VI SA/Wa 3436/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu sportowego oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej również: "KGP", "Organ") z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], którą Organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej "u.b.i.a"), po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") od decyzji Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "KSP", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], orzekającej o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego - utrzymał w mocy decyzję KSP (dalej: "zaskarżona decyzja"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] maja 2024 r. KSP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Stronie pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego z uwagi na podejrzenie naruszenia zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni palnej. Z informacji uzyskanej przez organ Policji wynika, iż w trakcie wykonywania przez funkcjonariuszy delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w P. czynności z udziałem Strony nie ujawniono w jego mieszkaniu szafy przystosowanej do przechowywania broni. Z protokołu wynika, że w toku czynności w mieszkaniu Strony zabezpieczono siedem jednostek broni palnej oraz amunicję w łącznej ilości 2488 sztuk. Broń była przechowywana z możliwością dostępu do niej przez osoby trzecie. W mieszkaniu oprócz Strony, w momencie rozpoczęcia czynności przez funkcjonariuszy ABW była obecna żona oraz czwórka dzieci. Jednocześnie Skarżący oświadczył funkcjonariuszom, że mieszkaniu nie ma stosownego urządzenia do przechowywania broni. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego KSP decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wbrew przepisom prawa, gdyż pomimo braku podstaw wskazanych w art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a. cofnięto Stronie pozwolenie na posiadanie broni sportowej do celu sportowego; art. 7 k.p.a. z uwagi na niedopuszczenie dowodu z wydruku harmonogramu godzin otwarcia strzelnicy przy ul. [...] w W.; art. 105 k.p.a. z powodu nieumorzenia postępowania, pomimo jego oczywistej bezprzedmiotowości. Ponadto w odwołaniu zawarto zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 32 § 2 u.b.i.a., co polegać miało na błędnej wykładni, iż przebywanie przez Stronę wraz z bronią i amunicją w domu stanowiło jej przechowywanie. Z uwagi na powyższe pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji cofającą Stronie pozwolenie na broń palną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że ze względu na szczególny rodzaj przedmiotu, jakim jest broń i niebezpieczeństwo związane z dostaniem się jej w niepowołane ręce, przepisy o broni i amunicji, nakładają na posiadacza broni m.in. obowiązek przechowywania i noszenia broni (amunicji) w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Stwierdzenie naruszenia zasad przechowywania broni palnej stanowi wystarczającą podstawę do cofnięcia pozwolenia na jej posiadanie. Art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a. jest przepisem fakultatywnym, co przesądza zastosowany przez ustawodawcę zwrot "organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń". Powyższe oznacza, iż każdorazowo organ Policji winien jest zbadać szczegółowo sprawę i prawidłowo dokonać wyważania interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organ uznał, że przeprowadzona analiza stanu faktycznego sprawy dała prymat interesowi społecznemu, który należy upatrywać w zapewnieniu porządku i bezpieczeństwa publicznego co wymaga, aby broń posiadały osoby dające rękojmię nie tylko właściwego jej używania, ale także właściwego jej przechowywania. KGP podkreślił, za organem I instancji, iż szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2023 r. poz. 364, dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z przepisami powyższego rozporządzenia broń i amunicję przechowuje się w odpowiednio przystosowanym do tego pomieszczeniu, zwanym dalej "magazynem broni" lub w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450, natomiast żaden przepis nie umożliwia przechowywania broni palnej sportowej do celu sportowego, ani też żadnej innej broni palnej, bez żadnych zabezpieczeń. Organ wskazał, że do zastosowania art. 18 ust 5 pkt 4 u.b.i.a. jest konieczne ustalenie, że osoba legitymująca się takim pozwoleniem przechowywała broń w sposób nieprawidłowy. W ocenie Organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż Strona dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni określonych w art. 32 u.b.i.a., tj. nie przechowywała jej w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym. Z protokołu z dnia [...] marca 2024 r. wynika, że broń palna była przechowywana w dwóch pomieszczeniach: w salonie oraz w sypialni, co uniemożliwiał Stronie sprawowanie kontroli nad bronią. Organ podkreślił, że nawet gdyby przyjąć wyjaśnienia zawarte w odwołaniu za odpowiadające prawdzie, to Strona nie mogła znajdować się jednocześnie w dwóch pomieszczeniach. W mieszkaniu w czasie rozpoczęcia czynności przez funkcjonariuszy ABW, w sypialni, znajdował się pistolet [...]leżący na szafce nocnej z podpiętym magazynkiem i leżącym obok drugim magazynkiem o łącznej ilości amunicji w magazynkach 20 szt. a w zabudowanej szafie obok łóżka znajdowały się trzy pistolety, jeden rewolwer i amunicję, przy czym jedna z reklamówek z amunicją znajdowała się pod łóżkiem. W salonie ujawniono obok telewizora - pistolet Walther w tekturowym pudełku oraz w pokrowcu oparty o ścianę karabinek Jaguar i amunicję do broni sportowej, luzem, w torbach reklamowych, torbach papierowych oraz kartonikach. W mieszkaniu, oprócz Strony byłą żona oraz czwórka dzieci. W mieszkaniu nie było specjalnego urządzenia do przechowywania broni. KGP wskazał, że w takiej sytuacji nawet jednorazowe przechowywanie broni w sposób sprzeczny z przepisami art. 32 u.b.i.a. stanowi wystarczająca przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, iż nawet jednorazowe naruszenie zasad przechowywania broni palnej jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń, powołując się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2133/16, w myśl którego "przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienia art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy". Ustosunkowując się do zarzutu pełnomocnika Strony dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z wydruku harmonogramu pracy strzelnicy przy ul. [...] w W., KGP wskazał, że KSP zasadnie oddalił taki wniosek postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r., gdyż przeprowadzenie tego dowodu w żaden sposób nie mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się natomiast do wniosku strony z dnia [...] czerwca 2024 r. o umorzenie postępowania KGP wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W ocenie Organu jednym z warunków umorzenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ I instancji postępowanie wszczął z urzędu w dniu [...] maja 2024 r. Jednocześnie KGP podkreślił, że z uwagi na fakt stwierdzenia naruszenia przez Stronę warunków przechowywania broni nie można zastosować art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje decyzji o umorzeniu postępowania gdy stało się ono, z jakiejkolwiek przyczyny, bezprzedmiotowe w całości albo w części. W niniejszej sprawie istnieje przedmiot postępowania, tj. sprawa administracyjna, która musi zostać załatwiona poprzez wydanie decyzji, a której istotą jest ocena zachowania Strony w kontekście naruszenia przez nią art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 u.b.i.a. KGP nie stwierdził również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania. Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący zaskarżając w całości do WSA w Warszawie decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 u.b.i.a. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym Skarżący przechowywał broń, tym samym był zobowiązany do przestrzegania zasad określonych w powyższych przepisach, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. oraz art 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z nieprzesłuchania Skarżącego oraz Jego żony i dzieci, Organ prowadzący postępowanie z urzędu zobowiązany jest do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tym samym zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, w przedmiotowej sprawie organ nie dochował powyższych obowiązków, gdyż żona i dzieci Skarżącego mają wiedzę co do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Sam skarżący także nie miał możliwości przedstawienia stanu faktycznego, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 k.p.a., polegającego na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego o przeprowadzanie dowodu z wydruku harmonogramu godzin otwarcia strzelnicy znajdującej się przy ul. [...], będącym dowodem mającym znaczenie dla sprawy, gdyż potwierdza prawdziwość stanu faktycznego przedstawianego przez Skarżącego, 4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż całokształt materiału dowodowego wskazuje, iż Skarżący przechowywał broń i amunicję v niezgodnie zobowiązującymi przepisami w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie pozwala na wyciągnięcie takowych wniosków. Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zaskarżonej decyzji zarzucił błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a., poprzez cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie przesłanek, które takiej decyzji nie uzasadniają. Formułując powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W przypadku rozstrzygnięcia przez Sąd, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenia na rozprawie dowodów z następujących dokumentów załączonych do skargi: • wydruku harmonogramu godzin otwarcia strzelnicy znajdującej się przy ul. [...], ze strony internetowej znajdującej się pod adresem: www. [...], na potwierdzenie faktu prawdziwości stanu faktycznego przedstawianego przez Skarżącego, • Kopii Certyfikatu ukończenia przez Skarżącego Kursu: Self Protection Shooting System - na potwierdzenie faktu, iż Skarżący w sposób prawidłowy i bezpieczny korzysta z posiadanej broni, tym samym brak jest podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W obszernym uzasadnieniu rozpiął podniesione zarzuty Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2025 r. Skarżący oraz jego pełnomocnik poparli skargę. Pełnomocnik Organu wniósł o jej oddalenie. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe Strony z dokumentów załączonych do skargi (vide protokół rozprawy k. 34 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i powinna zostać oddalona. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 26 sierpnia 2014 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2023 r. poz. 364), w którym w § 5 określono, że osoby posiadające broń przechowują ją w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN. Sąd stwierdza, że w aktach sprawy (k. 96 – 95 akt administracyjnych) znajduje się protokół oględzin z dnia [...] marca 2024 r., godz. 09:10, w trakcie wykonywania przez funkcjonariuszy delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w P. czynności z udziałem ww. w jego mieszkaniu (w dwóch pomieszczeniach – sypialni i salonie) ujawniono 7 sztuk broni palnej oraz minucji w łącznej ilości 2488 sztuk. W mieszkaniu nie ujawniono natomiast szafy przystosowanej do przechowywania broni. Ustalono, że broń znajdowała się luzem z możliwością dostępu do niej przez osoby trzecie. W mieszkaniu oprócz Strony w momencie rozpoczęcia czynności przez funkcjonariuszy ABW byli obecni: żona oraz czwórka dzieci. Obecny na miejscu przeszukania Skarżący oświadczył, że nie posiada odpowiedniej szafy do przechowywania broni spełniającej normę PN-EN – 14450. W ocenie Sądu, fakt nieprawidłowego przechowywania broni przez stronę postępowania nie budzi żadnych wątpliwości. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń Skarżącego na rozprawie, iż czynności przez funkcjonariuszy ABW zostały podjęte wcześniej niż o godzinie 9 rano, Sąd wskazuje, że z protokołu oględzin z dnia [...] marca 2024 r. wynika, że czynności zostały rozpoczęte o godzinie 9:10 (k. 96 akt administracyjnych). Ponadto Skarżący na rozprawie w dniu 20 stycznia 2025 r. wyjaśnił, że broń, która została ujawniona w dniu [...] marca 2024 r. jego mieszkaniu znajdowała się już tam dzień wcześniej, od około godziny 23:00 (vide: protokół rozprawy). Ponadto, jak wynika z akt sprawy (k. 68 akt administracyjnych), kolejne trzy sztuki broni zostały odebrane Skarżącemu w miejscu przechowywania, tj. przy ul. [...] w W., gdzie posiadał szafę do przechowywania broni (k. 68 akt administracyjnych). Wspomnieć również należy, że w aktach sprawy znajduje się informacja Skarżącego kierowana do KSP z dnia [...] marca 2021 r., iż z uwagi na remont mieszkania, broń jest przechowywana w sejfie "S1" miejscu pracy ul. [...] W. (k. 34 akt administracyjnych) . Nie ma więc żadnych wątpliwości, że Skarżący, wbrew prezentowanemu stanowisku, w dniu [...]marca 2024 r. (uwzględniając wyjaśnienia z rozprawy, że broń w mieszkaniu była od godziny 23 poprzedniego dnia) przechowywał w mieszkaniu broń palną i amunicję nie mając odpowiedniego urządzenia. Ustalenia w tym zakresie są logiczne oraz spójne w oparciu o zgromadzone dowody. W związku z powyższym Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko Organu, że Skarżący naruszył przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia. Co więcej, dokonane w sprawie ustalenia potwierdzają, iż Skarżący naruszył elementarne zasady z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Nie dość, że Skarżący przechowywał broń poza wymaganym urządzeniem stosownej klasy, to broń w Jego mieszkaniu – Glock 43x – miał podpięty magazynek, amunicja była również w magazynku, a ponadto przechowywanie amunicji w różnego rodzaju torbach nie gwarantowało przypadkowego uderzenia w spłonkę, co stanowi jawne naruszenie dotyczące zasad przechowywania broni i amunicji. Zgodnie z przywołanymi przepisami rozporządzenia broń na czas przechowywania ma odłączony magazynek (§ 3 ust. 2). Amunicja do broni palnej jest przechowywana w pudełkach lub pojemnikach, w sposób uniemożliwiający uderzenie w spłonkę naboju; nie jest przechowywana w magazynkach nabojowych (§ 3 ust. 3). Należy stwierdzić, że z przechowywaniem broni mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana, a zatem odłożenie broni obok szafy lub nawet do zwykłej szafy, stanowi przechowywanie broni. Bez znaczenia pozostaje kwestia z jakich powodów broń znalazła się w miejscu nieprzeznaczonym do jej przechowywania, jak i czas z tym związany. Skoro ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego przechowywania, omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania trwającego nawet krótką chwilę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/09; z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2562/22). Nie budzi żadnych wątpliwości, że ustalone w sprawie okoliczności potwierdzają przechowywanie broni, a nie jak próbuje wykazać Skarżący, że broń i amunicja nie była przechowywana, bowiem Skarżący zamierzał się udać tego dnia na strzelnicę. Zdaniem Sądu w świetle powyższych okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, cofnięcie pozwolenia na broń było w pełni zasadne. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Organu, że prawo do posiadania broni ma charakter szczególny - ustawodawca ograniczył dostęp do broni, poddając je ścisłej administracyjnej reglamentacji i określając rygorystycznie, m.in. warunki jej przechowywania, w tym celu, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia były, wbrew poglądowi Strony, wystarczające dla cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Zachowaniu Skarżącemu pozwolenia sprzeciwia się interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie i przechowywanie. Tych kryteriów Skarżący nie spełnia bowiem przechowywał broń w ilości 7 sztuk oraz amunicję w ilości 2488 sztuk w sposób niejako przypadkowy w dwóch pomieszczeniach mieszkalnych i niegwarantujący dostępu do niej przez osoby trzecie. I bez znaczenia jest w ocenie Sądu okoliczność, że w mieszkaniu, w którym ujawniono broń i amunicję, była wyłącznie żona oraz dzieci, a dom był zamknięty. Ustawodawca w zakresie przechowywania broni nie wprowadził żadnych odstępstw. Nietrafna jest zatem argumentacja Skarżącego, wskazująca na naruszenie art. 32 ust. 1 u.b.i.a. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia z tego powodu, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy Strona nie przechowywała broni i amunicji. Ustalony stan faktyczny potwierdza, że Skarżący przechowywał broń w swoim miejscu zamieszkania, przy czym przechowywanie było wbrew ciążącym na Skarżącym obowiązkom wynikającym z u.b.i.a. oraz rozporządzenia. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, ogólną kompetencję organów Policji do cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i do każdego celu, jeżeli osoba posiadająca takie uprawnienie narusza zasady bezpiecznego przechowywania broni i amunicji. W toku postępowania administracyjnego wykazano ponad wszelką wątpliwość, że skarżący naruszył zasady przechowywania broni. Skarżący nie kwestionował w toku prowadzonego postępowania oraz w postępowaniu sądowym, że broń znajdowała się w jego mieszkaniu, w miejscach wskazanych w protokole z dnia [...] marca 2024 r., przy czym twierdził, że przygotowywał się do wyjścia na strzelnicę i został zaskoczony przez funkcjonariuszy ABW. Pozostawił więc broń w miejscach wskazanych w protokole, co było Jego zdaniem racjonalne. Sąd nie podziela tej argumentacji, w szczególności, że broń i amunicja znajdowała się w dwóch pomieszczeniach i w różnych miejscach. Trudno zatem uznać wyjaśnienia Skarżącego, że skoro przygotowywał się do wyjścia na strzelnicę, to z jakich przyczyn broń i amunicja znajdowała się we wskazanych miejscach w protokole oraz w większości nie była spakowana w torby umożliwiające jej przenoszenie. Ponadto, co sam przyznał Skarżący na rozprawie (k. 34 akt sądowych), broń w jego mieszkaniu znajdowała się od około godziny 23 poprzedniego dnia. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadana broń, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (por. wyrok: NSA z 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2699/11; NSA z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 594/21. Przepisy rozporządzenia nie określają sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, a jedynie dają wskazówki, jakie zabezpieczenie broni i amunicji przed dostępem osób trzecich jest właściwe - § 5. Wynika z nich, że broń i amunicja przechowywana w zamkniętym mieszkaniu nie może być pozostawiona gdziekolwiek, lecz powinna być zamknięta w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S 1 według normy PN-EN 14450. Powyższe okoliczności potwierdzone zebranym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie bezsprzecznie stwierdzają, że Skarżący przechowywał broń palną wbrew przepisom art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia, co wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Z powyższych względów zarzuty zawarte w skardze należało uznać za nietrafne. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że orzeczenie o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń było całkowicie zasadne. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego a także uchybień procesowych. Organy w uzasadnieniach decyzji obu instancji, dokładnie wyjaśniły podstawy faktyczne i prawne swoich rozstrzygnięć stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu nie można także organowi przypisać naruszenia art. 7, i 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia został dokładnie ustalony w oparciu o zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, poddany następnie swobodnej ocenie. Również uzasadnienie decyzji odpowiada przepisom procedury administracyjnej. Sąd nie podziela również podniesionego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organy obu instancji rozstrzygnięcie oparły o przepis prawa materialnego, ustalając wcześniej, iż doszło do naruszenia przez Stronę zasad przechowywania broni i amunicji. Tym samym działanie organów Policji było legalne – w oparciu o stosowny przepis prawa i w jego granicach. W ocenie Sądu Organ nie naruszył również art. 78 k.p.a., poprzez brak dopuszczenia dowodu z harmonogramu strzelnicy przy ul. [...]. Sąd zgadza się z KGP oraz KSP, że wnioskowany dowód w żadnej mierze nie miał wpływu na ustalenia dotyczące zasad przechowywania broni i amunicji, które Skarżący naruszył. Z tych samych względów Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy zawarty w skardze, tj. z wydruku harmonogramu godzin otwarcia strzelnicy znajdującej się przy ul. [...] w W. oraz kopii Certyfikatu ukończenia przez Skarżącego Kursu: Self Protection Shooting System. Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji było ustalenie czy Skarżący naruszył zasady przechowywania broni i amunicji. Wynik przeprowadzonego postępowania w obu instancjach jest twierdzący. Nawet, gdyby przyjąć, że w dniu [...] marca 2024 r. Skarżący zamierzał udać się na strzelnicę przy ul. [...], to nie ma powodu, aby przechowywał broń w nieprawidłowy sposób. Ponadto bez znaczenia dla rozpoznania sprawy jest, że Skarżący w sposób prawidłowy i bezpieczny korzysta z posiadanej broni, skoro narusza zasady bezpieczeństwa jej przechowywania. Wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .