VI SA/Wa 409/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi Izby Komorniczej w [...] na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odmówić wstrzymania wykonania postanowienia

Skarżąca Izba Komornicza w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Sprawiedliwości decyzji powołującej L. S. na stanowisko komornika sądowego. W piśmie z dnia 2 lutego 2018 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego wynika, że Sąd rozstrzygając, w oparciu o ww. przepis związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych w nim wskazanych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją takiej regulacji jest fakt, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 296). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne postanowienie Ministra Sprawiedliwości stwierdzające niedopuszczalność wniosku strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez ten organ decyzji powołującej na stanowisko komornika sądowego. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn.. akt VI SA/Wa 1779/15, postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn.. akt II OZ 1341/15, postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r.28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 400/16, www.cbois.nsa.gov.pl), że postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wywołuje skutków materialnych, a jest postanowieniem formalnym, gdyż stwierdzając niedopuszczalność środka zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Wstrzymanie wykonania takiego postanowienia mogłoby spowodować jedynie wstrzymanie skutków procesowych takiego postanowienia, które polegałyby na tym, że postanowienie to utraciłoby cechę ostateczności. Ten zaś skutek wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pociąga za sobą ani niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani spowodowania następstw trudnych do odwrócenia. W świetle powyższego, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, albowiem nie wymaga czynności podmiotów uprawnionych oraz nie wywołuje skutków materialnych. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Z tego powodu orzeczono jak w sentencji.