VI SA/Wa 3919/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 882/22, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2023 r. w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 18 stycznia 2022 r. nr BP.702.1466.2021.0747.BKOE.335 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania

W lutym 2022 r. Z. Z. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą VI SA/Wa 882/22. Sąd wyrokiem z 13 marca 2023 r. skargę oddalił. Wyrok stał się prawomocny od 13 czerwca 2023 r. Skarżący 15 czerwca 2023 r. wniósł do Sądu o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt. VI SA/Wa 882/22. Jako podstawę swojego żądania wskazał m.in. art. 273 § 2 p.p.s.a. i przywołał, że o okoliczności faktycznej, mogącej mieć wpływ na wynik sprawy VI SA/Wa 882/22, wiedzę powziął 14 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. nr 1634), dalej "p.p.s.a." można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Możliwość żądania wznowienia postępowania dotyczy zatem wyłącznie tych postępowań, które zakończone zostały wydaniem orzeczeń (wyroków, postanowień), które stały się prawomocne, tj. nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy, ani nie ma możliwości ich uchylenia, tudzież zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a., ponieważ są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Nadto, aby żądanie wznowienia postępowania było skuteczne, musi być oparte na ustawowych podstawach wznowieniowych, określonych w przepisach art. 271-273 p.p.s.a., a tryb rozpoznania takich spraw określa art. 280 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd w pierwszym rzędzie, czyniąc to na posiedzeniu niejawnym, bada czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek (skargę) odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W konsekwencji wyłącznie kumulatywne spełnienie powyżej wymienionych warunków daje dopiero podstawę do skutecznego żądania wznowienia postępowania i skierowania sprawy na rozprawę. Jednocześnie w myśl art. 278 p.p.s.a. po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z wyjątkiem przypadku, gdy strona została pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. Sąd stwierdza, że w świetle art. 278 p.p.s.a. żądanie Skarżącego jest dopuszczalne. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 882/22, o wznowienie której Skarżący wniósł, zakończyła się ona prawomocnym od 13 czerwca 2023 r. wyrokiem, którym Sąd skargę oddalił. Skarżący w trybie zwykłym nie skorzystał z prawa złożenia skargi kasacyjnej. Zatem, skoro orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, o której wznowienie Skarżący wniósł, jest prawomocne od 13 czerwca 2023 r., a skarga o wznowienie została złożona 15 czerwca 2023 r., Sąd uznał, że Skarżący miał prawo złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. VI SA/Wa 882/22, bowiem został spełniony jeden z warunków skutecznego złożenia przedmiotowej skargi, tj. przesłanka prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie, będącego przedmiotem skargi o wznowienie postępowania. Sąd stwierdza, że skargę o wznowienie wniesiono z zachowaniem ustawowego terminu, wszak trzymiesięczny termin do jej złożenia, przewidziany w art. 277 w zw. z art. 273 § 2 p.p.s.a., z uwagi na przywołaną powyżej obligatoryjną przesłankę prawomocności, nie mógł rozpocząć swojego biegu wcześniej, jak od dnia uprawomocnienia się ww. wyroku z 13 marca 2023 r., tj. od 14 czerwca 2023 r., gdyż dopiero po tym zdarzeniu złożenie takiej skargi jest dopuszczalne. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uzyskaniem przez orzeczenie przymiotu prawomocności skutkuje bowiem jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej (por. m.in. postanowienia NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1237/05 czy z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 443/08 oraz postanowienie SN z 15 listopada 2001 r., sygn. akt III CZ 99/01). Wobec powyższego kolejną czynnością Sądu jest zbadanie skargi o wznowienie postępowania przez pryzmat przywołanej w niej podstawy wznowieniowej. Na tym etapie Sąd ocenia, czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, przy czym dokonuje tego w oparciu o twierdzenia przytoczone w skardze (wniosku) o wznowienie lub zawarte w uzupełnieniu owej skargi. Z uwagi na kontradyktoryjność wznowieniowego postępowania Sąd nie ma legitymacji, aby z urzędu prowadzić postępowanie wznowieniowe w zakresie istnienia podstaw wznowienia (v. m.in. wyrok NSA z 3 września 2004 r., sygn. OSK 446/04, podobnie SN w postanowieniu z 24 maja 1982 r., sygn. II CO 1/82). Sąd przypomina, że jako podstawę wznowienia Skarżący wskazał art. 273 § 2 p.p.s.a. i podał, że o nowej okoliczności faktycznej wiedzę powziął 14 marca 2023 r. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. wznowienia można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika zatem, że chodzi o późniejsze wykrycie okoliczności, tj. dowiedzenie się o ich istnieniu w czasie, w którym powołanie ich w poprzednim ("zwykłym") postępowaniu sądowoadministracyjnym było już niemożliwe. Wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się zarówno do okoliczności, jak i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas nie zgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom, ale istniejących na ów czas. Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę, czy też nawet orzekający w sprawie Sąd. Okoliczności/dowody te musiały zatem istnieć w trakcie zakończonego postępowania, ale nie były nim objęte. Muszą być też tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt IIOSK 1557/11). W przeciwnym bowiem razie skarga o wznowienie postępowania służyłaby naprawianiu błędów strony popełnionych przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 624). Sąd stwierdza, że okoliczność na jaką powołał się Skarżący została przez niego wykryta jeszcze w toku "zwykłego" postępowania sądowoadministracyjnego, o wznowienie którego obecnie wnosi, a zatem przed uzyskaniem przez orzeczenie kończące postępowanie w sprawie VI SA/Wa 882/22 przymiotu prawomocności. Zgodnie z oświadczeniem Skarżącego o owej okoliczności dowiedział się bowiem 14 marca 2023 r., gdy wyrok został wydany 13 marca 2023 r., a jego uzasadnienie zostało Skarżącemu doręczone skutecznie do rąk własnych 12 maja 2023 r. (v. z.p.o. k. 106 VI SA/Wa 882/22). Tym samym w badanym przypadku nie można mówić o spełnieniu warunku "późniejszego wykrycia" - odnoszonego do prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie VI SA/Wa 882/22 i o spełnieniu przesłanki, że "powołanie w poprzednim postępowaniu było już niemożliwe". Skoro Skarżący o okoliczności faktycznej, która w jego ocenie mogła mieć wpływ na wynik sprawy VI SA/Wa 882/22 dowiedział się 14 marca 2023 r., a wyrok z uzasadnieniem został mu doręczony 12 maja 2023 r. (dwa miesiące później), to tym samym w sprawie nie została spełniona jedna z kumulatywnych przesłanek dopuszczalności wznowienia przewidziana w art. 273 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.