VI SA/Wa 3687/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z dnia 24 marca 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako: organ lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także jako: organ pierwszej instancji) z dnia 19 września 2022 r. o nałożeniu na K.B. (dalej także jako: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 15 000 (piętnaście tysięcy) złotych za brak zezwolenia kategorii V, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości w przypadkach innych niż określone w art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm. dalej jako: p.r.d.) Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 3 sierpnia 2022 r. w miejscowości B. na ul. W. (droga gminna) zatrzymano do kontroli 5-osiowy pojazd marki M., którym kierował A. M. wykonujący przejazd drogowy z ładunkiem nieczystości ciekłych (ładunek podzielny) w imieniu K. B.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem. Pojazd został poddany procedurze wstępnego ważenia w okolicy drogi [...] następnie skierowany do legalizowanego punktu ważenia pojazdów zlokalizowany we Wrocławiu. Pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 7,3 tony (masa całkowita po odjęciu tolerancji wyniosła 39,3 tony, co w stosunku do dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu powyżej 3 osi wynoszącej 32 tony dało przekroczenie o 7,3 tony). Powyższe przekroczenie stanowi 22,8% przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. W trakcie czynności ważenia pojazdu pięcioosiowego stwierdzono ponadto, że nacisk potrójnej osi napędowej kontrolowanego pojazdu wynosił 27,3 tony, co oznacza przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi o 0,3 tony. Skarżący nie dysponował zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powołanych ustaleń organ pierwszej instancji decyzją z dnia 19 września 2022 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Organ pierwszej instancji uznał, że skontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym. Powołując się na stosowne przepisy wskazał, że przejazd pojazdu nienormatywnego z przekroczonym dopuszczalnej masy całkowitej i przekroczonym naciskiem potrójnej osi napędowej mógł odbywać się wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia kategorii V, przy założeniu że pojazd – jak w niniejszej sprawie - przewozi ładunek niepodzielny. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiadał wskazanego zezwolenia, a zatem organ zobowiązany był wymierzyć karę pieniężną w wysokości wskazanej w decyzji. Od tej decyzji odwołanie wniósł skarżący. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, 140ab p.r.d., § 3 ust. 1 pkt 11, § 3 ust. 6, § 5 ust. 1 pkt 8a lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał na definicję pojazdu nienormatywnego określoną w art. pkt 35a p.r.d., zgodnie z którym jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach. W myśl art. 64 ust. 2 u.d.p. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Stosownie zaś do art. 64d ust. 1 p.r.d. zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-IV. Powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia organ wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, co do zasady, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy - 32 tony, zaś dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m (1,30 Organ zaznaczył, że dopuszczalna norma dotycząca nacisków grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie zawsze powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Wobec przekroczenia dopuszczalnych norm organ uznał, że skontrolowany przejazd stanowił przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia. Mając na uwadze stwierdzone przekroczenia organ wymierzył karę w wysokości 15 000 zł na podstawie art. art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c p.r.d. Odnosząc się do zarzutu skarżącego przedstawionego w odwołaniu, dotyczącego pisma od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2022 r., organ wskazał, że nie jest ona wiążąca dla organu kontroli (Inspekcja Transportu Drogowego). Organ zwrócił uwagę, że z treści wymienionego pisma nie wynika dokładnie, jakiego pojazdu ono dotyczy. Ponadto porusza ono wyłącznie kwestie dopuszczalnej masy całkowitej 5-osiowego pojazdu specjalistycznego służącego do czyszczenia kanalizacji oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Tymczasem podczas kontroli oprócz przekroczenia dopuszczanej masy całkowitej stwierdzono również przekroczenie dopuszczalnego nacisku na grupie osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi. Przekroczenie dopuszczalnej normy na tej grupie osi spowodowało zakwalifikowanie kontrolowanego przejazdu do zezwolenia kategorii V, a wartość przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej doprowadziła do wymierzenia kary pieniężnej w stosownej wysokości. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ szeroko odniósł się też do kwestii dotyczącej stosowania w niniejszej sprawie przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych. Stwierdził, że niezastosowanie art. 189 f § 1 - 3 k.p.a. nastąpiło bowiem zgodnie z art. 189a §2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i odstąpienia od nałożenia kary lub udzielenia pouczenia, zastosowanie mają przepisy odrębne, w tym przypadku art. 140aa ust.4 p.r.d. określający okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie. Ponadto zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego poinformował skarżącego o treści art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i lit. b p.r.d. i o możliwości przedstawienia dowodów na wypadek zaistnienia wskazanych w tym przepisie okoliczności. Skarżący w trakcie postępowania złożył wyjaśnienia, do których załączył kopię wspomnianego pisma GDDKiA z dnia 6 kwietnia 2022 r. Zdaniem skarżącego informacja zawarta w tym, piśmie pozwala przyjąć, że dochował on należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Organ stwierdził, że poza tym skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, iż przed rozpoczęciem wykonywania kontrolowanego przejazdu, podjął czynności, w wyniku których pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku osi. Na opisaną decyzję skargę złożył K. B. wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. Naruszenie art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym co miało wypływ na wynik postępowania poprzez nałożenie kary pomimo braku przestanek do jej nałożenia. 2. Naruszenie art. 189 f § 1-3 k.p.a., co miało wpływ na wynik postępowania poprzez jego niezastosowanie, pomimo ziszczenia się przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. 3. Naruszenie art. 7 a oraz art. 8 k.p.a., co miało wpływ na wynik postępowania poprzez rażące naruszenie przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji zaufania do organów państwa poprzez przyjęcie w sposób ewidentny odmiennej interpretacji odnośnie do konieczności posiadania przez stronę postępowania zezwolenia, co czyni zaskarżoną decyzję pozbawioną podstawy prawnej, a ewentualne wątpliwości interpretacyjne należy rozstrzygnąć na korzyść strony postępowania. 4. Naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że pismo GDDKiA z dnia 6 kwietnia 2022 r. nie może być brane pod uwagę w postępowaniu, podczas gdy ww. pismo potwierdzało jedynie wcześniejsze informacje uzyskane przez stronę organu administracji a tym samym winno być brane tak przez organ pierwszej jak i drugiej instancji pod uwagę przy wydawaniu decyzji administracyjnej i tym samym winno spowodować uchylenie decyzji organu tak pierwszej jak i drugiej instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Generalnego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 15000 zł z tytułu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, w przypadkach innych niż określone w art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b p.r.d. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 pkt 35a p.r.d. jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie zaś z treścią art. 64 ust. 2 powołanej ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Z przytoczonych przepisów wynika zatem zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwoleń kategorii I, a takim ładunkiem bez wątpienia były przewożone przez skarżącego nieczystości ciekłe. Przejazd pojazdem z ładunkiem podzielnym może zgodnie z przepisami odbywać się jedynie na podstawie zezwolenia kategorii I. W pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe z uwagi na jego podzielność. Stosownie do treści art. 2 pkt 35 lit. b p.r.d. ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Dopuszczalne normy nacisku na osie oraz masy całkowitej pojazdu określone są przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8a lit. b) ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m wynosi 27 ton. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać 32 ton w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy. Stosownie do treści art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym - stanowiącego podstawę nałożenia na skarżącego kary - za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z treścią art. 140aa ust. 3 pkt 1 tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak z kolei stanowi przepis art. 140ab ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W niniejszej sprawie podstawą wymierzania skarżącemu kary były ustalenia faktyczne, których skarżący na żadnym etapie postępowania w istocie nie kwestionował. Z akt sprawy wynika, że w dniu 3 sierpnia 2022 r. w miejscowości B. zatrzymano do kontroli 5-osiowy pojazd marki M.. Pojazdem w imieniu skarżącego kierował A. M., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem nieczystości ciekłych. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm w zakresie: nacisku na grupie osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi 27,3 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) o przekroczenie o 0,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 1,11 %) oraz w zakresie dopuszczanej masy całkowitej o 7,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 22,81 %). Bezsporne w sprawie jest także, że wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższego organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii V, w pozostałych przypadkach, które stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu: o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV i o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15000 zł - w pozostałych przypadkach. W ocenie Sądu kara pieniężna została nałożona na skarżącego w prawidłowej wysokości. Należy zwrócić uwagę, że za zakwalifikowaniem spornego przewozu jako przewozu pojazdem nienormatywnym, który wymagającego zezwolenia kategorii V, w rozpoznawanej sprawie zdecydowało przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś. Wnioski takie wynikają m.in. z treści powołanego załącznika nr 1, który określa kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego. O ile przekroczenie wyłącznie dopuszczalnej masy całkowitej mieściłoby się w zezwoleniach o kat. I-IV to już przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie wymaga zawsze zezwolenia kat. V. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i na postawie tej ustawy została nałożona na skarżącego kara pieniężna. Stąd też organy nie mogły naruszyć art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) dotyczącej kar pieniężnych za naruszenia przepisów wymienionej ustawy albowiem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Podstawę prawną nałożenia kary na skarżącego, jak wskazano wyżej, stanowił art. 140 aa p.r.d. Nie został również naruszony art. 189f k.p.a. ponieważ przepis ten także nie mógł mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, co obszernie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczego. Zakres stosowania przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego "Administracyjne kary pieniężne" wyznacza art. 189a § 1 k.p.a., z zastrzeżeniami wskazanymi w § 2 tego przepisu, który stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu nie stosuje się. Takim przepisem odrębnym w niniejszej sprawie, o którym stanowi art. 189a § 2 k.p.a. jest art. 140aa ust. 4 p.r.d., z którego wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W ocenie Sądu organy, na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowo uznały, że w sprawie nie zaszły przesłanki określone w art. 140aa ust. 4 p.r.d. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, który stwierdził, że uwolnienie się przewoźnika od kary za przejazd pojazdem nienormatywnym może mieć miejsce tylko wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym zostanie wykazane istnienie okoliczności wskazujących na dochowanie przez niego należytej staranności przy wykonywaniu czynności związanych z przejazdem. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie – jak trafnie podkreślił Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – to na podmiocie wykonującym przejazd spoczywa obowiązek wykazania, że naruszenie będące podstawą nałożenia kary, powstało w wyniku niezależnych od niego okoliczności, na które nie miał wpływu, a także, że podjął wszelkie niezbędne działania, bądź środki, zmierzające do wykonania przewozu zgodnie z przepisami prawa i wynikającymi z nich wymogami. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że przed rozpoczęciem wykonywania kontrolowanego przejazdu podjął czynności, w wyniku których pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnego nacisku osi. Rację ma organ stwierdzając, że skarżący powinien mieć zorganizowaną działalność w taki sposób, aby do naruszenia nie doszło, w tym zadysponować wymaganą dla ilości przewożonego ładunku liczbę pojazdów. Skarżący decydując się na przejazd z maksymalną ilością nieczystości płynnych nie mając żadnych podstaw, aby przyjąć, że taki pojazd nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm. Z powyższych względów organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie wykazała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem, jak również, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. O dołożeniu należytej staranności nie mogło przesądzić również pismo GDDKiA z dnia 6 kwietnia 2022 r. (k. 36 akt administracyjnych), na które skarżący powoływał się zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze. Zgodzić się należy z organem, że miało ono charakter wyłącznie informacyjny, ale jednocześnie ogólny i nie odnosiło się do konkretnego stanu faktycznego. Takie pismo nie ma charakteru wiążącego dla organów inspekcji drogowej. Może stanowić pewnego rodzaju wskazówkę dla przedsiębiorcy, ale nie zwalnia go z obowiązku znajomości i prawidłowego stosowania przepisów prawa, w szczególności w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że z treści tego pisma wynika, że dotyczy ono wyłącznie kwestii dopuszczalnej masy całkowitej 5-osiowego pojazdu specjalistycznego służącego do czyszczenia kanalizacji i kwestii dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Dyrektor GDDKiA podał skarżącemu szereg przepisów regulujących kwestie przejazdu pojazdem ponadnormatywnym i wskazał na szereg zdarzeń alternatywnych i związanych z nimi obowiązków. Nie odniósł tych informacji do konkretnego stanu faktycznego. Nawet jednak gdyby przyjąć, że informacja przedstawiona skarżącemu ww. piśmie, iż w każdym przypadku "jeśli masa całkowita pojazdu wynosi mniej niż 40 ton pojazd ten może poruszać się po drogach publicznych tak jak inne pojazdy ciężarowe" (co nie zawsze znajduje swoje potwierdzenie w przepisach prawa) to należy zwrócić uwagę, że obowiązek legitymowania się zezwoleniem kat. V wynika, nie tylko z przekroczenia dopuszczalnej normy masy całkowitej, ale również normy dopuszczalnego nacisku na poszczególne osie pojazdu. Odnosząc się do kwestii związanej z naciskami na osi GDDKiA odesłała skarżącego ogólnie do rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2022 r. W niniejszej sprawie, jak wspomniano, przekroczone zostały obie normy. Stąd też zdaniem Sądu organ nie naruszył przepisów prawa materialnego tj. w szczególności art. 64 ust. 2 i art. 140aa ust.1, 3 i 4 p.r.d. oraz art. 92a u.t.d. Organy prawidłowo zastosowały także właściwe przepisy wykonawcze. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności wskazanych w skardze art. 7, art. 8 art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Organy oparły swoje decyzje na wyczerpująco zebranym materiale dowodowy, który został wszechstronnie oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W sposób jasny, dający podstawę do oceny prawidłowości wywodu, organy uzasadniły swoje decyzje. Wbrew twierdzeniu skarżącego przyjętemu przez organy stanowisku nie przeczą informacje wynikającej z pisma GDDiK. Wynikająca z art. 8 k.p.a. zasada zaufania do władzy publicznej oznacza przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 8.). W kontekście zarzutów skarżącego Sąd zwraca jednak uwagę, że nawet udzielenie stronie postępowania mylnej informacji o przepisach prawnych dotyczących załatwianej sprawy (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie), nie może prowadzić do wydania przez organ decyzji w określonym stanie faktycznym, wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA w Warszawie z 6.11.1992 r., II SA 1640/92, OSP 1995/3, poz. 51). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.