VI SA/Wa 3728/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Asesor WSA Dorota Brzozowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na postanowienia Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 30 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargi

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r., Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, Organ) nałożyła na [...] Spółka Europejska z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Strona, Spółka) kary pieniężne w wysokości 1 200 000 zł oraz 1 300 000 zł za zidentyfikowane naruszenia prawa związane z raportami okresowymi Spółki (dalej: Decyzja). Jak wynika z wydruku Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (dalej: UPD) znajdującego się w aktach sprawy, Decyzja wraz z pismem przewodnim została wysłana przez KNF za pośrednictwem systemu ePUAP w dniu 30 sierpnia 2022 r. na adres ePUAP skrzynki odbiorczej B. B. - Prezesa Zarządu Spółki uprawnionego do jednoosobowej reprezentacji. Tego samego dnia, stosownie do treści art. 46 § 4 i § 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000,dalej: k.p.a.) w zw. z art. 158 § 1 ustawy 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 569, dalej: "ustawa o doręczeniach") zostało wygenerowane pierwsze zawiadomienie. Następnie w dniu 7 września 2022 r. system, wobec braku odbioru Decyzji, wygenerował, stosownie do treści art. 46 § 5 i § 7 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 ustawy o doręczeniach, powtórne zawiadomienie. Wobec braku odbioru Decyzji w terminie 14 dni od dnia wygenerowania pierwszego zawiadomienia z dnia 30 sierpnia 2022 r., stosownie do treści art. 46 § 6 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 ustawy o doręczeniach, doręczenie Decyzji nastąpiło z upływem 13 września 2022 r., a zatem w dniu 14 września 2022 r. Decyzja, stosownie do treści UPD, była już uznana za doręczoną. W dniu 2 stycznia 2023 r. w KNF został złożony, datowany na dzień 27 grudnia 2022 r., wniosek Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją. Wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji. KNF postanowieniem z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 660), § 1 pkt 2 Uchwały Nr 103/2019 Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw oraz Upoważnienia Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. dla A. R. - Z-cy Dyrektora Departamentu Postępowań Sankcyjnych odmówiła przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją, nakładającą na Spółkę kary pieniężne w wysokości 1 200 000 zł oraz 1 300 000 zł. Pismem z dnia 2 marca 2023 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie KNF nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 9, art. 391 § 1 i art. 63 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania Strony o okolicznościach prawnych i faktycznych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak też zaniechanie przez Organ czuwania nad tym, aby Strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i nieudzielenie w tym celu niezbędnych wyjaśnień i pouczeń (poza jedynie zacytowaniem treści szeregu przepisów), w tym:: - brak jasnego i czytelnego dla Strony pouczenia i wyjaśnienia przez Organ, że wniesione przez Stronę w toku sprawy pismo nieinicjujące postępowania (tj. odpowiedź na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r., tom II k. 773-1231) za pośrednictwem ePUAP Organ uznaje za podanie złożone przez Stronę w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., co miałoby rzekomo skutkować zmianą przez Organ trybu stosowanych doręczeń korespondencji Stronie - z doręczeń pocztą tradycyjną na doręczenia drogą elektroniczną w rozumieniu art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ePUAP; - brak wyjaśnienia Stronie przyjętej przez Organ definicji podania, podczas gdy przepisy procedury administracyjnej nie zawierają legalnej definicji tego terminu, w konsekwencji czego do dnia zapoznania się z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Skarżący pozostawał w uzasadnionym błędnym przekonaniu, iż podanie - zgodnie z powszechną, językową definicją tego słowa, stanowi pismo inicjujące postępowanie, zawierające konkretne żądanie załatwienia danej sprawy przez Organ, co ma również poparcie w treści art. 63 § 2 k.p.a., który stanowi, iż podanie powinno zawierać co najmniej m.in. żądanie; - brak wyjaśnienia przez Organ, że jakiekolwiek pismo wniesione przez Stronę za pośrednictwem ePUAP w toku postępowania wszczętego z urzędu traktowane jest jako wniesienie podania i nieść będzie za sobą określone skutki procesowe związane ze zmianą sposobu doręczeń korespondencji; - kontynuowanie przez Organ doręczeń kierowanej do Strony korespondencji pocztowymi przesyłkami rejestrowanymi (odpowiednio: zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z 22 marca 2022 r. i zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z 06.04.2022 r., odpowiednio: tom III k. 1461-1463, ZPO tom III k. 1464-1465 oraz tom III k. 1477-1480, ZPO tom III k. 1481-1482) po wniesieniu w toku sprawy przez Stronę pisma poprzez ePUAP, a następnie - bez poinformowania o przyczynach takiego postępowania - przejście na tryb doręczeń elektronicznych; - niepouczenie Strony o możliwości, sposobie i terminie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które to uchybienie doprowadziło do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia i realnego, nieuprawnionego pozbawienia Skarżącego prawa do zaskarżenia wydanej wobec niej Decyzji nakładającej administracyjne kary pieniężne; 2) art. 8 § 1 k.p.a., wobec prowadzenia przez Organ postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez nieuprawnione stosowanie przez Organ "hybrydowego" trybu doręczeń (tj. raz za pośrednictwem listowych przesyłek pocztowych, a raz za pośrednictwem doręczeń elektronicznych ePUAP) pism kierowanych do Strony, przez co Strona, która nie była w toku postępowania reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i nie została skutecznie pouczona przez Organ o potraktowaniu jej pisma (tj. odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r.) jako podania ani o zmianie stosowanego przez Organ trybu doręczeń na elektroniczne, nie miała powyższej świadomości i mogła zasadnie oczekiwać dalszych doręczeń - w tym doręczenia wydanej wobec niej w niniejszym postępowaniu Decyzji - w formie listowych przesyłek pocztowych mając prawo przyjąć, że Organ nie stwierdził zaistnienia przesłanek do doręczeń elektronicznych - zwłaszcza wobec kontynuowania przez Organ doręczeń korespondencji drogą tradycyjną (przesyłką pocztową rejestrowaną) już po złożeniu przez Stronę ww. pisma (odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r.) za pośrednictwem ePUAP, co przesądza o niekonsekwencji Organu w tym przedmiocie oraz zaniechaniach Organu, z jednoczesnym obciążeniem Strony negatywnymi skutkami uchybień Organu w zakresie naruszenia wyrażonych w ww. przepisach zasad postępowania; 3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. - poprzez obrazę przez Organ wyrażonych w tych przepisach kolejno: zasady praworządności, mającej walor konstytucyjny w myśl art. 7 Konstytucji RP, oraz zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, polegające na zaniechaniu przez Organ prowadzący postępowanie obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy; 4) art. 11 k.p.a. i 12 § 1 k.p.a. poprzez niepodejmowanie przez Organ ani wnikliwych, ani najprostszych środków zmierzających do załatwienia sprawy, a zamiast tego podejmowanie opisywanych powyżej działań doprowadzających do nadmiernego jej sformalizowania oraz zagmatwania proceduralnego; 5) art. 63 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 października 2021 r. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną poprzez błędne uznanie przez Organ, że pismo w toku sprawy (odpowiedź na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r.) wysłane przez Stronę za pośrednictwem ePUAP stanowi podanie, pomimo iż w rzeczywistości przedmiotowe pismo - jako niezawierające żądania w myśl art. 63 § 2 k.p.a. nie stanowiło podania w rozumieniu ww. przepisu, a zatem nie doszło do "złożenia podania" w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, a zatem nie został spełniony warunek konieczny dla doręczeń pism (w tym doręczenia wydanej Decyzji) za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną; 6) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 1, 2, 3 i 3a k.p.a., polegające na nieprawidłowym i nieuzasadnionym przyjęciu przez Organ, że w niniejszej sprawie doszło do wniesienia przez Spółkę podania w sposób nieprzewidziany w art. 63 § 1 k.p.a. i odstąpieniu od wezwania Strony do usunięcia braków formalnych pisma poprzez złożenie podpisu pod złożonym elektronicznie do Organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, - z jednoczesnym zawiadomieniem Strony o pozostawieniu podania bez rozpoznania (bez pouczenia o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu) podczas gdy wobec charakterystyki systemu teleinformatycznego UKNF jakim jest ESPI, jak również wobec przesłania przez Stronę wniosku na adres mailowy poczty elektronicznej KNF uznać należy, że doszło do uprawnionego złożenia podania w formie elektronicznej, co uzasadniało wezwanie Strony do uzupełnienia ewentualnych braków podania; 7) art. 7 w zw. z art. 77 par. 1 oraz w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten Organ oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, wbrew regułom wynikającym z ww. przepisów poprzez wybiórcze przeanalizowanie przez Organ zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie doręczeń, a to pomimo ciążącego na Organie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe oraz wszystkie środki dowodowe, których pominięcie tudzież zlekceważenie skutkować winno wadliwością zaskarżonego postanowienia, jako że Organ obowiązany był z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia zaistniałego stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania zgodnej z prawem decyzji, a czego zaniechał w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 58 k.p.a poprzez rozpatrzenie przesłanek przewidzianych niniejszym przepisem w oparciu o wybiórczy stan faktyczny i prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2024 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3324/23, uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania. Organ od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną, zarejestrowaną przed Naczelnym Sąd Administracyjnym pod sygn. akt II GSK 1481/24. KNF postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 660), § 1 pkt 2 Uchwały Nr 103/2019 Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw oraz Upoważnienia Nr [...] z dnia 24 marca 2022 r. dla A. R. - Z-cy Dyrektora Departamentu Postępowań Sankcyjnych, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją, nakładającą na Spółkę kary pieniężne w wysokości 1 200 000 zł oraz 1 300 000 zł. Pismem z 3 marca 2023 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie KNF nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 9, art. 391 § 1 i art. 63 § 1 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania Strony o okolicznościach prawnych i faktycznych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak też zaniechanie przez Organ czuwania nad tym, aby Strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i nieudzielenie w tym celu niezbędnych wyjaśnień i pouczeń (poza jedynie zacytowaniem treści szeregu przepisów), w tym: - brak jasnego i czytelnego dla Strony pouczenia i wyjaśnienia przez Organ, że wniesione przez Stronę w toku sprawy pismo nieinicjujące postępowania (tj. odpowiedź na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r., tom II k. 773-1231) za pośrednictwem ePUAP Organ uznaje za podanie złożone przez Stronę w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., co miałoby rzekomo skutkować zmianą przez Organ trybu stosowanych doręczeń korespondencji Stronie - z doręczeń pocztą tradycyjną na doręczenia drogą elektroniczną w rozumieniu art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ePUAP; - brak wyjaśnienia Stronie przyjętej przez Organ definicji podania, podczas gdy przepisy procedury administracyjnej nie zawierają legalnej definicji tego terminu, w konsekwencji czego do dnia zapoznania się z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Skarżący pozostawał w uzasadnionym błędnym przekonaniu, iż podanie - zgodnie z powszechną, językową definicją tego słowa, stanowi pismo inicjujące postępowanie, zawierające konkretne żądanie załatwienia danej sprawy przez Organ, co ma również poparcie w treści art. 63 § 2 k.p.a., który stanowi, iż podanie powinno zawierać co najmniej m.in. żądanie; - brak wyjaśnienia przez Organ, że jakiekolwiek pismo wniesione przez Stronę za pośrednictwem ePUAP w toku postępowania wszczętego z urzędu traktowane jest jako wniesienie podania i nieść będzie za sobą określone skutki procesowe związane ze zmianą sposobu doręczeń korespondencji; - kontynuowanie przez Organ doręczeń kierowanej do Strony korespondencji pocztowymi przesyłkami rejestrowanymi (odpowiednio: zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z 22 marca 2022 r. i zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z 6 kwietnia 2022 r., odpowiednio: tom III k. 1461-1463, ZPO tom III k. 1464-1465 oraz tom III k. 1477-1480, ZPO tom III k. 1481-1482) po wniesieniu w toku sprawy przez Stronę pisma poprzez ePUAP, a następnie - bez poinformowania o przyczynach takiego postępowania - przejście na tryb doręczeń elektronicznych; - niepouczenie Strony o możliwości, sposobie i terminie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które to uchybienie doprowadziło do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia i realnego, nieuprawnionego pozbawienia Skarżącego prawa do zaskarżenia wydanej wobec niej Decyzji nakładającej administracyjne kary pieniężne; 2) art. 8 § 1 k.p.a., wobec prowadzenia przez Organ postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez nieuprawnione stosowanie przez Organ "hybrydowego" trybu doręczeń (tj. raz za pośrednictwem listowych przesyłek pocztowych, a raz za pośrednictwem doręczeń elektronicznych ePUAP) pism kierowanych do Strony, przez co Strona, która nie była w toku postępowania reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i nie została skutecznie pouczona przez Organ o potraktowaniu jej pisma (tj. odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r.) jako podania ani o zmianie stosowanego przez Organ trybu doręczeń na elektroniczne, nie miała powyższej świadomości i mogła zasadnie oczekiwać dalszych doręczeń - w tym doręczenia wydanej wobec niej w niniejszym postępowaniu Decyzji - w formie listowych przesyłek pocztowych mając prawo przyjąć, że Organ nie stwierdził zaistnienia przesłanek do doręczeń elektronicznych - zwłaszcza wobec kontynuowania przez Organ doręczeń korespondencji drogą tradycyjną (przesyłką pocztową rejestrowaną) już po złożeniu przez Stronę ww. pisma (odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r.) za pośrednictwem ePUAP, co przesądza o niekonsekwencji Organu w tym przedmiocie oraz zaniechaniach Organu, z jednoczesnym obciążeniem Strony negatywnymi skutkami uchybień Organu w zakresie naruszenia wyrażonych w ww. przepisach zasad postępowania; 3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. - poprzez obrazę przez Organ wyrażonych w tych przepisach kolejno: zasady praworządności, mającej walor konstytucyjny w myśl art. 7 Konstytucji RP, oraz zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, polegające na zaniechaniu przez Organ prowadzący postępowanie obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy; 4) art. 11 k.p.a. i 12 § 1 k.p.a. poprzez niepodejmowanie przez Organ ani wnikliwych, ani najprostszych środków zmierzających do załatwienia sprawy, a zamiast tego podejmowanie opisywanych powyżej działań doprowadzających do nadmiernego jej sformalizowania oraz zagmatwania proceduralnego; 5) art. 63 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 października 2021 r. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną poprzez błędne uznanie przez Organ, że pismo w toku sprawy (odpowiedź na wezwanie z dnia 17 marca 2022 r.) wysłane przez Stronę za pośrednictwem ePUAP stanowi podanie, pomimo iż w rzeczywistości przedmiotowe pismo - jako niezawierające żądania w myśl art. 63 § 2 k.p.a. nie stanowiło podania w rozumieniu ww. przepisu, a zatem nie doszło do "złożenia podania" w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, a zatem nie został spełniony warunek konieczny dla doręczeń pism (w tym doręczenia wydanej Decyzji) za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną; 6) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 1, 2, 3 i 3a k.p.a., polegające na nieprawidłowym i nieuzasadnionym przyjęciu przez Organ, że w niniejszej sprawie doszło do wniesienia przez Spółkę podania w sposób nieprzewidziany w art. 63 § 1 k.p.a. i odstąpieniu od wezwania Strony do usunięcia braków formalnych pisma poprzez złożenie podpisu pod złożonym elektronicznie do Organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, - z jednoczesnym zawiadomieniem Strony o pozostawieniu podania bez rozpoznania (bez pouczenia o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu) podczas gdy wobec charakterystyki systemu teleinformatycznego UKNF jakim jest ESPI, jak. również wobec przesłania przez Stronę wniosku na adres mailowy poczty elektronicznej KNF uznać należy, że doszło do uprawnionego złożenia podania w formie elektronicznej, co uzasadniało wezwanie Strony do uzupełnienia ewentualnych braków podania; 7) art. 7 w zw. z art. 77 par. 1 oraz w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten Organ oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, wbrew regułom wynikającym z ww. przepisów poprzez wybiórcze przeanalizowanie przez Organ zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie doręczeń, a to pomimo ciążącego na Organie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe oraz wszystkie środki dowodowe, których pominięcie tudzież zlekceważenie skutkować winno wadliwością zaskarżonego postanowienia, jako że Organ obowiązany był z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia zaistniałego stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania zgodnej z prawem decyzji, a czego zaniechał w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 58 k.p.a. poprzez rozpatrzenie przesłanek przewidzianych niniejszym przepisem w oparciu o wybiórczy stan faktyczny i prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2024 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3325/23 uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania. Od powyższego wyroku Organ wniósł skargę kasacyjną, która została zarejestrowana przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. II GSK 1416/24. Na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił połączyć na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt II GSK 1416/24 i II GSK 1481/24 i dalej prowadzić sprawę pod sygnaturą akt II GSK 1416/24 i wyrokiem z dnia 15 października 2025 r. uchylił wyroki i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując te postanowienia, uchylił je, przy czym w sprawie, w której przedmiotem była odmowa przywrócenia terminu przyjął, że do uchybienia terminu nie doszło i konsekwentnie do tego stanowiska, nie badał przesłanek przywrócenia terminu. Natomiast w odniesieniu do postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu uznał, że ewentualne pozytywne dla strony rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu "wyłącza możliwość stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy", a w związku z tym "w chwili obecnej brak jest podstaw prawnych do orzekania w tym przedmiocie". Naczelny Sąd Administracyjny uznał skuteczność doręczenia Decyzji o nałożeniu kar pieniężnych za pośrednictwem platformy ePUAP, a w konsekwencji tego uchylił zarówno wyrok w sprawie dotyczącej uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i wyrok w sprawie odmowy jego przywrócenia, oparte na stanowisku o nieskuteczności takiego doręczenia, a w konsekwencji nierozpoczęcia biegu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji, dokona oceny ziszczenia się przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także dokona kontroli postanowienia wydanego w oparciu o art. 134 k.p.a. uwzględniając ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w tym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozważań, należy zaznaczyć, że Sąd orzeka w niniejszej sprawie, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt II GSK 1416/24, którym uchylono wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3324/23 oraz VI SA/Wa 3325/23. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., oznacza zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również zakaz odstępowania od wskazań co do dalszego postępowania. Pojęcie "wykładni prawa", użyte w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" obejmuje interpretację przepisów materialnych i procesowych oraz ocenę zasadności ich zastosowania jako podstawy wydania decyzji administracyjnej. Przez ocenę prawną rozumie się natomiast wykładnię istotnych treści przepisów oraz sposób ich stosowania w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję tej oceny i określają sposób działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy, ukierunkowany na uniknięcie wcześniejszych uchybień (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 598/17, Lex nr 2403827). Pojęcie wykładni prawa należy też rozumieć jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do czynności dowodowych, a zatem obejmującą także uznanie prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2019/17, Lex nr 2494616). Moc wiążąca wyroku oznacza również, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak wynika z prawomocnego orzeczenia. Obejmuje to zarówno wykładnię i zastosowanie prawa w konkretnym stanie faktycznym, jak i ocenę samego tego stanu (zob. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2370/18, Lex nr 2571956). Przystępując do rozważań, zaznaczyć należy, że zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa wymaga ponownego rozpoznania oraz oceny ziszczenia się przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także dokonania kontroli postanowienia wydanego w oparciu o art. 134 k.p.a. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 59 § 1 i 2 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Aby możliwe było pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu niezbędne jest zatem spełnienie łącznie 4 przesłanek: braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; złożenie wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której ustanowiono podlegający przywróceniu termin. Niezależnie od tego należy podkreślić, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. przywrócenie terminu na prośbę zainteresowanego następuje, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania. Regułą jest dowód, uprawdopodobnienie wyjątkiem na korzyść tej strony, która powołuje się na pewien fakt (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 1977, s. 261). Uprawdopodobnienie przyczyny spóźnienia zastępuje formalny dowód, lecz nie jest równoznaczne z gołosłownym podaniem przez wnioskodawcę przyczyny niezachowania terminu, chyba że przyczyna ta jest powszechnie znana. Uprawdopodobnienie jakiejś okoliczności wymaga zastąpienia dowodu środkami nieskrępowanymi wymaganiami stawianymi co do formy przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu dowodowym (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2008 r., II OSK 472/07). Co więcej, ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na osobie zainteresowanej, która składa wniosek o przywrócenie terminu, a organ powinien jedynie ocenić, w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. wskazane przez nią okoliczności (por. A. Golęba (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 58). Brak jest podstaw prawnych, aby przyjąć, iż organ oprócz oceny okoliczności wskazanych przez skarżącą winien z urzędu wyjaśniać powody naruszenia terminu i poszukiwać przyczyn uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z 21 marca 2012 r.,II GSK 278/11). Po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz argumentacją Strony wyrażoną we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w skardze wywiedzionej od postanowienia, Sąd podzielił przekonanie Organu, iż wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie. W kontrolowanym postępowaniu bezsporne jest, że termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji własnej Organu został przez Stronę przekroczony. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli jego uchybienie nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dokonując oceny tej przesłanki należy mieć na uwadze obiektywny miernik staranności. Chodzi mianowicie o staranność, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. W związku z tym od strony postępowania wymaga się szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2010 r., II OZ 849/10, z 6 kwietnia 2022 r. III FZ 82/22, wszystkie orzeczenia dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony. Przeszkoda taka ma zwykle nagły charakter i nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2022 r. III OSK 2941/21). Rozstrzygając w przedmiocie przywrócenia terminu należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminowi wystąpi więc jedynie wówczas gdy przeszkoda w dokonaniu czynności zestawiona z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, iż zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Z tego względu, zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o zawinionym uchybieniu terminu, w szczególności przy założeniu, że przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie przez zobowiązanego czynności w wyznaczonym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2023 r. II OSK 2759/21). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 712/08, LEX nr 493641 i z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 402/11, LEX nr 821331). Przedstawione przez Skarżącą wyjaśnienia, iż okoliczność podniesiona przez Organ w zawiadomieniu o braku doręczenia decyzji, nieuznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za pośrednictwem ESPI, nie uprawdopodobniły braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Zawiadomieniem z 14 grudnia 2022 r. KNF zawiadomił stronę o pozostawieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji bez rozpoznania. Pojęcie elektronicznej skrzynki podawczej nie jest tożsame z adresem e-mail, choćby ten drugi był dostępny w przestrzeni publicznej (por. postanowienia NSA: z 23 listopada 2022 r., III FZ 276/22, z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21; z 27 kwietnia 2022 r., I OZ 134/22 a także WSA w Gliwicach z 20 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 576/22, wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: publ. baza, CBOSA). Przy okazji nowelizacji art. 63 k.p.a., oprócz zmiany treści podyktowanej wprowadzeniem ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 569), ustawodawca zdecydował się także na doprecyzowanie kwestii wnoszenia podań na adres poczty elektronicznej organu, tj. w formie "zwykłej" wiadomości e-mail, przesłanej z prywatnego adresu poczty elektronicznej na adres poczty elektronicznej organu, nie będący specjalnym adresem do doręczeń elektronicznych (elektroniczną skrzynką podawczą organu) - jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie (zob. W. Szafrańska "O wnoszeniu podań na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej (o problemie "zwykłego" e-maila)", Studia Prawnoustrojowe UWM, s. 57 i nast.). W obecnym stanie prawnym ustawodawca w art. 63 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje więc, że podania wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych, który nie jest tożsamy z adresem e-mail organu, ESPI. Zestawiając UPD (k. 1893 akt administracyjnych), wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 30 września 2022 r. został złożony po upływie terminu określonego w art. art. 129 § 2 k.p.a. Żaden przepis prawa nie nakłada na organy rozpatrujące sprawy w trybie administracyjnym obowiązku udzielania stronom pouczenia o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu. Nie ma bowiem żadnego przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek organu pouczania strony o ewentualnych przyszłych popełnianych przez nią błędach proceduralnych (Wyrok NSA z 2.12.2020 r., I OSK 2656/19, LEX nr 3124388). W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W kontekście kontrolowanej sprawy konieczne jest wskazanie, że wydanie przez Organ postanowienia w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. stanowi konsekwencję uprzedniego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec przyjęcia, że wniosek Strony nie zasługuje na uwzględnienie, organ jest związany treścią art. 134 k.p.a. i wydaje postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sposób rozstrzygnięcia o żądaniu strony, o którym mowa w art. 58 § 2 w zw. art. 59 § 2 k.p.a., wywiera bezpośredni wpływ na ocenę terminowości złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego formalnym wyrazem jest obowiązek skorzystanie przez organ odwoławczy z instytucji przewidzianej w art. 134 k.p.a. Ustalenia, którymi powinien kierować się organ odwoławczy w takiej sytuacji, sprowadzają się do potwierdzenia, po pierwsze, że decyzja organu I instancji została stronie prawidłowo doręczona, po drugie, że złożyła ona wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji, po trzecie, że tenże środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. i po czwarte, że organ odwoławczy postanowieniem ostatecznie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2025 r. III OSK 25/24). W tym stanie, Organ zobligowany był do wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia - wbrew twierdzeniom Strony zostały wydane prawidłowo, a tym samym nie zostały naruszone przepisy procedury administracyjnej, Organ zasadnie uznał, że nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu określone art. 58 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.