VI SA/Wa 3288/25

Dnia 3 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ", "GITD") z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") nakładająca na F. [...]z siedzibą w L. (Republika [...]) (dalej: "Skarżąca", "Strona") karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, dalej: "u.d.p.") w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 131 u.d.p., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 32 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2025 r. została przeprowadzona kontrola mobilna pojazdu ciężarowego [...]nr rej. [...] z przyczepą/naczepą nr rej. [...] (dalej: "pojazd"). W toku kontroli ustalono, że w dniu [...] grudnia 2024 r. o godzinie [...]System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS) zarejestrował przejazd pojazdu przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym SPOE_A4_0007_01, znajdujące się na odcinku drogi krajowej nr A4 [...] (granica państwowa) - węzeł [...], co zostało odnotowane pod numerem ewidencyjnym INC202414885894. Naruszenie zostało zaewidencjonowane w protokole kontroli o nr [...]. Organ ustalił, że pojazd został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS). Z aktywnym kontem użytkownika powiązano urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych. Urządzenie nie zgłosiło aktywności oraz konieczności poboru opłaty związanej z wykrytym przejazdem. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych zawartych w okazanym podczas kontroli dowodzie rejestracyjnym ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego pojazdu przekraczała 12 000 kg. Ponadto w oparciu o dane zawarte w zgromadzonym materiale dowodowym organ prowadzący postępowanie ustalił, iż na dzień odnotowania naruszenia odpowiedzialnym był podmiot będący korzystającym z drogi o którym mowa w art. 13ia ust. 19 u.d.p., tj. Skarżąca. Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia [...] maja 2025 r. GITD zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia zarejestrowanego podczas ww. przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie złożyła dodatkowych wyjaśnień oraz żądań. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...]GITD nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ przytoczył ustalony stan faktyczny oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. W ocenie GITD okolicznością bezsporną jest fakt, że ww. pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] grudnia 2024 r. po płatnym odcinku drogi krajowej, a który to przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Pomimo zarejestrowania pojazdu w systemie SPOE KAS, nie odnotowano transakcji poboru opłaty elektronicznej. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. GITD podkreślił, zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.). W ocenie GITD, aby wypełnić ten obowiązek, zgodnie z art. 13ia u.d.p., właściciel, posiadacz, użytkownik pojazdu lub korzystający z drogi jest obowiązany dokonać poprawnej rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Z danych uzyskanych przez Organ wynika jednoznacznie, iż DMC pojazdu przekraczała 3,5 tony, w związku, z czym podlegał on opłacie elektronicznej. Organ wyjaśnił, że nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie GITD wskazany przepis może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku wystąpienia dwóch przesłanek łącznie, tj. gdy waga naruszenia była znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Natomiast w niniejszej sprawie, zdaniem Organu, delikt administracyjny ma charakter jednorazowy i jednocześnie skutkowy. Z tego względu przesłanka zaprzestania naruszania prawa nie mogła zaistnieć. W nawiązaniu zaś do art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wskazał, że Skarżąca nie przedstawiła dowodu, zgodnie z którym została za to samo zachowanie, tj. ww. naruszenie ukarana prawomocną decyzją poprzez nałożenie administracyjnej kary pieniężnej przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Organ biorąc pod uwagę informacje dostępne z urzędu również nie stwierdził takiej okoliczności. GITD wyjaśnił, że nie znalazł również możliwości zastosowania art. 189 § 2-3 k.p.a., gdyż mając na uwadze charakter popełnionego naruszenia, nie wystąpiła możliwość usunięcia naruszenia prawa. Organ nie znalazł również przesłanek do zastosowania art. 189e k.p.a. Końcowo Organ wyjaśnił, że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczania opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji o innej treści, w sytuacji naruszenia przepisów prawa. Zatem, godnie z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. z tytułu naruszenia obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. za przejazd pojazdu lub zespołu pojazdów innego niż wymienionego w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. wymierza się karę administracyjną w wysokości 1500 zł. Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się Skarżąca, zaskarżając w całości do WSA w Warszawie decyzję GITD z dnia [...] lipca 2025 r. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 10 § 1 k.p.a., polegające na pozbawieniu Skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniach zakończonych zaskarżonymi decyzjami przez brak doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w tych sprawach. Skarżąca wskazał, że Organ administracyjny w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji stwierdził, że pismem z dnia [...] maja 2025 r. GITD zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia zarejestrowanego podczas danego przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 K.p.a. Organ wskazał, że zawiadomienie doręczono Stronie w trybie art. 45 k.p.a. w dniu [...] czerwca 2025 r. Skarżąca kategorycznie stwierdziła, że nie otrzymała żadnych zawiadomień o wszczęciu postępowania administracyjnego w dniu [...] czerwca 2025 r. ani w jakimkolwiek innym terminie. Brak faktycznego otrzymania zawiadomienia pozbawił Skarżącą możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawach, złożenia wyjaśnień oraz wniesienia ewentualnych wniosków dowodowych przed wydaniem zaskarżonych decyzji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania stanowi fundamentalny element procedury administracyjnej, który umożliwia stronie realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Prawo to obejmuje możliwość przedstawienia swojego stanowiska, złożenia wyjaśnień, zgłoszenia wniosków dowodowych oraz zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. W ocenie Skarżącej brak doręczenia zawiadomienia oznacza, że Strona została pozbawiona tych uprawnień, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania. Naruszenie to ma charakter bezwzględny i nie może być uznane za nieistotne, gdyż dotyczy podstawowych gwarancji procesowych strony. Pierwszą czynnością organu wobec Skarżącej było doręczenie decyzji nakładającej karę pieniężną, co, zdaniem Strona oznacza, że nie miała ona żadnej możliwości wpływu na przebieg postępowania i jego wynik. Ponadto Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) niezgodność polskich przepisów przewidujących sztywne, zryczałtowane kary pieniężne z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z dyrektywą 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe. Skarżąca wskazała, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 listopada 2024 r. w sprawie C- 61/23, E. [...] przeciwko A. [...], dotyczył systemu poboru opłat drogowych w [...], lecz ma bezpośrednie znaczenie dla analogicznych systemów w innych krajach Unii Europejskiej, w tym w Polsce. Trybunał uznał, że nakładanie zryczałtowanych kar pieniężnych za każdy przypadek naruszenia obowiązku przedpłaty, bez uwzględnienia charakteru czy wagi wykroczenia, narusza zasadę proporcjonalności wymaganą przez art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Zdaniem Strony orzeczenie to wskazuje, że systemy kar za naruszenia związane z opłatami drogowymi muszą spełniać wymogi proporcjonalności, co oznacza konieczność uwzględnienia konkretnych okoliczności każdej sprawy, charakteru naruszenia oraz jego skutków. Automatyczne stosowanie jednolitych, wysokich kar bez możliwości ich różnicowania jest sprzeczne z prawem unijnym. b) naruszenie zasady proporcjonalności przez zastosowanie sztywnej kary w wysokości 1500 zł bez możliwości uwzględnienia okoliczności sprawy, charakteru i wagi naruszenia. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, wysokość nakładanych kar pieniężnych za konkretne naruszenia jest sztywno określona, a organy orzekające nie mają możliwości zróżnicowania ich wysokości ze względu na okoliczności sprawy. Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wymierza się karę administracyjną w wysokości 1500 zł bez względu na przyczyny naruszenia, jego charakter, wagę czy skutki. W niniejszej sprawie przyczyną braku opłaty była awaria urządzenia rejestrującego przejazdy. Pracownicy odpowiedzialni za obsługę systemu płatności nie zauważyli tej awarii. Okoliczności te, zdaniem Skarżącej wskazują na brak umyślności naruszenia oraz na techniczny charakter problemu, który nie został wykryty. System sztywnych kar nie pozwala na uwzględnienie tych istotnych okoliczności, co prowadzi do nieproporcjonalnego obciążenia podmiotu, który nie działał w złej wierze ani nie uchylał się świadomie od obowiązku uiszczenia opłaty. c) niezgodność z wymogami dyrektywy 1999/62/WE w zakresie kształtowania systemu sankcji za naruszenia przepisów dotyczących opłat drogowych. Dyrektywa 1999/62/WE wymaga, aby sankcje za naruszenia przepisów dotyczących opłat drogowych były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność dostosowania dotkliwości sankcji do wagi naruszenia oraz uwzględnienia konkretnych okoliczności sprawy. Sankcje nie mogą być automatyczne, sztywne i jednolite, lecz muszą umożliwiać zróżnicowanie w zależności od charakteru i okoliczności naruszenia. Polski system kar przewidziany w ustawie o drogach publicznych nie spełnia tych wymogów, gdyż przewiduje jednolitą karę w wysokości 1500 zł za każde naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, bez możliwości uwzględnienia jakichkolwiek okoliczności łagodzących lub charakteru naruszenia. W wyrok TSUE z 21 listopada 2024 r. w sprawie C-61/23 potwierdza, że takie rozwiązania są niezgodne z prawem unijnym i podważa zasadność stosowania sztywnych, wysokich kar pieniężnych za każde naruszenie obowiązku przedpłaty za korzystanie z dróg. Orzeczenie to oznacza, że polskie sądy administracyjne, rozpatrując sprawy związane z karami za e- TOLL, powinny brać pod uwagę wymóg proporcjonalności kary i oceniać zgodność polskich przepisów z prawem unijnym. Formułując powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a nadto o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca zawiadomiona o wniosku Organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zażądała przeprowadzenia rozprawy. Strony prawidłowo powiadomione nie stawiły się na rozprawę. Na rozprawie Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, "dalej: "P.p.s.a.") połączyć sprawy o sygnaturach: VI SA/WA 3288/25, VI SA/WA 3289/25, VI SA/WA 3290/25, VI SA/WA 3291/25 i VI SA/WA 3292/25 w celu ich łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kolejno, stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, badając zaskarżoną decyzję według ww. kryteriów stwierdzić należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. Na wstępie Sąd wskazuje, że stan faktyczny w sprawie został ustalony przez Organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała naczelnego Sądu Administracyjnego, (dalej: "NSA") z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r. nakładająca na Stronę karę pieniężną za brak uiszczenia opłaty elektronicznej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu, tj. bark zapewnieniu Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, z uwagi na brak doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, Sąd wskazuje, iż w świetle zgromadzonego materiał, ów zarzut jest bezzasadny. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie z dnia [...] maja 2025 r. zostało wysłane do Niemiec, zgodnie z danymi adresowymi ustalonymi przez Organ (k. 16 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się również pism P. [...] S.A. z dnia [...] lipca 2025 r. wraz z potwierdzeniem doręczenia przesyłki przesłanym przez operatora poczty przeznaczenia (k. 18 akt administracyjnych). Z przedmiotowego pisma wynika, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania została doręczona w dniu [...] czerwca 2025 r., zgodnie z art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366 z późn. zm.), do świadczenia usług pocztowych w obrocie zagranicznym stosuje się przepisy ustawy, jeżeli międzynarodowe przepisy nie stanowią inaczej. Przepisami międzynarodowymi regulującymi obrót pocztowy jest właśnie Światowa Konwencja Pocztowa, sporządzona w Dausze dnia 11 października 2012 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1522). Zgodnie z art. 24 ust. 1 zd. 1 wyznaczeni operatorzy przestają być odpowiedzialni za przesyłki polecone, (...), które doręczyli zgodnie z zasadami określonymi w ich przepisach krajowych dla przesyłek tego samego rodzaju. Z kolei, zgodnie z art. 150 pkt 2.9 Regulaminu Poczty Listowej, sporządzonego w Bernie dnia 11 listopada 2008 r. (M. P. z 2015 r. poz. 46), jeżeli nadawca zwraca uwagę na to, że mimo poświadczenia doręczenia otrzymanego od wyznaczonego operatora kraju przeznaczenia, adresat twierdzi, że nie otrzymał poszukiwanej przesyłki, postępuje się jak następuje. Na wyraźne życzenie wyznaczonego operatora kraju nadania, wyznaczony operator kraju przeznaczenia jest zobowiązany dostarczyć nadawcy, możliwie jak najszybciej, a najpóźniej w terminie trzydziestu dni, licząc od daty wysłania tej prośby, za pośrednictwem wyznaczonego operatora kraju nadania, potwierdzenie doręczenia listem, potwierdzeniem odbioru CN 07 lub innym sposobem, podpisanym zgodnie z artykułem RL 137 ustęp 3 punkt 1 lub RL 138 ustęp 3 punkt 2, stosownie do okoliczności, albo kopię podpisu osoby, której dostarczono przesyłkę, oznaczającego jej przyjęcie, albo każdą inną formę poświadczenia odbioru, zgodnie z artykułem RL 132 ustęp 5 punkt 10 lub RL 134 ustęp 6 punkt 8, stosownie do okoliczności. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarówno pismo P. [...] S.A. w postępowaniu reklamacyjnym, jak i duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru mają charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowią wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który wyjaśnień udzielił, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. W związku z tym dokumenty te stanowią dowody stwierdzające w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu (art. 76 § 1 k.p.a.) (vide wyrok NSA z 21 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1099/16). Sąd zaznacza, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Treść dokumentu urzędowego podlega ocenie organu. Niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego (tak WSA w Warszawie w wyroku z 14 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1791/22). Mając na uwadze ww. przepisy dotyczące międzynarodowego obrotu pocztowego oraz znajdujące się w aktach sprawy dowody wskazać należy, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone do adresata w dniu 4 czerwca 2025 r., co potwierdza w szczególności pochodzący od poczty niemieckiej (Deutsche Poste) dowód doręczenia spornej przesyłki. W związku z powyższym Organ wykazał, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone na adres Strony. GITD nie może natomiast ponosić odpowiedzialności za dalsze procedowanie przesyłki – po jej doręczeniu do osoby uprawnionej. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skargi Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W treści zawiadomienia jasno był określony przedmiot naruszenia, przepisy prawa materialnego, z których wynikał obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem drogi oraz pouczenie o prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, aby Sąd mógł zakwestionować ustalenia GITD. Mając na uwadze ww. przepisy dotyczące międzynarodowego obrotu pocztowego oraz znajdujące się w aktach sprawy dowody wskazać należy, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone do adresata w dniu 4 czerwca 2025 r., co potwierdza w szczególności pochodzący od poczty niemieckiej (Deutsche Poste) dowód doręczenia spornej przesyłki. W związku z powyższym Organ wykazał, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone na adres Strony. GITD nie może natomiast ponosić odpowiedzialności za dalsze procedowanie przesyłki – po jej doręczeniu do osoby uprawnionej. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skargi Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W treści zawiadomienia jasno był określony przedmiot naruszenia, przepisy prawa materialnego, z których wynikał obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem drogi oraz pouczenie o prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie pojazdy Sił Zbrojnych, określonych służb państwowych oraz zarządców dróg (art. 13 ust. 3a u.d.p.). Z kolei z art. 13ha ust. 1 u.d.p. wynika, że opłaty elektroniczne (tj. opłaty o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.) są pobierane za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów wydanego na podstawie upoważnienia określonego w art. 13ha ust. 6 u.d.p. Rozporządzeniem tym jest rozporządzenie z dnia 22 marca 2011 r., które – stosownie do jego § 2 – określa w załączniku nr 1 i załączniku nr 2 drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną. Zgodnie natomiast z art. 13i ust. 3 u.d.p., podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie w art. 13ia ust. 1 u.d.p. ustawodawca określił, że w celu uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem SPOE KAS właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany dokonać rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną, przy czym rejestracji nie dokonuje się w przypadku uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem usługi EETS. Dokonując tej rejestracji, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu rejestruje także urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3a, i uzyskuje numer referencyjny dla każdego zarejestrowanego urządzenia (art. 13ia ust. 8 u.d.p.). Korzystający z dróg publicznych musi uzupełnić wspomniany rejestr o tenże numer referencyjny urządzenia wykorzystywanego w pojeździe przed rozpoczęciem przejazdu po drogach, o których mowa w art. 13ha ust. 1 u.d.p. (zob. art. 13ib ust. 1 pkt 3 u.d.p.), a po takim uzupełnieniu ma obowiązek przekazania tego numeru referencyjnego kierującemu pojazdem samochodowym (art. 13ib ust. 3 u.d.p.). Ponadto z art. 13ia ust. 10 u.d.p. wynika, że właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany aktualizować dane zawarte w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną niezwłocznie, nie później niż przed rozpoczęciem przejazdu po drogach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 u.d.p. Zaś z art. 13ib ust. 2 u.d.p. wynika analogiczny obowiązek korzystającego z dróg publicznych m.in. w zakresie wskazania w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w konkretnym pojeździe. Wspomniany numer referencyjny odnosi się do urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3a u.d.p. Przepis ten stanowi, że na potrzeby poboru opłaty elektronicznej za pomocą SPOE KAS są stosowane urządzenia mobilne, zewnętrzne systemy lokalizacyjne oraz urządzenia pokładowe, wykorzystujące technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, przy czym w celu poboru opłaty elektronicznej urządzenia pokładowe mogą być zapewnione przez Szefa KAS, w przypadku niewystarczającej ich dostępności. Co istotne, z art. 13i ust. 3b u.d.p. wyraźnie wynika, że do poboru opłaty elektronicznej niezbędne są dane geolokalizacyjne, które są przekazywane z urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3a, do SPOE KAS (dane te obejmują współrzędne geograficzne dotyczące położenia pojazdu samochodowego, jego prędkość, datę i godzinę pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu, błąd przekazywania danych satelitarnych). Z kolei z art. 13i ust. 4c u.d.p. wynika, że właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu są obowiązani wyposażyć pojazd samochodowy w prawidłowo funkcjonujący zewnętrzny system lokalizacyjny, albo prawidłowo funkcjonujące urządzenie pokładowe albo urządzenie mobilne wraz z oprogramowaniem i zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych z tego urządzenia, przez okres przejazdu po drogach, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 u.d.p. Z kolei na wysokość opłaty elektronicznej ma wpływ m.in. kategoria pojazdu, którym wykonywany jest przejazd. Z art. 13ha ust. 2 u.d.p. wynika bowiem, że opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu. Wspomniane kategorie pojazdów ustawodawca określił w art. 13ha ust. 3 u.d.p. W świetle tego przepisu, kategoria 1 obejmuje pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton, kategoria 2 – pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12 ton, zaś kategoria 3 – autobusy. Zgodnie z art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach. Z kolei z art. 13k ust. 4 u.d.p. wynika, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu albo korzystającemu z drogi, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu. Z art. 13k ust. 6 pkt 1 u.d.p. wynika, że na określonego adresata nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenie, o którym mowa w ust. 1 dotyczące danego pojazdu samochodowego stwierdzone w trakcie jednej doby. Karę tę nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 13k ust. 9 u.d.p.). Do jej wymierzenia właściwy jest Główny inspektor Transportu Drogowego, co wynika z art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest: Główny Inspektor Transportu Drogowego - w sprawach: związanych z kontrolą uiszczania opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w u.d.p. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że odpowiedzialność administracyjna związana z brakiem uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyroki NSA z: 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3521/15; 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 67/15; 28 kwietnia 2016 r. II GSK 2406/14). Odpowiedzialność ta nie jest warunkowana jakimikolwiek dodatkowymi okolicznościami natury podmiotowej czy przedmiotowej. W szczególności przy wymierzaniu kary na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. nie ma znaczenia świadomość dopuszczenia się tego naruszenia. Przesłankami tej odpowiedzialności są bowiem jedynie: 1) przejazd po drodze krajowej objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej oraz 2) nieuiszczenie opłaty za ten przejazd. Stwierdzić zatem należy, że skoro to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy, to za oczywiste uznać należy, że to one właśnie wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Realizacja wskazanego wymogu przez organ administracji publicznej orzekający w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na podstawie określonej w art. 13k ust. 1 u.d.p., stanowi tym samym podstawowe kryterium oceny zgodności z prawem decyzji o wymierzeniu tej kary. W omawianej kategorii spraw, nałożenie na podstawie ww. przepisu kary pieniężnej mogą więc uzasadniać tylko i wyłącznie takie ustalenia, które znajdując odzwierciedlenie w okolicznościach sprawy i zebranych w niej dowodach jednoznacznie wskazują, że dany podmiot zrealizował swoim działaniem/zaniechaniem znamiona deliktu administracyjnego, o którym mowa w przywołanym przepisie, tj. wykonując przejazd pojazdem samochodowym po drodze krajowej lub jej odcinku, za który pobierana jest opłata elektroniczna, przejazd ten wykonywał bez uiszczenia tej opłaty (por. wyrok NSA z 25 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 693/18). Obowiązkiem organu w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego było więc przede wszystkim ustalenie, czy przedmiotowy pojazd istotnie poruszał się po płatnym odcinku drogi. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, GITD dokonał w niniejszej sprawie ustaleń istotnych i relewantnych dla rozstrzygnięcia sprawy, opierając się na materiale dowodowym, który został zebrany, rozpatrzony i oceniony bez naruszenia art. 7, jak również art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. a uzasadnienie skarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie niewątpliwie przesłanki te wystąpiły. W rozpoznawanej sprawie, odcinek drogi krajowej, na której został zarejestrowany przejazd pojazdu w dniu [...] grudnia 2024 r. został wyszczególniony w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. (załącznik nr 2). Ponadto ustalono, że dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego pojazdu przekraczała 12 000 kg. Z ustaleń Organu wynika, że pojazd był zarejestrowany w SPOE KAS. Niemniej jednak brak było poboru opłaty elektronicznej. OBE wprowadzone do rejestru nie zgłasza opłat do tego rodzaju przejazdu (vide: protokół kontroli k. 14 i 14v, poz. 7). W ocenie Sądu prawidłowo zatem GITD ustalił okoliczności istotne do rozpoznania przedmiotowej sprawy, po pierwsze pojazd w dniu [...] grudnia 2024 r. poruszał się po płatnym odcinku drogi, po drugie za przejazd nie została uiszczona oplata elektroniczna. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że przyczyną braku uiszczenia opłaty elektronicznej był brak łączności urządzenia zainstalowanego w pojeździe. Co więcej (Sąd posiada wiedzę z urzędu) przejazd z dnia [...] grudnia 2024 r., godz. [...]nie jest jedynym, za który nie została uiszczona opłata elektroniczna i powodem tego była ta sama przyczyna, tj. brak łączności urządzenia OBE. W związku z czym nie sposób podzielić argumentację skargi, że przyczyną braku opłaty była awaria urządzenia rejestrującego opłaty, a pracownicy odpowiedzialni za obsługę systemu płatności nie zauważyli tej awarii. W ocenie Sądu nie można faktycznie wykluczyć awarii urządzenia. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, iż sporny przejazd był jednym z wielu (jedną skargą Strona zaskarżyła 30 decyzji Organu), to siłą rzeczy Strona uchybiła podstawowemu obowiązkowi przy korzystaniu z płatnych odcinków dróg, tj. ustalenia czy za przejazd zostanie uiszczona opłata elektroniczna. Sąd zgadza się z Organem, że Strona nie dochowała należytej staranności, skoro na przestrzeni kilkudziesięciu dni dopuściła się wielokrotnie naruszeń, u podstaw których legła dokładnie ta sama przyczyna. W konsekwencji ustaleń poczynionych przez GITD uzasadnione było wszczęcie postępowania administracyjnego, a następnie nałożenie na Skarżącą (jako podmiot wskazany w art. 13k ust. 4 u.d.p.) kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Zdaniem Sądu, kara ta została wymierzona bez naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowy przejazd nastąpił bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej nałożonej w rozpoznawanej sprawie stanowi dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który należy rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania, skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną. Charakter i funkcje sankcji pieniężnej, nakładanej w formie aktu administracyjnego, na podstawie przepisów prawa publicznego za naruszenie obowiązków administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny rozważał w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16) przywołując liczne poglądy wyrażane w literaturze przedmiotu i orzecznictwie, w tym również wyrokach Trybunału Konstytucyjnego wydanych w tym zakresie. Sąd poglądy te podziela. Przyjęta w ustawie o drogach publicznych konstrukcja sankcji pieniężnych nakładanych za naruszenie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po płatnych odcinkach dróg, uwzględnia przy tym wymóg zachowania zasady proporcjonalności, na co zwrócił uwagę Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 marca 2017 r. w sprawach połączonych C-497/15 i C-498/15 (szerzej wyrok WSA w Warszawie z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5252/23). W rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że nałożona na Skarżącą sankcja za nieuiszczenie opłaty elektronicznej jest nieproporcjonalna w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Kara administracyjna ma funkcję nie tylko kompensacyjną, ale i prewencyjną, zaś uiszczenie kary w wysokości 1500 zł nie może być postrzegane jako nadmierne obciążenie podmiotu dopuszczającego się naruszenia (tym bardziej jeśli podmiot taki prowadzi działalność w zakresie transportu drogowego, a więc jest profesjonalistą, który powinien znać obowiązki związane z korzystaniem z dróg publicznych stosownie do przyjętego sposobu rozliczeń i je należycie wykonywać). Sąd nie podzielił nadto zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez Organ wymogu proporcjonalności sankcji, w świetle zapisów artykułu 9a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/76/UE z dnia 27 września 2011 r.). Otóż kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za niewykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Na ten aspekt kary pieniężnej nakładanej w toku postępowania administracyjnego wskazał także Trybunał Sprawiedliwości w przywołanym w skardze wyroku z dnia 21 listopada 2024 r. w sprawie C-61/23, zapadłym po rozpoznaniu wniosku o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonym przez A. [...] – H. (sąd administracyjny w [...], [...]) postanowieniem z dnia [...] stycznia 2023 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 lutego 2023 r., w postępowaniu "E." [...] przeciwko A. "Patna infrastruktura". Trybunał w przywołanym wyroku orzekł, że artykuł 9a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/76/UE z dnia 27 września 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że określony w tym przepisie wymóg proporcjonalności stoi na przeszkodzie systemowi sankcji takiemu jak rozpatrywany w postępowaniach głównych, który przewiduje nałożenie grzywny lub kary pieniężnej w zryczałtowanej wysokości za wszystkie bez względu na ich charakter lub wagę przepisów dotyczących obowiązku uiszczenia z góry kwot opłaty za przejazd z tytułu korzystania z infrastruktury drogowej, nawet jeżeli ten reżim przewiduje możliwość zwolnienia z odpowiedzialności karnoadministracyjnej poprzez uiszczenie opłaty wyrównawczej w zryczałtowanej wysokości. Trybunał, zakreślając ramy prawne swego rozstrzygnięcia przywołał między innymi artykuł 9a ww. dyrektywy, zgodnie z którym "Państwa członkowskie ustalają odpowiednie kontrole i określają system sankcji stosowanych za naruszenie przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Przyjmują one wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wprowadzenia ich w życie. Ustanowione sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające". Trybunał podkreślił, że wskazana dyrektywa nie zawiera bardziej precyzyjnych przepisów w zakresie dotyczącym ustanawiania owych sankcji na szczeblu krajowym i w szczególności nie określa żadnego wyraźnego kryterium dla oceny proporcjonalnego charakteru takich sankcji. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w braku harmonizacji przepisów Unii w dziedzinie sankcji z tytułu niedochowania warunków przewidzianych w ramach wprowadzonego przez te przepisy systemu państwa członkowskie są uprawnione do dokonania wyboru sankcji, które uznają za odpowiednie. Uprawnienia te muszą jednak być wykonywane z poszanowaniem prawa Unii i jego ogólnych zasad. Trybunał wskazał, że dopuszczalne w ustawodawstwie krajowym środki karne nie powinny wykraczać poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów tego ustawodawstwa, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować rozwiązania najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. W ocenie Trybunału same sankcje powinny być przy tym odpowiednio surowe w stosunku do wagi naruszeń, których dotyczą, zwłaszcza poprzez zapewnienie rzeczywiście odstraszającego skutku i przy poszanowaniu ogólnej zasady proporcjonalności. Trybunał przypominał, że dopuszczalne w ustawodawstwie krajowym środki karne nie powinny wykraczać poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów tego ustawodawstwa, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować rozwiązania najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. Innymi słowy, zasada proporcjonalności wymaga, po pierwsze, aby sankcja odpowiadała wadze naruszenia, i po drugie, aby przy określaniu sankcji, a także ustalaniu kwoty grzywny zostały uwzględnione indywidualne okoliczności danego przypadku. Tymczasem w świetle relewantnych przepisów ustawy o drogach publicznych, obowiązujących na gruncie prawa polskiego, podmiot dokonujący przejazdu po płatnym odcinku drogi krajowej, który znalazłby się w sytuacji analogicznej, jak podmiot korzystający z płatnej sieci drogowej w [...] (w realiach sprawy poddanej ocenie Trybunału - C-61/23), może uniknąć dolegliwości w postaci pieniężnej sankcji administracyjnej, uiszczając, zgodnie z art. 13k ust. 8a u.d.p. opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu. W tym przypadku bowiem kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie przedpłaty nie wymierza się. Tym samym, w ocenie Sądu, przyjęta na gruncie ustawy o drogach publicznych, konstrukcja sankcji pieniężnych nakładanych za naruszenie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach, uwzględnia wymóg zachowania zasady proporcjonalności, na który zwrócił uwagę Trybunał Sprawiedliwości w przywołanym powyżej wyroku z dnia 21 listopada 2024 r. w sprawie C-61/23. W świetle poczynionych ustaleń Organ nie miał podstaw do zastosowania w sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Warunkiem jego zastosowania w okolicznościach danej sprawy jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu określonych nim przesłanek. Zastosowaniu przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. sprzeciwia się w tej sprawie brak zaktualizowania się drugiej koniecznej przesłanki, o której stanowi ten przepis prawa, a mianowicie "zaprzestania naruszania prawa" (szerzej na ten temat vide wyrok NSA z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1091/19). Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, Organ, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tego też względu, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .