sprawozdanie z działalności grupy kapitałowej emitenta zawiera, odpowiednio w odniesieniu do grupy kapitałowej emitenta, informacje określone w § 70 ust. 6 pkt 1-4 i pkt 5 lit. c oraz w ust. 7-13 i w przepisach o rachunkowości oraz: 1) charakterystykę struktury aktywów i pasywów skonsolidowanego bilansu, w tym z punktu widzenia płynności grupy kapitałowej emitenta; 2) ważniejsze zdarzenia mające znaczący wpływ na działalność oraz wyniki finansowe grupy kapitałowej emitenta w roku obrotowym lub których wpływ jest możliwy w następnych latach; 3) opis struktury głównych lokat kapitałowych lub głównych inwestycji kapitałowych dokonanych w ramach grupy kapitałowej emitenta w danym roku obrotowym; 4) opis organizacji grupy kapitałowej emitenta ze wskazaniem jednostek podlegających konsolidacji oraz opis zmian w organizacji grupy kapitałowej emitenta wraz z podaniem ich przyczyn; 5) charakterystykę polityki w zakresie kierunków rozwoju grupy kapitałowej emitenta; 6) opis istotnych pozycji pozabilansowych w ujęciu podmiotowym, przedmiotowym i wartościowym. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że na dzień 31 grudnia 2016 r. w skład Grupy Kapitałowej wchodziła m.in. spółka H., zaliczana do tzw. spółek "nieprodukcyjnych". Jej działalność obejmowała zarządzanie centralą firm (head office), działalność holdingową oraz doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. W latach 2015-2017 H. udzieliła Emitentowi pożyczek o łącznej wartości 246 360 tys. zł. Ponadto, Emitent posiadał zobowiązanie wobec H. wynikające z przejęcia przez tę spółkę spłaty obligacji Emitenta, na kwotę 16 965 tys. zł. W momencie powstania tych zobowiązań H. była jednostką zależną od Emitenta, który posiadał 100% jej udziałów. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 18 października 2017 r. Emitent zbył wszystkie 8 252 100 udziałów H. (stanowiące 100% kapitału) o łącznej wartości nominalnej 412 605 000 zł na rzecz spółki V. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. (później Z. Sp. z o.o. w likwidacji, dalej: "Z") za cenę 45 000 zł, płatną w dwóch ratach. Zgodnie z umową sprzedaży z 18 października 2017 r., kupujący zobowiązał się do umorzenia na każde żądanie Emitenta wszelkich zobowiązań Emitenta wobec H. do pełnej wysokości tych zobowiązań, a także do powstrzymania się od dochodzenia jakichkolwiek roszczeń przez H. z tytułu wierzytelności, które spółka posiadała wobec Emitenta. Z treści preambuły do umowy wynika, że sprzedający nie posiadał środków finansowych na spłatę wskazanych wierzytelności, nawet w zakresie wymaganych płatności. Kupujący miał pełną świadomość wierzytelności H. wobec sprzedającego oraz trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwiała spłatę tych zobowiązań. Z załącznika nr 1 do umowy wynika, że wartość pożyczek udzielonych Emitentowi przez H. wynosiła 190 603 336,81 zł, a wartość odsetek od tych pożyczek wynosiła 13 074 528,53 zł. Na całość tych należności zostały utworzone odpisy aktualizujące. Cenę sprzedaży strony umowy ustaliły na podstawie wyceny sporządzonej przez biegłego sądowego, który określił wartość zbywczą 100% udziałów w H. na dzień 30 września 2017 r. na kwotę 1,00 zł. W RS/2017, w krótkoterminowych zobowiązaniach, w nocie 31 pod nazwą 'Pozostałe zobowiązania', w pozycji 'Rozliczenia z tytułu cesji' ujęto kwotę 16 965 tys. zł, wynikającą ze spłaty obligacji dokonanej w imieniu Emitenta przez H.. Zgodnie z przedstawionym w RS/2017 opisem przyjętych zasad rachunkowości, w tym metod wyceny aktywów, pasywów oraz przychodów i kosztów, zobowiązania finansowe, w tym kredyty bankowe i pożyczki, są początkowo wyceniane w wartości godziwej pomniejszonej o koszty transakcji. Następnie są one wyceniane po zamortyzowanym koszcie historycznym metodą efektywnej stopy procentowej, a koszty odsetkowe ujmowane są metodą efektywnego dochodu. Metoda efektywnej stopy procentowej służy do obliczania zamortyzowanego kosztu zobowiązania i alokowania kosztów odsetkowych na odpowiednie okresy. Efektywna stopa procentowa to stopa, która dyskontuje przyszłe płatności pieniężne w przewidywanym okresie użytkowania danego zobowiązania, lub w razie potrzeby, w krótszym okresie. Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo ustaliła, że analiza RS/2017 oraz wyjaśnienia Emitenta prowadzą do wniosku, iż przedstawiony przez Spółkę w RS/2017 sposób wyceny zobowiązań wobec H. opierał się na ich wartości nominalnej (początkowej), pomniejszonej o spłatę części jednej z pożyczek oraz powiększonej o naliczone do dnia bilansowego odsetki. Należy zaznaczyć, że audytor, w sprawozdaniu z badania RS/2017, w którym odstąpił od wyrażenia opinii o tym sprawozdaniu, stwierdził m.in., że uzyskał niewystarczającą ilość dowodów dotyczących zobowiązań krótkoterminowych. W szczególności audytor nie otrzymał dokumentów źródłowych dotyczących pożyczek o wartości 197 mln zł. Dodał również, że Emitent nie przedstawił wystarczających dowodów na wycenę pożyczek na dzień bilansowy, co uniemożliwiło mu odniesienie się do ich kompletności i prawdziwości. Ponadto, w toku korespondencji z KNF, audytor wskazał, że z powodu braku kluczowych informacji i dowodów nie mógł wypowiedzieć się na temat poprawności wyceny zobowiązań wobec H. w RS/2017. Należy zauważyć, że w piśmie z 27 sierpnia 2018 r. Emitent wyjaśnił, iż nie wystąpił do Z. z żądaniem umorzenia zobowiązań Spółki ze względu na brak środków płynnych, które byłyby potrzebne do zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych, który powstałby w wyniku umorzenia tych zobowiązań przez wierzyciela. Dodatkowo, w dniu 22 lutego 2018 r. zawarto umowę cesji wszystkich wierzytelności H. wobec Emitenta za symboliczną kwotę 1,00 zł. Nabywcą wierzytelności była S.sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Software Services"), jednostka zależna Emitenta. Sąd podziela stanowisko Komisji, zgodnie z którym Emitent nie dokonał prawidłowej wyceny zobowiązań finansowych wynikających z pożyczek udzielonych przez H. oraz spłaty obligacji przez H. w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2017 (wchodzącym w skład skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 rok). Biorąc pod uwagę, że w dniu 18 października 2017 r. Emitent zbył wszystkie udziały w tej jednostce, tracąc nad nią kontrolę, zobowiązania te powinny zostać wycenione na dzień utraty kontroli. Sąd zgadza się z wyjaśnieniami Komisji, że z perspektywy sprawozdawczości finansowej Grupy Kapitałowej Emitenta, do momentu utraty kontroli nad H., transakcje między Emitentem a tą jednostką zależną nie miały odrębnego znaczenia. Konsolidacja polega na sumowaniu pozycji sprawozdań finansowych jednostki dominującej i jednostek zależnych, z uwzględnieniem wyłączeń i korekt. Celem takiego sprawozdania jest przedstawienie grupy kapitałowej jako jednego podmiotu, a wzajemne należności i zobowiązania pomiędzy jednostkami objętymi konsolidacją są eliminowane. W przypadku utraty kontroli przez jednostkę dominującą nad jednostką zależną, w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym eliminowane są aktywa i zobowiązania związane z tym podmiotem, a po raz pierwszy ujmowane są nowe należności i zobowiązania pomiędzy tą jednostką a jednostką dominującą (proces dekonsolidacji). Z tego punktu widzenia, dekonsolidowana jednostka zależna traktowana jest jako nowy podmiot, a dotychczasowe relacje z nią muszą być ponownie ujęte jako nowe transakcje. Po zdekonsolidowaniu H. przez Emitenta powstały zobowiązania, które po raz pierwszy powinny były zostać ujęte w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spółki za 2017 rok. Zgodnie z paragrafem 25 lit. (b) MSSF 10 oraz paragrafem 43 MSR 39, zobowiązania te powinny zostać wycenione w momencie początkowego ujęcia według wartości godziwej. Zdaniem Sądu, Komisja słusznie wskazała, że gdyby Emitent wycenił zobowiązania w wartości godziwej, uwzględniając ryzyko niewykonania świadczenia, zgodnie z paragrafami 42 i 43 MSSF 13, ich wartość różniłaby się od tej wykazanej w RS/2017. Wysokie ryzyko kredytowe jednostki wskazywało bowiem na duże prawdopodobieństwo niespłacenia tych zobowiązań. W takiej sytuacji oczekiwania uczestników rynku co do egzekwowalności długu byłyby niskie, co powinno zostać uwzględnione w wycenie zobowiązań według wartości godziwej. Sąd zgadza się z Komisją, że Grupa Kapitałowa Emitenta charakteryzowała się wysokim ryzykiem kredytowym. Zarówno sytuacja finansowa Grupy Kapitałowej, jak i zapisy umowy sprzedaży H., wskazywały na trudną sytuację Emitenta, która zwiększała ryzyko niewykonania zobowiązań. Emitent sam przyznał, że jego sytuacja finansowa uniemożliwiała wystąpienie z żądaniem umorzenia wierzytelności wobec H., ponieważ nie byłby w stanie pokryć podatku dochodowego związanego z umorzeniem. Wartość aktywów obrotowych wykazanych w RS/2017 wynosiła 8 499 tys. zł, a wynik finansowy za rok obrotowy 2017 wynosił -115 210 tys. zł, co przy zobowiązaniach na poziomie 240 242 tys. zł jednoznacznie wskazuje, że Grupa Kapitałowa Emitenta nie była w stanie spłacić tych zobowiązań. Ponadto, analiza przepływów pieniężnych zawartych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r. potwierdza trudności finansowe Emitenta. Przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej za 2017 r. były ujemne i wynosiły -234 675 tys. zł, a bieżąca działalność była finansowana poprzez sprzedaż aktywów oraz zaciąganie nowych pożyczek. Ostateczne przepływy pieniężne netto wyniosły -24 160 tys. zł. Jak wspomniano wcześniej, klauzula w umowie sprzedaży udziałów H., umożliwiająca umorzenie zobowiązań Spółki na każde żądanie Emitenta oraz wykluczająca dochodzenie roszczeń wobec Emitenta, była dodatkowym dowodem na wysokie prawdopodobieństwo niespłacenia pożyczek przez Emitenta w przypadku przeniesienia wierzytelności na nowego wierzyciela. Fakt, że H. utworzyło odpisy aktualizujące na całą kwotę pożyczek udzielonych Emitentowi, sugeruje, że pożyczkodawca również uznał, iż świadczenie nie zostanie wykonane. Odpisy te zostały odnotowane w sprawozdaniu finansowym H. za 2017 r., gdzie pożyczki udzielone Emitentowi nie zostały ujęte w bilansie. O rzeczywistej wartości wierzytelności H. świadczy cena, za jaką przeniesiono je na S.– wynosząca jedynie 1,00 zł. Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo oceniła, że Emitent dokonał niewłaściwej wyceny zobowiązań finansowych wobec H., nie stosując wartości godziwej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, co skutkowało nieprawidłową wyceną tych zobowiązań w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r., wbrew postanowieniom § 47 MSR 39. Wartość zobowiązań była znacznie niższa niż ta, którą Spółka wykazała w swoim sprawozdaniu finansowym za 2017 r. (212 252 tys. zł). Niewłaściwe ujęcie zobowiązań w RS/2017 spowodowało, że sprawozdanie to było nierzetelne. Biorąc pod uwagę, że zobowiązania wobec H. stanowiły około 90% ogółem zobowiązań Grupy Kapitałowej Emitenta, zniekształcenie to miało istotny wpływ na obraz finansowy Spółki, co mogło wprowadzać inwestorów w błąd. Ponadto, błędna wycena zobowiązań wobec H. miała wpływ również na wyniki finansowe za kolejne okresy. Sąd zgadza się z Komisją, że Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne określone w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie oraz odpowiednie przepisy rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, a także MSSF 10 i MSR 39, poprzez brak wyceny zobowiązań finansowych wobec H. według wartości godziwej na dzień utraty kontroli nad tą jednostką. W konsekwencji nieprawidłowa wycena zobowiązań w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 r. naruszyła zasadę transparentności rynku kapitałowego, a także prawo uczestników rynku do rzetelnej informacji o Emitencie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Emitent w RS/2017, przekazanym do publicznej wiadomości w dniu 29 czerwca 2018 r., przyjął założenie kontynuacji działalności gospodarczej przez Grupę Kapitałową Emitenta w okresie 12 miesięcy od końca okresu sprawozdawczego, tj. od 31 grudnia 2017 r. W punkcie II RS/2017 Emitent poinformował, że otrzymał pismo od swojego większościowego akcjonariusza, spółki U. S.A. z siedzibą w W., datowane na 25 maja 2018 r. W piśmie tym akcjonariusz zadeklarował zamiar wsparcia Emitenta, w tym finansowego, które będzie niezbędne do dalszego prowadzenia działalności przez co najmniej 12 miesięcy od daty otrzymania pisma. Ponadto Zarząd Emitenta poinformował, że Spółka jest w trakcie restrukturyzacji swoich zobowiązań. W związku z tym Emitent nie stwierdził, na dzień podpisania RS/2017, żadnych faktów ani okoliczności wskazujących na zagrożenie dla możliwości kontynuowania działalności w okresie 12 miesięcy po dniu bilansowym, wynikających z zamierzonego lub przymusowego zaprzestania bądź istotnego ograniczenia dotychczasowej działalności. Należy zauważyć, że w sprawozdaniu z badania RS/2017 firma audytorska, odstępując od wyrażenia opinii, jednocześnie dodała uzupełniające objaśnienie. Wskazano w nim, że w punkcie II informacji dodatkowych do skonsolidowanego sprawozdania finansowego opisano powody, które uzasadniały sporządzenie sprawozdania przy założeniu kontynuacji działalności. Wśród tych powodów znalazło się pisemne zapewnienie znaczącego akcjonariusza, posiadającego 8,59% wszystkich akcji, o wsparciu finansowym niezbędnym do prowadzenia bieżącej działalności jednostki przez co najmniej 12 miesięcy od 25 maja 2018 roku. Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo ustaliła, że w odniesieniu do wyników finansowych Grupy Kapitałowej Emitenta za 2017 rok, przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej były ujemne i wynosiły -234 675 tys. zł. Z kolei przepływy pieniężne z działalności inwestycyjnej i finansowej były dodatnie, wynosząc odpowiednio 164 523 tys. zł oraz 45 992 tys. zł. Łączne przepływy pieniężne netto były ujemne i wynosiły -24 160 tys. zł. W RS/2017 wykazano, że krótkoterminowe zobowiązania na dzień 31 grudnia 2017 r. wynosiły 236 488 tys. zł, podczas gdy aktywa obrotowe wynosiły jedynie 8 499 tys. zł. Około 90% zobowiązań Grupy Kapitałowej Emitenta, wykazanych na dzień 31 grudnia 2017 r., stanowiły zobowiązania wobec H.. W umowie sprzedaży H. z dnia 18 października 2017 r. zawarto zapisy umożliwiające kupującemu umorzenie wierzytelności H. na każde żądanie Emitenta (szczegóły w punkcie II, pkt 1 niniejszej decyzji). Zgodnie z tą umową, łączna kwota zobowiązań Spółki wobec H., które mogły zostać umorzone na żądanie Emitenta, wynosiła na dzień 30 września 2017 r. 203 677 865,34 zł. Pozostałe zobowiązania Grupy Kapitałowej Emitenta, nieobjęte gwarancją umorzenia na żądanie, wynosiły na dzień 31 grudnia 2017 r. ponad 36 mln zł, w tym również zobowiązania długoterminowe. Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo ustaliła, że Emitent w PS/2018, przekazanym do publicznej wiadomości 1 października 2018 r., wskazał w dodatkowych informacjach do śródrocznego skróconego sprawozdania finansowego, że skonsolidowane sprawozdanie finansowe zostało sporządzone z założeniem kontynuacji działalności przez kolejne 12 miesięcy. Nota nie zawierała informacji sugerujących występowanie istotnych niepewności, które mogłyby budzić wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności. Audytor, w swoim raporcie z przeglądu sprawozdania, wyraził zastrzeżenie dotyczące braku wystarczających dowodów na wdrożenie przez Grupę Kapitałową nowych standardów rachunkowości, takich jak MSSF 9 i MSSF 15. Zdaniem audytora, wdrożenie MSSF 9 mogłoby wpłynąć na wycenę istotnych zobowiązań Emitenta. Dodatkowo, zastrzeżenie dotyczyło braku przeglądu lub innych procedur weryfikacyjnych jednostek zależnych na dzień 30 czerwca 2018 r. Audytor zwrócił również uwagę na przygotowanie sprawozdania finansowego przy założeniu kontynuacji działalności, pomimo że kapitały własne Spółki były ujemne i wynosiły -263,8 mln zł. Dane zawarte w PS/2018 wskazują, że na dzień 30 czerwca 2018 r. krótkoterminowe zobowiązania wynosiły 24 862 tys. zł, a aktywa obrotowe 10 182 tys. zł. Skonsolidowany kapitał własny na ten dzień wynosił -12 362 tys. zł. Przychody ze sprzedaży w pierwszym półroczu 2018 r. wyniosły 5 286 tys. zł, a przepływy pieniężne netto w tym okresie wyniosły 576 tys. zł. W nocie 33 "Zobowiązania warunkowe" w RS/2017 oraz w punkcie V.17 PS/2018 wskazano, że na akcjach jednostki zależnej S. został ustanowiony zastaw rejestrowy. Zastaw ten został zabezpieczony w związku z pożyczką udzieloną przez E. w dniu 10 marca 2017 r., której termin wymagalności przypadał na 30 grudnia 2017 r. W dniu 7 sierpnia 2017 r. E. dostarczyła Emitentowi oświadczenie o natychmiastowej wymagalności pożyczki i wezwała do zapłaty kwoty 5 221 904 zł. Pomimo tego, zobowiązanie to nie zostało spłacone przez Emitenta do momentu sporządzenia PS/2018, co wynika z zestawień zobowiązań przedstawionych przez Emitenta w wyjaśnieniach z dnia 23 stycznia 2019 r. W punkcie 33 Sprawozdania Zarządu Spółki z działalności Grupy Kapitałowej za rok 2017, pt. "Charakterystyka zewnętrznych i wewnętrznych czynników istotnych dla rozwoju oraz opis perspektyw rozwoju działalności i przewidywanej sytuacji finansowej Grupy Kapitałowej Emitenta", wskazano, że wyniki Grupy Kapitałowej są uzależnione od efektywności i rentowności działalności spółek zależnych oraz optymalizacji wydatków na zarządzanie i administrację. Zaznaczono także, że Grupa Kapitałowa ma dwie możliwe drogi rozwoju: sprzedaż spółki S., będącej jedynym istotnym operacyjnym aktywem Grupy Kapitałowej, lub rozwijanie działalności S. i pozyskanie odpowiednich środków, na przykład poprzez nową emisję akcji. W związku z brakiem zamieszczenia w RS/2017 oraz PS/2018 informacji dotyczących istotnych niepewności, które mogłyby budzić wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności, Spółka przedstawiła stanowisko, że nie istniały istotne wątpliwości co do zdolności Emitenta do dalszego funkcjonowania. Emitent wyjaśnił, że należy odróżnić zapisy księgowe od rzeczywistej sytuacji spółki. Na dzień sporządzenia SSP za rok obrotowy 2017, Spółka posiadała jedno istotne zobowiązanie — pożyczkę wobec E. w wysokości 5,5 mln zł. Zarząd wskazał również, że podejmowano działania mające na celu pozyskanie środków na bieżącą działalność oraz że Spółka posiadała 85% udziałów w spółce S., których wartość przekraczała wartość wszystkich zobowiązań Emitenta. Wyjaśnienia w tej sprawie przedstawili również Prezesi Zarządu Spółki. Emitent zawarł w dniu 24 lipca 2018 r. umowę pożyczki ze spółką C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "C.") na kwotę 1 000 000 zł, z terminem spłaty do 31 grudnia 2018 r. Jako zabezpieczenie tej umowy, Spółka przeniosła na rzecz pożyczkodawcy prawo własności do 3 839 642 akcji własnych Emitenta, co stanowiło około 33% akcji Spółki. W ramach tej umowy Emitent wystąpił o wypłatę 630 tys. zł, które przeznaczono na bieżące wydatki, takie jak zapłata zaległego czynszu za najem lokalu biurowego, usługi księgowe, usługi biegłych rewidentów oraz wynagrodzenia dla pracowników. Jak wskazano w PS/2018, zawarcie umowy pożyczki było konieczne do pokrycia bieżących zobowiązań Spółki oraz stabilizacji jej sytuacji finansowej. Sąd podzielił stanowisko Komisji, zgodnie z którym Emitent nie zawarł w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 rok (wchodzącym w skład skonsolidowanego raportu okresowego za ten rok) oraz w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2018 roku (wchodzącym w skład skonsolidowanego raportu za I półrocze 2018 r.) rzetelnych i kompletnych informacji dotyczących istotnych niepewności związanych z możliwością kontynuowania działalności przez jednostkę. Sąd uznał, że Komisja słusznie wskazała, iż analiza RS/2017 oraz PS/2018 nie potwierdza stanowiska Zarządu Spółki, jakoby w tych okresach nie występowały istotne niepewności co do zdolności Emitenta do kontynuowania działalności. W szczególności struktura aktywów i pasywów, ujemne kapitały własne, wyniki finansowe Grupy Kapitałowej Emitenta oraz przepływy pieniężne wskazują na występowanie istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogły budzić poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w momencie sporządzania RS/2017 oraz PS/2018. Po wyłączeniu zobowiązań Emitenta wobec H., które na mocy umowy sprzedaży udziałów H. mogły zostać umorzone na żądanie Emitenta w kwocie około 203 800 tys. zł, wartość pozostałych krótkoterminowych zobowiązań w RS/2017 wynosiła ponad 32 mln zł. Zatem wielkość krótkoterminowych zobowiązań przekraczała wartość aktywów obrotowych, co może świadczyć o problemach Grupy Kapitałowej Emitenta z regulowaniem bieżących zobowiązań. Komisja słusznie zwróciła uwagę na istotną zmianę w pozycji 'Bilansowa zmiana środków pieniężnych' w sprawozdaniu z przepływów pieniężnych RS/2017. W 2017 r. środki pieniężne zmniejszyły się o 24 160 tys. zł, podczas gdy w 2016 r. spadek wyniósł 56 105 tys. zł. Zawarcie przez Emitenta umowy pożyczki z C., która, zgodnie z informacjami uzyskanymi od Emitenta, została przeznaczona m.in. na zaległe wynagrodzenia pracowników oraz biura księgowego Spółki, wyraźnie wskazuje na trudną sytuację finansową Emitenta w analizowanych okresach. O trudnej sytuacji finansowej Spółki świadczy także brak środków na uiszczenie podatku od ewentualnego umorzenia zobowiązań wobec H., co zostało przyznane przez Emitenta m.in. w piśmie z dnia 27 sierpnia 2018 r. Ponadto Sąd zgadza się z Komisją, że fakt zawarcia umowy pożyczki z C., przeznaczonej na pokrycie zaległych zobowiązań, wskazuje na poważne problemy finansowe Emitenta. Należy również zgodzić się z oceną Komisji, że ryzyko utraty udziałów w jednostce zależnej Emitenta, S., które zostały obciążone zastawem rejestrowym na rzecz zabezpieczenia pożyczki od E., stanowiło istotną okoliczność, budzącą wątpliwości co do zdolności Emitenta do kontynuowania działalności. S. była kluczowym składnikiem aktywów operacyjnych Grupy Kapitałowej Emitenta, generującym przychody z podstawowej działalności operacyjnej zarówno za 2017 r., jak i za I półrocze 2018 r. Informacje te powinny były zostać ujawnione w RS/2017. Sąd zgadza się z Komisją, że Emitent, nie ujawniając w RS/2017 oraz PS/2018 informacji o istotnych niepewnościach dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogłyby budzić poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności, naruszył przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie oraz: – w przypadku RS/2017: § 71 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w związku z paragrafem 25 MSR 1; – w przypadku PS/2018: § 69 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych oraz paragrafem 25 MSR 1 w związku z paragrafem 4 MSR 1. Zdaniem Sądu, naruszenia te miały charakter rażący i w istotny sposób wpłynęły na jakość i rzetelność raportowania finansowego. W nocie 38 skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2017 rok, zatytułowanej "Cele i zasady zarządzania ryzykiem finansowym", Spółka wskazała, że jednym z głównych ryzyk, z którymi mierzy się Grupa Kapitałowa Emitenta, jest ryzyko związane z płynnością. Emitent przedstawił ogólną strategię zarządzania tym ryzykiem, która polega na monitorowaniu ryzyka braku funduszy za pomocą narzędzia do okresowego planowania płynności. Narzędzie to uwzględnia terminy zapadalności inwestycji i aktywów finansowych, takich jak należności i pozostałe aktywa finansowe, a także prognozowane przepływy pieniężne z działalności operacyjnej. Celem Grupy jest zachowanie równowagi między stabilnością a elastycznością finansowania, z wykorzystaniem różnych źródeł finansowania, takich jak kredyty w rachunku bieżącym, kredyty bankowe i umowy leasingu finansowego. W nocie 40, zatytułowanej "Informacja o instrumentach finansowych", Spółka przedstawiła dane ilościowe porównujące wartości bilansowe i wartości godziwe instrumentów finansowych Grupy Kapitałowej Emitenta, podzielone na klasy i kategorie aktywów oraz zobowiązań. Ze względu na niejasność danych przedstawionych w tabeli, Komisja zwróciła się do Emitenta o wyjaśnienia. W piśmie z dnia 23 stycznia 2019 r. Emitent wyjaśnił, że tabela w nocie 40 zawierała błędy w nazwach kolumn oraz w niektórych kwotach. Ponadto, Emitent przyznał, że w RS/2017 nie została zaprezentowana analiza wymagalności krótkoterminowych zobowiązań, które nie są instrumentami pochodnymi, ani analiza terminów zapadalności aktywów finansowych wykorzystywanych do zarządzania ryzykiem płynności, ponieważ Grupa Kapitałowa nie posiadała takich aktywów. W piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. audytor stwierdził, że informacje zawarte w nocie 40 skonsolidowanego sprawozdania finansowego Grupy Kapitałowej Emitenta za 2017 rok nie w pełni odzwierciedlają charakter i zakres ryzyka związanego z instrumentami finansowymi. Zdaniem audytora, nie umożliwiają one użytkownikom sprawozdania właściwej oceny ryzyka zgodnie z wymogami paragrafów 31-42 MSSF 7 Instrumenty finansowe: ujawnienia informacji. Zgodnie z paragrafem 34, Emitent nie przedstawił rzetelnie skróconych danych ilościowych dotyczących stopnia narażenia na ryzyko na dzień sprawozdawczy, a dane zawarte w nocie 40 wykazywały różnice między wartością bilansową a wartością godziwą. Podczas postępowania Prezesi Zarządu Emitenta zeznali, że informacje przekazane w skonsolidowanym raporcie rocznym za 2017 rok były, według ich oceny, rzetelne i kompletne na miarę ówczesnych możliwości Spółki. Zdaniem Sądu, Komisja słusznie podkreśliła, że celem MSSF 7 jest zapewnienie, aby jednostka ujawniała w swoim sprawozdaniu finansowym informacje pozwalające użytkownikom ocenić wpływ instrumentów finansowych na sytuację finansową i wyniki działalności jednostki, a także charakter i zakres ryzyka wynikającego z tych instrumentów oraz sposób zarządzania tym ryzykiem. W związku z tym takie ujawnienia są niezbędne w sprawozdaniu finansowym. Sąd zgadza się z oceną Komisji, że RS/2017 nie zawierał wymaganych przez MSSF 7 pełnych ujawnień dotyczących ryzyka płynności, takich jak informacje jakościowe na temat stopnia narażenia na ryzyko, sposobu jego powstania, metody oceny ryzyka oraz zmian tych informacji w porównaniu do poprzedniego okresu. Brakowało także analizy wymagalności zobowiązań finansowych, w szczególności zobowiązań krótkoterminowych, z podziałem na odpowiednie przedziały czasowe, co jest istotne w kontekście sytuacji Grupy Kapitałowej Emitenta. Komisja słusznie zauważyła, że sam Emitent potwierdził brak ujawnień dotyczących wymagalności zobowiązań. Użytkownicy RS/2017 zostali pozbawieni istotnych informacji na temat rozkładu w czasie terminów spłaty zobowiązań przez Grupę Kapitałową Emitenta, co uniemożliwiło im prawidłową ocenę skali finansowania, jakie Emitent i jego Grupa będą musieli zapewnić w poszczególnych okresach. Sąd podziela stanowisko Komisji, że opis zarządzania ryzykiem płynności zawarty w RS/2017 nie był adekwatny do rzeczywistej sytuacji Emitenta. W sprawozdaniu wskazano, że narzędzie do planowania płynności uwzględnia terminy wymagalności inwestycji i aktywów finansowych, podczas gdy Emitent w wyjaśnieniach z dnia 23 stycznia 2019 r. przyznał, że Grupa Kapitałowa nie posiadała aktywów utrzymywanych do zarządzania ryzykiem płynności. Ujawnienie informacji dotyczących wymagalności zobowiązań stanowi kluczowy element oceny ryzyka płynności, a brak tych informacji w RS/2017 uniemożliwił inwestorom dokonanie rzetelnej oceny sytuacji finansowej Emitenta. Brak odpowiednich ujawnień spowodował, że aktualni i potencjalni inwestorzy zostali pozbawieni kluczowych informacji niezbędnych do podejmowania decyzji inwestycyjnych. Ryzyko płynności jest jednym z najważniejszych obszarów dla każdej jednostki prowadzącej działalność gospodarczą. Niewłaściwe zarządzanie płynnością i brak rzetelnych informacji o tym ryzyku mogą doprowadzić do upadłości nawet rentownych podmiotów o dobrej renomie. Dlatego informacje dotyczące ryzyka płynności są niezwykle istotne dla użytkowników sprawozdań finansowych, a podstawowym elementem tych informacji jest analiza wymagalności zobowiązań. Sąd zgadza się z Komisją, że Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne określone w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w związku z § 3 ust. 1 i 3, § 60 ust. 2 oraz § 71 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, a także paragrafami 31, 32A, 33 i 39 lit. a) MSSF 7. Emitent nie zamieścił w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2017 rok pełnych i rzetelnych informacji, które pozwoliłyby użytkownikom na ocenę charakteru i zakresu ryzyka płynności związanego z instrumentami finansowymi. Rażący charakter tego naruszenia wynika z istotnej wagi tych informacji dla uczestników rynku kapitałowego oraz charakteru naruszonych przepisów. W punkcie 22 lit. b Sprawozdania Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta w 2017 r. pt. "Analiza majątku Grupy Kapitałowej Emitenta oraz źródeł jego finansowania wraz z oceną zarządzania zasobami finansowymi oraz możliwości realizacji zamierzeń inwestycyjnych" przedstawiono skonsolidowane sprawozdanie z sytuacji finansowej na dzień 31 grudnia 2017 r., wraz z danymi porównawczymi na dzień 31 grudnia 2016 r. W sprawozdaniu wskazano, że spadek łącznej wartości aktywów wynikał ze zmian w aktywach zaklasyfikowanych jako przeznaczone do sprzedaży na koniec poprzedniego roku, będących skutkiem zbycia spółek zależnych i. S.A. oraz i. S.A. Ponadto, obniżenie sumy pasywów w stosunku do roku poprzedniego było wynikiem ujemnego wyniku finansowego bieżącego okresu oraz zbycia wspomnianych spółek, których zobowiązania na koniec poprzedniego okresu były prezentowane w zobowiązaniach związanych z aktywami przeznaczonymi do sprzedaży. Jednocześnie, przy znacznym spadku kapitałów własnych, zobowiązania krótkoterminowe znacząco wzrosły, głównie ze względu na wzrost wartości zaciągniętych pożyczek. W punkcie 21 lit. b Sprawozdania Zarządu z działalności Spółki z 2017 r. pt. "Analiza majątku Emitenta oraz źródeł jego finansowania wraz z oceną zarządzania zasobami finansowymi oraz możliwości realizacji zamierzeń inwestycyjnych" zaprezentowano bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2017 r., wraz z danymi porównawczymi na dzień 31 grudnia 2016 r. W punkcie 35 Sprawozdania Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta w 2017 r. pt. "Zabezpieczenie przepływów środków pieniężnych oraz zarządzanie zasobami finansowymi" wskazano, że Grupa Kapitałowa na dzień 31 grudnia 2017 r. posiadała zasoby gotówkowe w wysokości 304 tys. zł. Analogiczne informacje zostały zamieszczone w punkcie 29 Sprawozdania Zarządu z działalności Spółki w 2017 r., gdzie stwierdzono, że Spółka na ten sam dzień dysponowała zasobami gotówkowymi w wysokości 304 tys. zł. W punkcie 21 Sprawozdania Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta w 2017 r. pt. "Opis podstawowych ryzyk i zagrożeń Grupy Kapitałowej Emitenta występujących w roku 2016" zawarto opis ryzyka związanego z istotnymi zakłóceniami przepływów środków pieniężnych oraz utratą płynności finansowej. Wskazano, że ryzyko to bezpośrednio wiąże się z innymi rodzajami ryzyka opisanymi wcześniej i stanowi ich wypadkową. Grupa Kapitałowa przygotowuje tygodniowy plan przepływów pieniężnych obejmujący co najmniej sześciomiesięczną perspektywę, który jest omawiany podczas regularnych spotkań Zarządu, gdzie podejmowane są decyzje dotyczące strategii finansowania. Podobny opis ryzyka istotnych zakłóceń przepływów pieniężnych i utraty płynności finansowej dla Spółki znalazł się w punkcie 20 Sprawozdania Zarządu z działalności Spółki w 2017 r. Jak słusznie zauważyła Komisja, Emitent, odpowiadając na pytanie dotyczące przyczyn braku zamieszczenia w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta oraz w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Spółki za 2017 r. oceny zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań mających przeciwdziałać tym zagrożeniom, wyjaśnił, że nie widział konieczności przeprowadzenia takiej oceny. Emitent odesłał również do swojej wcześniejszej odpowiedzi dotyczącej założenia kontynuacji działalności, w której stwierdził, że na dzień sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2017 r. Spółka posiadała jedno istotne zobowiązanie wobec E. w wysokości 5,5 mln zł, a w celu zapewnienia środków na bieżącą działalność uzyskała pożyczkę od C.. Dodatkowo Emitent wskazał, że Spółka posiadała 85% udziałów w S., których wartość przewyższała wszystkie zobowiązania Emitenta. Podczas postępowania Prezesi Spółki potwierdzili, że Zarząd nie uznał za konieczne dokonywanie oceny zdolności wywiązywania się z zobowiązań, zgodnie z wyjaśnieniami z dnia 23 stycznia 2019 r. Jak słusznie podkreśliła Komisja, zgodnie z § 71 ust. 4 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, sprawozdanie z działalności grupy kapitałowej emitenta powinno zawierać, odpowiednio w odniesieniu do grupy kapitałowej, informacje określone w § 70 ust. 6 pkt 1-4 oraz pkt 5 lit. c, a także w ust. 7-13 i zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z § 70 ust. 7 pkt 11 tego rozporządzenia, w przypadku emitenta prowadzącego działalność wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową, sprawozdanie z działalności powinno dodatkowo zawierać ocenę zarządzania zasobami finansowymi, wraz z jej uzasadnieniem, uwzględniając zdolność emitenta do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, a także określenie ewentualnych zagrożeń oraz działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu ich przeciwdziałania. Sąd podziela stanowisko Komisji, zgodnie z którym Emitent nie zamieścił w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta za 2017 r. ani w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Spółki za 2017 r. informacji wymaganych na podstawie § 70 ust. 7 pkt 11 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. W szczególności nie przedstawiono oceny zarządzania zasobami finansowymi, uwzględniającej zdolność wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie Emitent podjął lub planował podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom. Komisja słusznie zauważyła, że przedstawienie oceny zarządzania zasobami finansowymi w sprawozdaniu zarządu jest obowiązkowe, niezależnie od sytuacji finansowej emitenta. Taka ocena zdolności do regulowania zobowiązań stanowi kluczowy element, który umożliwia użytkownikom sprawozdania finansowego dokonanie rzetelnej oceny kondycji finansowej spółki, a co za tym idzie – podejmowanie świadomych decyzji inwestycyjnych. Brak takiej oceny, w tym informacji o ewentualnych zagrożeniach oraz działaniach podjętych przez Emitenta w celu przeciwdziałania ryzykom związanym z zarządzaniem zasobami finansowymi, pozbawił inwestorów możliwości oceny perspektyw rozwoju Emitenta i jego Grupy Kapitałowej. Sąd w pełni podziela stanowisko Komisji, że w kontekście trudnej sytuacji finansowej Spółki oraz Grupy Kapitałowej Emitenta, a także problemów z regulowaniem bieżących i zaległych zobowiązań, ocena zarządzania zasobami finansowymi była niezbędna. Brak takiej oceny znacząco utrudnił pełną analizę kondycji finansowej Emitenta, co mogło mieć wpływ na decyzje inwestycyjne podejmowane przez inwestorów. Sąd zgadza się również z Komisją, że przy istniejących trudnościach finansowych, Zarząd powinien był uwzględnić w swojej ocenie także działania podjęte w celu przeciwdziałania zagrożeniom związanym z zarządzaniem zasobami finansowymi. Ponadto, jak słusznie podkreśliła Komisja, należy zauważyć, że zarówno opis ryzyka związanego z płynnością zawarty w nocie 38 RS/2017, jak i opis zarządzania ryzykiem finansowym przedstawiony w tabeli 49 R/2017 oraz opisy podstawowych ryzyk i zagrożeń zawarte w sprawozdaniach z działalności Emitenta i jego Grupy Kapitałowej za 2017 r. nie dostarczają użytkownikom istotnych informacji umożliwiających ocenę zdolności Emitenta i jego Grupy Kapitałowej do spłaty zobowiązań. Przedstawione opisy ograniczają się jedynie do wskazania ogólnych mechanizmów zarządzania ryzykiem płynności, bez dostarczenia dodatkowych danych niezbędnych do rzetelnej oceny sytuacji finansowej. Sąd w pełni podziela stanowisko Komisji, że Emitent, nie zamieszczając w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta za 2017 r. oraz w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Emitenta za 2017 r. oceny zarządzania zasobami finansowymi, obejmującej zdolność do spłaty zaciągniętych zobowiązań oraz identyfikacji zagrożeń i działań podjętych w celu ich minimalizacji, rażąco naruszył przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w związku z § 3 ust. 1 i 3, § 70 ust. 7 pkt 11 oraz § 71 ust. 4 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych (w odniesieniu do Sprawozdania Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta za 2017 r.). W dniu 29 czerwca 2018 r. Emitent przekazał Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowany raport roczny i raport roczny za 2017 rok. Oba raporty nie zawierały stanowisk Zarządu ani opinii Rady Nadzorczej Spółki, odnoszących się do odmowy wyrażenia opinii przez firmę audytorską w sprawozdaniach z badania RS/2017 i R/2017. W dniu 1 października 2018 r. Emitent przekazał Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości rozszerzony skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2018 r. Również ten raport nie zawierał stanowiska Zarządu ani opinii Rady Nadzorczej Spółki w odniesieniu do zastrzeżeń wyrażonych przez firmę audytorską w raporcie z przeglądu PS/2018. Emitent, uzasadniając brak tych stanowisk i opinii, wskazał, że w momencie sporządzania RS/2017 i R/2017 Spółka nie posiadała organu nadzorczego. Z kolei Zarząd nie przedstawił swojego stanowiska z powodu przeoczenia, wynikającego z nadmiaru pracy związanej z przygotowaniem danych do analizy. W przypadku PS/2018 Emitent wyjaśnił, że ani Zarząd, ani organ nadzorujący nie zajęli stanowiska, co spowodowało brak ujawnienia tych informacji w raporcie. Podczas postępowania Prezesi Spółki potwierdzili te wyjaśnienia, zgodnie z oświadczeniami złożonymi w dniu 23 stycznia 2019 r. Zgodnie z § 70 ust. 1 pkt 13, raport roczny zawiera co najmniej: stanowisko zarządu lub osoby zarządzającej wraz z opinią rady nadzorczej lub osoby nadzorującej emitenta odnoszące się do wyrażonej przez firmę audytorską w sprawozdaniu z badania opinii z zastrzeżeniem, opinii negatywnej albo do odmowy wyrażenia opinii o sprawozdaniu finansowym zawierające również: a) wskazanie wpływu, w ujęciu ilościowym i jakościowym, przedmiotu zastrzeżenia, opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii, na roczne sprawozdania finansowe, w tym na wyniki oraz inne dane finansowe, z przedstawieniem w każdym przypadku oceny istotności, b) przedstawienie podjętych lub planowanych przez emitenta działań w związku z zaistniałą sytuacją. Zgodnie z § 71 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, skonsolidowany raport roczny wprowadzał dodatkowe wymagania, które zostały już wcześniej wskazane. Raport ten powinien zawierać co najmniej stanowisko zarządu lub osoby zarządzającej wraz z opinią rady nadzorczej lub osoby nadzorującej emitenta, odnoszące się do opinii wyrażonej przez firmę audytorską w sprawozdaniu z badania – w tym do zastrzeżeń, opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii o skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Wymagane było również: a) wskazanie wpływu przedmiotu zastrzeżenia, opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii na roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe, zarówno w ujęciu ilościowym, jak i jakościowym, w tym na wyniki oraz inne dane finansowe, wraz z oceną ich istotności; b) przedstawienie działań podjętych lub planowanych przez emitenta w związku z zaistniałą sytuacją. Zgodnie z § 69 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, skonsolidowany raport półroczny powinien zawierać co najmniej stanowisko zarządu lub osoby zarządzającej wraz z opinią rady nadzorczej lub osoby nadzorującej emitenta odnoszące się do wyrażonego przez firmę audytorską w raporcie z przeglądu półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego wniosku z zastrzeżeniami, wniosku negatywnego albo odmowy wyrażenia wniosku o półrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku gdy półroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe podlegało badaniu przez firmę audytorską - do wyrażonej przez firmę audytorską w sprawozdaniu z badania opinii z zastrzeżeniem, opinii negatywnej albo do odmowy wyrażenia opinii o półrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, zawierające również: a) wskazanie wpływu, w ujęciu ilościowym i jakościowym, przedmiotu zastrzeżenia, wniosku negatywnego albo odmowy wyrażenia wniosku w raporcie z przeglądu, a w przypadku gdy półroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe podlegało badaniu przez firmę audytorską - przedmiotu zastrzeżenia, opinii negatywnej albo odmowy wyrażenia opinii, na półroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe, w tym na wyniki oraz inne dane finansowe, z przedstawieniem w każdym przypadku oceny istotności, b) przedstawienie podjętych lub planowanych przez emitenta działań w związku z zaistniałą sytuacją. Sąd stwierdza, że Emitent był zobowiązany do przekazania do publicznej wiadomości kompletnego skonsolidowanego raportu rocznego oraz raportu rocznego za 2017 rok, jak również rozszerzonego skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 roku, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. Tymczasem żaden z tych raportów okresowych nie zawierał wymaganych stanowisk Zarządu ani opinii Rady Nadzorczej Spółki. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Komisji, że przekazanie przez Emitenta niekompletnych raportów, pozbawionych tych kluczowych elementów, uniemożliwiło inwestorom zapoznanie się z wyjaśnieniami Zarządu Emitenta dotyczącymi ilościowego i jakościowego wpływu zastrzeżeń oraz kwestii będących podstawą odmowy wyrażenia opinii, jak również z działaniami podjętymi lub planowanymi przez Emitenta w odpowiedzi na zaistniałą sytuację. Sąd podziela ocenę Komisji, zgodnie z którą brak tych elementów stanowił istotne utrudnienie w dostępie do informacji dla inwestorów. Nieprzekazanie stanowisk Zarządu oraz opinii Rady Nadzorczej Spółki w ramach skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za 2017 rok oraz rozszerzonego skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 roku znacząco ograniczyło wartość informacyjną tych dokumentów. Zdaniem Sądu, Komisja słusznie uznała, że Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne, przekazując KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowany raport roczny za 2017 rok oraz raport roczny za 2017 rok bez wymaganych stanowisk zarządu oraz opinii rady nadzorczej. Dokumenty te powinny odnosić się do odmowy wyrażenia opinii przez firmę audytorską w sprawozdaniach z badania RS/2017 i R/2017. Ponadto, Emitent nie dopełnił obowiązku przedstawienia stanowiska zarządu oraz opinii rady nadzorczej w rozszerzonym skonsolidowanym raporcie półrocznym za I półrocze 2018 roku, które powinny odnosić się do wniosku z zastrzeżeniami zawartego w raporcie z przeglądu PS/2018. W związku z tym, Emitent naruszył art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie oraz następujące przepisy rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych: – w przypadku raportu rocznego (R/2017): § 60 ust. 1 oraz § 70 ust. 1 pkt 13; – w przypadku skonsolidowanego raportu rocznego (RS/2017): § 60 ust. 2 oraz § 71 ust. 1 pkt 11; – w przypadku skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 roku (PS/2018): § 60 ust. 2 oraz § 69 ust. 1 pkt 6. W punkcie 2.3 raportu rocznego (R/2017) zamieszczono informację dotyczącą założenia kontynuacji działalności, zgodnie z którą sprawozdanie finansowe zostało sporządzone przy założeniu dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę w ciągu 12 miesięcy od ostatniego dnia bilansowego, tj. 31 grudnia 2017 roku. Zarząd poinformował, że otrzymał od większościowego akcjonariusza pisemne zapewnienie, datowane na 25 maja 2018 roku, o intencji udzielenia wsparcia, w tym finansowego, niezbędnego do kontynuowania działalności Spółki przez co najmniej 12 miesięcy od daty wspomnianego pisma. Dodatkowo Zarząd podkreślił, że w tym czasie trwa proces restrukturyzacji zobowiązań Spółki. W związku z powyższym Zarząd nie zidentyfikował na dzień podpisania sprawozdania finansowego żadnych faktów ani okoliczności, które mogłyby wskazywać na zagrożenia dla dalszego funkcjonowania Spółki w okresie 12 miesięcy po dniu bilansowym, wynikające z zamierzonego lub przymusowego zaprzestania lub istotnego ograniczenia działalności. Zgodnie z danymi zawartymi w raporcie rocznym za 2017 r. (R/2017), wynik netto za ten okres wynosił -47 994 tys. zł, przy stracie netto za 2016 r. w wysokości 18 780 tys. zł. Kapitał własny na dzień 31 grudnia 2017 r. był ujemny i wynosił -247 891 tys. zł. Zobowiązania krótkoterminowe wyniosły 229 183 tys. zł, podczas gdy suma aktywów wynosiła jedynie 1 445 tys. zł, z czego 1 440 tys. zł stanowiły aktywa obrotowe. Przychody ze sprzedaży za 2017 r. wyniosły 2 181 tys. zł, w porównaniu do 11 614 tys. zł za rok 2016. Przepływy pieniężne netto również były ujemne i wyniosły -1 062 tys. zł. W piśmie z dnia 23 stycznia 2019 r. Spółka wyjaśniła, że nie stwierdzono żadnych istotnych niepewności dotyczących zdolności Emitenta do kontynuowania działalności. Zaznaczono przy tym, że należy odróżnić zapisy księgowe od rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki. Na dzień sporządzenia sprawozdania za 2017 rok, Spółka posiadała jedno kluczowe zobowiązanie związane ze zwrotem pożyczki wobec E. na kwotę 5,5 mln zł. Zarząd Spółki podkreślił także, że aktywnie poszukiwano źródeł finansowania bieżącej działalności, a Spółka była w posiadaniu 85% udziałów w S., których wartość, według oceny Emitenta, przewyższała wszystkie jej zobowiązania. Prezesi Zarządu Spółki potwierdzili te informacje w swoich zeznaniach. Jak trafnie zauważyła Komisja, pożyczka od E. została udzielona na podstawie umowy z dnia 10 marca 2017 r., zabezpieczonej zastawem rejestrowym na udziałach w S.. Termin jej spłaty upływał 30 grudnia 2017 r. W dniu 7 sierpnia 2017 r. E. przesłała Emitentowi oświadczenie o natychmiastowej wymagalności pożyczki i wezwała do zapłaty kwoty 5 221 904 zł (zgodnie z pkt 3 Sprawozdania Zarządu z działalności Spółki za 2017 r. oraz raportem bieżącym nr 79/2017 z dnia 7 sierpnia 2017 r.). Pomimo tego, zobowiązanie nie zostało uregulowane przez Emitenta do momentu sporządzenia raportu rocznego za 2017 r., co potwierdzają zestawienia zobowiązań przedstawione w wyjaśnieniach Emitenta z dnia 23 stycznia 2019 r. Zgodnie z obowiązującym w czasie naruszenia § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o sprawozdaniach finansowych (które zostało uchylone z dniem 27 listopada 2020 r.), wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz danych porównywalnych powinno zawierać, z uwzględnieniem specyfiki działalności emitenta, informacje dotyczące założenia kontynuacji działalności gospodarczej. Należało w szczególności wskazać, czy sprawozdanie finansowe zostało sporządzone przy założeniu dalszej działalności emitenta w dającej się przewidzieć przyszłości oraz czy istnieją okoliczności mogące wskazywać na zagrożenie kontynuacji działalności. Zgodnie z pkt 27 działu B "Dodatkowe noty objaśniające" Załącznika nr 1 do rozporządzenia o sprawozdaniach finansowych, w przypadku występowania niepewności co do możliwości kontynuowania działalności, sprawozdanie finansowe powinno zawierać opis tych niepewności oraz wyraźne stwierdzenie, że taka niepewność występuje. Dodatkowo, należy wskazać, czy w sprawozdaniu finansowym lub skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym uwzględniono stosowne korekty związane z tą niepewnością. Opis powinien również zawierać informacje o podejmowanych lub planowanych działaniach mających na celu eliminację tej niepewności. Sąd zgadza się z oceną Komisji, że analiza R/2017 nie potwierdza stanowiska Zarządu Emitenta wyrażonego w sprawozdaniu finansowym za 2017 r., w którym wskazano brak okoliczności zagrażających kontynuowaniu działalności przez Spółkę. Struktura aktywów i pasywów oraz wyniki finansowe Emitenta, zaprezentowane w R/2017, jednoznacznie wskazują na istnienie takich okoliczności na dzień bilansowy. Informacje te powinny zostać ujawnione w R/2017, nawet przy uwzględnieniu faktu, że większość zobowiązań krótkoterminowych Spółki na dzień 31 grudnia 2017 r. dotyczyła zobowiązań wobec H., co do których Emitent mógł zasadnie przewidywać, że ich spłata nie będzie konieczna. Komisja trafnie zauważyła, że pożyczka udzielona Emitentowi przez E., która według wyjaśnień Emitenta stanowiła jego jedyne istotne zobowiązanie, była zabezpieczona zastawem na udziałach w S., głównym składniku aktywów operacyjnych Grupy Kapitałowej Emitenta. Pomimo upływu terminu wymagalności pożyczki oraz wcześniejszego jej postawienia w stan natychmiastowej wymagalności, zobowiązanie to nie zostało spłacone. Analiza danych bilansowych Emitenta nie wskazuje, że dysponował on aktywami wystarczającymi do pokrycia zobowiązań wobec E.. Komisja słusznie zwróciła uwagę na pogarszające się wyniki finansowe Spółki, w tym znaczące straty – za 2017 rok strata netto wyniosła prawie 48 mln zł, a straty z lat ubiegłych, wykazane w kapitale własnym, przekroczyły 200 mln zł. Istniały również poważne wątpliwości co do możliwości wygenerowania środków na spłatę zadłużenia. W 2017 roku przepływy pieniężne były ujemne, głównie z powodu negatywnych przepływów z działalności operacyjnej (-10,607 tys. zł). Dodatkowym dowodem trudnej sytuacji finansowej Emitenta był brak środków na uiszczenie podatku od ewentualnego umorzenia zobowiązań wobec H., co sam Emitent przyznał w piśmie z dnia 27 sierpnia 2018 r. Zdaniem Sądu, Komisja słusznie stwierdziła, że Emitent, nie zamieszczając w sprawozdaniu finansowym za 2017 rok informacji o istnieniu okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności oraz niepewności z tym związanych, rażąco naruszył przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w związku z § 3 ust. 1 i 3 oraz § 60 ust. 1 pkt 3, § 70 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, a także § 6 ust. 1 pkt 8 oraz pkt 27 działu B "Dodatkowe noty objaśniające" Załącznika nr 1 do rozporządzenia o sprawozdaniach finansowych. W punkcie 20 Sprawozdania Zarządu z działalności Spółki za 2017 rok, zatytułowanym "Opis podstawowych ryzyk i zagrożeń Emitenta", przedstawiono analizę ryzyka związanego z potencjalnymi zakłóceniami przepływów środków pieniężnych oraz utratą płynności finansowej. Wskazano, że ryzyko to jest bezpośrednio związane z dwoma wcześniej omówionymi rodzajami ryzyka i stanowi ich pochodną. Emitent zaznaczył, że co tydzień sporządzany jest plan przepływów środków pieniężnych, który obejmuje perspektywę co najmniej sześciu miesięcy. Plan ten omawiany jest na regularnych spotkaniach Zarządu Grupy Kapitałowej, podczas których podejmowane są decyzje dotyczące strategii finansowania. W zeznaniach z dnia 8 września 2020 r. ówczesny Prezes Zarządu Spółki stwierdził, że jego zdaniem czynniki ryzyka i zagrożeń przedstawione w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Emitenta za 2017 r. były adekwatne. Wyjaśnił, że typowe ryzyka i zagrożenia w 2017 roku dotyczyły głównie spółek zależnych Emitenta. Z kolei w odniesieniu do samej Spółki, kluczowym ryzykiem w tym okresie była niska kapitalizacja oraz rozproszony akcjonariat. Podobne stanowisko wyraził kolejny Prezes Zarządu w piśmie z dnia 2 sierpnia 2020 r. Zgodnie z § 70 ust. 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, sprawozdanie z działalności emitenta musi zawierać, z uwzględnieniem ust. 7-16, opis istotnych czynników ryzyka i zagrożeń, z wyszczególnieniem, w jakim stopniu emitent jest na nie narażony. Ponadto, zgodnie z § 70 ust. 6 pkt 1 tego rozporządzenia, sprawozdanie powinno zawierać informacje określone w przepisach o rachunkowości. Z kolei, stosownie do art. 49 ust. 2 pkt 7 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie z działalności jednostki powinno obejmować istotne informacje o stanie majątkowym i sytuacji finansowej, w tym ocenę osiąganych wyników oraz wskazanie czynników ryzyka i zagrożeń. W szczególności należy uwzględnić informacje dotyczące: a) ryzyk związanych z instrumentami finansowymi, takich jak: zmiany cen, ryzyko kredytowe, istotne zakłócenia przepływów środków pieniężnych oraz utrata płynności finansowej, b) celów i metod zarządzania ryzykiem finansowym, w tym metod zabezpieczenia istotnych transakcji objętych rachunkowością zabezpieczeń. Zdaniem Sądu, Komisja słusznie wskazała, że informacje dotyczące ryzyka płynności zawarte w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Spółki za 2017 r. nie umożliwiały użytkownikom dokonania pełnej oceny charakteru i zakresu tego ryzyka, na które Emitent był wówczas narażony. Opis podstawowych ryzyk i zagrożeń, w tym ryzyka zakłóceń przepływów środków pieniężnych oraz utraty płynności finansowej, ograniczał się jedynie do opisu sposobu zarządzania ryzykiem, nie przedstawiając jednak szczegółów dotyczących samego ryzyka, takich jak sposób jego powstania, stopień narażenia czy dane ilościowe. Ponadto, informacje zawarte w R/2017 również nie pozwalały na właściwą ocenę, ponieważ Emitent nie przedstawił w notach dotyczących zobowiązań szczegółowych informacji dotyczących terminów ich spłaty. Sąd zgadza się z oceną Komisji, iż inwestorzy zostali pozbawieni istotnych informacji, do których dostęp jest gwarantowany przepisami prawa, a które dotyczyły opisu kluczowych czynników ryzyka i zagrożeń. Spółka miała obowiązek dołożyć należytych starań, aby przekazywane informacje były rzetelne, kompletne i umożliwiały inwestorom pełną ocenę charakteru oraz stopnia ryzyka, na które Emitent był narażony w 2017 r. Sąd podziela stanowisko Komisji, zgodnie z którym Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne określone w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie, w związku z § 3 ust. 1 i 3 oraz § 70 ust. 6 pkt 1 i 4 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, a także art. 49 ust. 2 pkt 7 ustawy o rachunkowości, poprzez brak rzetelnych i kompletnych ujawnień w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Emitenta za 2017 r., dotyczących istotnych czynników ryzyka i zagrożeń oraz stopnia ich oddziaływania na Emitenta. Komisja słusznie zauważyła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w dniu 22 lutego 2018 r. doszło do zawarcia umowy cesji, na mocy której S.przejęła od H. wierzytelności wobec Emitenta o wartości nominalnej 223 721 896,08 zł. W opublikowanym w dniu 29 czerwca 2018 r. skonsolidowanym raporcie rocznym (RS/2017) zdecydowana większość tych wierzytelności została ujęta w pozycji zobowiązań. W wyniku przejęcia tych wierzytelności przez jednostkę z Grupy Kapitałowej Emitenta, kwota 223 722 tys. zł została uwzględniona w przychodach finansowych oraz pozostałych przychodach operacyjnych w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za I półrocze 2018 r. W konsekwencji, w PS/2018 wykazano zysk netto w wysokości 217 261 tys. zł. W raporcie z przeglądu PS/2018, który zawierał wniosek z zastrzeżeniem, firma audytorska zwróciła uwagę (w formie paragrafu objaśniającego) na sposób ujęcia transakcji związanej z cesją wierzytelności o wartości 223,7 mln zł, dokonanej przez podmiot spoza grupy na rzecz spółki zależnej. Transakcja ta została uwzględniona w korekcie konsolidacyjnej, co skutkowało zwiększeniem pozycji pozostałych przychodów operacyjnych oraz skonsolidowanego wyniku finansowego. Mimo wskazania tej kwestii, audytor nie zgłosił zastrzeżeń co do sposobu jej ujęcia. Spółka, wyjaśniając ekonomiczny sens ujęcia w PS/2018 skutków transakcji cesji wierzytelności w postaci przychodów, wskazała, że na dzień 31 grudnia 2017 roku Grupa Kapitałowa Emitenta wykazywała zobowiązania finansowe z tytułu pożyczek oraz inne zobowiązania związane z wykupem obligacji wobec jednostki wewnętrznej, jaką była Holding Inwestycyjny A. Sp. z o.o. Zobowiązania te zostały wykupione za symboliczną kwotę 1 zł. W efekcie Grupa Kapitałowa została zwolniona z tych zobowiązań za tę kwotę, co stanowiło istotną korzyść, ujętą w wyniku finansowym. Zdaniem Spółki, takie ujęcie tej transakcji było konieczne, aby rzetelnie odzwierciedlić zwolnienie z długu przy minimalnym wydatku. W zeznaniach z dnia 8 września 2020 r. ówczesny Prezes Zarządu Spółki, wskazał, że kwota w pozycji "Dochody" w PS/2018 została ujęta na podstawie danych przekazanych przez biuro księgowe prowadzące księgowość Spółki oraz nie została zakwestionowana przez audytora. W ocenie Spółki, ujęcie tej pozycji było prawidłowe. Podobne stanowisko wyraził kolejny Prezes Zarządu w piśmie z dnia 2 sierpnia 2020 r. Audytor również uznał, że Spółka prawidłowo zakwalifikowała kwotę wynikającą z cesji wierzytelności z H. na S.jako dochód, co potwierdzono w wyjaśnieniach z dnia 4 lutego 2019 r. Sąd zgadza się z oceną Komisji, że ujęcie w PS/2018 dochodów wynikających z przeniesienia wierzytelności z H. na jednostkę zależną wobec Emitenta (Software Services) oraz tym samym zwiększenie skonsolidowanego wyniku finansowego netto za I półrocze 2018 r. o blisko 224 mln zł było nieuzasadnione. Kwota ta nie spełniała definicji dochodu zgodnie z Załącznikiem A do MSSF 15, ponieważ nie nastąpiło zmniejszenie wartości zobowiązań w tej wysokości. Komisja słusznie zauważyła, że nabycie wierzytelności przez S.nie stanowiło dochodu dla Emitenta, ponieważ rzeczywista wartość tej wierzytelności była niewielka. W związku z tym wartość zobowiązania, której zmniejszenie zostało ujęte w PS/2018, również powinna była zostać uznana za niewielką, a nie opiewać na 223 722 tys. zł. Warto przypomnieć, że zobowiązanie, którego wykupienie przez jednostkę zależną od Emitenta stanowiło podstawę do ujęcia przychodu w PS/2018, nie zostało prawidłowo wycenione w RS/2017. Komisja słusznie podkreśliła, że nieprawidłowe ujęcie dochodów z cesji wierzytelności miało istotny wpływ na kształt PS/2018. W wyniku tej operacji PS/2018 wykazał zysk netto w wysokości 217 261 tys. zł, podczas gdy przy braku ujęcia tego przychodu, Grupa Kapitałowa zanotowałaby stratę netto w wysokości 6 461 tys. zł, a kapitał własny spadłby do -236 083 tys. zł (z -12 362 tys. zł). Sąd podziela stanowisko Komisji, że Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne określone w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w związku z § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, poprzez istotne zawyżenie wyniku finansowego Grupy Kapitałowej Emitenta przez ujęcie pozycji, która nie spełniała definicji dochodu w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2018 r. W Sprawozdaniu Zarządu Emitenta z działalności za I półrocze 2018 r. kluczowe informacje dotyczące sytuacji kadrowej, majątkowej, finansowej oraz zdolności spółki do realizacji zobowiązań zostały zawarte w punkcie 19. "Informacje, które zdaniem Emitenta są istotne dla oceny jego sytuacji kadrowej, majątkowej, finansowej, wyniku finansowego i ich zmian, oraz informacje, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Grupę Kapitałową Emitenta". W tym punkcie wskazano, że na dzień 30 czerwca 2018 r. zobowiązania skonsolidowane wynosiły 25,5 mln zł, z czego zobowiązania krótkoterminowe wynosiły 24,7 mln zł, a aktywa obrotowe wynosiły 10,2 mln zł. Ponadto, w punkcie 14. C. "Zdarzenia, które nastąpiły po dniu, na który sporządzono półroczne sprawozdanie finansowe, nieujęte w sprawozdaniu, a mogące w znaczący sposób wpłynąć na przyszłe wyniki finansowe Emitenta", opisano zawarcie umowy pożyczki z C.. Umowa ta, podpisana 24 lipca 2018 r., zobowiązywała pożyczkodawcę do udostępnienia kwoty 1 mln zł na żądanie Emitenta, z przeznaczeniem na spłatę zaległych i bieżących zobowiązań spółki. W toku postępowania obaj Prezesi, wyjaśniając brak zamieszczenia w PS/2018 informacji istotnych dla oceny zdolności Emitenta i jego grupy kapitałowej do realizacji zobowiązań, w tym dotyczących terminów ich wymagalności oraz źródeł spłaty, odwołali się do wcześniejszych wyjaśnień Spółki z dnia 23 stycznia 2019 r. W tych wyjaśnieniach Spółka stwierdziła, że nie występowały istotne niepewności dotyczące zdolności Emitenta do kontynuowania działalności. Zaznaczono również, że należy odróżnić zapisy księgowe od rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki. Na dzień sporządzenia sprawozdania za rok 2017 Emitent posiadał jedno istotne zobowiązanie, związane z pożyczką wobec E. w kwocie 5,5 mln zł. Zarząd podkreślił swoje starania o pozyskanie środków na bieżącą działalność oraz fakt, że Spółka była właścicielem 85% udziałów w S., których wartość, według Emitenta, przewyższała wszystkie zobowiązania. Byli Prezesi Zarządu dodatkowo wskazali, że informacje dotyczące terminów wymagalności zobowiązań zostały przedstawione w piśmie z dnia 23 stycznia 2019 r., skierowanym do KNF. Audytor w toku postępowania nie odniósł się bezpośrednio do kwestii, czy Spółka w PS/2018 ujawniła informacje kluczowe dla oceny zdolności Emitenta i jego grupy kapitałowej do realizacji zobowiązań. W zeznaniach z dnia 31 sierpnia 2020 r. wskazał, że Spółka w nocie 14 do PS/2018 zawarła informacje dotyczące umowy pożyczki z C. oraz działania podejmowane w ramach restrukturyzacji w związku ze sporem korporacyjnym. Dodał również, że w raporcie z przeglądu zwrócono uwagę na kwestię kontynuacji działalności Spółki, m.in. poprzez analizę możliwości realizacji zobowiązań. Zgodnie z § 69 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, skonsolidowany raport półroczny zawiera co najmniej: półroczne sprawozdanie zarządu lub osoby zarządzającej z działalności grupy kapitałowej emitenta oraz zasad sporządzenia półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego, zawierające opis podstawowych zagrożeń i ryzyka związanych z pozostałymi miesiącami roku obrotowego oraz uwzględniające wymogi określone w § 66 ust. 8 pkt 2-13. Natomiast stosownie do brzmienia § 66 ust. 8 pkt 11 tego rozporządzenia, raport kwartalny zawiera dodatkowo inne informacje, które zdaniem emitenta są istotne dla oceny jego sytuacji kadrowej, majątkowej, finansowej, wyniku finansowego i ich zmian, oraz informacje, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta. Sąd w pełni podziela stanowisko Komisji, że Emitent w Sprawozdaniu Zarządu z działalności za I półrocze 2018 r. (wchodzącym w skład PS/2018) nie spełnił obowiązku zamieszczenia kluczowych informacji niezbędnych do oceny zdolności realizacji zobowiązań. Jak słusznie wskazała Komisja, analiza PS/2018 wykazała, że zawarte w nim dane były niewystarczające, aby umożliwić inwestorom właściwą ocenę sytuacji finansowej Grupy Kapitałowej Emitenta, szczególnie w kontekście możliwości regulowania zobowiązań. Oprócz już wspomnianych informacji, zarówno w Sprawozdaniu Zarządu, jak i w PS/2018, brakowało kluczowych ujawnień dotyczących terminów wymagalności zobowiązań oraz źródeł ich spłaty. Te informacje były szczególnie istotne, biorąc pod uwagę niską wartość majątku obrotowego w stosunku do zobowiązań, co mogło wskazywać na poważne trudności Grupy Kapitałowej w bieżącym regulowaniu swoich zobowiązań. Sąd podziela ocenę Komisji, zgodnie z którą "Opis podstawowych ryzyk i zagrożeń Grupy Kapitałowej Emitenta," zawarty w punkcie 15 Sprawozdania Zarządu z działalności za I półrocze 2018 r., nie dostarczył użytkownikom raportu kluczowych informacji umożliwiających pełną ocenę zdolności Grupy Kapitałowej do spłaty zobowiązań. W sekcji dotyczącej "Ryzyka istotnych zakłóceń przepływów środków pieniężnych oraz utraty płynności finansowej" ograniczono się jedynie do ogólnego opisu zarządzania ryzykiem, wskazując, że decyzje dotyczące strategii finansowania są omawiane na spotkaniach Zarządu Spółki. Zabrakło jednak bardziej szczegółowych informacji dotyczących charakteru samego ryzyka oraz jego zakresu, co utrudniało właściwą ocenę sytuacji finansowej. Jak trafnie zauważyła Komisja, brak zamieszczenia w Sprawozdaniu Zarządu Emitenta z działalności za I półrocze 2018 r. informacji dotyczących terminów wymagalności zobowiązań został również potwierdzony w zeznaniach byłych Prezesów Zarządu Spółki. W swoich zeznaniach wyraźnie wskazali oni, że takie informacje zostały zawarte dopiero w piśmie Spółki z dnia 23 stycznia 2019 r. skierowanym do KNF, a nie w raporcie Emitenta za omawiany okres. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Komisji, zgodnie z którym Emitent, nie ujawniając w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2018 r. informacji istotnych dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta i jego Grupę Kapitałową, rażąco naruszył art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w związku z § 3 ust. 1 i 3 oraz § 66 ust. 8 pkt 11, a także § 69 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. W dniu 1 października 2018 r. Emitent przekazał Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości "rozszerzony" skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2018 r. Jednakże raport ten nie zawierał przeglądu skróconego sprawozdania finansowego Emitenta za I półrocze 2018 r. wykonanej przez firmę audytorską. Ograniczał się jedynie do raportu z przeglądu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za ten sam okres, sporządzonego przez audytora, który zawierał wniosek z zastrzeżeniami i objaśnieniami. Komisja prawidłowo ustaliła, że audytor przeprowadził przegląd półrocznego skróconego sprawozdania finansowego za I półrocze 2018 r. W dniu 28 września 2018 r. audytor wydał raport, który zawierał wniosek z zastrzeżeniem oraz paragraf objaśniający. Zastrzeżenie dotyczyło braku uzyskania przez audytora wystarczających dowodów potwierdzających wdrożenie i stosowanie przez Spółkę nowych standardów, takich jak MSSF 9 i MSSF 15. Paragraf objaśniający odnosił się natomiast do przygotowania sprawozdania finansowego przy założeniu kontynuacji działalności, pomimo że kapitały własne Spółki były ujemne i wynosiły -263,8 mln zł. Spółka utrzymuje, że opublikowała raport z przeglądu półrocznego skróconego sprawozdania finansowego Emitenta za I półrocze 2018 r., co zostało potwierdzone w zeznaniach kolejnych Prezesów Spółki. W swoich zeznaniach Prezes Andrzej Wrona stwierdził, że na niektórych portalach, na których publikowane są raporty ESPI, ten załącznik jest niewidoczny, jednak można go odnaleźć na stronie biznes.pap.pl. Komisja wskazuje jednak, że na tej stronie internetowej dostępny jest jedynie raport z przeglądu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2018 r. (PS/2018), natomiast raport z przeglądu skróconego sprawozdania finansowego Emitenta (P/2018) nie został opublikowany przez Spółkę do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Ówczesny Prezes Zarządu dodatkowo zeznał, że Emitent otrzymał od audytora jedynie raport z przeglądu PS/2018 i uznał, że jego publikacja była wystarczająca. Zgodnie z § 62 ust. 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, emitent będący jednostką dominującą nie przekazuje odrębnego raportu półrocznego, jeżeli zamieszcza w skonsolidowanym raporcie półrocznym półroczne skrócone sprawozdanie finansowe, wraz z raportem firmy audytorskiej z przeglądu lub sprawozdaniem z badania tego sprawozdania, zawierające bilans, rachunek zysków i strat (ogólny rachunek zysków i strat oraz techniczny rachunek ubezpieczeń - w przypadku emitenta będącego zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji), zestawienie zmian w kapitale własnym, rachunek przepływów pieniężnych oraz skróconą informację dodatkową, zawierającą te informacje i dane, które są istotne dla właściwej oceny sytuacji majątkowej, finansowej i wyniku finansowego emitenta, a nie zostały zamieszczone w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Sąd zgadza się z oceną Komisji, że nieprawidłowe działanie Emitenta, polegające na nieprzekazaniu raportu z przeglądu skróconego sprawozdania finansowego Emitenta za I półrocze 2018 r. w ramach "rozszerzonego" skonsolidowanego raportu półrocznego, pozbawiło inwestorów kluczowej informacji. Brak tego raportu uniemożliwił im uzyskanie wiedzy na temat tego, czy według audytora skrócone sprawozdanie finansowe Spółki przedstawia rzetelny obraz sytuacji majątkowej i finansowej Spółki. Co więcej, nieopublikowany raport audytora zawierał wniosek z zastrzeżeniem oraz paragraf objaśniający, wskazując tym samym, że sprawozdanie to nie spełniało wymogów rzetelności i jasności, zgodnie z obowiązującymi przepisami o rachunkowości oraz zasadami przyjętymi przez Spółkę. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Komisji, że działanie Spółki w istotny sposób ograniczyło wartość informacyjną raportu okresowego. Przekazanie do publicznej wiadomości raportu z przeglądu PS/2018 nie zwalniało Emitenta z obowiązku ujawnienia również raportu z przeglądu P/2018, ponieważ taki obowiązek wynika bezwzględnie z przepisów prawa, w tym § 62 ust. 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. Nieprzekazanie tego raportu znacząco naruszyło prawo inwestorów do pełnej, rzetelnej oraz zgodnej z wymogami prawnymi informacji o Emitencie. Działanie to również podważyło fundamentalną zasadę transparentności rynku finansowego, pozbawiając uczestników rynku istotnych danych, które umożliwiłyby im właściwą ocenę sytuacji Spółki i podejmowanie świadomych decyzji inwestycyjnych. Zdaniem Sądu, Komisja słusznie stwierdziła, że Emitent rażąco naruszył obowiązki informacyjne wynikające z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w związku z § 3 ust. 1 i 3 oraz § 62 ust. 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. Naruszenie to polegało na przekazaniu Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości "rozszerzonego" skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r. bez wymaganego raportu firmy audytorskiej z przeglądu półrocznego skróconego sprawozdania finansowego Emitenta za ten sam okres. Sąd w pełni podziela stanowisko Komisji, że stwierdzone naruszenia związane z nierzetelnym sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r., raportu rocznego za 2017 r. oraz rozszerzonego skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2018 r. mają istotne znaczenie. Dotyczą one fundamentalnych aspektów przekazywanych raportów, obejmując kluczowe obszary, takie jak wycena istotnych pozycji bilansowych oraz ujęcie znaczących pozycji wynikowych. Naruszenia te odnoszą się m.in. do braku prawidłowej wyceny zobowiązań finansowych wobec H. w wartości godziwej na dzień utraty kontroli przez Emitenta oraz do niewłaściwego ich ujęcia w RS/2017. Ponadto, w raportach brakowało pełnych i rzetelnych informacji dotyczących występowania istotnych niepewności mogących wpływać na kontynuację działalności, oceny zarządzania zasobami finansowymi, a także pełnych danych dotyczących ryzyka płynności. W szczególności, Spółka nie zamieściła w raportach za 2017 r. oceny wpływu kluczowych czynników ryzyka i zagrożeń, ani nie wskazała, w jakim stopniu Emitent był na nie narażony. W PS/2018 doszło także do istotnego zawyżenia wyniku finansowego Grupy Kapitałowej poprzez ujęcie pozycji, która nie spełniała definicji dochodu. Sprawozdanie Zarządu z działalności za I półrocze 2018 r. nie zawierało informacji istotnych dla oceny zdolności Emitenta do realizacji zobowiązań, co mogło wprowadzić inwestorów w błąd co do realnej sytuacji finansowej Emitenta i jego Grupy Kapitałowej. Dodatkowo, Spółka nie dopełniła obowiązków w zakresie składania wymaganych raportów, takich jak brak stanowisk zarządu i opinii rady nadzorczej dotyczących sprawozdania z badania RS/2017 oraz R/2017, a także brak raportu z przeglądu półrocznego P/2018. Emitent powinien był dołożyć szczególnej staranności, aby przekazane informacje były rzetelne, kompletne i umożliwiały inwestorom pełną ocenę sytuacji finansowej, majątkowej oraz wyników osiąganych przez Spółkę i jej Grupę Kapitałową. Sąd zgadza się z Komisją, że podejście Emitenta, wyrażone w jego wyjaśnieniach, iż "należy odróżnić zapisy księgowe od rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki", jest nie do przyjęcia. Takie stanowisko jest sprzeczne z podstawowymi zasadami rachunkowości, które nakładają obowiązek rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji majątkowej, finansowej oraz wyników finansowych na podstawie poprawnie prowadzonych ksiąg rachunkowych. Stwierdzenie Emitenta wskazuje na brak rzetelności w sporządzonych sprawozdaniach finansowych. Komisja słusznie zwróciła uwagę, że zawieszenie obrotu akcjami Emitenta od 19 czerwca 2017 r. do 2 października 2019 r. nie zwalnia Spółki z obowiązku przekazywania pełnych informacji. Zawieszenie obrotu nie oznacza zakazu transakcji poza rynkiem regulowanym. Komisja prawidłowo uwzględniła długotrwały stan dezinformacji wynikający z nierzetelnego wywiązywania się przez Spółkę z obowiązków informacyjnych. Nierzetelne raporty były publikowane przez ponad rok, a brak ich korekty oznacza, że stan dezinformacji trwa nadal, co poważnie narusza prawo uczestników rynku do rzetelnej informacji. Ponadto, Komisja słusznie podkreśliła, że naruszenia miały charakter powtarzalny i wielokrotny, co pogłębia ich wagę. Właściwie zidentyfikowano 14 naruszeń ustawy o ofercie publicznej, wszystkie o rażącym charakterze. Komisja także prawidłowo uwzględniła przyczyny tych naruszeń, a przesłanki dotyczące czasu trwania, uzyskanych korzyści lub unikniętych strat oceniono jako neutralne. Jednocześnie na korzyść Emitenta uwzględniono jego współpracę z Komisją w toku postępowania oraz gotowość do wyjaśnienia okoliczności naruszeń. Sytuacja finansowa Spółki została również oceniona jako neutralna przy wymiarze kary. Sąd podziela stanowisko Komisji, że kara w wysokości 500 000 zł (o której mowa w punkcie II.ii. osnowy zaskarżonej decyzji) za 14 naruszeń jest adekwatna i proporcjonalna do stwierdzonych uchybień. Komisja miała na uwadze, że nałożona kara musi być na tyle dotkliwa, by spełniała swoje cele prewencyjne, jednocześnie nie prowadząc do nadmiernych negatywnych skutków dla Emitenta. Odnosząc się do zarzutów, Sąd stwierdza, że Skarżąca błędnie interpretuje art. 189e k.p.a., utożsamiając skutki wewnątrzkorporacyjnego sporu z siłą wyższą. Siła wyższa to zdarzenia zewnętrzne i nadzwyczajne, których nie można przewidzieć ani im zapobiec. Spór o umocowanie do prowadzenia spraw Skarżącej oraz prawidłowość powołania jego organów nie spełnia tych kryteriów, ponieważ wynika z wewnętrznych problemów spółki. Konflikt w spółce, niewłaściwe działania zarządu, brak przekazania dokumentacji oraz dostępu do systemu publikacji raportów nowemu zarządowi nie mogą zostać uznane za siłę wyższą, która zwolniłaby emitenta z odpowiedzialności. Obowiązek publikacji raportów okresowych spoczywa na każdej spółce publicznej, niezależnie od jej wewnętrznej sytuacji czy funkcjonowania organów. W tym przypadku brak publikacji raportów nie wynikał z braku dostępu do systemu ESPI, ponieważ dostęp był zapewniony, ale pozostawał w dyspozycji poprzedniego zarządu wraz z dokumentacją spółki. Sąd zgadza się z Komisją, że to Skarżąca odpowiadała za niewykonanie obowiązków w zakresie przekazania raportów okresowych, a odpowiedzialność za to ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy osób działających w imieniu Emitenta. Sąd podkreśla, że w czasie naruszeń wskazanych w decyzji, Skarżąca posiadała zarząd, którego prezesem był S. K.. Argumenty o braku wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego dotyczące jego funkcji oraz zaskarżenie uchwały o jego powołaniu są niezasadne. Uchwała powołująca członka zarządu wywołuje skutki od momentu jej podjęcia, a wpis do KRS ma jedynie charakter deklaratywny i nie wpływa na faktyczne pełnienie funkcji członka zarządu. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 22 czerwca 2022 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2576/21), zgodnie z którym za siłę wyższą jest uznawane wyłącznie zdarzenie charakteryzujące się trzema następującymi cechami: zewnętrznością, niemożliwością jego przewidzenia oraz niemożliwością zapobieżenia jego skutkom. Siła wyższa wyznacza granicę odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Dominuje koncepcja obiektywna siły wyższej rozumianej jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do ruchu przedsiębiorstwa, o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego "opanowania" i zapobieżenia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i techniki. Zwykle przejawem tak rozumianej vis maior są katastrofy żywiołowe - trzęsienia ziemi, powodzie lub huragany. Za siłę wyższą mogą być także uznane zdarzenia wywołane przez człowieka, jak działania wojenne lub gwałtowne rozruchy, a także akty władzy publicznej, którym należy się podporządkować pod groźbą sankcji. Zarzut naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. oraz art. 31za ust. 2 ustawy o COVID-19 w związku z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja o wprowadzeniu instytucji przedawnienia oraz ustaleniu jego biegu należy do kompetencji ustawodawcy. Sąd nie dostrzega podstaw do uznania, że modyfikacja biegu przedawnienia, nawet jeśli termin już się rozpoczął, narusza prawa i gwarancje konstytucyjne, zwłaszcza w szczególnych okolicznościach, jakimi była pandemia COVID-19. Ustawodawca, wprowadzając art. 31za ust. 2 ustawy o COVID-19, postanowił o zawieszeniu biegu przedawnienia do momentu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Przepis ten realizuje zasadę państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji, zapewniając skuteczny nadzór nad rynkiem finansowym oraz przestrzeganie regulacji tego rynku, a także utrzymanie zagrożenia sankcjami za ich naruszenie. Celem wprowadzenia art. 31za ust. 2 było ograniczenie negatywnych skutków pandemii na funkcjonowanie Komisji Nadzoru Finansowego, której działalność mogła zostać zakłócona. Prawidłowe działanie państwa prawa, opartego na sprawiedliwości społecznej, wymaga stabilności, bezpieczeństwa obrotu prawnego oraz prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego. Uprawnienia KNF mają na celu zapewnienie tej stabilności, a art. 31za ust. 2 wspierał realizację tych zadań podczas trwania pandemii. Przepis ten, wprowadzony na początku pandemii, gwarantował bezpieczeństwo prawne przez cały okres trwania stanu epidemii i stanu zagrożenia epidemiologicznego. Bezzasadność zarzutu, że art. 31za ust. 2 ustawy o COVID-19 narusza normy konstytucyjne, została potwierdzona licznymi orzeczeniami sądów administracyjnych. Sądy, opierając się na art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, nie stwierdziły sprzeczności tego przepisu z Konstytucją. Przykładowo, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 4673/23) jednoznacznie potwierdził jego konstytucyjność, wykluczając wszelkie wątpliwości co do zgodności tego przepisu z ustawą zasadniczą. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 189c k.p.a. Przepis ten przewiduje, że w przypadku, gdy w chwili wydawania decyzji obowiązuje nowa ustawa, stosuje się ją, chyba że wcześniejsza ustawa jest bardziej korzystna dla strony. Jednakże w odniesieniu do biegu terminu przedawnienia karalności przepis ten nie ma zastosowania. Art. 189c k.p.a. jest ogólną normą dotyczącą spraw administracyjnych, w których możliwe jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast art. 31za ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 ma charakter szczególny względem art. 189c k.p.a., w odniesieniu do karalności deliktów administracyjnych. Literalne brzmienie art. 31za ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 wyraźnie wskazuje, że przepis ten obejmuje również przypadki, w których bieg terminu przedawnienia karalności już się rozpoczął. Zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie, oparty na twierdzeniu, że prawidłowe wykonanie obowiązku przekazania raportu rocznego za 2017 r. wymagało uwzględnienia zobowiązań wobec H. w wysokości ustalonej na podstawie wartości godziwej, jest niezasadny. Sąd stoi na stanowisku, że w związku z utratą kontroli nad H., Skarżąca była zobowiązana zmienić sposób ujmowania tych zobowiązań, zgodnie z postanowieniami par. 25 lit. (b) MSSF 10 oraz par. 43 MSR 39. Utrata kontroli nad jednostką zależną H. wiązała się z koniecznością "dekonsolidacji" pozycji wykazywanych w sprawozdaniu, co skutkowało obowiązkiem wyłączenia danych tej jednostki z konsolidowanego sprawozdania finansowego. Zdaniem Sądu, zarzut Skarżącej, jakoby Komisja niezasadnie stwierdziła naruszenie obowiązku wynikającego z § 70 ust. 7 pkt 11 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, jest nieuzasadniony. Argumentacja Skarżącej jest chybiona przede wszystkim z uwagi na fakt, że zgodnie z informacjami dostępnymi w KRS, jako przedmiot jego działalności wskazano m.in. działalność usługową. Dodatkowo, w odniesieniu do skonsolidowanego sprawozdania finansowego, przepis § 70 ust. 7 pkt 11 rozporządzenia ma zastosowanie na mocy § 3 ust. 1 i 3 oraz § 71 ust. 4 tego samego rozporządzenia. Skarżąca miała zatem obowiązek stosować ten przepis odpowiednio w ramach skonsolidowanego sprawozdania finansowego zgodnie z brzmieniem § 71 ust. 4. Sąd stwierdza, że zarzut podniesiony w skardze, w którym Skarżąca kwestionuje zasadność stwierdzenia przez KNF uchybienia wskazanego w pkt II.ii. pkt 3 lit. a) zaskarżonej decyzji, jest bezzasadny. Uchybienie to jest bezpośrednio związane z naruszeniem opisanym w pkt II. pkt 1 lit. a) decyzji, które również zostało zakwestionowane przez Skarżącą. Naruszenie w pkt II.ii. pkt 3 lit. a) dotyczyło nieprawidłowej wyceny zobowiązania, którego wykupienie przez jednostkę zależną Skarżącej posłużyło jako podstawa do ujęcia przychodu w półrocznym sprawozdaniu finansowym za 2018 r. Zobowiązanie to nie zostało prawidłowo wycenione w rocznym sprawozdaniu finansowym za 2017 r. Sąd zgadza się z oceną Komisji, że ujęcie dochodów z tytułu przeniesienia wierzytelności z H. na jednostkę zależną (Software Services) w półrocznym sprawozdaniu za 2018 r., co skutkowało zwiększeniem skonsolidowanego wyniku finansowego netto o kwotę blisko 224 mln zł, było nieuprawnione. Przedmiotowa kwota nie spełniała definicji dochodu zgodnie z Załącznikiem A do MSSF 15, ponieważ nie doszło do faktycznego zmniejszenia zobowiązań w tej wysokości. Podkreślenia wymaga fakt, że rzeczywista wartość wierzytelności nabytej przez S.była znacznie niższa niż kwota przyjęta przez Skarżącą, jak wskazano w pkt II. pkt 1 lit. a) osnowy zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, wartość zmniejszonego zobowiązania powinna była być wykazana w odpowiedniej wartości, zgodnie z wytycznymi Komisji, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zobowiązanie, którego wykupienie przez jednostkę zależną było podstawą do ujęcia przychodu w PS/2018, nie zostało właściwie wycenione w RS/2017, co stanowiło istotne naruszenie przepisów. Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak odstąpienia od nałożenia kary i ograniczenie się jedynie do pouczenia. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, waga naruszenia prawa nie była znikoma. Brak publikacji kolejnych raportów okresowych oraz nieprawidłowości w opublikowanych raportach naruszały fundamentalną zasadę transparentności na rynku kapitałowym. Jak słusznie wskazała Komisja, zawieszenie obrotu na rynku regulowanym nie wykluczało możliwości zawierania transakcji poza rynkiem, co dodatkowo podkreślało wagę rzetelnego przekazywania informacji przez emitenta. Stan długotrwałej dezinformacji istotnie utrudniał inwestorom podejmowanie racjonalnych decyzji inwestycyjnych, co uzasadniało nałożenie kary administracyjnej, a nie jedynie pouczenia. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie w związku z art. 189d pkt 1-7 k.p.a. Komisja, w ocenie Sądu, prawidłowo zastosowała przesłanki wymiaru kary, co zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca, podważając jedynie wysokość nałożonej kary, nie wykazała, dlaczego jej zdaniem poszczególne przesłanki wymiaru kary miałyby być ocenione w inny sposób. Nie przedstawiła również, na czym miałoby polegać błędne zastosowanie tych przesłanek przez Komisję. Należy podkreślić, że art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie zawiera szczegółowy katalog przesłanek, którymi organ nadzoru ma obowiązek kierować się przy wymierzaniu kary za stwierdzone naruszenia. W związku z tym, zgodnie z brzmieniem art. 189a ust. 2 pkt 1 k.p.a., art. 189d k.p.a. nie ma zastosowania w tej sprawie, co dodatkowo potwierdza zasadność działań Komisji. Zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. jest bezzasadny. Prawidłowe sporządzanie sprawozdań finansowych przez emitentów ma fundamentalne znaczenie dla funkcjonowania rynku finansowego. Zasady rachunkowości muszą być stosowane w sposób jednolity, aby zapewnić porównywalność danych finansowych między różnymi emitentami. Dane te nie mogą być prezentowane w sposób dowolny ani uznaniowy. KNF jako organ nadzorujący prawidłowe wypełnianie obowiązków informacyjnych przez emitentów, w tym w zakresie raportów okresowych, ma prawo do analizy treści tych sprawozdań i oceny ich zgodności z obowiązującymi przepisami. KNF dysponuje odpowiednią wiedzą merytoryczną niezbędną do sprawowania tego nadzoru, w tym w zakresie rachunkowości, Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR) i Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF). Wiedza z tego zakresu nie stanowi wiedzy specjalistycznej wykraczającej poza zakres kompetencji Komisji. Zdaniem Sądu Skarżąca błędnie zakłada, że KNF nie była w stanie samodzielnie ocenić działań emitenta i dlatego wymagała powołania biegłego. Tymczasem dowód z opinii biegłego dopuszcza się jedynie w sytuacji, gdy ocena zebranych dowodów wymaga wiedzy specjalistycznej, której organ nie posiada. Biegły nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz wyraża opinię na podstawie swoich fachowych wiadomości, aby wyjaśnić kwestie wymagające specjalistycznej wiedzy. Jego zadaniem nie jest dokonanie ustaleń faktycznych, ale udzielenie organowi wyjaśnień w zakresie zagadnień, które budzą wątpliwości. W tym przypadku Komisja dysponowała wystarczającą wiedzą i nie było konieczności powołania biegłego ani przeprowadzenia oględzin ksiąg rachunkowych. Stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie zgromadzonych dowodów, które w pełni umożliwiły wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Zarzut naruszenia art. 136 § 1 k.p.a., art. 7, art. 75 i art. 77 § 1, 3 i 4 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. jest również niezasadny. Odpowiedzialność Skarżącej ma charakter obiektywny, co oznacza, że ocenie podlega jedynie fakt niewykonania obowiązków nałożonych przepisami prawa. Niezależnie od przyczyn tego stanu, samo naruszenie obowiązku uzasadnia nałożenie sankcji administracyjnych. W ramach odpowiedzialności administracyjnej, przyczyny powstania niezgodności z prawem nie mają znaczenia, ani nie wymaga się ustalenia, czy naruszenie było zawinione przez stronę. Obiektywna odpowiedzialność administracyjna wyklucza zatem potrzebę ustalania motywów powstania naruszenia. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 189e k.p.a., który przewiduje możliwość zwolnienia z odpowiedzialności w przypadku, gdy naruszenie nastąpiło w wyniku działania siły wyższej. Jak wyjaśniono wcześniej, naruszenia przepisów w niniejszej sprawie nie były wynikiem działania siły wyższej. W związku z tym nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby zwolnić Skarżącą z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Sąd uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego ani uchybień formalnoprawnych, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że organ odpowiednio zbadał istotne okoliczności faktyczne, działając zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zostało uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.