VI SA/Wa 3459/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie: Sędzia WSA Honorata Łopianowska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w S. (Bułgaria) na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Rzecznika Finansowego na rzecz skarżącej I. z siedzibą w S. (Bułgaria) kwotę 16.868 (szesnaście tysięcy osiemset sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z [...] września 2025 r. nr [...] Rzecznik Finansowy (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1109 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez [...] w S. (dalej także: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2025 r. nr [...], nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 600 000 zł w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że karę nałożono na podstawie materiału dowodowego obejmującego dokumenty dołączone do akt sprawy, zgromadzone pierwotnie w czternastu wskazanych postępowaniach interwencyjnych prowadzonych w Biurze Rzecznika Finansowego, udowodniona więc została okoliczność naruszenia przez Spółkę art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej. Organ zauważył, że pismem z 20 maja 2025 r. wszczął z urzędu czternaście postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z podejrzeniem naruszenia przez Skarżącą obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 powołanej ustawy a ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że Spółka wielokrotnie nie dochowała terminu wyznaczonego treścią art. 6 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, nie zastosowała też art. 7 powołanej ustawy poprzez brak poinformowania klienta o wydłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na reklamację; nie przekazywała informacji, o których mowa w art. 7 powołanej ustawy, tj. nie wskazała przyczyny opóźnienia, okoliczności niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy oraz nie wskazywała terminu rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi. Organ zwrócił uwagę, że Spółka wielokrotnie naruszyła również obowiązek wynikający w art. 9 pkt 1, 2 oraz 3 powołanej ustawy nie zawierając elementów wymaganych przez ten przepis w udzielanej odpowiedzi; udzielane klientom odpowiedzi na reklamacje nie zawierały uzasadnienia faktycznego i prawnego zajętego stanowiska a Spółka ograniczała się wyłącznie do wskazania, na podstawie jakich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej jako "Kodeks cywilny") oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych została podjęta decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania. Wskazywała również, że analiza stanu faktycznego sprawy została przeprowadzona w oparciu o materiał dowodowy uzyskany w toku postępowania likwidacyjnego, który nie pozwolił na zmianę decyzji i w ocenie ubezpieczyciela nie zachodzą przesłanki wypłaty odszkodowania. Organ stwierdził, że w odpowiedzi na reklamacje Spółka nie wskazywała w sposób przejrzysty i wyczerpujący, jakie czynniki przemawiają za nieuwzględnieniem reklamacji, nie wskazywała także imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby wydającej decyzję, nie wskazywała również nazwy i adresu konkretnego sądu powszechnego, do którego klient podmiotu rynku finansowego może wystąpić z powództwem, ograniczając się do odwołania do ogólnej treści przepisów kodeksu postępowania cywilnego odnośnie do właściwości miejscowej sądu oraz do art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, czym naruszyła obowiązek wynikający z art. 10 pkt 4 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej. W ocenie organu wskazany sposób wykonania obowiązku z art. 10 pkt 4 powołanej ustawy jest niewystarczający, kiedy pouczenie kierowane jest do klienta podmiotu rynku finansowego – nie każdy klient jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i nie musi posiadać kompleksowej wiedzy na temat właściwości sądu, do którego winien skierować pozew a brak przejrzystego i pełnego wskazania do jakiego sądu może wystąpić klient celem dalszego dochodzenia swoich roszczeń zdecydowanie uniemożliwia mu realizację jego praw zagwarantowanych ustawą, stwarza też ryzyko rezygnacji z dalszej ścieżki dochodzenia swoich żądań. Organ podkreślił, że wypełnieniem dyspozycji art. 10 pkt 4 powołanej ustawy jest przekazanie wraz z odpowiedzią na reklamację pełnej informacji co do możliwych wariantów odwołania z wymienieniem nazw konkretnych sądów i ich adresów właściwych dla rozpoznania sprawy, co podnosi jakość usług świadczonych przez podmioty rynku finansowego oraz podwyższa poziom ochrony osób korzystających z usług finansowych. Odnośnie zarzutu brak analizy naruszeń pod kątem przesłanek z art. 189d k.p.a., organ zauważył, że skoro dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej zostały uregulowane treścią art. 32 ust. 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej to przesłanki kary pieniężnej wskazane w art. 189d k.p.a. nie mają zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. W zakresie zarzutu, że nałożona kara jest rażąco zawyżona, nieadekwatna zarówno do charakteru stwierdzonych przewinień, jak i aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej, powiązanej bezpośrednio z decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z [...] kwietnia 2025 r. organ podał, że wymierzając karę pieniężną kierował się przesłankami wynikającymi z art. 32 ust. 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, uwzględniając w szczególności: charakter i wagę naruszeń, ich powtarzalność oraz długotrwałość, stopień winy Skarżącej, wpływ naruszeń na interes konsumentów oraz na interes publiczny, a także potrzebę zapewnienia skuteczności, prewencji i proporcjonalności stosowanego środka administracyjnego. Organ podał, że oceniając stopień naruszenia obowiązku przez Spółkę należy uwzględnić, że obowiązek terminowej odpowiedzi na reklamacje klientów oraz czynienie zadość obowiązkom informacyjnym w tym zakresie ma istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony interesów klientów podmiotu rynku finansowego, wskazując na uzasadnienie do projektu ustawy zmieniającej ustawę o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, w którym wysokość kary, ustalona początkowo na 100 000 zł po zmianie obowiązującej od 1 stycznia 2023 r. może sięgać nawet 1 000 000 zł. Organ – powołując się na uzasadnienie do ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym oraz niektórych innych ustaw – zauważył, że jednym z głównych motywów zmiany wysokości kary miało być m. in. to że: "Zmiana wysokości kary będzie stanowić skuteczniejszy środek przeciwdziałania możliwej praktyce obstrukcji podmiotu rynku finansowego wobec czynności Rzecznika Finansowego z uwagi na jej niski poziom. Zwiększenie wysokości kary pieniężnej wzmocni funkcję prewencji ogólnej tego rodzaju sankcji administracyjnoprawnej, jak również będzie bardziej adekwatna do możliwego stopnia zawinienia w niewykonaniu przez podmiot rynku finansowego ustawowych obowiązków wobec Rzecznika. Możliwość zastosowania sankcji za naruszenia przepisów ustawy o Rzeczniku Finansowym pozwala na zdyscyplinowanie podmiotów rynku finansowego do terminowego udzielania odpowiedzi na reklamacje klientów i na wystąpienia Rzecznika podejmowane na ich rzecz.". Organ podkreślił, że istotna dla określenia stopnia naruszenia obowiązku terminowego udzielania odpowiedzi na reklamacje i obowiązki informacyjne w niej zawarte jest ocena w co najmniej dwóch aspektach tj. wypełnienia obowiązku terminowej odpowiedzi na reklamację oraz jakości (pełności) udzielanych odpowiedzi na reklamacje tj. w zakresie m.in. przedstawienia uzasadnienia faktycznego, prawnego, czy pouczenia o możliwych środkach zaskarżenia rozstrzygnięcia reklamacyjnego. Organ zaakcentował, że wziął pod uwagę czynniki wpływające na przebieg postępowań reklamacyjnych, jak i ich wpływ na ochronę interesów klientów podmiotów rynku finansowego. Organ podkreślił, że nie dopatrzył się zaistnienia okoliczności łagodzących mogących istotnie wpłynąć na wysokość wymierzonej kary, zauważając, że naruszenia przepisów ustawy miały charakter ciągły, powtarzalny i systemowy, co oznacza, że stanowiły element utrwalonej praktyki działania Skarżącej, a nie jednostkowy błąd czy incydentalne niedopatrzenie. Organ zauważył, że stwierdzone uchybienia występowały w szeregu niezależnych postępowań likwidacyjnych i dotyczyły każdorazowo kilku przepisów ustawy, w szczególności odnotowano rażące przekroczenia ustawowego terminu 30 dni na udzielenie odpowiedzi, sięgające nawet trzynastu miesięcy; brak realizacji obowiązku informacyjnego w przypadku opóźnienia, udzielanie odpowiedzi nieodnoszących się do stanu faktycznego sprawy i niespełniających ustawowych wymogów formalnych; a także niewypełnienie obowiązku pouczenia klientów o przysługujących im środkach prawnych, w tym o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej lub pozasądowej. Organ podkreślił, że odpowiedzi udzielane przez Skarżącą miały charakter szablonowy, niedostosowany do indywidualnego stanu faktycznego w danej sprawie, co naruszało zasadę rzetelności i transparentności komunikacji z klientem. Zdaniem organu, klienci byli de facto pozbawieni efektywnej ochrony, a ich reklamacje rozpoznawane były w sposób nieczytelny, bez wyjaśnienia podstaw odmowy i bez wskazania dalszych możliwych kroków prawnych. Organ zwrócił uwagę, że postępowanie zostało wszczęte w następstwie wcześniejszych, wielokrotnych działań interwencyjnych a mimo podejmowanych prób wyjaśnienia i wezwania do usunięcia naruszeń na etapie interwencji, Skarżąca nie zmodyfikowała swojej praktyki, co świadczy o jej całkowitej bierności oraz braku woli współpracy z organem a taka postawa przemawia za koniecznością sięgnięcia po środek o charakterze dolegliwym i jednoznacznym w przekazie braku akceptacji dla takich praktyk. Organ podał, że zidentyfikował znacznie więcej naruszeń w sprawach nieobjętych postępowaniem, potwierdzających, że naruszenia powołanej ustawy są standardowym sposobem postępowania spółki. Organ zaakcentował, że wysokość kary została ustalona przy uwzględnieniu połączenia czternastu odrębnych postępowań administracyjnych w jedno postępowanie zbiorcze, co miało wpływ na zakreślenie skali stwierdzonych naruszeń oraz ocenę łącznego ciężaru gatunkowego sprawy. Organ zauważył, że każde z postępowań dotyczyło odrębnego przypadku naruszenia przepisów ustawy, ale wszystkie łączył tożsamy podmiot, podobny schemat działania oraz analogiczne uchybienia w zakresie przestrzegania obowiązków reklamacyjnych a łączne potraktowanie spraw pozwoliło na przejrzystą ocenę praktyki Skarżącej jako całości oraz wymierzenie jednej, skonsolidowanej kary administracyjnej, której wysokość odpowiada rzeczywistej skali naruszeń. Organ wyeksponował, że charakter naruszeń stwierdzonych w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego nosi cechy zorganizowanego i utrwalonego schematu działania, przybierającego postać systemowego podejścia do procesu likwidacji szkód – Skarżąca w sposób powtarzalny i celowy posługiwała się wzorcami odpowiedzi kierowanych do klientów, bez odniesienia do indywidualnego stanu faktycznego, co potwierdza istnienie jednolitego modelu postępowania, przy czym tego rodzaju praktyka, oparta na szablonowych działaniach, oderwanych od realiów danej sprawy, stanowi rażące naruszenie indywidualizacji postępowania reklamacyjnego, a także rzetelności, transparentności i dobrej wiary w relacjach z konsumentem. W ocenie organu, opisane działanie nosi znamiona celowego działania o charakterze instytucjonalnym, nakierowanego na minimalizowanie obowiązków informacyjnych oraz ograniczanie uprawnień przysługujących poszkodowanym, zaś Skarżąca nie podjęła żadnych realnych działań naprawczych, kontynuując dotychczasową praktykę. W zakresie możliwości finansowych Skarżącej, organ zwrócił uwagę, że Skarżąca jest rozwijającą się firmą ubezpieczeniową w [...], częścią grupy [...] – jednej z największych struktur korporacyjnych w [...]; od 2020 r. firma jest liderem w [...] w zakresie ubezpieczeń gwarancyjnych i znajduje się w pierwszej trójce firm o najwyższych przychodach ze składek z tytułu ubezpieczeń komunikacyjnych OC. Organ zauważył, że [...] jest jedną z największych i najbardziej szanowanych grup w dziedzinie opieki zdrowotnej, w tym firm farmaceutycznych na Bałkanach i w Europie Wschodniej istniejącej od przeszło 33 lat, stale rozszerza zakres terytorialny swoich produktów ubezpieczeniowych na 17 rynkach UE osiągając bezkonkurencyjne zwroty z wielu dużych inwestycji zaś na rynkach europejskich realizuje długofalowe projekty na dużą skalę za pośrednictwem spółek, które kontroluje. Jednym z nich jest [...]", który wg danych CL osiągnął rentowność w wysokości 10,08%. Organ dostrzegł, że oprócz finansowych, istnieją również powiązania organizacyjne, które należy brać pod uwagę określając możliwości finansowe Skarżącej, przynależność do holdingu może bowiem znacząco poprawiać możliwości finansowe podmiotu (np. ułatwiając dostęp do kapitału czy to w formie zwiększenia wiarygodności kredytowej czy korzystania z wewnętrznego systemu finansowania w ramach holdingu bądź poprzez wzmocnienie potencjału finansowego poprzez optymalizację podatkową czy dywersyfikację ryzyka). Organ stwierdził, że wysokość nałożonej kary pieniężnej w wysokości 600 000,00 PLN nie jest wysoka, gdyż stanowi jedynie: 0,58 % kapitałów własnych posiadanych przez Skarżącą na koniec 2024 r.; 3,60 % zysku netto osiągniętego przez Spółkę w 2024 r., a zatem nie jest to kara wygórowana mogąca godzić w finansowe podstawy działalności Skarżącej (zaważyć na jej działalności bądź spowodować inne trudności w działalności). W zakresie naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 10 pkt 4 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej organ podał, że Skarżąca w kierowanych odpowiedziach na reklamacje nie wskazywała nazwy i adresu konkretnego sądu powszechnego, do którego klient podmiotu rynku finansowego może wystąpić z powództwem; ograniczyła się jedynie do odwołania do ogólnej treści przepisów kodeksu postępowania cywilnego odnośnie do właściwości miejscowej sądu oraz do art. 29 ust. 5 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. W ocenie organu wskazany sposób wykonania obowiązku z art. 10 pkt 4 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej jest niewystarczający w przypadku, kiedy pouczenie kierowane jest do klienta podmiotu rynku finansowego – nie każdy klient jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i nie musi posiadać kompleksowej wiedzy na temat właściwości sądu, do którego winien skierować pozew a wypełnieniem dyspozycji powołanego przepisu jest przekazanie wraz z odpowiedzią na reklamację pełnej informacji co do możliwych wariantów odwołania z wymienieniem nazw konkretnych sądów i ich adresów właściwych dla rozpoznania sprawy. Odnośnie wniosku o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej organ podał, że zweryfikował sprawę pod kątem przesłanek do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., i nie stwierdził istnienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary. W ocenie organu, przypisanych Skarżącej naruszeń nie można uznać za znikome, skoro naruszenie to doprowadziło do braku uzyskania przez klientów odpowiedzi na reklamację zgodnie z wymogami ustawowymi, przy czym takie postępowanie podważa zaufanie klienta do regulacji prawnych mówiących o wykonywaniu zobowiązań zgodnie z przepisami prawa, w tym wyjaśniania sporów bez zaangażowania podmiotów trzecich, a także przemawia za dostrzeżeniem istotności wagi naruszenia prawa. Organ podał, że nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej mając również na uwadze fakt, że waga naruszenia prawa przez Skarżącą nie jest znikoma w szczególności, że naruszenie podlegające ocenie i w konsekwencji usankcjonowaniu karą pieniężną było rażące; działanie miało charakter systemowego działania, bowiem Skarżąca w sposób powtarzalny i celowy posługiwała się wzorcami odpowiedzi kierowanych do klientów, bez odniesienia do indywidualnego stanu faktycznego, co potwierdza istnienie jednolitego modelu postępowania zaś tego rodzaju praktyka, oparta na szablonowych działaniach, oderwanych od realiów danej sprawy, stanowi rażące naruszenie indywidualizacji postępowania reklamacyjnego, a także rzetelności, transparentności i dobrej wiary w relacjach z konsumentem. Końcowo organ przywołał fragment uzasadnienia projektu ustawy o Rzeczniku Finansowym. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Rzecznika Finansowego z [...] września 2025 r. w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie: o uchylenie decyzji z [...] września 2025 r. w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a.; uchylenie w całości na podstawie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. decyzji Rzecznika Finansowego z [...] lipca 2025 r. a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia: a) art. 138 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...] lipca 2025 r., podczas gdy organ winien ją uchylić co najmniej w części; b) art. 189 d ust. 1-5 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewzięcie pod uwagę podczas wymierzania kary wagi i okoliczności naruszenia prawa, częstotliwości niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego została nałożona kara, działań podjętych przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa, która to przesłanka powinna w ocenie Ubezpieczyciela wpłynąć na miarkowanie wysokości ew. nałożonej kary pieniężnej oraz, przede wszystkim, uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie łub wykroczenie skarbowe; c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy; d) art. 40 § 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłową ocenę kwestii wadliwego doręczenia pierwotnej decyzji; e) art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej w zw. z art. 104 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2025 r. nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 600 000 zł z uwagi na przekroczenie terminów udzielania odpowiedzi na reklamacje oraz rzekomą nieprawidłową treść odpowiedzi na reklamację i zawartych w nich pouczeń, podczas gdy: – organ nie wykazał, aby opóźnienia w udzielaniu odpowiedzi na reklamacje miały charakter stały i intencjonalny, – organ nie wykazał, aby pouczenia zawarte w wysyłanych przez Ubezpieczyciela odpowiedziach na reklamację miały charakter niepełny i/lub niewystarczający, – organ nie wykazał, aby stwierdzone pojedyncze naruszenia art. 6 i 7 ustawy uzasadniały nałożenie kary w zakreślonej wysokości; f) art. 2 ust. 3 lit. f ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej poprzez utrzymanie kary nałożonej na podmiot, który utracił przymiot podmiotu rynku finansowego; g) art. 484 § 2 kodeksu cywilnego w zw. z 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej poprzez wymierzenie kary rażąco zawyżonej, niewspółmiernej do stwierdzonego naruszenia. W uzasadnieniu skargi, rozwijając zarzut niewłaściwego doręczenia decyzji z [...] lipca 2025 r. Skarżąca podała, że decyzja ta została doręczona przez pracownika Rzecznika Finansowego bezpośrednio pełnomocnikowi Skarżącej, na adres jego Kancelarii wskazany w CEIDG jako adres do korespondencji, podczas gdy pełnomocnik procesowy nie jest prokurentem Skarżącej (ani jego przedstawiciela na rynku polskim – firmy [...]) ani członkiem zarządu, a jedynie pełnomocnikiem procesowym. Decyzja wina zostać doręczona na adres przedstawiciela spółki na rynku polskim ([...]) ujawniony w KRS tak, jak pozostałe pisma (m.in. interwencje) doręczane przez organ Skarżącej. Zdaniem Skarżącej to nieprawidłowe doręczenie powoduje, że należy uznać, że ww. decyzja nie wywołuje skutków prawnych. Ponadto, w ocenie Skarżącej, z dniem odebrania licencji sprzedaży polis wskutek decyzji KNF z [...] kwietnia 2025 r., utraciła ona przymiot podmiotu rynku finansowego – co ma potwierdzać art. 2 ust. 3 lit. f ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej. Zdaniem Skarżącej, w związku z faktem, że z dniem [...] kwietnia 2025 r. Ubezpieczyciel uległ wyłączeniu spod kontroli Rzecznika Finansowego – w związku z utraceniem przymiotu podmiotu rynku finansowego – zarówno przeprowadzone postępowanie administracyjne, jak i nałożona w jego wyniku kara, nie znajdują podstawy prawnej, gdyż w aktualnym stanie faktycznym Skarżąca pozostaje poza zakresem podmiotowym ustawy. Skarżąca podniosła następnie, że kara w aktualnym wymiarze nosi znamiona rażąco zawyżonej, nieadekwatnej zarówno do charakteru stwierdzonych przewinień (14 stwierdzonych naruszeń), jak i jej aktualnej sytuacji finansowej powiązanej bezpośrednio z decyzją KNF z [...] kwietnia 2025 r. Skarżąca podniosła, że została pozbawiona źródła zysku, tj. możliwości sprzedawania polis – od dnia wydania ww. decyzji nie osiąga żadnych przychodów. Zdaniem Skarżącej, nawet przy uznaniu, że nadal posiada przymiot podmiotu rynku finansowego, a kara była uzasadniona, to należy mieć na uwadze, że jej wymiar nie może być nadmierny i nieproporcjonalny tak do stwierdzonych nadużyć, jak i do aktualnej sytuacji finansowej. W opinii Skarżącej, podczas miarkowania kary organ winien wziąć pod uwagę dochód Skarżącej w 2025 r., a nie 2024 r, jak to uczynił w decyzji z [...] lipca 2025 r. a mając na względzie aktualną kondycję finansową Skarżącej, nie sposób zgodzić się, że wymierzona kata "nie jest wysoka" i "nie spowoduje zagrożenia wypłacalności Spółki". Skarżąca argumentuje, że jak wynika z raportu kar pieniężnych nałożonych przez organ na podmioty rynku finansowego – wymierzona jej kara jawi się jako nieproporcjonalnie wysoka i zawyżona a kary nakładane na inne towarzystwa ubezpieczeń za analogiczne naruszenia (naruszenie art. 6, 7, 9 i 10 powołanej ustawy) oscylują w granicach kilku – kilkunastu tysięcy złotych za stwierdzone naruszenie. Skarżąca zauważyła, że organ nałożył na nią rekordowo wysoką karę – aż 600 000 zł (42 857,14 zł za każdy przypadek nieprawidłowo przeprocedowanego postępowania likwidacyjnego), co potwierdza stanowisko o całkowitej nieproporcjonalności środka orzeczonego na mocy decyzji oraz o konieczności obniżenia wymiaru kary. Odnosząc się do zarzutu organu co do braku zawarcia w treści odpowiedzi na reklamacje pouczeń wymaganych w przypadku nieuwzględnienia roszczeń klienta, w szczególności "braku informacji o możliwości wystąpienia do sądu powszechnego ze wskazaniem sądu miejscowo właściwego, jak również braku pouczenia o możliwości zwrócenia się do Rzecznika Finansowego czy skorzystania z mediacyjnych procedur pozasądowych" – Skarżąca zakwestionowała, by nie wypełniała tego obowiązku. Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem organu, jakoby stwierdzone naruszenia "miały charakter ciągły, powtarzalny i systemowy (...) stanowiły element utrwalonej praktyki działania Spółki, a nie jednostkowy błąd czy incydentalne niedopatrzenie", zauważając, że postępowanie dotyczy zaledwie czternastu naruszeń a mając na uwadze zakres działalności Skarżącej, liczbę sprzedanych polis oraz procent szkodowości – ciężko uznać, aby ww. czternaście naruszeń stanowiło proceder stały i systemowy. Zdaniem Skarżącej, ewentualne naruszenia przepisów ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (w zakresie dotrzymywania terminów likwidacji szkód) miały charakter jednostkowy i incydentalny, przede wszystkim zaś – czasowy, związany z ówczesną sytuacją kadrową. Skarżąca podniosła, że w odniesieniu do czynności kontrolnych prowadzonych przez organ, nie może on ponownie karać danego podmiotu za to samo przewinienie, natomiast na mocy decyzji z [...] kwietnia 2025 r. KNF wydał decyzję o zakazie wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej w grupie 10 ubezpieczeń innych niż na życie przez Skarżącą – w zakresie zawierania umów ubezpieczenia zaś jako uzasadnienie ww. decyzji wskazano naruszenie przez Skarżącą m.in. art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poprzez brak wypłaty odszkodowania w terminach zakreślonych w ust. 1 i ust. 2. Tym samym, w ocenie Skarżącej, oba postępowania skutkujące zakazem wykonywania przez Stronę działalności na terytorium RP) w istocie dotyczą tych samych naruszeń. Skarżąca prezentuje zapatrywanie, że ilekroć czyny – przypisane w zakończonym postępowaniu KNF i objęte postępowaniem wszczętym później przez Rzecznika Finansowego – dotyczą tej samej osoby/podmiotu i tego samego zdarzenia faktycznego, to choćby różniły się opisem i kwalifikacją prawną, dla oceny, czy nie doszło do naruszenia zakazu ne bis in idem, konieczne jest dokonanie analizy przypisanych zachowań z punktu widzenia kryteriów tożsamości czynów, uwzględniającej konkretne okoliczności, ustalone w obu postępowaniach. W opinii Skarżącej, po przeprowadzeniu ww. analizy nalży dojść do wniosku, że nakładanie na nią za to samo naruszenie dalszych pieniężnych kar administracyjnych w obliczu wcześniejszego nałożenia kary najdalej idącej (zakazu dalszej sprzedaży polis) stanowi naruszenie reguły ne bis in idem. Skarżąca podniosła również, że dokonując analizy poszczególnych dyrektyw wymiaru kary w kontekście zaistniałego stanu faktycznego organ powinien mieć na uwadze, że dolegliwość kary musi być proporcjonalna do rodzaju i stopnia naruszenia prawa, zaś w jej opinii proporcjonalność została w stopniu rażącym naruszona. Skarżąca przywołała wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadę ochrony zaufania do państwa i prawa.. Kolejnym pismem, z 29 lipca 2026 r. Skarżąca uzupełniła złożoną przez siebie 30 września 2025 r. skargę podnosząc zarzuty odnośnie dodatkowych naruszeń: 1. art. 62 w zw. z art. 123 § 1 oraz w zw. z art. 12 § 1 oraz ewentualnie w związku z art. 104 § 1 i § 2 i art. 107 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. pozostających w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji bezprawne zastosowanie, co skutkowało: a) nieuprawnionym połączeniem przez Rzecznika Finansowego na mocy postanowienia z [...] czerwca 2025 r., uprzednio wszczętych odrębnych czternastu postępowań administracyjnych (tj. postępowań pierwotnych) w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary, o której mowa w art. 32 ust. 1 i 2 powołanej ustawy za naruszenie (zdaniem organu) ustawowych obowiązków w związku z rozpatrywaniem reklamacji w konkretnych, indywidualnych sprawach dotyczących roszczeń odszkodowawczych (również) konkretnych klientów, w wyniku czego wydano również jedną, zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie nałożenia jednej kary administracyjnej, na której podwyższony wymiar miało de facto wpływ (co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji) uprzednie połączenie tych pojedynczych postępowań na podstawie art. 62 k.p.a., podczas gdy: - skoro zgodnie z art. 62 k.p.a. możliwe jest wszczęcie oraz prowadzenie jednego postępowania administracyjnego dotyczącego więcej niż jednej strony w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej; - tym samym – zgodnie ze stanowiskiem części doktryny oraz judykatury interpretującym ten przepis ściśle – jego stosowanie nie jest możliwe w przypadku, gdy w kilku sprawach występuje tylko jedna strona lub gdy obok tej strony występują podmioty niemające takiego charakteru, np. podmioty na prawach strony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 1992 r. (sygn. akt V SA 86/92); LEX nr 10332); - zaś zgodnie z drugą, bardziej liberalną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dopuszczalne jest prowadzenie jednego postępowania dotyczącego tej samej strony, jeżeli w wielu sprawach obowiązki tej strony wynikają z tego samego stanu faktycznego i prawnego; przy czym, za przyjęciem tego rodzaju wykładni przemawiać ma zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 r. (sygn. akt III FSK 2475/21); LEX nr 3161234); - zaś, co nie budzi wątpliwości, każde z tych wszczętych uprzednio czternastu postępowań pierwotnych w przedmiocie nałożenia kary na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej dotyczy nie tylko (jednego) tego samego podmiotu, tj. Skarżącej, ale również różnych stanów faktycznych dotyczących (domniemanego) naruszenia przepisów wyżej wskazanej ustawy w związku z rozpatrywaniem reklamacji w konkretnych oraz indywidualnych sprawach dotyczących roszczeń odszkodowawczych (również) konkretnych klientów; - a nadto – jak wynika z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z uzasadnienia decyzji z [...] lipca 2025 r. (znak sprawy: [...]), całe postępowanie dowodowe we wszystkich czternastu sprawach odrębnie wszczętych przez Rzecznika Finansowego, w trybie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej było już przeprowadzone przed wydaniem postanowienia z [...] czerwca 2025 r. (znak: [...]); w dacie jego wydania organ dysponował już bowiem w całości materiałem zgromadzonych w tych postępowaniach, jak i posiadał wyjaśnienia złożone przez [...] w każdej z prowadzonych spraw; to należy dojść do wniosku, że – niezależnie od tego, czy za prawidłową należałoby przyjąć ścisłą, czy też liberalną wykładnię art. 62 k.p.a. – organ w okolicznościach niniejszej sprawy nie był uprawniony do połączenia wyżej wskazanych uprzednio wszczętych czternastu postępowań, co nastąpiło postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. (znak: [...]) oraz wydania jednej decyzji kończącej te postępowania, którą orzeczono o nałożeniu jednej (globalnej) kary w wysokości 600 000 zł; b) zaś nawet gdyby z najdalej posuniętej ostrożności uznać, że organ był uprawniony do połączenia postępowań pierwotnych na podstawie art. 62 k.p.a. (z czym Skarżąca się nie zgadza), to skoro zgodnie ze stanowiskiem literatury połączenie postępowań administracyjnych ma walor jedynie formalny, a zatem organ administracji publicznej decydując się na zastosowanie przepisu art. 62 k.p.a. obowiązany jest rozstrzygnąć każdą z połączonych spraw odrębną decyzją administracyjną, a to w myśl zasady "jedna sprawa, jedna decyzja"; ewentualnie może wydać (technicznie) jedną decyzję administracyjną obejmującą rozstrzygnięcie każdej z połączonych spraw, przy czym rozstrzygnięcie każdej z tych spraw musi być odrębnie wyartykułowane w odniesieniu do każdej z takich spraw oraz odrębnie uzasadnione - to należy uznać, że również na Rzeczniku Finansowym ciążył bezwzględny obowiązek wydania (niezależnie od tego czy w jednej czy w 14 decyzjach administracyjnych) odrębnego rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdego z odrębnie wszczętych, a następnie połączonych na zasadzie art. 62 k.p.a., postępowań pierwotnych (jako spraw w ujęciu materialnym) oraz odrębnego uzasadnienia stanowiska w odniesieniu do każdego z nich; a zatem nie był on uprawniony do wydania decyzji administracyjnej na podstawie której, za (domniemane) naruszenie obowiązków wskazanych w art. 6, 7, 9 i 10 powołanej ustawy nałożył na Skarżącą jedną (globalną) karę administracyjną w wysokości 600 000 zł; 2. będące skutkiem powyższego nieuprawnionego połączenia postępowań pierwotnych, naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej w związku z art. 62 oraz art. 8 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uwzględnieniem faktu uprzedniego połączenia przez organ postępowań pierwotnych – które to połączenie jest jedynie czynnością stricte procesową (techniczną) – jako jednej z okoliczności wpływających na wymiar kary, o której mowa w art. 32 ust. 1 powołanej ustawy ("Dodatkowo, wysokość kary została ustalona przy uwzględnieniu połączenia 14 odrębnych postępowań administracyjnych w jedno postępowanie zbiorcze, co miało wpływ na zakreślenie skali stwierdzonych naruszeń oraz ocenę łącznego ciężaru gatunkowego sprawy.") - co skutkowało wymierzeniem Spółce, na podstawie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji wydanej w I instancji, kary administracyjnej w "rekordowej" wysokości 600 000 zł, przy uwzględnieniu okoliczności nieznanych ustawie, albowiem niewymienionych w art. 32 ust. 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, ale także jej zawyżenie ponad to, co organ orzekłby przy odrębnym rozpatrywaniu każdego z czternastu postępowań pierwotnych, gdyby nie zostały one połączone na podstawie art. 62 k.p.a., co nastąpiło postanowieniem z [...] czerwca 2025 r., a na co wskazuje również dotychczasowa praktyka organu; 3. art. 61 § 1 i § 4 w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji, na mocy której nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 600 000 zł za naruszenie obowiązków wskazanych w art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 powołanej ustawy, za czym miało przemawiać m.in., że Skarżąca dopuściła się licznych, powtarzalnych i istotnych naruszeń praw klientów, które miały mieć charakter systemowy oraz godzić w podstawowe standardy ochrony klienta na rynku finansowym, podczas gdy: a) przedmiot wszczętych odrębnie czternastu postępowań pierwotnych, a zatem również ich granice, został przez organ określony w sposób jasny i precyzyjny, albowiem dotyczyły one jedynie badania, czy w danym (indywidualnie określonym) postępowaniu reklamacyjnym nie doszło do naruszenia przez Skarżącą przepisów art. 6, 7, 9 i 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, a to w związku z określonymi w zawiadomieniu działaniami podmiotu rynku finansowego; a zatem czy zachodzą określone w art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy, przesłanki do nałożenia kary finansowej; - a zatem organ prowadząc wszczęte w tych granicach każde z postępowań pierwotnych mógł jedynie badać, czy w związku z rozpatrywaniem reklamacji w sprawie dotyczącej konkretnej szkody Skarżąca udzieliła odpowiedzi w ustawowym terminie, względnie poinformowała zgodnie z ustawą o braku możliwości jej terminowego udzielenia z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, jak również czy odpowiedź na reklamację zawierała wszelkie wymagane prawem informacje oraz pouczenia, zaś w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek uchybień przy rozpatrywaniu tej konkretnej reklamacji, organ dążąc do wymierzenia kary administracyjnej, mógł stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy uwzględnić stopień naruszenia wyżej wskazanych przepisów oraz okoliczności tego konkretnego naruszenia; - tym samym, niedopuszczalne było nie tylko badanie przez organ okoliczności wykraczających poza tak zakreślone granice każdego z czternastu indywidualnie określonych postępowań pierwotnych, w tym w szczególności badanie okoliczności danej wszczętej przez organ z urzędu sprawy administracyjnej w połączeniu z okolicznościami innych toczących się równolegle spraw prowadzonych w trybie art. 31 ust. 1 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, ale również wymierzenie kary m.in. w oparciu o (pozaustawowe) kryterium dotyczące wzajemnych relacji pomiędzy tymi sprawami; w takim wypadku bowiem ocenie organu podlegał w rzeczywistości nie dany przypadek naruszenia odnoszący się do konkretnego postępowania reklamacyjnego, ale pewien wycinek działalności Skarżącej dotyczący rozpatrywania reklamacji, obejmujący dany okres, w którym toczyły się postępowania dotyczące wyżej wskazanych szkód, zaś skutkiem powyższego było wymierzenie Skarżącej jednej, ogólnej kary w kwocie 600 000 zł, znacznie przekraczającej dotychczas wymierzone przez organ kary za tego rodzaju naruszenia; b) nałożenie na Skarżącą jednej "rekordowej" administracyjnej kary pieniężnej 600 000 zł na podstawie ustaleń dokonanych w oparciu o tak określone przez organ skumulowane naruszenia obowiązków wszystkich wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 powołanej ustawy, które – jak wynika z osnowy zaskarżonej decyzji oraz z decyzji wydanej w pierwszej instancji – miały wystąpić w każdym z czternastu połączonych na podstawie art. 62 k.p.a. postępowań pierwotnych, podczas gdy z uzasadnienia decyzji z [...] lipca 2025 r. jednoznacznie wynika, że organ nie zidentyfikował naruszenia obowiązków wynikających z wszystkich czterech przepisów ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej w każdym z czternastu postępowań pierwotnych, w tym w szczególności: - w postępowaniach znak: [...] (szkoda nr [...]) oraz [...] (szkoda nr [...]) organ ustalił naruszenie wyłącznie obowiązków wynikających z art. 6 i art. 7 powołanej ustawy, nie stwierdzając przy tym naruszenia art. 9 ani art. 10, - zaś w postępowaniach znak: [...] (szkoda nr [...]) oraz [...] (szkoda nr [...]) organ ustalił naruszenie wyłącznie art. 9 i art. 10 ustawy nie stwierdzając przy tym naruszenia art. 6 ani art. 7; - co oznacza, że organ przy wymierzaniu jednej skumulowanej oraz "rekordowej" kary pieniężnej w kwocie 600 000 zł przyjął za podstawę naruszenia przepisów ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej których naruszenia w istocie sam nie stwierdził, czym niewątpliwie naruszył normę wynikającą z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, skoro przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej winien on uwzględnić jedynie stopień naruszenia przepisów, jak również art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. wymierzając karę na podstawie naruszeń przepisów ustawy, jakich Skarżąca miała (zdaniem organu) dopuścić się w innych sprawach; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące (co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji), poczynieniem częściowo nieprawidłowych ustaleń faktycznych opartych na podstawie dokumentów dotyczących innych postępowań pierwotnych, niż to którego miało dotyczyć stwierdzone przez organ naruszenie, czego przykładem jest chociażby fakt uznania przez organ, w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń dotyczących postępowania pierwotnego znak: [...], że Skarżąca odpowiedziała na reklamację w dniu 6 marca 2024 r., podczas gdy z akt tej sprawy wynika, że tego rodzaju odpowiedź, o ile faktycznie została przesłana, to nastąpiło to w dniu 14 marca 2024 r., zaś odpowiedź z 6 marca 2024 r. została przez Skarżącą przesłana do innego klienta, w toku innego postępowania reklamacyjnego, objętego postępowaniem pierwotnym znak: [...]; co ma nie tylko wpływ na wynik sprawy, skoro zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej organ oceniał stopień naruszenia przepisów oraz okoliczności tego naruszenia, a więc stanowi naruszenie nie tylko zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 k.p.a., ale także zasady przekonywania wskazanej w art. 11 § 1 k.p.a.; 5. art. 4 pkt 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2026 r. poz. 81 ze zm.) w związku z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z. 1997 nr 78 poz. 483 ze zm.) (dalej: "Konstytucja RP") oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji ustalenie istotnego elementu stanu faktycznego sprawy odnoszącego się do możliwości finansowych Skarżącej i wymierzenie na tej podstawie kary pieniężnej w "rekordowej" wysokości 600 000 zł w oparciu o sporządzony w języku angielskim dokument pn. "Individual annual activity report Independent auditors’ report lndividual financial statements. [...]" AD. 31 December 2024", bez zapewnienia jego tłumaczenia na język polski, czy to poprzez wezwanie do stosownego uzupełnienia przez Skarżącą, czy też dokonania tłumaczenia we własnym zakresie – co pozostaje nie tylko w oczywistej sprzeczności z wynikającym z wyżej wskazanych przepisów, obowiązkiem zgodnie z którym wszelkie czynności urzędowe organów administracji publicznej mają być dokonywane w języku polskim, ale także (potencjalnie) uniemożliwia wzięcie udziału w tym postępowaniu wszystkim jego uczestnikom oraz przeprowadzenie przez tut. Sąd pełnej kontroli zaskarżonej decyzji, skoro w uzasadnieniach decyzji zawarto jedynie pojedyncze przetłumaczone przez siebie informacje wynikające z rzeczonego dokumentu, będącego dokumentem finansowym, sporządzonym na dość wysokim poziomie skomplikowania oraz posługującym się swoistą nomenklaturą; 6. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące poczynieniem błędnych ustaleń odnoszących się do sytuacji finansowej [...] w tym nieuprawnionym przyjęciem, że "kara pieniężna w wysokości 600 000 zł nie jest karą wygórowaną mogącą godzić w finansowe podstawy działalności Spółki (zaważyć na jej działalności bądź spowodować inne trudności w działalności)’’, podczas gdy oceniając w sposób prawidłowy oraz całościowy informacje finansowe wynikające ze wskazanego powyżej dokumentu sporządzonego w języku angielskim pn. "Individual annual activity report Independent auditors' report lndividual financial statements. [...]" AD. 31 December 2024" oraz pozostałe znane mu okoliczności faktyczne sprawy organ powinien był dojść do wniosku, że dane bilansowe za 2024 r. wskazują, że: - rdzeń działalności ubezpieczeniowej [...], gwałtownie traci na rentowności, w tym, że wynik ubezpieczeniowy w ciągu jednego roku przeszedł z zysku w stratę, a zysk netto maleje przy dramatycznie rosnących zobowiązaniach - na tę negatywną tendencję nakłada się zakaz nałożony decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z [...] kwietnia 2025 r., eliminując przychody ze składek z polskiego rynku przy utrzymaniu obowiązku obsługi istniejących polskich zobowiązań odszkodowawczych, co może dalej pogorszyć i tak już nadwyrężony wynik działalności ubezpieczeniowej oraz zagrozić utrzymaniu marginalnego buforu powyżej wymaganego wskaźnika pokrycia SCR; a tym samym, że – wbrew twierdzeniom organu – dodatkowe zobowiązania wynikające z kary nałożonej zaskarżoną decyzją w istocie mogą zaważyć na działalności Skarżącej, a ponad wszelką wątpliwość spowodują istotne trudności w jej działalności; co organ mógłby ustalić po przeprowadzeniu z urzędu dowodu z opinii biegłego finansów i rachunkowości, albowiem prawidłowa i całościowa analiza przedłożonych dokumentów finansowych spółki, po ich uprzednim przetłumaczeniu na język polski, wymagała wiadomości specjalnych, o których mowa w art. 84 § 1 k p a. 7. art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieuprawnione odstąpienie przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w przedmiocie nakładania na podmioty rynku finansowego administracyjnych kar pieniężnych z tytułu naruszenia obowiązków określonych w ustawie, czego skutkiem było nałożenie na Skarżącą nieproporcjonalnej kary w wysokości rażąco odbiegającej od wysokości tego samego rodzaju sankcji finansowych nakładanych na inne podmioty rynku finansowego z tytułu tego samego rodzaju naruszeń; w tym w szczególności mając na uwadze że tylko kara nałożona na Skarżącą na podstawie zaskarżonej decyzji (w wysokości 600 000 zł) stanowi de facto około 23% ogólnej kwoty wszystkich administracyjnych kar pieniężnych nałożonych dotychczas przez organ na podmioty rynku finansowego - podczas gdy z prowadzonego przez organ rejestru administracyjnych kar pieniężnych wynika, że zgodne z utrwaloną praktyką odnoszącą się do wysokości kar wymierzanych za stwierdzone naruszenie obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy, pojedyncze kary za takie naruszenia nie przekraczały kwoty 10 000 zł, zaś najczęściej karany podmiot (instytucja finansowa z sektora bankowego) został dotychczas przez organ ukarany aż 61-krotnie, przy czym łączna kwota nakładanych pojedynczo kar wynosiła jedynie 561 500 zł; a zatem żadne okoliczności sprawy (w tym te odnoszące się do wskazanej w zaskarżonej decyzji "systemowości naruszeń") nie uzasadniały odstąpienia od dotychczasowej praktyki organu w tym zakresie; 8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego bezprawne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie przez organ zaskarżoną decyzją decyzji z [...] lipca 2025 r., podczas gdy rozpatrując ponownie sprawę powinien on był uznać, że decyzja ta jest wadliwa i jako taka powinna zostać uchylona w trybie przewidzianym w art. 138 § 1 pkt 2 lub art. 138 § 2 k.p.a. Skarżąca zmodyfikowała wnioski skargi wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c p.p.s.a. oraz o uchylenie na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c p.p.s.a. również w całości decyzji z [...] lipca 2025 r. a także postanowienia organu z [...] czerwca 2025 r. (znak: [...]); a to na wypadek uznania, że organ nie był uprawniony do połączenia postępowań pierwotnych na podstawie art. 62 k.p.a. Skarżąca również wniosła na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z decyzji bułgarskiej Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2026 r. nr [...] wraz z tłumaczeniem maszynowym oraz komunikatu bułgarskiej Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2026 r. wraz z tłumaczeniem maszynowym tego komunikatu – na fakt pozostawania przez Skarżącą w długotrwałej, trudnej sytuacji finansowej, która w rezultacie doprowadziła do zastosowania względem jej środków przewidzianych w rozdziale 55. części szóstej [...] Kodeksu ubezpieczeniowego. W uzasadnieniu uzupełnienia skargi Skarżąca podniosła, że jak wynika z twierdzeń organu zawartych w jego publicznych wystąpieniach, w tym w oświadczeniu zamieszczonym na jego stronie internetowej, a dotyczącym wydania zaskarżonej decyzji: "nałożył rekordowo wysoka karę na towarzystwo ubezpieczeniowe [...], za istotne naruszenia prawa w procesie obsługi reklamacji dotyczących szkód z polis OC komunikacyjnego.’’, przy czym wydana w pierwszej instancji decyzja z [...] lipca 2025 r. jako jedyna w dotychczasowej praktyce organu została (po uprzednim zanonimizowaniu) opublikowana na tej stronie już następnego dnia po jej wydaniu, a więc przed upływem terminu na wniesienie wniosku, o którym mowa art. 127 § 3 k.p.a. Tym samym, w dacie zamieszczenia powyższej informacji decyzja z [...] lipca 2025 r. nie była ostateczna i jako taka nie wywoływała jeszcze skutków prawnych. Zdaniem Skarżącej, niezależnie od tego, czy Skarżąca rozpatrując reklamacje klientów w postępowaniach pierwotnych faktycznie dopuściła się naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 9 czy art. 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, wskazane fakty potwierdzają, że organ objął Skarżącą "specjalnym" postępowaniem, ukierunkowanym nie tyle na wymierzenie jej kary pieniężnej, do czego – przy zachowaniu warunków praworządności – niewątpliwie podstawę daje art. 32 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, ale na wykazanie przed opinią publiczną ponadprzeciętnej sprawczości oraz surowości Rzecznika Finansowego. Zdaniem Skarżącej, działania te miały wpisywać się w ciąg czynności podjętych na początku 2025 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego, która decyzją z [...] kwietnia 2025 r. zakazała Spółce wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej, nie można bowiem nie dostrzec, że działania Skarżącej "godziły one w podstawowe standardy ochrony klienta na rynku finansowym" bardziej niż tego rodzaju naruszenia popełnione przez inne podmioty – uczestników rynku finansowego, jak również nie sposób uznać, że mają one "systemowy charakter" a organ w istocie nie ustalił, jaki jest udział czternastu postępowań pierwotnych w ogólnej liczbie wszystkich postępowań reklamacyjnych, jak również nie wskazał czym owa "systemowość" uzasadniona wymierzenie jednej rekordowej kary rożni się od "braku systemowości", w przypadku stwierdzonych przez organ 61 naruszeń tych samych przepisów dokonanych przez "[...]" S.A. Skarżąca argumentuje, że w tym celu organ połączył do wspólnego rozpatrzenia, na zasadzie art. 62 k.p.a., uprzednio wszczęte i prowadzone postępowania pierwotne, mimo że postępowanie dowodowe w każdej z tych spraw administracyjnych zostało już przeprowadzone przed połączeniem zaś Skarżąca zajęła stanowisko oddzielnie w każdej z tych spraw, a nadto nałożył jedną (w ujęciu globalnym) karę administracyjną w wysokości 600 000 zł podczas gdy – nawet gdyby uznać, że mógł połączyć postępowania pierwotne na podstawie rzeczonego przepisu był obowiązany do oddzielnego rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdej z tych spraw połączonych jedynie formalnie do wspólnego rozpatrzenia. Skarżąca zauważyła, że w toku tych postępowań pierwotnych organ zgromadził cały materiał dowodowy, który w jego ocenie miał pozwolić na poczynienie istotnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, z których wynika, że Skarżąca miała dopuścić się naruszenia obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 oraz art. 10 ustawy. W ocenie Skarżącej, postępowanie dowodowe w sprawach wszczętych w czternastu postępowaniach reklamacyjnych, było prowadzone jeszcze przed wydaniem przez organ postanowienia z [...] czerwca 2025 r. (znak sprawy: [...]) a przed tą datą organ dysponował materiałem dowodowym zgromadzonym w tych postępowaniach oraz wyjaśnieniami w każdej ze spraw. W ocenie Skarżącej za połączeniem postępowań pierwotnych nie przemawiała chęć uczynienia zadość zasadzie szybkości i prostoty postępowania, o której mowa w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. a przeciwnie – postępowania pierwotne zostały połączone do wspólnego rozpatrzenia już po przeprowadzeniu każdego z możliwych etapów tego rodzaju postępowań, z wyjątkiem ostatniego z nich – tj. wydania decyzji administracyjnej. Można więc twierdzić, zdaniem Skarżącej, że intencją organu było skumulowanie wielu rzekomych naruszeń Skarżącej w ramach jednego postępowania, co mogło mieć wpływ na zwiększenie wymiaru nałożonej sankcji finansowej a motywy te zostały wprost wyartykułowane przez organ w treści uzasadnień decyzji. Zdaniem Skarżącej, organ uwzględnił ten fakt jako jedną z okoliczności wpływających na wymiar nałożonej na nią kary a skutkiem połączenia postępowań było nie tylko wymierzenie kary przy uwzględnieniu okoliczności nieznanych przepisom ustawy, lecz także jej zawyżenie w stosunku do tego, w jakiej wysokości zostałyby one nałożone przez organ w sytuacji odrębnego orzekania w każdej ze spraw stanowiących przedmiot postępowań pierwotnych. Zdaniem Skarżącej, skoro organ zdecydował się połączyć wszystkie z pierwotnych postępowań do rozpatrzenia w jednym postępowaniu na zasadzie art. 62 k.p.a. – to nie zwalniało go to z obowiązku wydania odrębnych rozstrzygnięć (choćby w ramach technicznie jednej decyzji administracyjnej) w odniesieniu do każdej ze spraw administracyjnych podlegających wspólnemu rozpatrzeniu z osobna; podobnie organ powinien uczynić z uzasadnieniem swojego rozstrzygnięcia w stosunku do każdej z wydanych decyzji (por. art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.). Skarżąca prezentuje zapatrywanie, że sformułowanie rozstrzygnięcia w sposób, w jaki uczyniono to w osnowie decyzji z [...] lipca 2025 r. (utrzymanej bezprawnie zaskarżoną decyzją) w istocie uniemożliwia Skarżącej oraz pozostałym uczestnikom obrotu prawnego (a także samemu organowi) ustalenie w związku z jakimi działaniami Skarżącej została nałożona na nią kara pieniężna w (rekordowej – jak sam określał ją organ) wysokości 600 000 zł. Uzasadniając tezę o wykroczeniu przez organ poza granice postępowań pierwotnych; wykroczeniu poza ustawowe przesłanki wymiaru kary; wymierzeniu kary za naruszenia, których istnienia organ nie stwierdził Skarżąca podniosła, że przedmiot oraz granice postępowań pierwotnych zostały określone przez organ w sposób jasny i precyzyjny, dotyczyły one bowiem jedynie tego, czy w danym, indywidualnie określonym, postępowaniu reklamacyjnym nie doszło do naruszenia przez Skarżącą przepisów art. 6, 7, 9 i 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej oraz czy w związku z tym zachodzą przesłanki do nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie Skarżącej, nieuprawnione wykroczenie przez organ poza granice spraw administracyjnych rozpatrywanych w ramach postępowań pierwotnych bez uprzedniego poinformowania o tym fakcie Skarżącej miało wpływ na wynik postępowania – gdyby miała świadomość, że wbrew treści zawiadomień o wszczęciu postępowań pierwotnych z 20 maja 2025 r., toczy się wobec niej de facto jedno postępowanie, którego zakres jest szerszy niż zakres każdego z połączonych formalnie postępowań pierwotnych, mogłaby przedłożyć m.in.: dokumenty, z których wynikałoby, że przypadki, o których mowa w treści uzasadnienia decyzji z [...] lipca 2025 r. stanowią margines wszystkich spraw rozpatrywanych przez Skarżącą w ramach prowadzonych postępowań reklamacyjnych; procedury rozpatrywania reklamacji klientów Skarżącej; dokumenty, z których wynikałoby, jakie rozwiązania zostały wdrożone przez Skarżącą w celu wyeliminowania tego samego rodzaju uchybień w przyszłości. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia faktycznych procedur rozpatrywania reklamacji klientów; nie zmierzał także do pozyskania informacji, czy Skarżąca wdrożyła jakiekolwiek rozwiązania, mające na celu zapobieżenie naruszeniom przepisów ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej w przyszłości. Przykładowo – w pismach z 20 maja 2025 r. oraz 25 czerwca 2025 r. – organ nie wezwał do przedłożenia przez stosownych dokumentów oraz wyjaśnień potwierdzających przyjęte przez organ fakty, które następnie znalazły swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Skarżąca argumentuje również, że ustalenia faktyczne dotyczące jej sytuacji finansowej poczynione zostały na podstawie dokumentu sporządzonego w języku angielskim a także z pominięciem dowodu z opinii biegłego, wskazując, że do oceny możliwości finansowych Skarżącej organ wziął pod uwagę sprawozdanie finansowe Skarżącej sporządzone według stanu na dzień 31 grudnia 2024 r. a nie 2025 r. Skarżąca zauważyła, że o ile w aktach niniejszej sprawy znajduje się sporządzony w języku angielskim dokument zatytułowany lndividual annual activity report Independent auditors’ report lndividual financial statements. [...]. 31 December 2024, tak jednocześnie nie zamieszczono w nich tłumaczenia tego dokumentu na język polski. Skarżąca podniosła, że w jej odpowiedziach na wezwanie organu do przedłożenia dokumentów finansowych występująca w imieniu Skarżącej spółka [...] z siedzibą w W. wskazała jedynie, że "wykonując zobowiązanie nałożone przez Rzecznika Finansowego, niniejszym zataczam dokumentację finansowa Spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język angielski.", a z akt sprawy nie wynika jednocześnie, aby [...] załączyła do wspomnianego pisma oryginałów lub kopii tłumaczonych dokumentów. Skarżąca zauważyła, że ze wspomnianego dokumentu wynika, że pomiędzy 2023 a 2024 r. nastąpił drastyczny spadek rentowności podstawowej działalności ubezpieczeniowej prowadzonej przez Skarżącą. O ile bowiem przychody z usług ubezpieczeniowych wzrosły do 468 447 tys. BGN (wobec 262 327 tys. BGN w 2023 r.), tak jednocześnie znacznie wzrosły ponoszone koszty usług ubezpieczeniowych, przy czym wzrost ten wynosił 206 120 tys. BGN (tj. 466 905 tys. BGN w 2024 r. do 236 053 tys. BGN w 2023 r.), w efekcie powyższego zysk netto z wystawionych polis ubezpieczeniowych wyniósł w 2024 r. jedynie 1 542 tys. BGN wobec 26 274 tys. BGN w 2023 r., a więc Skarżąca z działalności ubezpieczeniowej zanotowała spadek o niemal 94% w ciągu jednego roku. Skarżąca zauważyła, że ponadto – zgodnie z treścią analizowanego dokumentu – ogólny wynik jej działalności ubezpieczeniowej świadczy o stracie w wysokości 457 tys. BGN w 2024 r. wobec zysku 3 513 tys. BGN w 2023 r., co oznacza, że rdzeń jej działalności przestał być jakkolwiek rentowny. Odnośnie zysku za rok 2024 r. Skarżąca wskazała, że o ile wynosił on (po opodatkowaniu) 7 619 tys. BGN, to w tym zakresie nastąpił spadek względem roku 2023, kiedy to spółka odnotowała zysk netto wynoszący 8 839 tys. BGN, co oznacza, że zysk netto Skarżącej maleje rok do roku. Skarżąca zwróciła też uwagę, że w 2024 r. nastąpił bardzo szybki wzrost zobowiązań w stosunku do kapitału własnego, który wyniósł 47 114 tys. BGN wobec 39 492 tys. BGN na koniec 2023 r., co oznacza wzrost o 7 622 tys. BGN, tj. 19,30%. Ponadto, zobowiązania bieżące Skarżącej – co wynika z jej sprawozdania finansowego – wynoszą według stanu na 2024 r. 599 501 tys. BGN, względem 398 398 tys. BGN na koniec roku 2023 r. a więc wzrost zobowiązań bieżących na koniec 2024 r. w stosunku do 2023 r. wynosi 201 103 tys. BGN (50,48%), podczas gdy wzrost na koniec 2023 r. w stosunku do 2022 r. wynosił jedynie 94.020 tys. BGN (30,89%). Oznacza to, zdaniem Skarżącej, że dynamika wzrostu jej zobowiązań wyraźnie przyspiesza rok do roku. Odnośnie zaś do wymogu kapitałowego w zakresie wypłacalności (SCR) Skarżąca zauważyła, że faktycznie wzrósł on z 82 568 tys. BGN w 2023 r. do 134 481 tys. BGN w 2024 r. – tj. o ponad 62,9%. Jednocześnie, w tym samym roku wzrósł minimalny wymóg kapitałowy (MCR) z 34 124 tys. BGN do 51.519 tys. BGN. O ile więc faktycznie wskaźnik pokrycia SCR wyniósł 115,24% w 2024 r. wobec 109,80% w 2023 r., a wskaźnik pokrycia MCR wyniósł 300,82% wobec 265,68%, to SCR na poziomie 115,24% oznacza, że Skarżąca spełniała wymóg regulacyjny z marginesem bezpieczeństwa zaledwie 15 punktów procentowych powyżej wymaganego minimum (100%), zatem wobec skali wzrostu wymogów (o 62,9% rok do roku) należało dojść do wniosku, że każde dalsze pogorszenie jej kondycji finansowej może zagrażać utrzymaniu tego marginesu. Skarżąca argumentuje, że orzekając o wymiarze kary na podstawie sprawozdania finansowego, należało wziąć również pod uwagę, że Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] kwietnia 2025 r. zakazała wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej przez Spółkę w zakresie zawierania umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, który ma istotny wpływ na dalsze wyniki finansowe, bowiem Polska stanowiła dla Skarżącej jeden z głównych obszarów działalności. Skarżąca zwróciła uwagę, że z tabeli ujętej na s. 8 jej sprawozdania finansowego, zobowiązania denominowanie w złotych (PLN) z tytułu umów ubezpieczenia wynosiły w 2024 r.: 43 030 tys. BGN, z tytułu umów reasekuracji 2 843 tys. BGN, a zobowiązania handlowe i pozostałe 1 398 tys. BGN, co daje to łączną kwotę wynoszącą 47 271 tys. BGN. Natomiast po stronie aktywów ekspozycja w PLN wyniosła natomiast 12 425 tys. BGN (w tym aktywa z tytułu umów ubezpieczenia 2 122 tys. BGN, a aktywa z tytułu umów reasekuracji 9.458 tys. BGN). Zdaniem Skarżącej z powyższego wynika, że miała ona ujemny stosunek wartości zobowiązań do aktywów wyrażonych w PLN a różnica ta wynosiła aż 34 846 tys. BGN (około 18 mln EUR), przy czym zakaz wystawiania nowych oraz odnawiania polis ubezpieczeniowych oznacza, że ta luka nie będzie mogła być stopniowo domknięta przez napływ nowych składek z polskiego rynku. Skarżąca zwróciła też uwagę, że, skoro możliwość odnawiania istniejących polis została zawieszona, systematycznie traci ona przychody ze składek z Polski, podczas gdy istniejące zobowiązania z tytułu umów ubezpieczenia (43 030 tys. BGN w PLN) wymagają dalszej obsługi a koszty usług ubezpieczeniowych Skarżącej w 2024 r. wyniosły już 466 905 tys. BGN wobec przychodu 468 447 tys. BGN, co pozostawia marżę na ubezpieczeniach na poziomie 1 542 tys. BGN. Skarżąca zauważyła, że każde ograniczenie strumienia przychodów składkowych (a takie wynika z decyzji Komisji Nadzoru Finansowego) bezpośrednio zagraża marginalnej rentowności Skarżącej, ponadto ogólny wynik działalności ubezpieczeniowej wskazuje na stratę w wysokości 457 tys. BGN w 2024 r. wobec zysku 3 513 tys. BGN w 2023 r. Skarżąca zauważyła też, że jej zarząd ocenił w badanym przez organ dokumencie, że decyzja Komisji Nadzoru Finansowego ma charakter wyłącznie prospektywny i nie wpływa na sprawozdanie finansowe na koniec 2024 r., kwalifikując ją jako zdarzenie po dniu bilansowym niewymagające korekty, tym niemniej – o ile stanowisko takie jest prawidłowe, albowiem zdarzenie to wystąpiło po dniu kończącym okres sprawozdawczy – to fakt wydania tej decyzji niewątpliwie będzie mieć negatywny wpływ na wyniki finansowe w 2025 r. i kolejnych latach. Skarżąca stwierdziła, że ponadto konsekwencje decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] kwietnia 2025 r. nakładają się na tę negatywną tendencję, eliminując przychody ze składek z polskiego rynku przy utrzymaniu obowiązku obsługi istniejących polskich zobowiązań odszkodowawczych (łącznie około 47 271 tys. BGN denominowanych w PLN) a tego rodzaju zjawisko mogły jeszcze bardziej pogorszyć i tak już nadwyrężony wynik działalności ubezpieczeniowej oraz zagrozić utrzymaniu marginalnego buforu powyżej wymaganego wskaźnika pokrycia SCR. Skarżąca skonkludowała, że organ mógłby do tych wniosków dojść, gdyby dysponował tłumaczeniem na język polski dokumentu pn. "Individual annual activity report Independent auditors' report lndividual financial statements. [...]. 31 December 2024" i jedynie wtedy mógłby w sposób całościowy oraz wszechstronny przeanalizować wynikające z niego dane oraz informacje wskazujące na sytuację finansową Skarżącej, a nie opierać się na jedynie kilku jej fragmentach. Skarżąca podkreśliła, że twierdzenia dotyczące wadliwej oceny sytuacji finansowej Skarżącej znajdują pełne potwierdzenie w dokumentach wydanych przez bułgarski organ będący odpowiednikiem Komisji Nadzoru Finansowego, w tym w treści decyzji z [...] czerwca 2026 r. nr [...] oraz w jego komunikacie dotyczącym wydania tej decyzji, z których wynika, że bułgarski organ nadzoru finansowego podjął decyzję o odebraniu Skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej na terytorium Bułgarii m.in. z uwagi na to, że od dawna nie spełniała minimalnych wymogów kapitałowych dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność na terytorium Bułgarii. Skarżąca podkreśliła, że z tego powodu bułgarska Komisja Nadzoru Finansowego już wcześniej dążyła do ustalenia możliwości finansowych Skarżącej oraz wzywała ją do przedstawienia krótkoterminowego, realistycznego planu przywrócenia wypłacalności, zaś plan przedstawiony przez Skarżącą nie był wystarczający dla bułgarskiego organu regulacyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez ten organ decyzji odbierającej Skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej. W ocenie Skarżącej fakt wydania przez bułgarski organ tego rodzaju decyzji w oparciu o opisane wcześniej przesłanki świadczy o tym, że sytuacja Skarżącej była zła przez długi czas, w tym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie do zaakceptowania pozostają więc twierdzenia organu z których wynika, jakoby nałożona zaskarżoną decyzja "rekordowa" kara miała nie powodować "dla Spółki trudności, które mogłyby zaważyć na jej działalności bądź spowodować inne trudności w działalności.". Skarżąca końcowo podniosła, że organ rozstrzygając w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej odstąpił od dotychczasowej utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w sposób, który nie znajdował jakiegokolwiek uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy, naruszając zasadę ogólną postępowania wyrażoną w art. 8 § 2 k.p.a. Skarżąca zaakcentowała, że nawet gdyby przyjąć, na podstawie średniej arytmetycznej (600 000/14), że za naruszenie przepisów art. 6, 7, 9 i 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej organ – w każdym z postępowań pierwotnych nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 43 000 zł, to tak kara byłaby wyższa niż jakakolwiek inna kara nałożona w ostatnim czasie na pozostałe podmioty rynku finansowego. Skarżąca zauważyła, że z rejestru kar prowadzonego zgodnie z powołaną ustawą wynika, że kara finansowa nałożona na [...] S.A. [...] października 2024 r. za naruszenie przepisów art. 6, 7, 9 i 10 ustawy wynosiła jedynie 10 000 zł. Skarżąca podkreśliła, że z tego samego rejestru kar prowadzonego przez organ, według stanu na 21 kwietnia 2026 r., wynika, że podmioty rynku finansowego zostały ukarane przez organ karami pieniężnymi w łącznej wysokości 2 529 950 zł, przy czym, do tej ogólnej kwoty wlicza się także kara w wysokości 600 000 zł, nałożona zaskarżoną decyzją na Skarżącą, stanowiąc aż 23% ogólnej kwoty wszystkich administracyjnych kar pieniężnych. Skarżąca skonkludowała, że została obciążona niemal jedną czwartą łącznej kwoty wszystkich kar nałożonych przez organ na wszystkie podmioty rynku finansowego, co samo w sobie stanowi okoliczność prima facie świadczącą o nieproporcjonalności i arbitralności rozstrzygnięcia. Zdaniem Skarżącej, trudno przyjąć, że za tak drastycznym zawyżeniem kary miał przemawiać fakt, że odpowiedzi kierowane do klientów miały "charakter szablonowy", nie zaś indywidualny, czy też, że popełnione przez Spółkę naruszenia obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej miały wpływ "na interes klientów i konieczność zapewnienia realnej ochrony prawnej odbiorcom usług finansowych.". Zdaniem Skarżącej, żaden z przywołanych przepisów nie zakazuje podmiotom rynku finansowego ustandaryzowania odpowiedzi kierowanych do klientów przy rozpatrywaniu reklamacji, a jedynie wskazuje na konieczność przesłania takiej odpowiedzi, zawierającej określone elementy, we właściwym terminie; a fakt ustandaryzowania tego rodzaju korespondencji przez podmioty rynku finansowego jest powszechnie stosowaną praktyką, mającą uprościć oraz usprawnić proces rozpatrywania reklamacji i w tym zakresie działania Skarżącej nie wykraczały poza jej ramy. Skarżąca podniosła, odnośnie wpływu naruszeń art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 powołanej ustawy, że ten dostrzegł już sam ustawodawca, wskazując, że za naruszenie wynikających z nich obowiązków organ może nałożyć karę administracyjną. Tym samym również ta okoliczność nie może wpływać na tak rażące zawyżenie kary. Zdaniem Skarżącej, na powyższe wnioski nie mają wpływu również twierdzenia organ odnoszące się do domniemanej "systemowości" naruszeń popełnionych przez Skarżącą., skoro w praktyce organu zdarzały się sytuacje, w których nakładał on wielokrotnie pojedyncze kary pieniężne w trybie przepisu art. 32 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej na ten sam podmiot rynku finansowego i kary te – nawet zsumowane – były o wiele niższe niż kara nałożona na Skarżącą na podstawie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała przykład najczęściej karanego podmiotu rynku finansowego – tj. [...] S.A. – który do tej pory został ukarany przez organ aż 61 razy na łączna kwotę 561 500 zł, co daje zaledwie 93,6% jednorazowej kary nałożonej na Skarżącą. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. strony podtrzymały prezentowane w pismach stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób uzasadniający jej uchylenie. Podkreślenia wymaga, że jeśli chodzi o decyzję, której przedmiotem jest nałożenie kary administracyjnej nie mogą zachodzić wątpliwości co do ustaleń faktycznych, które determinowały nałożenie kary. Przypisane stronie postępowania delikty muszą pozwalać na ich weryfikację, czy faktycznie wystąpiły i jaki miały przebieg. Gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie kary, nie można zdać się na uproszczenia, czy uogólnienia co do przebiegu zdarzeń stanowiących podstawę nałożenia kary, zaś wystąpienie zdarzeń skutkujących nałożeniem kary musi być wykazane w sposób pozwalający je zweryfikować. Dotyczy to odpowiednio jednoznacznego samego opisu w decyzji czynów, które stanowiły podstawę nałożenia kary jak i udokumentowania w aktach postępowania ich wystąpienia. Przypomnienia zarazem wymaga, że prowadzone przez organ akta postępowania administracyjnego stanowią podstawę dokonywanych ustaleń faktycznych, przy czym w myśl z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok, po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji z [...] września 2025 r. organ w sposób zagregowany na jej str. 6-8 stwierdził wystąpienie przypisanych Skarżącej naruszeń ustawy przy rozpatrywaniu czternastu reklamacji, stwierdzając ogólnie, że pismem z 20 maja 2025 r. wszczął z urzędu czternaście postępowań administracyjnych o wyszczególnionych następnie sygnaturach w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z podejrzeniem naruszenia przez Spółkę obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, konstatując następnie, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż Spółka wielokrotnie nie dochowała terminu wyznaczonego dyspozycją art. 6 jak również nie zastosowała art. 7 powołanej ustawy poprzez brak poinformowania klienta o wydłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na reklamację. Spółka nie przekazała Stronie informacji, o których mowa w art. 7 ustawy, tj. nie wskazała przyczyny opóźnienia, okoliczności niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy oraz nie wskazała terminu rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji. Organ podobnie, w sposób ogólny stwierdził, że nadto Spółka wielokrotnie naruszyła również obowiązek wynikający w art. 9 pkt 1,2 oraz 3 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej w ten sposób, że nie zawarła elementów wymaganych przez ten przepis w udzielanej odpowiedzi. Lektura zaskarżonej decyzji nie wskazuje, by organ dokonywał ponownych, własnych ustaleń faktycznych odnośnie czternastu zidentyfikowanych przypadków nieprawidłowego rozpatrywania reklamacji (te zaś opisane zostały w decyzji z [...] lipca 2025 r. na jej str. 4-29) prowadzących do stwierdzenia naruszeń powołanej ustawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ponad te generalnie sformułowane oceny, nie zawiera zaprezentowanej ponownej, szczegółowej analizy czternastu sytuacji, na płaszczyźnie których organ stwierdził naruszenia przepisów ustawy. Tym samym organ w decyzji z [...] września 2025 r. zaakceptował ustalenia faktyczne oraz ich opis dokonany na stronach 4-29 decyzji z [...] lipca 2025 r. Tymczasem, w decyzji z [...] lipca 2025 r. występują więcej niż nieścisłości odnośnie opisu niektórych zdarzeń, stanowiących podstawę nałożenia na Skarżącą kary administracyjnej. I tak w odniesieniu do opisanego w pkt 8 decyzji sposobu rozpatrzenia reklamacji złożonej przez G. S. organ podał (str. 17-18 decyzji z [...] lipca 2025 r.), że ustalone zostało, że "Spółka naruszyła art. 6 oraz art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym poprzez uchybienie terminowi na udzielenie odpowiedzi na reklamację z dnia 30 kwietnia 2024 r., w sprawie szkody nr [...] (co zostało ujawnione w tzw. postępowaniu interwencyjnym o sygn. [...]). Na reklamację z dnia 30 kwietnia 2024 r. Spółka udzieliła odpowiedzi pismem dopiero pismem z dnia 24 września 2024 r., a więc z niemal czteromiesięcznym opóźnieniem, co stanowiło naruszenie art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym". W elektronicznie prowadzonych aktach (EZD) znajduje się wyjaśnienie Skarżącej kierowane do organu w postępowaniu interwencyjnym nr [...], w którym Skarżąca przyznaje datę 24 września 2024 r. jako dzień rozpatrzenia reklamacji wskazując "Odpowiedź na reklamację podtrzymującą dotychczasowe stanowisko w sprawie została wysłana do osoby występującej z roszczeniem w dniu 24.09.2024 r. niezwłocznie po ponownej analizie całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji" (elektroniczne akta w EZD – tom I, k. 2263). Natomiast odnośnie samej reklamacji, w aktach elektronicznych znajduje się wydruk maila ze wskazaniem oznaczenia sprawy [...], jaki wysłał G. S. ze wskazaniem daty opisanej następująco: "Tue, 30 Jul 2024 18:03:04" w którym autor wskazuje, że przesyła odwołanie od decyzji w postaci papierowego skanu, licząc, że w przypadku odpowiedzi na reklamację jej adresat (Skarżąca) nie będzie przekraczać ustawowych terminów, jak miało to miejsce podczas wydawania decyzji (akta w postaci elektronicznej – tom IV k. 89). W piśmie organu, stanowiącym odniesienie się do wyjaśnień Skarżącej w postępowaniu interwencyjnym ([...]) organ uznaje zaś za ustaloną datę reklamacji pana G. S. dzień 30 lipca 2024 r. wskazując, że "Rzecznik Finansowy pragnie również wyrazić swoje zastrzeżenia dotyczące etapu postępowania reklamacyjnego, a konkretnie kwestii dotrzymania przez Zakład Ubezpieczeń ustawowego terminu udzielenia odpowiedzi na reklamację. W piśmie z dnia 02.10.2024 r. informują Państwo, że odpowiedź na reklamację Pana G. S. została wysłana w dniu 24.09.2024 r. Z posiadanej przez Rzecznika Finansowego dokumentacji wynika, że Skarżący złożył reklamację do Zakładu Ubezpieczeń w dniu 30.07.2024. r. W związku z tym, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 05.08.2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1809 z późn. zm), zwanej dalej ustawą o Rzeczniku Finansowym, odpowiedź na reklamacje powinna być udzielona nie później niż w dniu 29.08.2024 r. Ponadto Rzecznik Finansowy pragnie stwierdzić, że wśród przekazanej przez Państwa dokumentacji nie ma wspomnianej odpowiedzi na reklamację, natomiast znajduje się korespondencja mailowa skierowana do Skarżącego, z której treści wynika, że stanowi ona odpowiedź na reklamację, ale korespondencja ta nosi datę 02.10.2024 r. Tym samym Rzecznik Finansowy powziął uzasadnione wątpliwości, kiedy faktycznie została wysłana odpowiedź na reklamację Skarżącego. Niemniej jednak, niezależnie, czy nastąpiło to w dniu 24.09.2024 r. czy też w dniu 02.10.2024 r., w obu przypadkach doszło do naruszenia przez Zakład Ubezpieczeń art. 6 ustawy o Rzeczniku Finansowym." (akta elektroniczne w EZD – tom I, k. 2333-2336; podkreślenia własne). Jak przy tym wskazał organ w decyzji z [...] lipca 2025 r. (jej str. 3), "materiał dowodowy w przedmiotowym postępowaniu, zgromadzony pierwotnie w postępowaniach interwencyjnych prowadzonych w Biurze Rzecznika Finansowego pod sygnaturami (...) [...] (nr szkody [...]) stanowił materiał dowodowy w niniejszym postępowaniu pozwolił na ustalenia faktyczne i prawne". Na podstawie opisu naruszenia przypisanego Skarżącej odnośnie odpowiedzi na reklamację G. S., przedstawionego na str. 17 decyzji z [...] lipca 2025 r., co do którego organ uznał za ustalone niemal czteromiesięczne opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi, zawarte w decyzji twierdzenia organu, skonfrontowane z materiałem dowodowym mającym potwierdzać to ustalenie nie pozwalają na ich pozytywną weryfikację. Powyższe ustalenia odnośnie dnia reklamacji oraz udzielenia na nią odpowiedzi mają przy tym zasadnicze znaczenie, bowiem na ich podstawie organ formułuje względem Skarżącej naruszenia ustawy, przypisując jej określony czas uchybienia terminowi w rozpatrzeniu reklamacji, a w konsekwencji – wymierzając karę administracyjną w nałożonej wysokości. Odnośnie zaś opisanego w pkt 10 decyzji z [...] lipca 2025 r. (jej str. 21), w sprawie o sygn. [...], przypisanego Skarżącej naruszenia polegającego na pozostawiającym niedosyt uzasadnieniu odpowiedzi z 3 stycznia 2024 r. oraz 4 grudnia 2023 r. – jak wynika z pism w sprawie [...] – odnoszącej się do szkody nr [...] poniesionej przez T. G., z uzasadnienia decyzji wynika, że organ oparł się na odpowiedzi Skarżącej z 3 grudnia 2023 r., której brak jest w elektronicznych aktach sprawy, przy czym wcześniej mowa jest o odpowiedzi z 4 grudnia 2023 r., potem zaś (we wskazaniu dowodu, na którym organ oparł ustalenie), że nosiła ona datę 3 grudnia 2023 r. Co więcej organ jako dowód przywołuje odpowiedź Spółki z 3 grudnia 2023 r. w sprawie szkody nr [...], podczas gdy sprawa o sygnaturze [...] dotyczy szkody o nr [...] (przywołanej zaś szkody nr [...] dotyczy sprawa o sygn. [...], odnosząca się do szkody J. R., opisana w pkt 9 decyzji). Już samo uzasadnienie zaskarżonej decyzji wykazuje niespójności w zakresie daty załatwienia reklamacji w sprawie szkody nr [...]. W aktach sprawy znajduje się zaś datowana na [...] grudnia 2023 r. decyzja Skarżącej o wypłacie na rzecz poszkodowanego kwoty 1 641,45 zł (tom I, k. 2580 akt elektronicznych) oraz pochodzący z tej samej daty mail T. G., w którym wskazuje on, że zaproponowany kosztorys jest nie do zaakceptowania, nie dając możliwości naprawy za proponowaną kwotę, wraz z wyrażonym w końcowej części oczekiwaniem odpowiedzi w ciągu 7 dni z nowym kosztorysem uwzględniającym faktyczny koszt naprawy i części (tom I, k. 2584 akt elektronicznych). Akta zawierają również (tom I, k. 2538 akt elektronicznych) pismo T. G., w którym na wstępie wskazuje on, że w dniu 1 lutego 2024 r. złożył reklamację dotyczącą otrzymanego kosztorysu a odpowiedź otrzymał 6 marca 2024 r. Następnie, w zakresie opisanego w pkt 6 decyzji z [...] lipca 2025 r. (str. 13-14) sposobu załatwienia przez Skarżącą szkody nr [...] zgłoszonej przez K. M., co do którego organ stwierdził udzielenie odpowiedzi na reklamację z 26 maja 2024 r. z ponad dwutygodniowym opóźnieniem, tj. pismem z 11 lipca 2024 r., w elektronicznych aktach sprawy, poza obszerną korespondencją prowadzoną z poszkodowanym widnieje mail z datą 23 lipca 2024 r. (na mailu widnieje data "23 jul 2024" – tom IV, k. 133 akt elektronicznych), zawierający odpowiedź Skarżącej na reklamację od decyzji w sprawie odmowy wypłaty odszkodowania oraz datowana na 17 czerwca 2024 r. reklamacja K. M.. Mając na uwadze opisane wyżej niespójności w zakresie opisu przypisanych Skarżącej naruszeń ustawy, skoro na podstawie akt sprawy nie sposób ustalić kluczowych dla rozstrzygnięcia dowodów wskazujących na daty reklamacji i odpowiedzi odnośnie wszystkich przypisanych Skarżącej nieprawidłowości w ich załatwieniu, zaś nieścisłości i błędy zauważalne są już w samym opisie sytuacji, skutkujących przypisaniem naruszenia, to nie sposób uznać, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ potwierdza fakt przypisanych Skarżącej naruszeń, skutkujących nałożoną sankcją. Kwestia ta wymaga, w ocenie Sądu, dokładnego wyjaśnienia i precyzyjnego ustalenia, gdyż aktualnie analiza akt sprawy nie pozwala na ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jeśli strona ma zostać obciążona określoną sankcją, to z akt administracyjnych winno wynikać, że określone, stanowiące podstawę tej sankcji zdarzenia wystąpiły i miały określony przebieg. Sąd zauważa, że nie powinno dochodzić do sytuacji, gdy organ administracji publicznej rozstrzyga o nałożeniu na stronę sankcji w oparciu o materiał dowodowy, który nie potwierdza jednoznacznie okoliczności faktycznych sankcjonowanego zdarzenia. W każdym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności prowadzonym w sprawie nałożenia sankcji, organ winien bowiem wnioskować, co do faktów mających znaczenie prawne, w oparciu o istniejące dokumenty a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić swoje stanowisko zajęte w tym zakresie. W takim przypadku dopiero staje się możliwa ocena przez Sąd ustaleń organu co do faktów skutkujących odpowiedzialnością administracyjną strony. Bez podjęcia powyższych, wymaganych czynności wyjaśniających, wnioskowanie o istnieniu podstaw faktycznych do nałożenia na Skarżącą sankcji w postaci kary administracyjnej w wysokości 600 000 zł za czternaście przypisanych jej naruszeń ustawy należy uznać za nieuzasadnione. Na uwagę zasługuje przy tym, że Skarżąca w skardze także dostrzegła i wyeksponowała występujące w niej omyłki co do podania prawidłowych sygnatur czy dat odpowiednich reklamacji i odpowiedzi na nie; wskazała także – zasadnie, choć bez wpływu na wynik postępowania – niekonsekwencję organu w zakresie zawartości dokumentacji postępowania, obejmującej jedynie dwa spośród czternastu zawiadomień o wszczęciu postępowania (argumentacja ze str. 13 oraz przypis na str. 6 pisma Skarżącej z 29 lipca 2026 r., wskazująca, że w aktach sprawy udostępnionych Skarżącej znajdują się jedynie zawiadomienia w dwóch z czternastu postępowań pierwotnych, tj. zawiadomienie w sprawie znak: [...] i zawiadomienie z 20 maja 2025 r. w sprawie znak: [...]). Skarżąca zwróciła też uwagę, że organ – w różnych fragmentach uzasadnienia decyzji z [...] lipca 2025 r. – przywołuje dowody, które mają wspierać podnoszoną przez niego argumentację, odnosząc je do postępowań pierwotnych, których dowody te jednak nie dotyczą – tytułem przykładu wskazując, że organ na s. 32 decyzji z [...] lipca 2025 r. – odnosząc się do sprawy [...] – podnosi, że Skarżąca odpowiedziała na reklamację klienta w dniu 6 marca 2024 r., gdy tymczasem z akt szkody wynika, że Skarżąca złożyła w tej sprawie odpowiedź na reklamację klienta w dniu 14 marca 2024 r., przy czym w aktach sprawy znajduje się odpowiedź na reklamację z 6 marca 2024 r. – jednak dotyczy ona sprawy prowadzonej w ramach postępowania pierwotnego za sygnaturą [...]. Załączenie do dokumentacji postępowania jedynie dwóch spośród czternastu zawiadomień o wszczęciu postepowania, w ocenie Sądu, pozostaje bez wpływu na wynik postępowania, skoro finalnie organ wydał postanowienie o połączeniu tych postępowań w jedno i pod jedną sygnaturą prowadził dalej postępowanie, bowiem istotne jest, by w sposób kompletny i konsekwentny skompletował materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania decyzji. Powyższe jednak, podobnie jak wyspecyfikowane przez Skarżącą nieścisłości i omyłki pisarskie potwierdza wniosek o chaotycznym skompletowaniu dokumentacji postępowania, w której przykładowo zamieszczono jedynie część zawiadomień o wszczęciu postępowań, zawarł niektóre tylko wnioski poszkodowanych o podjęcie interwencji przez Rzecznika Finansowego czy niepełną korespondencję prowadzoną między Skarżącą a osobami składającymi reklamacje. Sąd podkreśla, że wszechstronna ocena całokształtu materiału dowodowego, o której mowa w art. 80 k.p.a. wymaga, aby organ administracji publicznej dokonał oceny mocy i wiarygodności dowodu w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym sprawy. Za dowolne należy bowiem traktować ustalenia faktyczne nie potwierdzone w żaden sposób kluczowymi dokumentami potwierdzającymi zdarzenia, skutkujące nałożeniem sankcji. Zarzut dowolności wykluczają bowiem dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.). W takim dopiero stanie rzeczy są spełnione warunki niezbędne do wydania decyzji o niewadliwym rozstrzygnięciu. Sąd zaznacza, że proceduralnym warunkiem prawidłowości oceny wyników postępowania dowodowego jest bowiem zgromadzenie i przeprowadzenie dowodów zgodnie z przepisami k.p.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym sprawia, że ocena wyników postępowania dowodowego będzie wadliwa z tego powodu, że jest oparta na materiale dowodowym niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1258/19). Powyższe, zasadnicze mankamenty postępowania determinowały uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić stanowisko Sądu i w sposób jednoznaczny, przy uwzględnieniu należycie uzupełnionego materiału dowodowego (dowody te oczywiście powinny zostać załączone do akt administracyjnych sprawy w sposób uporządkowany, z zachowaniem chronologii i systematyki) ustalić fakt naruszeń, skutkujących nałożeniem sankcji, tak aby możliwe było zweryfikowanie daty danej reklamacji oraz odpowiedzi na nią, a w konsekwencji zbadanie ewentualnego opóźnienia w rozpatrzeniu reklamacji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien zatem podjąć starania, by dokonywane stwierdzenia znajdowały podstawę w zgromadzonym, kompletnym materiale dowodowym, obejmującym w szczególności podstawę dokonanych ustaleń na okoliczność nieprawidłowego rozstrzygnięcia reklamacji, jaka miała zostać złożona przez G.S. (sprawa szkody nr [...]), o której wspomina decyzji z [...] lipca 2025 r. na jej str. 17-19, a także dat reklamacji i odpowiedzi na nie w zakresie szkód zgłoszonych przez T. G. (szkoda nr [...]) oraz K. M. (poszkodowana M.S., szkoda nr [...]). Następnie, z odwołaniem do zebranego w sprawie materiału dowodowego organ powinien, na warunkach zakreślonych postanowieniem art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji podstawę faktyczną wydawanego rozstrzygnięcia. Nie znalazł natomiast potwierdzenia stawiany w skardze zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłową ocenę kwestii wadliwego doręczenia decyzji z [...] lipca 2025 r., co skutkuje, zdaniem Skarżącej, uznaniem, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych. Podkreślenia wymaga bowiem, że Skarżąca w dniu 5 maja 2025 r. udzieliła pełnomocnictwa do stałego reprezentowania we wszystkich sprawach związanymi z działalnością Skarżącej przed sądami powszechnymi i administracyjnymi, organami egzekucyjnymi, organami ścigania oraz organami administracji publicznej; pełnomocnictwo zostało udzielone na czas nieokreślony. Zakres tego pełnomocnictwa został opisany następująco: "we wszystkich sprawach związanymi z działalnością [...], przed sądami powszechnymi i administracyjnymi, organami egzekucyjnymi, organami ścigania oraz organami administracji publicznej.". "do zawarcia ugody sądowej/pozasądowej oraz do udzielania pełnomocnictw substytucyjnych." (akta post adm. prowadzone w postaci elektronicznej – EZD, tom I k. 323). Decyzję z [...] lipca 2025 r. nr [...] organ doręczył tak ustanowionemu pełnomocnikowi na adres jego działalności nie zaś przedstawiciela, za pośrednictwem którego Skarżąca realizuje działalność, przy czym decyzja została odebrana zaś Skarżąca, reprezentowana przez wspomnianego pełnomocnika złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Lektura akt postępowania wskazuje, że po otrzymaniu od Skarżącej pisma z 6 sierpnia 2025 r. (k. akta post adm. prowadzone w postaci elektronicznej – EZD, tom I k. 246), zawierającego postulat przesyłania korespondencji kierowanej do pełnomocnika na adres przedstawiciela spółki w Polsce, dalsza korespondencja w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym decyzja z [...] września 2025 r. nr [...] były kierowane do pełnomocnika i przesyłane na adres wskazany przez Skarżącą. Na uwagę zasługuje, że zarzut w analogicznym brzmieniu Skarżąca postawiła już w we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś organ szczegółowo się do niego odniósł w zaskarżonej decyzji z [...] września 2025 r. na jej str. 11-14, trafnie zwracając uwagę, że doręczenie decyzji na adres wskazany w CEIDG (będący jednocześnie adresem domowym pełnomocnika) w żaden sposób nie wpłynęło na prawidłowość postępowania i nie rodzi jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla strony. Podkreślenia wymaga, że, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej w postępowaniu administracyjnym, to pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie, w takim bowiem przypadku doręczenie pisma przedstawicielowi lub stronie jest zbędne, przy czym zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, w tym również orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Organ nie miał zatem podstaw, by – mimo ustanowienia pełnomocnika – kierować korespondencję, w tym decyzję bezpośrednio na adres Skarżącej (jej przedstawiciela, za pośrednictwem którego prowadzi działalność). Nie zasługiwał także na akceptację stawiany w skardze zarzut braku statusu [...] jako podmiotu rynku finansowego w rozumieniu ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, co ma wynikać z wydania w dniu [...] kwietnia 2025 r. przez Komisją Nadzoru Finansowego decyzji zakazującej Skarżącej wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej wyłącznie w grupie 10-tej ubezpieczeń innych niż na życie w zakresie zawierania umów ubezpieczenia tj. zakaz zawierania umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ("OC ppm") z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt f powołanej ustawy podmiotem rynku finansowego jest krajowy zakład ubezpieczeń, zagraniczny zakład ubezpieczeń, główny oddział i oddział w rozumieniu ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przy czym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 55 j ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej zagranicznym zakładem ubezpieczeń jest przedsiębiorca zagraniczny w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonującego działalność ubezpieczeniową, która w art. 4 ust. 1 wskazuje, że osoby zagraniczne z państw członkowskich mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Skarżąca prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w oparciu o powyższe regulacje w ramach swobody świadczenia usług, przy czym decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z [...] kwietnia 2025 r. nie pozbawiła Skarżącej atrybutu podmiotu działającego na rynku finansowym, lecz zakazano Skarżącej wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej wyłącznie w określonym zakresie działalności ubezpieczeniowej, tj. w grupie 10-tej ubezpieczeń innych niż na życie w zakresie zawierania umów ubezpieczenia tj. zakaz zawierania umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ("OC ppm") z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika. Podkreślenia zatem wymaga, że Skarżąca jest nadal zobowiązana do realizowania zobowiązań i obowiązków wynikających z zawartych umów ubezpieczenia, w tym do prowadzenia likwidacji szkód i wypłaty odszkodowań, a umowy ubezpieczenia OC ppm wznowione do 17 kwietnia 2025 r. pozostają ważne. Za trafną należy przy tym uznać argumentację organu, zgodnie z którą za uznaniem, że Skarżąca jest nadal podmiotem rynku finansowego przemawia również fakt, że naruszenia, które były przedmiotem zaskarżonej decyzji miały miejsce przed wydaniem decyzji Komisji Nadzoru Finansowego; w tym samym czasie toczyły się postępowania interwencyjne, w których organ występował w związku z brakiem udzielania terminowej odpowiedzi na reklamacje klientów Skarżącej; ponadto w związku z tym, że Skarżąca nadal realizuje zobowiązania wynikającego z zawartych umów ubezpieczenia, w tym zakresie ma obowiązek stosowania przepisów prawa to regulujących w szczególności ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej, co oznacza, że nie uległa ona wyłączeniu spod kontroli organu, a dalsze jej naruszenia w zakresie np. nieterminowego udzielania odpowiedzi na reklamacje mogą zostać poddane kolejnemu usankcjonowaniu przez organ. Tym samym, w ocenie Sądu nie znalazł potwierdzenia zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt f ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia w wyniku wydania zaskarżonej decyzji zasady niedopuszczalnego dwukrotnego ukarania za ten sam czyn w związku z uprzednim nałożeniem decyzją z [...] kwietnia 2025 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego zakazu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej w grupie 10 ubezpieczeń innych niż na życie przez Skarżącą – w zakresie zawierania umów ubezpieczenia zaś jako uzasadnienie ww. decyzji wskazano naruszenie przez Skarżącą m.in. art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poprzez brak wypłaty odszkodowania w terminach zakreślonych w ust. 1 i ust. 2. Skarżąca prezentuje zapatrywanie, że ilekroć czyny – przypisane w zakończonym postępowaniu KNF i objęte postępowaniem wszczętym później przez Rzecznika Finansowego – dotyczą tej samej osoby/podmiotu i tego samego zdarzenia faktycznego, to choćby różniły się opisem i kwalifikacją prawną, dla oceny, czy nie doszło do naruszenia zakazu ne bis in idem, konieczne jest dokonanie analizy przypisanych zachowań z punktu widzenia kryteriów tożsamości czynów, uwzględniającej konkretne okoliczności, ustalone w obu postępowaniach. W opinii Skarżącej, po przeprowadzeniu ww. analizy nalży dojść do wniosku, że nakładanie na nią za to samo naruszenie dalszych pieniężnych kar administracyjnych w obliczu wcześniejszego nałożenia kary najdalej idącej (zakazu dalszej sprzedaży polis) stanowi naruszenie reguły ne bis in idem. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Skarżącej należy uznać za nietrafne. Wbrew zapatrywaniu Skarżącej, obie ustawy: ustawa o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej oraz ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, na podstawie której Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] kwietnia 2025 r. zakazała wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej przez Spółkę w zakresie zawierania umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przewidują odrębne podstawy odpowiedzialności, każda z nich posiada inny przedmiot ochrony, inne są też podstawy odpowiedzialności na gruncie każdej z nich. Sąd nie podzielił również szeroko prezentowanej w piśmie z 29 lipca 2026 r., uzupełniającym skargę argumentacji strony skarżącej odnośnie niedopuszczalności połączenia czternastu postępowań prowadzonych najpierw odrębnie, pod osobnymi sygnaturami w jedno postępowanie, w którym organ wymierzył karę administracyjną za wszystkie ujawnione w tych postępowaniach naruszenia. W ocenie Sądu przepis art. 32 ust. 1 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej daje podstawę do wymierzenia przez organ kary administracyjnej za więcej niż jedno naruszenie wskazanych w nim przepisów. Stroną postępowania na podstawie tego przepisu jest podmiot rynku finansowego, który narusza obowiązki wynikające ze wskazanych w nim przepisów. Nie stanowią strony postępowania prowadzonego na podstawie tego przepisu osoby inicjujące postępowania złożonymi przez siebie wnioskami (osoby zwracające się do Rzecznika Finansowego o interwencje). Przepis nie wprowadza ograniczenia w zakresie dopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej tylko w odniesieniu do jednego naruszenia, a przeciwnie – mówi o naruszeniu obowiązków kwalifikowanych w kilku przepisach (art. 4, art. 6-10, art. 30 i art. 31) pozwalając na wymierzenie kary w jednym postępowaniu za różne wymienione w nim naruszenia. Wbrew zapatrywaniu strony skarżącej, w świetle art. art. 32 ust. 1 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej nie jest wymagane w takiej sytuacji wydanie odrębnego rozstrzygnięcia, z osobna nakładającego karę odnośnie każdego zidentyfikowanego przypadku naruszenia ustawy i odrębnego uzasadnienia każdego z nich. Ponadto zastrzeżenia prezentowane w piśmie z 29 lipca 2026 r. odnośnie zebrania w jednostkowych czternastu postępowaniach, na etapie gdy były one prowadzone każde odrębnie pełnego materiału dowodowego, co zdaniem Skarżącej stało na przeszkodzie połączeniu tych spraw w jedno postępowanie, nie uwzględniają, że dowodem w postępowaniu administracyjnym może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W postępowaniu tym mogą zostać włączone materiały z innych postępowań. Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ w decyzji z [...] września 2025 r. na jej str. 3 podkreślił, że jego wcześniejsza decyzja z [...] września 2025 r. została wydana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego obejmującego dokumenty dołączone do akt sprawy, zgromadzone pierwotnie w postępowaniach interwencyjnych prowadzonych w Biurze Rzecznika Finansowego pod wskazanymi czternastu sygnaturami, które pozwoliły na ustalenia faktyczne i prawne. Oznacza to, że organ uznał za materiał dowodowy w postępowaniu rezultaty postępowań prowadzonych uprzednio pod czternastoma sygnaturami odrębnie – do czego – w myśl art. 75 § 1 k.p.a. był uprawniony. Ponadto, stanowisko o dopuszczalności połączenia odrębnie prowadzonych postępowań w celu nałożenia kary administracyjnej w jedno znajduje akceptację w orzecznictwie wypracowanym na gruncie zbliżonych konstrukcyjnie przepisów ustawy z dnia 22 maja 2019 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. I tak w wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2024 r. w spr. o sygn. akt II GSK 430/21 Sąd ten podkreślił, że "W korespondencji do poglądu prawnego wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3767/17 (por. również: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1098/18; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 337/19; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 442/20) trzeba stwierdzić, że kilkadziesiąt (tak jak w rozpatrywanej sprawie) rozpoznawanych łącznie przypadków opóźnień w przyznaniu i wypłacie odszkodowania oraz niepoinformowaniu w ustawowym terminie osoby występującej z roszczeniem, że odszkodowanie jej nie przysługuje, mogło stanowić podstawę uzasadniającą prowadzenie jednego postępowania administracyjnego i rekonstruowanie w jego ramach znamion jednego deliktu administracyjnego, o którym mowa art. 14 ust. 3a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w związku z art. 362 ust. 1 pkt 2 i art. 481 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, o czym przekonuje rezultat wykładni językowej i systemowej art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej." (pogląd ten podzielony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2023 r. w spr. o sygn. akt II GSK 442/20 a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2024 r. w spr. o sygn. akt V SA/Wa 1970/24). Odnośnie zaś zarzutów braku wezwania przez organ do przedłożenia przez Skarżącą tłumaczenia na język polski sprawozdania finansowego Skarżącej za 2024 r., jakie zostało złożone przez Skarżącą w języku bułgarskim wraz z tłumaczeniem na język angielski, na podstawie którego organ dokonał oceny kondycji finansowej Skarżącej oraz wysokości kary, podkreślenia wymaga, po pierwsze to Skarżąca przedłożyła wspomniany dokument w tłumaczeniu jedynie na język angielski. Po drugie zaś, kwestie zakresu i kształtu sprawozdawczości finansowej podlegają standaryzacji i ujednoliceniu według jednolitych zasad, zaś do najważniejszych aktów prawnych regulujących te kwestie należą: Dyrektywa 2013/34/UE w sprawie sprawozdawczości finansowej, która określa ona jednolite zasady dotyczące sporządzania, badania i ogłaszania rocznych oraz skonsolidowanych sprawozdań finansowych dla różnych typów przedsiębiorstw działających w UE oraz Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (MSSF/MSR), które nakładają wymóg sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z MSSF przez spółki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE. Oznacza to, że dokumentacja finansowa w państwach członkowskich UE opracowywana jest według jednolitej, bardzo szczegółowo opisanej metodologii, zaś sprawozdania finansowe podlegają sporządzeniu według ustandaryzowanego wzorca. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić stanowisko Sądu i w sposób jednoznaczny, przy uwzględnieniu należycie uzupełnionego materiału dowodowego (dowody te oczywiście powinny zostać załączone do akt administracyjnych sprawy) ustalić fakt naruszeń, skutkujących nałożeniem kary administracyjnej, w tym prawidłowo opisać przypadki nieprawidłowego i nieterminowego rozpatrzenia reklamacji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien zatem podjąć starania, by dokonywane stwierdzenia znajdowały podstawę w zgromadzonym, kompletnym materiale dowodowym, obejmującym w szczególności podstawę dokonanych ustaleń na okoliczność dokładnych dat złożenia reklamacji i jej rozpatrzenia – co do szkody opisanej w pkt 8 decyzji z [...] lipca 2025 r. (str. 17-19), tj. szkody G. S. nr [...] a także w pkt 10 (szkoda T. G. nr [...] oraz) pkt 6 (szkoda zgłoszona przez K. M. nr [...], poszkodowana M.S.). Następnie, z odwołaniem do zebranego w sprawie materiału dowodowego organ powinien, na warunkach zakreślonych postanowieniem art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji podstawę faktyczną wydawanego rozstrzygnięcia. W odniesieniu do dalej idących zarzutów formułowanych względem zaskarżonej decyzji, wobec stwierdzonego charakteru naruszeń proceduralnych w zakresie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, zarzuty te należy, w ocenie Sądu, uznać aktualnie za przedwczesne. W szczególności Sąd nie rozpatrywał szeroko prezentowanej w skardze oraz piśmie z 29 lipca 2026 r. argumentacji odnośnie wysokości kary, uznając, że wysokość kary stanowi następstwo ustaleń organu w zakresie przypisanych Skarżącej naruszeń, te zaś nie zostały – z przedstawionych wyżej względów – prawidłowo ustalone i zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Sąd oddalił zawarte w piśmie Skarżącej z 29 lipca 2026 r. wnioski dowodowe o przeprowadzenie przed Sądem dowodów uzupełniających z decyzji bułgarskiej Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2026 r. nr [...] wraz z tłumaczeniem maszynowym oraz komunikatu bułgarskiej Komisji Nadzoru Finansowego z 9 czerwca 2026 r. wraz z tłumaczeniem maszynowym tego komunikatu – na fakt pozostawania przez Skarżącą w długotrwałej, trudnej sytuacji finansowej, która w rezultacie doprowadziła do zastosowania względem jej środków przewidzianych w rozdziale 55. części szóstej bułgarskiego Kodeksu ubezpieczeniowego. Sąd wskazuje w tym zakresie, że w postępowaniu sądowadministracyjnym sąd administracyjny nie gromadzi samodzielnie dowodów. Sąd administracyjny, stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na gruncie przedmiotowej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca. W konsekwencji, wobec stwierdzonych uchybień w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku). Z kolei o kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 209 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwoty odpowiadające udokumentowanym jako poniesione wydatkom, tj. wpis w wysokości 6 000 zł, a także ustalone na podstawie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 poz. 1964 z poźn. zm.). wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata, który reprezentował Skarżącą w wysokości 10 800, zwrot opłaty skarbowej od czterech pełnomocnictw tj. 68 zł – łącznie 16 868 zł.