VI SA/Wa 3546/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant ref. staż. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r. nr KOC/4319/Dr/21 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 marca 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 czerwca 2021 r., nr [...], którą wymierzono [...] Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 6 612,00 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al. [...] w rejonie nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91 m2 w dniach 3-11, 13-18, 21-24, 29-31 grudnia 2020 r. oraz poprzez umieszczenie nośnika o powierzchni 0,39 m2 w dniach 12, 19, 20, 25-28 grudnia 2020 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich w dniu 3 grudnia 2020 r. przeprowadzili kontrolę pasa drogowego al. [...] w rej. nr [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim elektronicznego wyświetlacza reklamowego ze zmienną treścią reklamową, bez zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 4-11, 13-18, 21-24, 29-31 grudnia 2020 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy. W dniu 9 października 2020 r. uprawniony geodeta dokonał pomiaru elektronicznego nośnika oraz wskazał położenie nośnika w granicach pasa drogowego. Prezydent m.st. Warszawy (dalej także jako: organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. wymierzył [...] Sp. z o.o. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego al. [...] w rejonie nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w całości i przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Zarzuty Spółki koncentrowały się na błędnym, w jej ocenie, ustaleniu przez organ granicy pasa drogowego, w którym znajdował się elektroniczny nośnik reklamowy, co z kolei skutkowało nieuprawionym nałożeniem na nią kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wspomnianą decyzją z dnia 2 marca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołując się na art. 40 ust. 12 i 13 oraz art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, a także art. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie: Dz.U. z 2023 r., poz. 645 ze zm. dalej jako: u.d.p.) oraz orzecznictwo wskazał, że droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 u.d.p.), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 u.d.p.). Pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim. Umieszczenie reklamy nad chodnikiem bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, skoro chodnik wchodzi w skład drogi, a tym samym należy do pasa drogowego. W sytuacji zaś, gdy budynek przylega do chodnika, który jest częścią drogi dzielącą ten budynek od innych jej obiektów, urządzeń i jezdni, jest oczywiste, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie (obrysie, froncie) tego budynku i wszystko co poza tę ścianę budynku wystaje lub wchodzi w przestrzeń nad chodnikiem, należy uznać za umieszczone w pasie drogowym. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zarządzanie pasem drogowym (nieruchomością drogową) jest szczególną formą gospodarki nieruchomościami. Stąd też przy ustalaniu granic pasa drogowego można opierać się na dokumentach pozyskanych z zasobu geodezyjnego (mapa zasadnicza oraz wyrys z mapy ewidencyjnej) jako miarodajnych. Gospodarka nieruchomościami (w tym nieruchomościami drogowymi) opiera się na zbiorze działek ewidencyjnych znajdujących się w poszczególnych zasobach i zarządzanych przez określone podmioty publiczne na podstawie określonych przepisów. Organ przywołał definicję użytku drogowego "dr" opisanego w załączniku nr 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Działka ewidencyjna nr [...] w całości opisana jest użytkiem "dr" - drogi, zatem nie ma podstaw do innego określania granic pasa drogowego. W ocenie SKO w Warszawie granicę pasa drogowego w rozpoznawanej sprawie wyznacza granica działki, na której wzniesiony jest budynek, na którym umieszczono wyświetlacz reklamowy, biegnąca wzdłuż przyziemia tego budynku, a więc sporny nośnik znajdował się w pasie drogowym. Strona powinna legitymować się zezwoleniem na umieszczenie nośnika reklamowego w pasie drogowym. W przypadku zaś braku takiego zezwolenia naraża się na karę pieniężną za umieszczenie nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Z akt sprawy nie wynika, by zostało wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowej lokalizacji, w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. SKO w Warszawie wskazało, że organ pierwszej instancji w dniu 3 grudnia 2020 r. przeprowadził kontrolę pasa drogowego al. [...] w rej. nr [...], podczas której ujawniono zajęcie pasa drogowego przez elektroniczny wyświetlacz reklamowy o zmiennej treści o powierzchni reklamy 2,91 m2 (2,19 m x 1,33 m) oraz dokonał pomiaru nośnika: rzut poziomy o powierzchni 0,38 m2 (0,29 m x 1,33 m). Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 4-11, 13-18, 21-24, 29-31 grudnia 2020 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy. W dniu 9 października 2020 r. uprawniony geodeta mgr inż. A.C. dokonał pomiaru elektronicznego nośnika oraz wskazał położenie nośnika w granicach pasa drogowego. Stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie dowodów z dokumentów w postaci: opinii geodezyjnej z dnia 15 października 2020 r. wraz z mapą usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym i jego pomiarami, protokołu kontroli pasa drogowego z dnia 3 grudnia 2020 r., karty kontroli zajęcia pasa drogowego, dokumentacji fotograficznej wykonana podczas kontroli pasa drogowego (dokumenty elektroniczne na płycie), wypisu z rejestru gruntów, wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, wydruku z mapy zasadniczej. Zdaniem organu odwoławczego przedstawione dowody należało uznać a wiarygodne, rzetelne i uzupełniające się. Organ uznał, że granicę pasa drogowego wyznacza przyziemie budynku, na którym był umieszczony sporny nośnik reklamowy, a więc znajdował się on w pasie drogowym. Takie bowiem wnioski wynikają z materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. w: opinii geodezyjnej z dnia 15 października 2020 r., wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka [...] stanowi drogę, wyrysie z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, wydruku z mapy zasadniczej z zaznaczeniem granicy pasa drogowego, dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas kontroli pasa drogowego. SKO w Warszawie stwierdziło, że organ pierwszej instancji zasadnie wymierzył skarżącej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego. Wykonany podczas kontroli materiał fotograficzny wskazuje, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego nie ulegała zmianie i pozostawała taka sama w okresie objętym karą. SKO w Warszawie wskazało, że opłata za jeden dzień umieszczenia reklamy emitowanej na wyświetlaczu elektronicznym, a także nośnik (inny obiekt) na drodze wojewódzkiej naliczana jest na podstawie uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717; ze zm.). Organ pierwszej instancji przyjął prawidłowo stawkę dla reklamy emitowanej na monitorach i wyświetlaczach elektronicznych dla drogi wojewódzkiej (poz. 23 załącznika nr 3) - 10 zł, a dla samego nośnika stawkę 3,50 zł - inne obiekty budowlane (poz. 19 załącznika nr 3). Nośnik reklamowy niewątpliwie należało zakwalifikować do tej ostatniej kategorii. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na wzór, według którego nalicza się karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, która stanowi iloczyn liczby dni zajęcia, liczby metrów kwadratowych powierzchni, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Organ odwoławczy przechodząc do kwestii liczby dni zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik reklamowy bez zezwolenia stwierdził, że zarządca drogi zasadnie wymierzył karę pieniężną za umieszczenie w pasie drogowym reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym w dniach 3-11, 13-18, 21-24, 29-31 grudnia 2020 r. (22 dni) oraz umieszczenie nośnika w dniach 12, 19, 20, 25-28 grudnia 2020 r. (7 dni). Okoliczność zajęcia pasa przez nośnik reklamowy z reklamą ww. okresie została udowodniona w oparciu o dowody, a swobodna ocena dowodów uwzględniła zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Skarżąca w uzasadnieniu odwołania nie zgłaszała, że reklama, czy też nośnik reklamowy był demontowany w okresie między kontrolami, w których ujawniono ich funkcjonowanie. SKO w Warszawie uznało, że w aktach sprawy brak jest dowodów czyniących wątpliwym ustalony stan faktyczny. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie kontrolne ma szczególny charakter, nie można więc domagać się uprzedzenia zainteresowanego o zamierzonej kontroli. Przyjęcie przeciwnego stanowiska naruszałby istotę postępowania kontrolnego, czyniąc go w praktyce niemożliwym do wykonania. Organ odwoławczy wskazał, że strona załączyła do akt sprawy opinię Stowarzyszenia Geodetów Polskich (opinię prywatną), którą potraktowano jako uzupełnienie stanowiska strony. Opinia biegłych sporządzona na zlecenie strony ma walor opinii prywatnej, a nie opinii biegłego. Nawiązując do złożonej przez skarżącą prywatnej opinii inż. A. B. organ podniósł, że sporządzająca opinię bazuje wyłącznie na założeniach niepopartych przepisami prawa oraz ogólnej odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Transportu z dnia 24 października 2006 r. Inżynier A. B. całkowicie pominęła analizę prawną granic pasa drogowego odnosząc się do kwestii wystających gzymsów. Zdaniem organu budynek przedstawiony na mapie wytycza jego przyziemie. Przy ujawnianiu budynków w ewidencji gruntów i budynków nie uwzględnia się gzymsów, balkonów, itp. Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390) w § 7 ust. 1 definiuje działkę ewidencyjną jako ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą granic działek ewidencyjnych. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia, granica działki ewidencyjnej to linia łamana albo odcinek, wspólny dla dwóch sąsiadujących ze sobą działek ewidencyjnych albo wspólny dla działki ewidencyjnej i granicy państwa. Skoro granica działki ewidencyjnej jest linią łamaną, należy ją definiować jako linię graniczną. Granicę działki tworzy bowiem linia wyznaczona przez co najmniej dwa punkty graniczne. Ponadto, ust. 2 pkt 3) cytowanego rozporządzenia wskazuje, że sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe lub rowy, a ich wyróżnienie w postaci odrębnych działek jest celowe ze względu na odrębne oznaczenia tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych lub ze względu na ich różne nazwy urzędowe. Tak więc, rozporządzenie wskazuje na tożsamość granic działek ewidencyjnych i pasa drogowego. SKO w Warszawie wskazało na § 40 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ podniósł ponadto, że w opinii pominięto także fakt, że budynek pochodzi sprzed wejścia w życie ustawy o drogach publicznych i zarządca drogi może uznać gzymsy i balkony na budynku jako elementy, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi (art. 38 ust. 1 u.d.p.). Organ przyjął, że naliczenie kary w wysokości uwzględniającej również powierzchnię ramy nośnika było uprawnione. Niewątpliwie uwagę adresatów reklamy na nośnikach zwracała przede wszystkim reklama, ale również sam nośnik. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 czerwca 2021 r. w całości oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Skarżąca Spółka wniosła także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1, art.136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p. poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, w skład którego obligatoryjnie powinny wchodzić: a) dokumenty zawarte w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu działek ewidencyjnych, szkice polowe, dzienniki danych ewidencyjnych), b) mapa do celów prawnych z wrysowanym przez biegłego geodetę nośnikiem, c) opinia biegłego geodety, na okoliczność ustalenia, czy nośnik reklamowy znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., skutkiem czego było pozbawione podstaw faktycznych ustalenie, że skarżąca dokonała zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2204 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie jakoby nośnik był umiejscowiony w dniach 12,19, 20, 25-28 grudnia 2020 r., w sytuacji gdy kontrole były przeprowadzone w dniach 3-11, 13-18, 21-24, 29-31 grudnia 2020 r., a w aktach sprawy brakuje jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż nośnik był zamontowany pomiędzy dniami kontroli; 3) art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia skarżącego o czynnościach kontrolnych - oględzinach nośnika reklamowego - a przez to niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności niezapewnienie udziału skarżącej, podczas gdy z powołanych przepisów wynika obowiązek zapewnienia stronom, przez organ administracji, możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem jezdni Al. Jerozolimskich w rej. nr 21 nie znajdował się w granicach pasa drogowego; 2) art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 8 i ust. 12 u.d.p. w zw. z § 4 ust. 1 oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m.st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że nośnik reklamowy w formie tzw. Citylight, występujący w niniejszej sprawie stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego, do którego stosuje się stawkę opłaty określoną w poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały (stawka za "inne obiekty budowlane"), podczas gdy nośnik tego typu nie spełnia definicji obiektu budowlanego, co prowadzi do wniosku, że do przedmiotowej kategorii nośników nie znajduje zastosowania kara pieniężna wymierzana na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., a zatem kara pieniężna za dzień 12,19, 20, 25-28 grudnia 2020 r. została wymierzona bezpodstawnie; 3) art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. w zw. art. 81a § 1 k.p.a., poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez organy stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklam wyświetlanych na tym nośniku. Ponadto skarżąca Spółka na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: a) opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 20 września 2019 r. oraz dokumentu w postaci Opinii uzupełniającej Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 2 lipca 2020 r. (Opinia z dnia 20 września 2019 r. oraz opinia uzupełniająca z dnia 2 lipca 2020 r. w załączeniu do pisma strony z dnia 26 stycznia 2021 r.; opinia uzupełniająca została wydana dla lokalizacji ul. Tamka 22/24, przy czym wnioski tej opinii mają charakter uniwersalny i znajdują zastosowanie również na gruncie niniejszej sprawy) w przedmiocie zakresu i źródeł niezbędnych do rozstrzygania spraw dotyczących instalacji tablic i urządzeń reklamowych na budynkach położonych bezpośrednio przy granicy lub bliskiej odległości od granicy na fakt ustalenia czynności dowodowych i zakresu dokumentów, jakie powinien przeprowadzić i zgromadzić organ w celu prawidłowego ustalenia, czy nośnik reklamowy znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1) u.d.p.; b) opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 16 września 2020 r. oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 19 marca 2021 r. (załączono do niniejszej skargi) na okoliczność (w celu wykazania faktu), że: i) w sprawach o analogicznym stanie faktycznym opinia geodezyjna (tak jak i szkic pomiaru nośnika czy adnotacja urzędowa) geodety uprawnionego nie stanowiła wiarygodnego źródła stwierdzenia zajęcia pasa drogowego, ii) dla przesądzenia, czy w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym (co do którego tyczy się niniejsze postępowanie) przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego, iii) opinia geodezyjna z uwagi na nieuwzględnienie przez geodetę uprawnionego wystających elementów elewacji budynku nie pozwala na ustalenie, czy w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, a zatem pozbawiona jest waloru wiarygodności, c) opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 11 stycznia 2022 r. wraz z załącznikiem oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 17 stycznia 2022 r. (załączono do niniejszej; opinia z dnia 17 stycznia 2022 r. została wydana dla lokalizacji ul. [...] przy czym wnioski w niej zawarte znajdują odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie) na okoliczność wykazania, że dla rozstrzygnięcia granic nieruchomości niezbędne są szczegółowe informacje uwzględniające m.in. geometryczny kształt ściany budynku oraz, że błędne jest założenie, że w każdym przypadku granice pasa drogowego określają współrzędne punktów granicznych zawarte w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, co prowadzi do wniosku, iż dowód w postaci opinii geodezyjnej uprawnionego geodety nie stanowi wiarygodnego dowodu, na podstawie którego można byłoby określić, czy nośnik znajduje się w granicach pasa drogowego, d) opinii biegłej geodety inż. A. B. z dnia 18 października 2022 r. w sprawie zarzutu zajęcia części pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] ulica [...], działka ewidencyjna Nr [...], obręb [...] i drogi powiatowej [...], ulica [...], działka ewidencyjna Nr [...], obręb [...] w W. (załączono w piśmie strony z dnia 29 grudnia 2022 r.) na okoliczność wykazania że: i) nośnik reklamowy, którego dotyczy niniejsze postępowanie znajduje się w obszarze nad gruntem o innym niż drogowym przeznaczeniu, co potwierdzone zostało na skutek dokonania przez biegłą geodetę inż. A. B. jednocześnie bezpośredniego pomiaru sytuacyjnego zarówno nośnika reklamowego, jak i ściany budynku w tym jego gzymsu wieńczącego (który to gzyms tworzy wystający o 0,46 m element budynku), a zatem, że ponad wszelka wątpliwość nośnik ten nie zajmuje pasa drogowego, ii) kształt fasady budynku ma kluczowy wpływ na przestrzeń pasa drogowego, zaś występowanie na elewacji przedmiotowego budynku wystających elementów o innym niż cel drogowy przeznaczeniu, a w szczególności gzymsu wieńczącego (wystającego na 0,46 m) powoduje, że przestrzeń o szerokości 0,46 m pod tym elementem stanowi obszar o innym niż drogowym przeznaczeniu, a zatem, iż nośnik mieszczący się w tej przestrzeni nie narusza pasa drogowego, iii) wyłącznie jednoczesny pomiar wszystkich elementów pozwala na ich zobrazowanie względem siebie z Jednakową dokładnością pomiaru i tylko wówczas możliwym jest kategoryczne stwierdzenie, czy nośnik zajmuje pas drogowy czy nie, a zatem niemożliwym jest ustalenie zajęcia pasa drogowego wyłącznie na podstawie dokonania pomiaru samego nośnika {przy pominięciu jednoczesnego pomiaru ściany i nieuwzględnieniu wystających elementów elewacji budynku), iv) przebieg granicy nieruchomości gruntowej pomiędzy działkami Nr [...] i Nr [..]został określony z błędem średnim położenia punktu względem osnowy wynoszącym co najmniej 0,11-0,30 m, a zatem w chwili obecnej rozbieżności w położeniu granicy oscylują na poziomie 0,60 m, co uzasadnia potrzebę ustalenia granic ewidencyjnych, a następnie ustalenie zasięgu przestrzeni pasa drogowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga złożona w niniejszej sprawie jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nakładającą na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej al. [...] w rejonie nr [....], bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o powierzchni 2,91m2 w dniach 3-11, 13-18, 21-24, 29-31 grudnia 2020 r. oraz poprzez umieszczenie nośnika o powierzchni 0,39m2 w dniach 12, 19, 20, 25-28 grudnia 2020 r. Materialoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z art. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Zastosowanie sankcji określonej w powołanym przepisie możliwe jest wówczas, gdy zostanie ustalone, że urządzenie reklamowe wraz z wyświetlaczem reklamowym znajduje się w pasie drogowym, kto umieścił takie urządzenie oraz czy brak jest zezwolenia zarządcy drogi. Konieczne jest również ustalenie powierzchni obiektu zajmującego pas drogowy oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia. Okoliczności te powinny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.), a także z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Stosownie zaś do art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlega zatem szczególnej ochronie prawnej. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, to dotyczy m.in.: umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 3 u.d.p.). Pojęcie reklamy zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 23 u.d.p. W świetle tego przepisu pod pojęciem reklamy należy rozumieć umieszczoną w polu widzenia użytkownika drogi tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił i udokumentował okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy tj. powierzchnię spornej reklamy i nośnika reklamowego, pozostawanie ich w przestrzeni pasa drogowego oraz czas tego pozostawania (okres zajęcia pasa drogowego). Swoje ustalenia organ oparł na: protokole kontroli pasa drogowego Al. [...] w rej. nr [...] z dnia 3 grudnia 2020 r., dokumentacji fotograficznej na płycie wraz ze spisem tej dokumentacji oraz karcie kontroli dot. zajęcia pasa drogowego, wyrysie z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 z zaznaczoną linią granicy pasa drogowego, wypisie z rejestru gruntów oraz opinii geodezyjnej dotyczącej usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego w pasie drogowym sporządzonej przez geodetę uprawnionego mgr. inż. A.C. wraz z mapą usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym, z naniesioną granicą pasa drogowego, zawierającą również schemat nośnika i jego wymiary oraz dokumentację fotograficzną. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza poczynione przez organy ustalenia faktyczne co do tego, że sporna reklama (nośnik), umieszczona na ścianie budynku przy al. [...] w rej nr [...], została ulokowana w przestrzeni pasa nad chodnikiem, do którego budynek ten przylega. Wynika to przede wszystkim z opinii geodety uprawnionego i dołączonej do niej mapy, zaś fakt funkcjonowania reklamy w poszczególnych dniach potwierdza nie tylko dokumentacja fotograficzna lecz przede wszystkim karty kontroli zajęcia pasa drogowego zawierające adnotacje dotyczące funkcjonowania nośnika reklamowego ze zmienną treścią reklamową. Zasadniczy zarzut skargi sprowadza się w istocie do zakwestionowania przez skarżącą ustaleń organu w zakresie ustalenia granic pasa drogowego. Zdaniem Sądu zarzut ten jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że granicą pasa drogowego na spornym odcinku jest ściana budynku, a reklama umieszczona na ścianie budynku znajduje się w pasie drogowym (przestrzeni tego pasa). Reklama umieszczona w przestrzeni przed ścianą budynku mieści się bowiem w granicach pasa drogowego. Jeżeli bowiem na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z określoną w art. 4 pkt 1 u.d.p. definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 u.d.p.), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 u.d.p.). Ze wskazanych przepisów wynika jednoznacznie, że w ramach pasa drogowego zawiera się droga, drogą zaś jest zarówno jezdnia jak i chodnik. Inaczej rzecz ujmując - pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim (por.: wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r. II GSK 444/12). Sąd zwraca uwagę, że oceny dowodów zgromadzonych w sprawie należy dokonywać przy uwzględnieniu ich wzajemnych relacji. O ile bowiem niektóre z tych dowodów mogą być same w sobie niewystarczające, aby wykazać istotne w sprawie okoliczności, o tyle gdy są rozpatrywane w powiązaniu lub łącznie z innymi dokumentami lub informacjami mogą przyczynić się do pełnego wyjaśnienia sprawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma znajdująca się w aktach sprawy opinia geodezyjna oraz mapa usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia, sporządzone przez uprawnionego geodetę mgr. inż. A. C.. Geodeta uprawniony wyrysował wyraźnie granicę pasa drogowego oraz sporny nośnik. W konsekwencji z mapy tej oraz opinii wprost wynika, że sporny nośnik umieszczony został w obszarze pasa drogowego. Z dokumentacji zdjęciowej (zbieżnej z fotografiami dołączonymi do protokołu kontroli pasa drogowego z dnia 3 grudnia 2020 r.) wynika, że nośnik umieszczony został nisko na ścianie budynku, na poziomie parteru. Sporny nośnik, z uwagi na umieszczenie go na ścianie budynku jest na tym poziomie wysunięty w stronę chodnika (a zarazem pasa drogowego). Zdaniem Sądu, sporządzone przez geodetę uprawnionego mapa oraz opinia pozwalają na skonfrontowanie granic pasa drogowego z lokalizacją nośnika reklamowego. Oparcie się na tych dokumentach podważa zarazem zarzut skargi, że materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie zarzucanego stronie zajęcia pasa drogowego, a jednocześnie czyni zadość wskazaniom skargi, że rozstrzygnięcie o położeniu reklamy wymagało wiadomości specjalnych w postaci opinii biegłego geodety. Organ czyniąc ustalenia faktyczne posłużył się prawidłową mapą geodezyjną, uwzględniającą usytuowanie pasa drogowego sporządzona przez uprawnionego geodetę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.), ani uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. z dokumentów zawartych w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz mapy do celów prawnych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów z dokumentów zawartych w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjne i Kartograficznego, mapy do celów prawnych oraz opinii biegłego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1165/21 (opubl. orzecznia.nsa.gov.pl), że niezbędność pozyskania przez organy urzędowego dokumentu geodezyjnego, w celu poczynienia ustaleń w sprawie, nie znajduje oparcia w przepisach prawa i prowadzi de facto do formułowania w omawianym zakresie poglądu o dopuszczalności zastosowania w sprawie formalnej (tzw. legalnej) teorii dowodów, kolidującej z ogólną zasadą postępowania, w myśl której, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Sprawa o wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego nie jest szczególnego rodzaju postępowaniem, w którym dla jego rozstrzygnięcia wymagane jest – co do zasady – sporządzenie mapy do celów prawnych, bowiem w tym postępowaniu przebieg granic pasa drogowego należy do kwestii stanu faktycznego, ustalanego przez organ w ramach postępowania dowodowego. Okoliczność ta ustalana jest na podstawie wszelkich dowodów służących wyjaśnieniu sprawy. Przedstawiony pogląd nie stoi przy tym w sprzeczności z możliwością dopuszczenia dowodu w postaci opinii biegłego geodety (czy też odrębnego opracowania geodezyjnego), jednakże taka decyzja organu prowadzącego postępowanie uzależnione jest od wystąpienia rzeczywistej potrzeby wyeliminowania wątpliwości co do stanu faktycznego – istniejącej w świetle innych dowodów. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości takie nie wystąpiły, albowiem – co jest bezsporne – omawiany nośnik reklamowy usytuowany były na zewnętrznej ścianie budynku (elewacji), której płaszczyzna pionowa stanowiła linię graniczną nieruchomości – a w konsekwencji granicę pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ustalenia organu co do usytuowania nośnika reklamowego w granicy pasa drogowego są jednoznaczne i spójne, znajdując potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Zgłoszone przez skarżącą w toku postępowania dowody z opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich oraz opinii biegłej geodety inż. A. B. nie podważają ustaleń organu, w tym prawidłowości mapy sporządzonej przez geodetę uprawnionego i wydanej m.in. w oparciu o ten dowód decyzji. Sąd nie podziela stanowiska przedstawionego w załączonych opiniach odnośnie do zakresu przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nie podważą one bowiem prawidłowych ustaleń organów. Wskazywane natomiast w opinii inż. A. B. elementy architektoniczne wystające poza elewację nie mają znaczenia przy ustaleniu faktycznego przebiegu pasa drogowego, gdyż przebieg ten jest określony przepisami prawa, a w niniejszej sprawie został prawidłowo wykazany przez organ dokumentami zebranymi w sprawie, na podstawie których ustalono stan faktyczny sprawy. Okoliczność, że nośnik reklamowy skarżącej wystawał poza elewację (w tym ścianę przyziemną budynku) wynika nie tylko mapy wykonanej przez geodetę uprawnionego, ale też z fotografii znajdujących się w aktach. W świetle tych ustaleń zbędne byłoby rozważanie co do położenia gzymsu budynku, czy też innych elementów wystających poza płaszczyznę elewacji budynku, skoro granicę działek – także więc pasa drogowego – stanowi linia pomiędzy płaszczyzną tej elewacji a chodnikiem. Wskazać dodatkowo należy, że jak wynika z opinii uprawnionego geodety z 15 października 2020 r. "Kontur budynku ujawniony w ewidencji gruntów jest tożsamy z ujawnioną granicą działek ewidencyjnych i stanowi jego przyziemie, co zostało potwierdzone pomiarem geodezyjnym". "Zakres pasa drogowego w przestrzeni, w miejscu posadowienia nośnika, wyznacza wysokość latarni jako najwyższego miejsca, w którym zlokalizowana jest infrastruktura drogowa". Z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie w tym zdjęć oraz opinii geodety uprawnionego wynika, że obiekt skarżącej nie był umieszczony we wnęce budynku lecz bezpośrednio nad chodnikiem. Nie budzi zatem wątpliwości pozostawanie nośnika reklamowego po wewnętrznej stronie pasa drogowego, którego granicą jest elewacja budynku, na której go umieszczono. Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia strony o czynnościach kontrolnych, oględzinach spornego nośnika, a przez to niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, Sąd zwraca uwagę, że w myśl art. 20 pkt 10 u.d.p. do obowiązków zarządy drogi należy przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wypełnianie tego rodzaju obowiązków nie wyczerpuje pojęcia dowodu z oględzin, o którym mowa w art. 85 § 1 i 2 k.p.a., może się bowiem odbywać bez związku z jakimkolwiek postępowaniem, czy też jeszcze przed jego wszczęciem. Nie można zatem rozpatrywać tych czynności w kategoriach procesowych, wymagających udziału strony postępowania, które jeszcze się nie toczy, choć rezultat takich czynności może powodować obowiązek wszczęcia postępowania. Fakt nieobecności skarżącej w trakcie wskazanych czynności nie pozbawił jej uprawnień, o których mowa w art. 10 k.p.a. Strona w toku postępowania miała bowiem dostęp do materiałów sprawy i mogła zająć odnośnie nich swoje stanowisko. Nie jest zasadny także zarzut sprowadzający się zakwestionowania ustaleń organu odnośnie do czasu zajmowania pasa drogowego przez sporną reklamę. Skarżąca wskazał, że stwierdzenie, iż sporny nośnik znajdował się w pasie drogowym pomiędzy kontrolami jest bezpodstawne. W ocenie Sądu takie stwierdzenie pozostaje w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Skoro bowiem każda kolejna kontrola miejsca umieszczenia reklamy potwierdzała jej obecność to nie sposób przyjąć, że w dniach pomiędzy kontrolami nośnik reklamowy był demontowany. Skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała faktu czasowego demontażu nośnika. Skoro zatem organ wykazał, że reklama/nośnik znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach, pozwalało na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że na potrzeby obliczenia wysokości kary organ uwzględnił jako czas umieszczenia reklam w pasie drogowym bez zezwolenia jedynie udokumentowane protokołami z kontroli dni, w których bezspornie na nośniku wyświetlane były treści reklamowe. Za każdy dzień wyświetlania reklamy wymierzono stronie karę według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 23 (kol. 2) załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. tj. jak za umieszczenie w pasie drogowym reklamy. W sytuacji braku bezpośrednich dowodów na wyświetlanie reklamy na nośniku (przy pozostawaniu go w pasie), organ wymierzył stronie karę za zajęcie pasa drogowego według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 19 (kol. 2) tego załącznika, tj. jak za inne obiekty budowlane nie wymienione w poz. 1-18a. Wysokość kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p., z uwzględnieniem stawek opłaty wynikających z ww. uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. Sąd podkreśla, że u.d.p. przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami urządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego, co odnosi się m.in. do reklam (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.p.). Każde zatem zajęcie pasa drogowego przez reklamę (i inny obiekt), niezależnie od tego w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. W powołanym przepisie załącznika do uchwały Rady st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. (poz. 19) nie chodzi jednak, jak twierdzi skarżąca o obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawa budowlane, gdyż przeczy temu treść pozostałych pozycji tabeli (1-18a) wymieniających enumeratywnie rozmaite obiekty, niekoniecznie spełniające definicję obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Zatem punkt 19 tabeli załącznika nr 3 do ww. uchwały stanowi o stawce za zajęcie pasa drogowego przez wszelkie obiekty nie wymienione w punktach 1 - 18a tabeli, nie będące reklamami (reklamy ujęte są odrębnie, w punktach 20 - 35 tabeli tego załącznika). Dodatkowo należy zauważyć, że art. 3 pkt 1 (w zw. z pkt 3) ustawy Prawo budowlane posługuje się definicją funkcjonalną, co oznacza, że zakwalifikowanie danego nośnika jako "obiektu budowlanego" w rozumieniu tego przepisu wymagałoby każdorazowego badania jego charakteru, a to - zdaniem Sądu - jest niezgodne z intencją ustawodawcy wynikającą z ww. przepisów u.d.p., które bez względu na charakter i cechy konstrukcyjne obiektu wiąże określone skutki prawne z posadowieniem go w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Nie jest zasadny również zarzut nieuprawnionego doliczenia ramek nośników przy obliczaniu jego powierzchni utrzymując, że uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklamy wyświetlanej na tym nośniku. Sąd pogląd wyrażany w innych orzeczeniach, że także ramy wyświetlanego obrazu, wyodrębniające jego postrzeganie, podkreślające emitowaną treść, stanowią informację wizualną. Jednocześnie ramki stanowią także element konstrukcyjny i zamocowanie, wypełniając definicję art. 4 pkt 23 u.d.p. Okoliczności faktyczne przedstawione w aktach administracyjnych nie pozostawiały w wątpliwości Sądu ani w sferze ustaleń faktycznych organu, ani prawnych. Stąd też Sąd odmówił dopuszczenia dodatkowych dowodów z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie dopuścił dowodu z opinii geodety inż. Anny Byś na okoliczności podniesione w skardze, ponieważ dowód ten był oceniony przez organ w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie dopuścił pozostałych dowodów – stanowisk Stowarzyszenia Geodetów Polskich z różnych dat, ponieważ nie stanowią one bezpośredniego dowodu w niniejszej sprawie, na sporną okoliczność przebiegu granicy pasa drogowego i umieszczenia względem tego pasa przedmiotowej reklamy. Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że w orzecznictwie przyjęto, iż opinie sporządzone na zlecenie strony, traktować należy jedynie jako wyjaśnienia stanowiące poparcie jej stanowiska, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Taki też walor miały w niniejszej sprawie dokumenty zgłoszone w ramach wniosku dowodowego skarżącej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ rozpatrując niniejszą sprawę nie dopuścił obrazy przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.