VI SA/Wa 3461/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia odrzucić skargę

Pismem z 27 września 2024 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "strona skarżąca", "spółka") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego Z uwagi na braki formalne i fiskalne skargi, pismem z 5 listopada, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 25 października 2024 r., Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu KRS strony skarżącej, z którego wynika sposób oraz umocowanie do działania w jej imieniu, obejmujący swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu Skarżących przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych. Wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone na adres pełnomocnika 8 listopada 2024 r. (z.p.o. – k. 12). W związku z powyższym, termin do wykonania wezwania upływał w dniu 15 listopada 2024 r. Termin ten upłynął bezskutecznie, gdyż pełnomocnik nie odpowiedział na wezwanie. Do dnia 2 grudnia 2024 r. nie uiszczono także wpisu (informacja o braku wpłaty – k. 13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z kolei z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, przy czym w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Rygor wykonania tego wezwania został określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wyżej wskazane wezwania zostały skutecznie doręczone pod adres pełnomocnika spółki w dniu 8 listopada 2024 r. i był on zobowiązany uzupełnić braki formalne skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, a więc do 15 listopada 2024 r. Ponieważ we wskazanym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne, tj. nie nadesłano pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi lub Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiotowej sprawie oraz nie nadesłano odpisu KRS, a także nie uiszczono wpisu od skargi, należało uznać, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z pierwszą czynnością procesową i nie można jej utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2019 r., I OSK 2203/17, CBOSA). Regulacja zawarta w art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. dotyczy postępowania sądowego i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku dołączenia stosownego pełnomocnictwa na etapie postepowania sądowoadministracyjnego, w szczególności gdy jest to pierwsza czynność dokonywana przed sądem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.