VI SA/Wa 3284/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 stycznia 2023 r., nr BP.501.547.2022.2058.WA7.353683 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z 25 stycznia 2023 r. [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 1, 3, 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 7 ust. 4 pkt 3, art. 13b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej" "skarżąca" lub "strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") z 7 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 6 października 2021 roku około godziny 12:34 w N. (ul. [...]), funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że pojazdem kierował Pan A. K.. Kierujący okazał prawo jazdy, wypis nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. W toku kontroli stwierdzono, że pojazd oznakowany był jako taksówka, zgodnie z uchwałą nr LXXXV/2185/2014 Rady m.st. Warszawy. Na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem [...], natomiast na bokach pojazdu znajdowały się żółto – czerwone paski z numerem [...] oraz herb Miasta Stołecznego Warszawy. Kierowca wykonywał przewóz na terenie miasta N.. W chwili podjęcia kontroli w samochodzie osobowym z pięcioma miejscami siedzącymi przewożono pasażera, który zamówił przejazd z ul. [...] w N., do ul. [...]. Jak ustalono, przewóz został zamówiony poprzez aplikację [...], która automatycznie przesłała potwierdzenie zakończenia przejazdu i wystawiła fakturę w imieniu przewoźnika na kwotę 13,48 zł. Za przejazd pasażer zapłacił gotówką kwotę w wysokości 13,50 zł. Na podstawie faktury, którą w formie elektronicznej otrzymał pasażer, inspektor transportu drogowego ustalił, że podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz jest A. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem [...] z dnia 6 października 2021 r. Pismem z dnia 29 października 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu na skutek naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do Starosty P., Urzędu [...] oraz Urzędu Miejskiego w N. [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiadała uprawnienia do wykonywania transportu drogowego, jak również czy kontrolowany pojazd został zgłoszony do udzielonego uprawnienia. W odpowiedzi na powyższe zapytanie, Starosta P., pismem z dnia 8 listopada 2021 r., poinformował, że skarżąca nie figuruje w rejestrach prowadzonych przez Starostę P. dotyczących licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie, Urząd [...], pismem z 25 listopada 2021 r. wskazał, że skarżąca posiada licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta m.st. Warszawy oraz nie posiada innego uprawnienia transportowego. Dodatkowo, poinformowano, że pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony w dniu 24 maja 2021 r. do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Dodatkowo, Urząd Miejski w N., pismem z 13 stycznia 2022 r. poinformował, że skarżąca posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób na obszarze gminy N. [...] – wydaną w dniu 13 grudnia 2021 r. dla pojazdu T. o numerze rejestracyjnym [...] (tj. po przeprowadzonej kontroli drogowej). Decyzją z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł w związku z naruszeniem art. 5b ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie gminy N. [...] tj. poza obszarem oznaczonym w posiadanej licencji wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 25 stycznia 2023 r. nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Pismem z dnia 28 lutego 2023 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika procesowego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję organu II instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy A.K.; 2) naruszenie art. 6 ust 5 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której zamówienie na przejazd zostało złożone przez klienta z innego obszaru niż obszar ujęty w licencji; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 a i b u.t.d. w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu drogowego przewoźnika lub bez wymaganej licencji, podczas gdy spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką; 4) art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku odniesienia się do zarzutów Strony, podniesionych w odwołaniu, a odnoszących się do naruszenia przez organ I instancji: a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy A.K.; b) art. 6 ust 5 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której zamówienie na przejazd zostało złożone przez klienta z innego obszaru niż obszar ujęty w licencji; c) art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; d) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której waga naruszenia prawa jest znikoma (przejazd odbywał się prawidłowo oznaczonym pojazdem taxi, Skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), a strona zaprzestała naruszenia prawa (Skarżący uzyskał bowiem licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta N. [...]); 5) Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. podjęcie i wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego osób taksówką wymaga uzyskania stosowanej licencji. W świetle art. 6 ust. 4 u.t.d., licencji w tym zakresie udziela się na określony obszar obejmujący gminę, gminy sąsiadujące (po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia) lub miasto stołeczne Warszawę. Na podstawie art. 6 ust. 5 u.t.d. ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Z kolei zgodnie z art. 13b ust. 1 rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego z zastrzeżeniem ust. 4 obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wypis z licencji. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 6 października 2021 r. około godziny 12:34 w N.[...], funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Drogowego w R., przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym [...]. Podczas kontroli kierujący okazał wypis nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Licencja upoważniała do wykonywania przewozu osób taksówką na terenie m.st. Warszawa. Z protokołu kontroli i załączonych do niego wydruków z aplikacji [...] wynika, że podczas kontroli realizowana była usługa przewozu z miejsca odbioru przy ul. ul. Mieszka I 3 w N.[...]m, do miejsca docelowego – Portu Lotniczego Warszawa-Modlin przy ul. Gen. Wiktora Tommee 1a w N.[...]m. Zarówno miejsce odbioru, jak i miejsce docelowe przewozu znajdowało się w gminie N. [...]. Powyższe zostało potwierdzone przez pasażera, którego przesłuchano w charakterze świadka. Z przesłuchania sporządzono protokół, który został podpisany przez przesłuchiwanego i przesłuchującego go inspektora transportu drogowego oraz następnie załączony do akt administracyjnych sprawy. Z pisemnej informacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w N.[...]m wynika, że w dniu kontroli (tj. 6 października 2021 r.) strona nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób na obszarze gminy N. [...]. Skarżąca uzyskała taką licencję dopiero w dniu 13 grudnia 2021 r. dla pojazdu T. o numerze rejestracyjnym WW056SU, tj. innym, niż ten którym wykonywany był przewóz podczas kontroli ([...]). Zdaniem Sądu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwala na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. obowiązują w brzmieniu na dzień przeprowadzenia czynności kontrolnych – podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei art. 92a ust. 3 u.t.d. stanowił, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Według art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Z kolei według lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są uzasadnione. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały protokół kontroli za kluczowy dowód w sprawie. W orzecznictwie akcentuje się walor dowodowy protokołu z kontroli, a mianowicie że ma on walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W wyroku z dnia 7 marca 2017 r. (sygn. akt II GSK 1416/15, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego – jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy i kierowcę, stanowi zatem dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy. Z art. 75 § 1 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Obowiązek przeprowadzenia dowodów przez organ administracji publicznej nie ma jednak charakteru nieograniczonego. Zatem przeprowadzanie dowodów na okoliczności, które wynikają w sposób wystarczający z innych dowodów zgromadzonych w sprawie, albo nie mają znaczenia dla wyjaśnienia sprawy – nie jest konieczne. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. (II OSK 1373/15) zgodnie z którym mnożenie dowodów zmierzających do wykazania istotnej dla sprawy kwestii uznać należy za niecelowe jeśli organ zasadnie uznał, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w oparciu o dowód już przeprowadzony i jest on wiarygodny. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie naruszyły postanowień wynikających z treści art. 7 tj. zasady prawny obiektywnej z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a. wskazującego, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie można się zgodzić z twierdzeniami strony wskazującymi, że w niniejszej sprawie doszło do przesłuchania świadka przez funkcjonariuszy policji, którzy zgodnie z art. 89a ust. 3 u.t.d. w związku z art. 129 ust. 2 pkt 1-14 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – nie mają prawa przeprowadzać dowodu z przesłuchania świadka lub strony w związku z wykonywanymi czynnościami kontrolnymi. Sąd zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniom strony, czynności dowodowe zostały przeprowadzone przez inspektorów transportu drogowego, którzy na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. mają prawo przesłuchiwać świadków. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 6 ust. 5 u.t.d. zgodnie, z którym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że zarówno początek jak i koniec przejazdu miał miejsce na terenie gminy N. [...]. Sąd nie uznał za udowodnione twierdzenie strony jakoby kierujący był zapewniany przez pasażera, że miejscem docelowym kursu będzie Warszawa. Z wydruków z aplikacji [...] oraz protokołu przesłuchania świadka jednoznacznie wynika, że miejscem docelowym przejazdu miał być [...]. Sąd uznał, że kierowca przed rozpoczęciem przejazdu zaakceptował trasę. Wbrew twierdzeniom skarżącej, z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu przeprowadzenia kontroli (6 października 2021 r.), skarżąca nie posidała wymaganej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób na obszarze gminy N. [...]. Licencję nr [...] uzyskała dopiero w dniu 13 grudnia 2021 r., tj. po przeprowadzeniu kontroli drogowej. Skarżąca nie przedstawiła, żadnych dowodów, które świadczyłyby, że posiadała odpowiednie uprawnienie na podstawie, których mogłaby realizować kontrolowany przejazd w gminie N. [...]. Na podstawie art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. ustawodawca wprowadził możliwość wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowy – przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że przejazd był realizowany samochodem pięcioosobowym, oznakowanym jako taksówka (zgodnie z uchwałą nr LXXXV/2185/2014 Rady m.st. Warszawy), za pomocą aplikacji [...], kojarzącą usługobiorcę z usługodawcą oraz informującą o przewidywanej cenie za usługę. Takie okoliczności wskazują, że dany przejazd nie mógł być uważany za przejazd okazjonalny, w związku z czym naruszałby postanowienia zawarte w art. 18 ust. 4a, 4b u.t.d. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a jej uzasadnienie spełnia wymagania wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. i pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się organ II instancji przy jej wydawaniu. Tak sporządzone uzasadnienie pozwalało na dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem Sądu, stanowisko organu polegające na przyjęciu, że materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie, jest uzasadnione. Okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2022 r., sygn. akt II GSK 382/19). W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie GITD nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto należy wskazać, iż w sprawie tej zastosowania nie znajdą również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w Dziale IVa k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z 2 września 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 154/20). Uwzględniając powyższe rozważania Sąd stwierdza, że Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 7 lutego 2022 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sytuacji bowiem braku przyczyn do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji organ zobowiązany był do utrzymania jej w mocy. W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły postępowanie zgodnie z art. 8 k.p.a. tj. w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) - orzekł, jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a.