VI SA/Wa 32/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii produktów o niewłaściwej jakości handlowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] czerwca 2019 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako: "skarżąca", "strona", "spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] wymierzającej podmiotowi spółce karę pieniężną w wysokości 1 214 zł za wprowadzenie do obrotu partii o niewłaściwej jakości, tj.: 420 kg (1680 szt. x 250 g) produktu o nazwie [...] 400+ (dane indentyfikacyjne partii: nr partii [...], data minimalnej trwałości [...] r.), o wartości brutto 180 457,20 zł, 180 kg (720 szt. x 250 g) produktu o nazwie [....] 250+ (dane indentyfikacyjne partii: nr partii [...], data minimalnej trwałości [...] r.), o wartości brutto 62422,92 zł. Jako podstawę prawną wskazał: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "kpa"), art. 21. art. 40a ust. 1 pkt 3, ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. u. z 2018 r., poz. 2164, z późn. zm.), w związku z: art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1. art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 40a ust. 3 oraz art. 40a ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2164, z późn. zm.), art. 2 ust. 2 lit. a, c, i oraz j, art. 6, art. 8 ust.l i 2 art. 12 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/1O/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WEj nr 608/200 (Dz. Urz. UE l 304 z 22.11.2011, str. 18, z późn. zm.) oraz art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.). Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: W dniach [...] i [...] stycznia 2019 r., inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. przeprowadzili kontrolę jakości handlowej miodów w spółce i na jej podstawie sporządzili protokół kontroli z [...].01.2019 r. (nr [...]). Oceniając oznakowanie ww. partii stwierdzono brak przymocowania do opakowania produktu nieusuwalnej etykiety w języku polskim, co jest niezgodne z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w dniu [...].01.2019 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w związku z wprowadzeniem przez spółkę do obrotu handlowego dwóch partii artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wydał decyzję z dnia [...].06.2019 r.. znak: [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 1 214 zł za wprowadzenie do obrotu partii o niewłaściwej jakości, tj.: 420 kg (1680 szt. x 250 g) produktu o nazwie [...] 400+ (dane indentyfikacyjne partii: nr partii [...], dala minimalnej trwałości [...] r.), o wartości brutto 180 457,20 zł, 180 kg (720 szt. x 250 g) produktu o nazwie [...] 250+ (dane indentyfikacyjne partii: nr partii [...], data minimalnej trwałości [...] r., o wartości brutto 62422,92 zł. W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2019 r. strona zarzucała zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę i uzasadnienie stanu faktycznego, dotyczącego naruszeń obowiązujących wymagań w zakresie przekazywana konsumentom informacji na temat żywności oraz art. 104 i 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie błędnej wykładni przepisów prawa. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, po rozpatrzeniu w/w odwołania nie uznał argumentów strony i decyzją z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Strona odebrała decyzję w dniu 16.10.2019 r. W skardze złożonej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data przyjęcia do Biura Podawczego WSA w Warszawie 20 listopada 2019 r.) skarżąca zarzuciła: I. Naruszenie przepisów' prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 2 ust 2 lit. a), i) i j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/200 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18. z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że pojęcie "etykiety" krzyżuje się z pojęciami "informacji na temat żywności" i "etykietowania", podczas gdy pojęcie "etykiety" odnosi się do fizycznego nośnika informacji o produkcie, a pojęcia "informacji na temat żywności" i "etykietowania" odnoszą się do samych informacji i ich zamieszczania, art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przewidziany w nim wymóg nieusuwalności odnosi się do etykiety i jej dostępności dla konsumenta, podczas gdy cały przepis z art. 13 ust. 1 określa wymogi dotyczące sposobu przedstawienia informacji na etykiecie lub innym ich nośniku a w rezultacie jego niewłaściwe zastosowanie, art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr, 1169/2011, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przepisy te wymagają, aby etykieta była nieusuwalna, podczas gdy z literalnego brzmienia przepisu, jak również wykładni dokonanej przez Komisję Europejską i Dyrektora Departamentu Promocji i Jakości Żywności Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wynika jednoznaczne, że nakłada on co najwyżej wymóg zapewnienia, aby etykieta była dostępna dla konsumenta i nie była łatwo usuwalna. art. 12 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacje na temat żywności muszą być dostępne dla konsumenta przez cały okres przydatności do spożycia żywności, podczas gdy ww. przepisy nie dają podstaw do rozciągnięcia wymogu dostępności informacji na okres po dokonaniu zakupu, art. 12 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że umieszczenie informacji na temat żywności na etykiecie dołączonej do opakowania możliwe jest wyłącznie w przypadku małych opakowań, art. 40a ust. 1 pkt 3, ust. 3 i ust 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2178, z późn. zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów o niewłaściwej jakości, podczas gdy w toku postępowania Skarżąca wykazała, że sposób przymocowania etykiety Produktów do ich opakowania jest zgodny z obowiązującymi przepisami o jakości handlowej, II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 7 i 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 85 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia oględzin Produktów pod kątem trwałości i wytrzymałości przymocowania papierowej etykiety do opakowania Produktów, co doprowadziło do błędnego uznania przez Organ, że etykieta może zostać łatwo usunięta, art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niedokładną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego polegającą na pominięciu dokumentu w postaci pisma Dyrektora Departamentu Promocji i Jakości Żywności Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2019 r. w części, w której stwierdzono, że stosowanie etykiet kartonikowych. załączonych do opakowania za pomocą sznurka lub gumki, jest co do zasady dopuszczalne, art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze stanowiskiem prezentowanym przez organy inspekcji jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych podczas poprzednich kontroli przeprowadzanych u Skarżącej, bez wyjaśnienia przyczyn dokonania przez organ odmiennej oceny, art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Wobec stwierdzenia wskazanych powyżej naruszeń, strona skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a), c) i § 3 w zw. art. 135 p.p.s.a. oraz wniosła o zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2523 ze zm.- dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Art. 145 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Dopiero w przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie podnieść należy, dokonując oceny złożenia skargi w terminie, Sąd nie dopatrzył się podstawy do jej odrzucenia. Mimo błędnego złożenia skargi bezpośrednio do Sądu, skarżąca nie uchybiła terminowi. Otrzymała bowiem decyzję 16 października 2019r., zaś skargę nadała w placówce pocztowej 15 listopada 2019r. dochowując tym samym 30 dniowego terminu na jej złożenie. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, Sąd dopatrzył się naruszenia przez organ prawa materialnego, skutkującego koniecznością eliminacji zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz umorzenia postępowania administracyjnego, w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał bowiem, że uchybienie przepisom prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Jak twierdził organ, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosowanych przypadkach, nieusuwalne. Skoro nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte, pomniejszone ani przerwane jakimikolwiek innymi nadrukami, ilustracjami czy innym materiałem, to zdaniem organu, etykieta przymocowana jedynie gumką "recepturką", może zostać zdjęta lub też urwana, nawet przypadkowo, bez pozostawienia jakichkolwiek śladów na opakowaniu Zdaniem organu, etykiety w formie kartonika dołączane do opakowań produktów przy użyciu gumek, nawet jeśli zawierają w tej formie wszystkie wymagane informacje na temat żywności, w opinii Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych należy uznać za niespełniające wymagań rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, przede wszystkim ze względu na możliwość łatwego przypadkowego usunięcia takich etykiet. Dołączanie etykiet, uzasadnione jest tylko w przypadku małych opakowań, których powierzchnia nie jest wystarczająca do umieszczenia obowiązkowych informacji. Takie stanowisko organ uzasadnił kwestią konieczności posiadania przez konsumenta - do końca okresu przydatności do spożycia miodu - etykiety zawierającej wymagane prawem informacje. W okresie dostępności przedmiotowych partii miodów do sprzedaży (ok. 3 lat licząc od dnia kontroli) "gumka recepturka", z uwagi na swą nietrwałość, nie zapewni obecności przymocowanych nią etykiet zawierających wymagane prawem informacje o danym środku spożywczym. Co więcej, Organ II instancji nie poddaje w wątpliwość czytelności i wyrazistości etykiet na kontrolowanych miodach manuka, ale bezsprzecznie uznaje, że nie mają one wymaganego prawem przymiotu nieusuwalności, czego wymaga w jego opinii sposób oznakowania zakwestionowanych partii miodów, naruszając art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011. Zdaniem organu, skoro etykieta może zostać łatwo usunięta, nawet samoistnie, to trudno uznać, że informacje zawarte na niej są dostępne dla konsumenta w wymaganej formie. Tymczasem Sąd nie podzielił stanowiska organu o stwierdzonej nieprawidłowości, tj. braku przymocowania do opakowania produktu nieusuwalnej etykiety w jęz. polskim, co stanowi naruszenie prawa – jak zarzuca organ - szeregu przepisów prawa żywnościowego, w tym: ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów unijnych. Co więcej, zdaniem Sądu, rodzaj stwierdzonej nieprawidłowości nie powoduje, że produkt jest zafałszowany, czyli, że artykuł nie spełnia wymagań jakości handlowej. Po pierwsze, w decyzji organu I instancji, nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, wskazany jako podstawa prawna decyzji, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U.2019.2178 t.j.), stanowiący o konieczności spełnienia wymagań w zakresie jakości handlowej przez wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze, skoro dotyczył takich sytuacji, w których w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Tymczasem organ I instancji nie powołuje się ani na określone takie wymagania w przepisach o jakości handlowej, a tym bardziej na dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, które byłyby zadeklarowane przez producenta. Podobnie nie wiadomo dlaczego podstawę do nałożenia kary miałby stanowić art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej, skoro dotyczy kwestii, że protokół zawiera w szczególności czas trwania kontroli. Przepis nie miał zatem zastosowania jako podstawa do wydania decyzji i takiego związku z rozstrzygnięciem organ nie wykazał. Art. 30b ww. ustawy odnosi się do zaleceń pokontrolnych wskazując, że jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości, wojewódzki inspektor przekazuje pisemnie jednostce kontrolowanej zalecenia pokontrolne i wzywa ją do usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie. Tymczasem kwestią sporną jest zagadnienie, czy stwierdzony w wyniku kontroli stan faktyczny stanowił o nieprawidłowościach wymagających wydania takich zaleceń ze skutkiem nałożenia kary. Dalej bowiem decyzja organu I instancji powołuje się na art. 3 ust. 8 i art. 17 Rozporządzenia (WE) NR 178/2002 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiający ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, nie wskazując dlaczego uznał, by stan faktyczny potwierdzał, że strona przepisy te naruszyła. Art. 3 ust. 8. Odnosi się do definicji "wprowadzenia na rynek" i oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania Artykuł 17 stanowiący o obowiązkach wskazuje, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Organ na żadnym etapie nie wskazuje w jakim zakresie te przepisy są naruszone, ale wskazuje je jako podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wątpliwości te niejako potwierdza organ odwoławczy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, bowiem w decyzji II instancji uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia zarówno opartą o ustawę o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych o art. 21 ww. ustawy, który jest przepisem kompetencyjnym i art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy, jak i zasady i wymagania prawa żywnościowego określone w powołanym rozporządzeniu.. Niewątpliwie uzupełnione przepisy mogą stanowić, w przypadku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, podstawę do nałożenia kary, o ile jego subsumpcja znajdzie zastosowanie w stanie faktycznym konkretnej sprawy. Art. 40a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych odnosi się bowiem, co do zasady, do działania podlegającego karze pieniężnej; ustalenia jej wysokości, wymierzenia i wpłaty kary pieniężnej. Stanowi, w powołanym ust. 1 pkt 3, że kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł i ma zastosowanie w związku z określonymi w ust. 5 dyrektywami wymiaru kary: "Ustalając wysokość kary pieniężnej, Główny Inspektor albo wojewódzki inspektor uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych". Zaskarżona decyzja II instancji, odwołując się do zasad Rozporządzenia (WE) NR 178/2002 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności odwołuje się do pozostałych celów ogólnych prawa żywnościowego, które ma za zadanie realizację jednego lub więcej ogólnych celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością (art. 5 ust. 1) i zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności, oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Określona w art. 16 prezentacja stanowi, że nie może wprowadzać konsumentów w błąd, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób. Artykuł 17 Rozporządzenia (WE) NR 178/2002 reguluje w ust. 1 obowiązki dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz zapewnienia, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zaś w ust. 2 obowiązki dla państw członkowskich wprowadzenia w życie prawa żywnościowego oraz monitorowania i kontrolowania przestrzegania przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W tym celu Państwa Członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań stosownych do okoliczności, z uwzględnieniem informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z żywnością i paszami, nadzorem nad bezpieczeństwem żywności i pasz oraz innych działaniach monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Powyższe przepisy ani ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny - nigdzie nie wskazują, na ich naruszenie. W istocie bowiem organ wadliwie upatruje podstawę do nałożenia kary pienięznej w art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Należy tu odwołać się do preambuły ww. rozporządzenia, gdzie m.in. w pkt 4 wskazuje, że generalną zasadą prawa żywnościowego jest zapewnienie konsumentom podstawy do dokonywania świadomych wyborów dotyczących spożywanej przez nich żywności i uniemożliwienie jakichkolwiek praktyk, które mogłyby wprowadzić konsumenta w błąd. Co więcej, w pkt 9 preambuły rozporządzenie wskazuje, że zarówno służy interesom rynku wewnętrznego, ponieważ upraszcza przepisy, gwarantuje pewność prawa i ogranicza obciążenia administracyjne, jak i przynosi korzyści obywatelom, ponieważ wprowadza wymóg jasnego, zrozumiałego i czytelnego etykietowania środków spożywczych. Celem jest, wyrażone w pkt 10, umożliwienie konsumentom dokonywania świadomych wyborów niezbędne zarówno dla zapewnienia skutecznej konkurencji, jak i dla dobra konsumentów. Znajomość podstawowych zasad żywienia oraz odpowiednich informacji żywieniowych na temat środków spożywczych przyczyniłaby się istotnie do umożliwienia konsumentom podejmowania takich świadomych wyborów. Ważnym mechanizmem poprawiającym zrozumienie informacji na temat żywności przez konsumentów są kampanie edukacyjne i informacyjne. Celem jest, wyrażona w pkt 11 gwarancja pewności konsumentom i innym zainteresowanym stronom oraz zmniejszenie obciążenia administracyjnego. Istotny cel wyraża także pkt 16 preambuły do ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1169/2011. Wskazuje ono, że że prawo dotyczące informacji na temat żywności powinno być na tyle elastyczne, aby można było na bieżąco śledzić nowe potrzeby informacyjne ze strony konsumentów i zapewnić równowagę między ochroną rynku wewnętrznego a różnicami percepcji konsumentów w państwach członkowskich. Podstawową kwestią uwzględnianą przy określaniu wymogów dotyczących obowiązkowych informacji na temat żywności powinno być umożliwienie konsumentom identyfikacji i właściwego wykorzystywania danego środka spożywczego oraz dokonywania wyborów zaspokajających ich indywidualne potrzeby dietetyczne. (pkt 17). Realne spełnienie tych celów gwarantuje art. 18 i 19 preambuły stanowiąc, że aby umożliwić dostosowywanie prawa dotyczącego informacji na temat żywności do zmieniających się potrzeb informacyjnych konsumentów, w przypadku rozważania potrzeby wprowadzenia obowiązkowych informacji na temat żywności należy zawsze brać również pod uwagę szeroko wykazywane zainteresowanie większości konsumentów ujawnianiem pewnych informacji. Nowe, obowiązkowe wymogi dotyczące informacji na temat żywności powinny być jednak przyjmowane wyłącznie w przypadkach, gdy są niezbędne zgodnie z zasadami pomocniczości, proporcjonalności i trwałości. Preambuła wypowiada się także w przedmiocie etykiet. Art. 26 preambuły stanowi zasadę, że etykiety żywności powinny być jasne i zrozumiałe, aby były pomocne dla konsumentów, którzy chcą dokonywać bardziej świadomych wyborów dotyczących żywności i diety. Badania pokazują, że dobra czytelność jest ważnym elementem zwiększania prawdopodobieństwa, że informacje na etykiecie będą mieć wpływ na jej odbiorców, a nieczytelne informacje o produkcie stanowią jedną z głównych przyczyn niezadowolenia konsumentów z etykietowania żywności. W związku z tym należy opracować kompleksowe podejście, aby uwzględnić wszystkie aspekty dotyczące czytelności, w tym czcionkę, kolor i kontrast. Aby zapewnić przekazywanie informacji na temat żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich sposobów dostarczania żywności konsumentom (27). W niektórych przypadkach podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze mogą chcieć wskazać - na zasadzie dobrowolności - miejsce pochodzenia danego środka spożywczego, aby zwrócić uwagę konsumentów na cechy jakościowe ich produktu. Takie określenia również powinny spełniać zharmonizowane kryteria. 16 (art. 29 i 30) Przepisy dotyczące obowiązkowego określenia miejsca pochodzenia zostały opracowane na podstawie podejść wertykalnych, odnoszących się na przykład do miodu, o czym wspomina pkt 32. Należy podkreślić, że jeden z celów, którym służyć ma ww. rozporządzenie, polega na zapewnieniu konsumentowi finalnemu podstawy do dokonywania świadomych wyborów, istotne jest zapewnienie w tym kontekście, by konsument finalny łatwo rozumiał informacje zamieszczone na etykiecie. Na uwagę, dokonując interpretacji ww. rozporządzenia, zasługuje art. 49 preambuły. W odniesieniu do kwestii harmonizowanych w szczególny sposób niniejszym rozporządzeniem państwa członkowskie nie powinny mieć możliwości przyjmowania przepisów krajowych, chyba że zezwala na to prawo Unii. Niniejsze rozporządzenie nie powinno uniemożliwiać państwom członkowskim przyjmowania środków krajowych w odniesieniu do kwestii, które nie zostały zharmonizowane w szczególny sposób niniejszym rozporządzeniem. Tego rodzaju środki krajowe nie powinny jednak zakazywać, utrudniać ani ograniczać swobodnego przepływu towarów, które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem. Odnośnie wykładni norm wypowiada się art.57 preambuły. Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i mogą zatem być lepiej osiągnięte na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności przewidzianą w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Tu należy wspomnieć o samej Dyrektywie rady 2001/110/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się konkretnie do miodu, bowiem jej ogólne zasady etykietowania żywności ustanowione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE 5 powinny się stosować, z zastrzeżeniem niektórych warunków. Ze względu na ścisły związek między jakością miodu a jego pochodzeniem niezbędne jest, aby dostępna była pełna informacja w tych sprawach, tak aby konsument nie był wprowadzany w błąd odnośnie do jakości produktu. Interesy poszczególnych konsumentów w zakresie geograficznych właściwości miodu oraz pełnej przejrzystości w tym względzie wymagają tego, aby na etykiecie zawarto nazwę kraju pochodzenia, w którym miód został zebrany. W kontekście powyższych uregulowań także, nie znajduje uzasadnienia ustalenie odpowiedzialności administracyjnej skarżącej na podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, bowiem prowadzi w istocie do rozszerzonej interpretacji jej zasad. Zdaniem Sądu, o ile organ nie kwestionował czytelności i wyrazistości etykiet, to zarzut, że nie mają one wymaganego prawem przymiotu nieusuwalności i nałożenie z tego tytułu kary pienięznej - jest nadinterpretacją prawa. By dokonać właściwej wykładni art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r., należy zacząć od "ducha" tego rozporządzenia, wyrażonego przez ustawodawcę europejskiego w jego preambule. Głównymi zasadami pozwalającymi na prawidłową interpretację jest dążenie do wysokiego poziomu ochrony konsumenta (pkt 1). Aby uzyskać wysoki poziom ochrony zdrowia konsumentów i zagwarantować im prawo do informacji, należy zapewnić odpowiednie informowanie konsumentów na temat spożywanej przez nich żywności.(pkt 3). Niemniej jednak to swobodny przepływ bezpiecznej i dobrej dla zdrowia żywności jest zasadniczym aspektem rynku wewnętrznego, w istotny sposób przyczyniającym się do zdrowia i pomyślności obywateli oraz mającym znaczny wpływ na ich interesy społeczne i ekonomiczne.(pkt 2). Wiąże się z tym powołane wyżej Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności – zakresie zasady, że generalną zasadą prawa żywnościowego jest zapewnienie konsumentom podstawy do dokonywania świadomych wyborów dotyczących spożywanej przez nich żywności i uniemożliwienie jakichkolwiek praktyk, które mogłyby wprowadzić konsumenta w błąd (pkt 4).Aby było to możliwe, informacje przekazywane konsumentom muszą uniemożliwić działania wprowadzające w błąd i pomijanie informacji na temat żywności (pkt 5). Podkreślić należy, że rozporządzenie w pkt 9 odwołuje się do pierwotnych celów i podstawowych elementów aktualnie obowiązujących przepisówych przepisów dotyczących etykietowania nadal obowiązują, niezbędne jest uproszczenie przepisów, aby ułatwić ich przestrzeganie i zapewnić większą jasność dla zainteresowanych stron, a także ich aktualizacja w sposób uwzględniający zmiany, do których doszło w dziedzinie informacji na temat żywności. Niniejsze rozporządzenie zarówno służy interesom rynku wewnętrznego, ponieważ upraszcza przepisy, gwarantuje pewność prawa i ogranicza obciążenia administracyjne, jak i przynosi korzyści obywatelom, ponieważ wprowadza wymóg jasnego, zrozumiałego i czytelnego etykietowania środków spożywczych. Innymi słowy, to łatwy i swobodny dostęp obywatela do pożądanych informacji o produkcie jest celem samym w sobie, służąc interesom rynku wewnętrznego, a gwarantując pewność prawa i ograniczając obciążenia administracyjne, przynosi korzyści obywatelom. Zatem swobodny dostęp do informacji umożliwia konsumentom, dla ich dobra, dokonywanie świadomych wyborów. Oznacza to, że interpretacja rozporządzenia ma na celu umożliwić dostosowywanie prawa dotyczącego informacji na temat żywności do zmieniających się potrzeb informacyjnych konsumentów (pkt 15 rozp.) Nowe, obowiązkowe wymogi dotyczące informacji na temat żywności powinny być jednak przyjmowane wyłącznie w przypadkach, gdy są niezbędne zgodnie z zasadami pomocniczości, proporcjonalności i trwałości. (pkt 19) Z preambuły rozporządzenia wynika zatem jednoznacznie (pkt 26), że etykiety żywności powinny być jasne i zrozumiałe, aby były pomocne dla konsumentów, którzy chcą dokonywać bardziej świadomych wyborów dotyczących żywności i diety. Ustawodawca unijny powołuje się na badania odnoszące się do dobrej czytelności, a jak jest ona ważna stanowi o tym poziom zadowolenia konsumentów z etykietowania żywności. To badania pokazują, że dobra czytelność jest ważnym elementem zwiększania prawdopodobieństwa, że informacje na etykiecie będą mieć wpływ na jej odbiorców, dlatego należy opracować kompleksowe podejście, aby uwzględnić wszystkie aspekty dotyczące czytelności, w tym czcionkę, kolor i kontrast. Zasadniczym aspektem dla konsumenta jest zatem spełnianie dostępności wymogów informacyjnych na temat żywności – przed ostatecznym dokonaniem zakupu , określenie kraju lub miejsca rzeczywistego pochodzenia produktu.(pkt 27). Te aspekty zapewniają konsumentowi finalnemu podstawy do dokonywania świadomych wyborów, istotne zapewnienie by konsument finalny łatwo rozumiał informacje zamieszczone na etykiecie.( pkt 47) Pkt 41 preambuły stanowi, że aby informacje żywieniowe przemawiały do przeciętnego konsumenta i służyły celowi informacyjnemu klienta, muszą uwzględniać aktualny stan widzenia (pkt 41) Aby przekazywane informacje żywieniowe służyły celowi informacyjnemu, w którym je wprowadzono, z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy na temat żywienia, powinny być one proste i łatwo zrozumiałe. Podawanie informacji żywieniowych w głównym polu widzenia ma zatem uniemożliwić dezorientację konsumentów (art. 49 ). Co więcej, środki krajowe nie powinny zakazywać, utrudniać ani ograniczać swobodnego przepływu towarów, które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem. I tak należy czytać rozporządzenie. Zgodnie z zasadą proporcjonalności przewidzianą w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r., w pkt 2a odwołuje się do zastosowania definicji, w tym "informacji na temat żywności" udostępnianej konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety. Zgodnie z definicją "etykiety"(pkt 2i), oznacza jakąkolwiek metkę, znak firmowy, znak handlowy, ilustrację lub inny opis pisany, drukowany, tłoczony, odbity lub w inny sposób naniesiony na opakowanie lub pojemnik z żywnością lub załączony do opakowania lub pojemnika z żywnością, a , a - "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. Wśród definicji zasadnicze znaczenie mają także "pole widzenia", co oznacza wszystkie powierzchnie opakowania, których treść można odczytać z pojedynczego punktu widzenia (k) "główne pole widzenia" oznacza pole widzenia opakowania, które konsument najprawdopodobniej zobaczy przy pierwszym spojrzeniu na produkt w momencie zakupu i które umożliwia konsumentowi natychmiastową identyfikację produktu, jeśli chodzi o jego charakter lub rodzaj, a w stosownych przypadkach o jego markę (l) oraz "czytelność" - fizyczny wygląd informacji, dzięki któremu informacja jest wizualnie dostępna ogółowi społeczeństwa, a który określają różne elementy, m.in. rozmiar czcionki, odstępy między literami, odstępy między wierszami, grubość linii pisma, barwa czcionki, rodzaj czcionki, stosunek szerokości liter do ich wysokości, powierzchnia materiału oraz kontrast między pismem. Cytowane wyżej definicje pozwalają odczytać zasady wynikające z artykułu 12 rozporządzenia, który w ust. 1 wyraża zasadę odnoszącą się do obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być łatwo dostępne, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w odniesieniu do każdego środka spożywczego. Ust. 2 stanowi, że w przypadku żywności opakowanej obowiązkowe informacje na temat żywności muszą się znajdować bezpośrednio na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie. Przechodząc do interpretacji artykułu 13, odnoszącego się do przedstawienia obowiązkowych danych szczegółowych, nie pozostawia wątpliwości, że ust. 1 gwarantuje zasadę, że bez uszczerbku dla przepisów krajowych przyjętych na mocy art. 44 ust. 2, obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosownych przypadkach, nieusuwalne. Nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte, pomniejszone ani przerwane jakimikolwiek innymi nadrukami, ilustracjami czy innym materiałem. Ust. 2 wskazuje, że bez uszczerbku dla szczególnych przepisów unijnych mających zastosowanie do szczególnych środków spożywczych, obowiązkowe dane szczegółowe wymienione w art. 9 ust. 1 - jeśli znajdują się na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie - są wydrukowane na opakowaniu lub etykiecie w sposób zapewniający wyraźną czytelność, z użyciem znaków o rozmiarze czcionki, której wysokość x, zdefiniowana w załączniku IV, wynosi co najmniej 1,2 mm. Dodatkowym wyjaśnieniem są wymogi językowe dla, które obowiązkowe informacje na temat żywności muszą podawać w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów z państw członkowskich. Z tych wszystkich powodów należy uznać, że niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzona art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. jakiej dopuściły się organy, wymagając nieusuwalności etykiety. Taka interpretacja rozszerzona narusza prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 8 k.p.a., podważając tym samym zaufanie do organu administracji. Taka rozszerzona interpretacja norm prawa materialnego jest niedopuszczalna i nie może być źródłem odpowiedzialności karno-administracyjnej uzasadniającym nałożenie kary pienięznej. Skoro zasadą jest, że obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne i wyraźnie czytelne, to nieusuwalność - w stosownych przypadkach – dotyczy tych informacji, a nie miejsca na którym są zamieszczone. Art. 13 ust. 2 rozporządzenia przewiduje ustawowe miejsce na obowiązkowe dane szczegółowe, wymienione w art. 9 ust. 1 – jest nim miejsce na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie. Informacje mają być wydrukowane na opakowaniu lub etykiecie, w sposób zapewniający wyraźną czytelność. Te wszystkie wymogi zostały spełnione na kontrolowanych produktach, miodach manuka. Z protokołu kontroli nie wynika, by na jakimkolwiek z kilkuset opakowań nie było etykiety. Żadna z gumek na których przymocowane były etykiety nie była uszkodzona. Żadna z etykiet nie miała usuniętej informacji, bądź możliwej do usunięcia. Etykiety były czytelne, kolorowe, lakierowane. Posiadały wszystkie obowiązkowe informacje i jest to okoliczność bezsporna. Tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Oznacza to bezprzedmiotowość jego wszczęcia skutkującą umorzeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § kpa. Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie orzekającym uznał, że mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego uzasadnia w całości uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., jak w pkt 1 wyroku i umorzenie postępowania administracyjnego, zgodnie z pkt 2 wyroku na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii kosztów postępowania w wysokości 387 zł zostało oparte o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804), która wynosi 270 zł oraz 100 zł wpisu sądowego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz zwrot 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. ----------------------- 19