VI SA/Wa 3311/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego oddala skargę

Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "KGP") decyzją z 30 lipca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania G. S. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 5 czerwca 2025 r., nr [...]orzekającej o odmowie wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że Strona wnioskiem z 20 listopada 2024 r. wystąpiła do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego w liczbie dziesięciu egzemplarzy. Strona w uzasadnieniu swojego wniosku wskazała, że uzyskała uprawnienia instruktora strzelectwa bojowego oraz prowadzącego strzelanie LOK i chciałaby rozpocząć i rozwijać działalność w zakresie szkoleń strzeleckich i to nie tylko z pobudek finansowych, ale też patriotycznych - w celach edukacyjnych i obronnych. Do wniosku Strona załączyła: wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, potwierdzający zarejestrowanie działalności gospodarczej, w zakresie m.in. pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych oraz pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych ([...]i [...]), zaświadczenie [...]z 2 czerwca 2024 r. o ukończeniu kursu Instruktora Strzelectwa Bojowego zorganizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]i zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych oraz zaświadczenie z 19 maja 2024 r. o ukończeniu kursu LOK Biuro [...]Zarządu Wojewódzkiego dla "Prowadzących strzelanie". Organ wyjaśnił następnie, że pismem z 26 listopada 2024 r. oraz z 31 stycznia 2025 r. organ I instancji zwrócił się do Ośrodka Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...], o przesłanie, m.in. konspektu (programu kursu) Instruktorów Strzelectwa Bojowego wraz z tematami, formą prowadzonych zajęć i liczbą godzin przeznaczonych na jego realizację dla konkretnych bloków tematycznych, wykazu kadry wykładowców prowadzących szkolenia oraz wyciąg z protokołu egzaminacyjnego Strony, który przedmiotowe pisma otrzymał do wiadomości (k. 22 i 39). W reakcji na powyższe pismo, Strona w piśmie z 23 grudnia 2024 r. poinformowała organ I instancji, że nie posiada legitymacji instruktora strzelectwa wydanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego ani przez Akademię Wychowania Fizycznego. Ponadto rezygnuje z ubiegania się o broń palną w postaci pistoletów maszynowych centralnego zapłonu oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 6 mm do 12 mm. Jednocześnie podtrzymała swój wniosek w zakresie wydania pozwolenia na pistolety i rewolwer centralnego zapłonu o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz na dwie strzelby powtarzalne o kalibrze wagomiarowym 12. Dodała, że nie zarejestrowała, nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności sportowej - strzelectwa sportowego, a więc nie ma obowiązku ukończenia kursu akredytowanego w PZSS, zwłaszcza, że taki obowiązek także nie wynika z ustawy o broni i amunicji, na podstawie której wystąpiła o pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego (k. 36-37). Natomiast odpowiedź z Ośrodka Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]wraz z żądaną dokumentacją wpłynęła do organu I instancji 4 marca 2025 r. (k. 42-54), 7 marca 2025 r. (k. 5663) i 24 marca 2025 r. (k. 65-73). Po przeanalizowaniu dokumentów przedłożonych przez Stronę i uzyskanych w toku postępowania administracyjnego materiałów, KWP decyzją z 5 czerwca 2025 r., odmówił Stronie wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. Od tej decyzji Strona wniosła odwołanie. KGP rozpoznając ponownie sprawę, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, (art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 u.b.a.) wyjaśnił m.in., że prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, aby Strona stanowiła zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdza pozytywna opinia z miejsca zamieszkania (k. 35) oraz informacja z Krajowego Rejestru Karnego, iż nie figuruje w tym rejestrze jako osoba karana (k. 33). Jednak, sam ten fakt jest niewystarczający do wydania pozwolenia na żądany rodzaj broni, w określonym celu. Konieczne jest bowiem, wymagane z mocy prawa, potwierdzenie istnienia ważnej przyczyny posiadania broni palnej w celu szkoleniowym. Niewątpliwie, Strona udokumentowała zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, co potwierdza dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika, iż prowadzi działalność gospodarczą, w zakresie, m.in. pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (85.51.Z) i pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (85.59.B). Niemniej, jak podkreślił organ II instancji, ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust. 3 pkt 7, wyraźnie stanowi, że warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, jest posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Odrębne przepisy, to akty prawodawcze powszechnie obowiązujące, normujące kwestię kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, wykraczające poza granice ustawy o broni i amunicji. KGP stwierdził następnie, że co prawda, art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1599, ze zm.), jest jedynym przepisem prawa, regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, to jednak nie precyzuje umiejętności, doświadczenia i wiedzy, jakimi muszą się wykazać trenerzy czy instruktorzy sportu. Ustawa ta nie przewiduje przepisów wykonawczych, które by tę kwestię dokładniej opisały. Organ jednak uznał, że przepisy tej ustawy stanowią podstawę prawną dla oceny uprawnień, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. KGP wskazał dalej, że jak wynika z pisma Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z 2 września 2022 r. (k. 27) oraz z 25 lipca 2025 r., które organ odwoławczy uzyskał w wyniku podjętych w trybie 136 K.p.a. czynności, firmy o nazwie "Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]" i "Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych" nie zgłaszały do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego organizowanego kursu. Nieznany jest więc PZSS program, wg którego miały być prowadzone zajęcia, ani kto (jacy wykładowcy, specjaliści) prowadził wykłady w części ogólnej i specjalistycznej. PZSS wskazał ponadto, że nie posiada wiedzy, czy uczestnicy kursu spełniali kryteria uczestnictwa w nim, gdzie i w jakich warunkach kurs był prowadzony. Zaświadczenie (legitymacja) wydana przez te podmioty nie potwierdza uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, o których mowa w art. 41 ustawy o sporcie (k. 98). KGP podzielił stanowisko organu I instancji, iż osoba, która ma zamiar prowadzić szkolenia o charakterze strzeleckim, winna się wykazać uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne, ale pod warunkiem, że prowadzone kursy przez takie podmioty były zatwierdzane przez PZSS. KGP wskazał, że program kursu instruktorskiego w strzelectwie sportowym PZSS składa się z części ogólnej (80 godzin) i części specjalistycznej (130 godzin). Tymczasem, jak wynika z dokumentów przedstawionych przez Stronę (zaświadczenia [...]ukończonego kursu instruktora strzelectwa bojowego k. 12, zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych k. 13), które załączyła na potwierdzenie kwalifikacji ukończenia kursu Instruktora Strzelectwa Bojowego oraz uzyskanego przez organ I instancji w toku postępowania konspektu tego kursu, ukończony przez Stronę kurs trwał 100 godzin. Wskazany kurs, co wynika z treści zaświadczenia [...]i cytowanego wyżej pisma PZSS z 25 lipca 2025 r., nie został zgłoszony do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (k. 98). Zdaniem KGP, słusznie organ I instancji zwrócił uwagę na różnicę łącznej ilości godzin w programie kształcenia instruktorów sportu w strzelectwie sportowym PZSS i kursu instruktora strzelectwa bojowego, zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych, który strona ukończyła, ponieważ jest znaczna (210 godzin i 100 godzin), przy czym jak słusznie Strona zauważyła w odwołaniu, to nie ilość godzin prowadzonego kursu ma istotne znaczenie, a to czy Polski Związek Strzelectwa Sportowego, taki kurs zatwierdził. KGP wyjaśnił, iż przedstawione przez Stronę zaświadczenie o ukończeniu kursu LOK [...]Zarządu Wojewódzkiego "Prowadzącego strzelanie", również nie potwierdza w żaden sposób posiadania uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. KGP wskazał, że istotnym elementem wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego jest to, czy osoba która ubiega się o pozwolenie na broń do tego celu posiada umiejętności i kwalifikacje zawodowe do ich prowadzenia. Uprawnienia trenera lub instruktora sportu, nabyte po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS czy przez inne podmioty, których kursy były zatwierdzone przez PZSS, taką rękojmię dają. Zdaniem organu odwoławczego Strona nie posiada wystarczających uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, ponieważ ukończenie 100 - godzinowego szkolenia, organizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]i zatwierdzony przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych, nie daje gwarancji, iż nabyła stosowną wiedzę i kwalifikacje zawodowe, aby prowadzić szkolenia strzeleckie. Z uwagi na powyższe, KGP uznał, ze brak jest podstaw by uznać, że uzyskane przez Stronę uprawnienia są wystarczające do prowadzenia, szkoleń o charakterze strzeleckim. Z uwagi na powyższe, zdaniem KGP, uprawniona jest ocena, iż Strona nie udowodniła ważnej przyczyny posiadania broni w celu szkoleniowym, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Nie posiada bowiem stosownych, wymaganych uprawnień do uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, a to uzasadnia odmowę wydania takiego pozwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzją KGP z 30 lipca 2025 r., wniósł o uchylenie tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji KWP i zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 6 K.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu prawnego i faktycznego co do kwalifikacji wymaganych do uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, 2) art. 7 K.p.a., przez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, 3) art. 7a K.p.a., poprzez nierozstrzyganie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść Strony pomimo, że nie sprzeciwiają się temu interesy stron, osób trzecich ani istotny interes państwa w zakresie bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego, 5) art. 8 K.p.a., poprzez akceptowanie prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, z powodu przewlekłości postępowania, wybiórczego uznawania argumentów i dowodów, uzurpowania sobie prawa do stanowienia prawa, nierównego traktowania podmiotów, 6) art. 9 i art. 10 K.p.a., przez nienależyte informowanie Strony o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz niezapewnienie czynnego udziału Strony w każdym stadium postępowania, czyli nieinformowanie Strony o wszystkich kierowanych zapytaniach i pozyskiwanych dowodach, 7) art. 107 § 3 K.p.a., przez braki w uzasadnieniu faktycznym poprzez nie wskazanie dlaczego niektórym dowodom odmówił mocy dowodowej i nie wskazanie wszystkich istotnych dowodów oraz przez brak uzasadnienia prawnego, czyli wskazania przepisu uzasadniającego przyjęte rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ nie wskazał żadnej podstawy prawnej do tego aby funkcję nadawania uprawnień szkoleniowych strzeleckich przejęły związki sportowe. Zdaniem Skarżącego, tak samo nie jest uzasadniony przepisami prawa wywód organu odwoławczego, powielający rozważania I instancji, że kurs [...] jest nieważny, bo jest krótszy od tego prowadzonego przez PZSS - nie wskazując jakiego kursu PZSS to dotyczy ani na regulacje mówiące jak długo trwają kursy PZSS. Żaden przepis prawa nie reguluje, ile ma trwać kurs instruktora strzelectwa ani jaki powinien być status firmy szkolącej, sposób zarejestrowania czy forma organizacyjna. Przepisy prawa nie stanowią też, jakie uprawnienia powinna mieć kadra prowadząca takie kursy. Skarżący podniósł, że organ I instancji uporczywie domagał się od firmy [...] szczegółowych danych dotyczących kadry instruktorskiej, ale gdy okazało się, że kadra ma najwyższe kwalifikacje, w większości ministerialne organ nie wziął tego w ogóle pod uwagę. Podobnie organy nie analizowały konspektów, protokołów egzaminacyjnych i programów kursu [...], choć miesiącami pozyskiwał je organ I instancji. Sprawiało to wrażenie działania dla pozoru. Skarżący dodał, że firma [...] która przeprowadziła kurs instruktora wnioskodawcy nie jest internetową efemerydą. Istnieje od ponad 30 lat, ma status niepublicznej placówki oświatowej kształcenia ustawicznego dorosłych. Prowadzi honorowane kursy i przygotowuje do egzaminów państwowych w zakresie usług detektywistycznych, pracowników ochrony, rusznikarzy i prowadzących strzelanie. Wykonuje kursy dla Ligi Obrony Kraju, szkoli funkcjonariuszy służb mundurowych, często delegowanych na te kursy. Szkoli też z broni maszynowej, czego nie może robić PZSS, który korzysta w tym zakresie z "podwykonawców" ale wydaje uprawnienia. Firma szczyci się realizacją około 800 kursów i przeszkoleniem ponad 30 tysięcy kursantów. Jest zweryfikowana przez rynek, jej absolwenci uzyskują licencje detektywów, pracowników ochrony i zdają państwowe egzaminy, np. rusznikarskie. Zdaniem Skarżącego, organ II instancji forsuje tezę, że wnioskodawca powinien legitymować się uprawnieniami z art. 41 ustawy o sporcie, choć trzy strony wcześniej stwierdził, że przepis ten nie precyzuje umiejętności, doświadczenia i wiedzy. Art. 41 tejże ustawy mówi o wymaganiach do przedsięwzięć organizowanych w ramach związku sportowego a jako wnioskodawca Skarżący chce korzystać ze swobody zrzeszania – nie przynależy do związku sportowego i nie przewiduje działalności sportowej, ale komercyjne strzelectwo bojowe jako działalność gospodarczą. Skarżący wskazał, że za pomocą zapytań kierowanych w trybie informacji publicznej do KWP oraz do trzech innych, losowo wybranych komend wojewódzkich, uzyskał odpowiedź tylko z jednej, że z 45 wnioskodawców indywidualnych (jednoosobowych) i 24 wnioskodawców firmowych - 41 podmiotów posiadało uprawnienia PZSS. A zatem 4 albo 28 wnioskodawców legitymowało się innymi uprawnieniami niż PZSS. Skarżący przypomniał, że KWP i Komendant Główny Policji w W. dwukrotnie odmówiły Skarżącemu pozwolenia na broń szkoleniową ze względu na brak uprawnień PZSS. W jednolitym systemie prawnym niedopuszczalnym jest, by równorzędne organy stosowały przepisy prawa tak dowolnie i rozbieżnie. Zdaniem Skarżącego, organ I instancji i bezrefleksyjnie organ odwoławczy nie uwzględniły doświadczeń Skarżącego i obycia z bronią wynikających z ponad 30 letniej służby mundurowej. Ochotnicza, półroczna służba wojskowa na poziomie szkoły oficerskiej, kurs wstępny i szkoła oficerska w Służbie Więziennej (gdzie szkolenie ogniowe zajmuje najważniejsze miejsce) - ilością i intensywnością szkolenia przebija wielokrotnie każdy kurs instruktorski. Ponadto realizowane przez wiele lat szkolenia i strzelania programowe, przypisanie broni służbowej, posiadanie broni prywatnej oraz ciągłe doskonalenie się przez naukę i treningi - dają rękojmię właściwego posługiwania się bronią. Kurs instruktora strzelectwa bojowego w dużej, prężnej i weryfikowanej latami przez rynek firmie, uprawnienie dopuszczenia do broni obiektowej - pozwalają , zdaniem Skarżącego, prowadzić zajęcia strzeleckie jako pracownik strzelnicy czy innego obiektu. Skarżący stwierdził, że anomalią jest to, że nie może tego robić na własny rachunek, co narusza swobodę działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. W niniejszej sprawie organy Policji odmówiły Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 u.b.a. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.b.a., właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z ust. 2 pkt 8 wynika, że pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach szkoleniowych. Jak wynika natomiast z ust. 3 pkt 7 tego artykułu za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich - dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. W przedmiotowej sprawie Skarżący występując wnioskiem z 20 listopada 2024 r. do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego w liczbie dziesięciu egzemplarzy, do wniosku załączył wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, potwierdzający zarejestrowanie działalności gospodarczej, w zakresie m.in. pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych oraz pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (85.59.B i 85.51.Z), a na potwierdzenie spełnienia przesłanki ważnej przyczyny posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 7 u.b.a. – zaświadczenie Nr [...]z 2 czerwca 2024 r. o ukończeniu kursu Instruktora Strzelectwa Bojowego zorganizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]i zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych oraz zaświadczenie z 19 maja 2024 r. o ukończeniu kursu LOK Biuro [...]Zarządu Wojewódzkiego dla "Prowadzących strzelanie". Organy obu instancji doszły do wniosku, że Skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdza pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i informacja z Krajowego Rejestru Karnego, iż nie figuruje w tym rejestrze jako osoba karana, a także że Skarżący udokumentował zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, co potwierdza dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Ustalenia te nie budzą wątpliwości w sprawie. Organy uznały jednak, że przedłożone przez Skarżącego zaświadczenie Nr [...]z 2 czerwca 2024 r. o ukończeniu kursu Instruktora Strzelectwa Bojowego zorganizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]GROUP i zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych oraz zaświadczenie z 19 maja 2024 r. o ukończeniu kursu LOK Biuro [...]Zarządu Wojewódzkiego dla "Prowadzących strzelanie", nie potwierdzają posiadania przez Skarżącego uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, w związku z czym zdaniem organów, Skarżący nie wykazał ważnej przyczyny posiadania wnioskowanej broni. Sporna w niniejszej sprawie jest zatem kwestia, czy przedłożone przez Skarżącego wskazane dokumenty potwierdzają posiadania przez Skarżącego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że prawidłowe jest stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu tej decyzji. Należy zauważyć, że w odniesieniu do uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., odsyła do odrębnych przepisów. W obecnie obowiązujących przepisach nie ma odrębnych przepisów dotyczących prowadzenia szkoleń odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim. Dlatego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż odrębnymi przepisami regulującymi kwestię uprawnień m.in. do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie. Jak bowiem wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. W świetle tej definicji sportem niewątpliwie jest również strzelectwo. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, który w wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 1823/21 stwierdził, że: "Nie jest więc nieuprawniony wniosek, że źródłem oraz podstawą przyznania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie, jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji (por. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 265/22)." W ustawie o sporcie kwestie dotyczące tytułów zawodowych w sporcie trenera i instruktora sportu reguluje art. 41, który w ust. 1 stanowi, że zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy może prowadzić wyłącznie trener lub instruktor sportu w rozumieniu ustawy. Stosując odpowiednio przepisy o sporcie w tym art. 41 tej ustawy, który ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego, należy dojść do wniosku, że osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi. Jak wynika z ust. 3 tego artykułu, trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która: 1) ukończyła 18 lat; 2) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; 3) posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu; 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo, o którym mowa w art. 46-50, lub określone w rozdziale XIX, XXIII, z wyjątkiem art. 192 i art. 193, rozdziale XXV i XXVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. W niniejszej sprawie sporne jest posiadanie przez Skarżącego wiedzy, doświadczenia i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań instruktora sportu strzeleckiego – uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim (art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.). Sąd zgadza się z organami Policji, że przedłożone przez Skarżącego dokumenty w postaci zaświadczenia Nr [...]z 2 czerwca 2024 r. o ukończeniu kursu Instruktora Strzelectwa Bojowego zorganizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]i zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych oraz zaświadczenia z 19 maja 2024 r. o ukończeniu kursu LOK Biuro [...]Zarządu Wojewódzkiego dla "Prowadzących strzelanie", nie potwierdzają posiadania przez Skarżącego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Należy w tym miejscu wskazać, że Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w cyt. już wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 1823/21, w którym NSA stwierdził, że: "(...) treść przepisów art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie, których przedmiot regulacji dotyczy tytułów zawodowych w sporcie (trenera lub instruktora sportu) została ukształtowany ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. W omawianym zakresie celem tej ustawy – co znajduje swoje potwierdzenie w uchyleniu nią rozporządzenia z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie – było oddanie "[...] rynkowi danych usług uprawnienia do określenia wymogów kwalifikacyjnych dla osób świadczących daną usługę. W przypadku trenera i instruktora sportu założeniem jest, by funkcję taką przejęły polskie związki sportowe, ustanawiając autonomiczne systemy licencyjne oparte na kluczu kompetencji i umiejętności niezbędnych do prowadzenia szkolenia w danym sporcie. Wówczas od sposobu ukształtowania systemów licencyjnych przez polskie związki sportowe zależeć będzie jakość szkolenia [...]. Wymogi kwalifikacyjne określone w sposób zbyt wymagający będą [...] skutkować ciągłym ograniczeniem dostępu do zawodu, natomiast określone w sposób zbyt liberalny mogą prowadzić do obniżenia jakości szkolenia w danym sporcie". W związku z powyższym oraz wobec tego – co jest aż nadto oczywiste – że posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji prawnej, co powoduje, że spełnianie warunków uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania podlega nie mniej restrykcyjnej ocenie, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że z uwagi na wskazywany przez stronę cel posiadania broni, nie każde uprawnienia do prowadzenia szkoleń strzeleckich uzasadniają jednak wniosek o zaktualizowaniu się przesłanki, o której jest mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji." W świetle powyższego wywodu NSA i kończącego go wniosku, z którym Sąd całkowicie się zgadza, należy zauważyć, że KGP prawidłowo wskazał na tryb szkolenia, który przeszedł Skarżący uzyskując zaświadczenie [...]z 2 czerwca 2024 r. o ukończeniu kursu Instruktora Strzelectwa Bojowego zorganizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...]i zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych, w odniesieniu do analogicznego szkolenia, którego program jest zatwierdzany przez PZSS. Jak wskazał KGP i co nie jest sporne w sprawie, ukończony przez Skarżącego kurs nie był zgłoszony i zatwierdzony przez PZSS. Ponadto program kursu instruktorskiego w strzelectwie sportowym PZSS składa się z części ogólnej (80 godzin) i części specjalistycznej (130 godzin). Tymczasem, jak wynika z dokumentów przedstawionych przez Stronę (zaświadczenia Nr [...]ukończonego kursu instruktora strzelectwa bojowego, zatwierdzonego przez Polski Związek Instruktorów Służb Mundurowych, ukończony przez Skarżącego kurs trwał 100 godzin. W świetle powyższego należy stwierdzić, że różnica w kształceniu instruktorów sportu w strzelectwie sportowym na kursach zatwierdzonych przez PZSS, a na kursie, który ukończył Skarżący – jest widoczna. To z kolei prowadzi do wniosku, zgodnego z wnioskiem KGP, że Skarżący nie wykazał, że posiada wystarczającego przygotowania do prowadzenia szkoleń strzeleckich. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie kwestionuje i umiejętności oraz kompetencji Skarżącego, które Skarżący nabył w związku z przebytą karierą zawodową oraz służbą wojskową. Obecnie jednak obowiązujące przepisu prawa wymagają udokumentowania przez osoby wnioskujące o pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego, odpowiednich uprawnień, a wiarygodnym odniesieniem potwierdzającym takie uprawnienia jest szkolenie przeprowadzone, czy też zatwierdzone przez PZSS bądź AWF ewentualnie inne uczelnie wyższe. Sąd zauważa, że niemal wszyscy instruktorzy ukończonego przez Skarżącego kursu zorganizowanego przez Ośrodek Szkoleń Menadżerskich i Zawodowych [...], posiadają uprawnienia uzyskane z PZSS. Z całą pewnością podnosi to rangę ukończonego przez Skarżącego kursu, ale w pewnym sensie potwierdza również stanowisko organów, że jednak uprawnienia uzyskane z/lub potwierdzone przez PZSS zapewniają spełnienie przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Sąd stwierdza w związku z tym, że KGP prawidłowo uznał, że Skarżący nie wykazał ważnej przyczyny posiadania broni w celu szkoleniowym, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., nie posiada bowiem stosownych, wymaganych uprawnień do uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego. Z powyższych względów Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez KGP art. 6, art. 7 i art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. Sąd stwierdza, że KGP działając na podstawie przepisów prawa wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ponadto organy Policji dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Cały materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony oraz wyczerpująco zostały wyjaśnione kryteria, którymi organy kierowały się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, które KGP powinien rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego (art. 7a K.p.a.). W konsekwencji organy nie naruszyły zasady zaufania do władzy publicznej oraz informowania stron (art. 8 i art. 9 K.p.a.). Niezależnie od wskazanej przez Skarżącego okoliczności w postaci posiadanej przez Skarżącego informacji o Komendach Wojewódzkich Policji, które udzielają pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych osobom posiadającym uprawnienie uzyskane nie tylko od PZSS, Sąd uznał, że organy w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa. Sąd nie stwierdził również naruszenia w niniejszej sprawie przez organy art. 10 K.p.a. Skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu, na każdym jego etapie i z tego uprawnienia skorzystał. Sąd stwierdza, że KGP nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.