VI SA/Wa 3194/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2017 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z 5 kwietnia 2017 r.

Skarżący – R. P., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargę, na postanowienie Ministra Sprawiedliwości. W grudniu 2016 r. skarżący – czyniąc to na urzędowym formularzu, zgłosił wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 74 akt). Postanowieniem z 5 kwietnia 2017 r. Starszy referendarz sądowy WSA (dalej Referendarz) odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz stwierdził, że skarżący pomimo skutecznego wezwania go do potwierdzenia stosownymi dokumentami oświadczeń zawartych w ww. wniosku, nie wykonał tego wezwania. Z zachowaniem trybu i terminu skarżący sprzeciwił się powyższemu postanowieniu, wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zostało wszczęte w listopadzie 2016 r. W konsekwencji tego zastosowania w sprawie ma przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd przy tym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie, na jej wniosek, może być przyznane prawo pomocy, przy czym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wnioskujący o jego przyznanie w zakresie całkowitym ma wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W niniejszej sprawie skarżący pomimo skutecznego wezwania go – w oparciu o art. 255 p.p.s.a., do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających oświadczenia w nim zawarte, tego nie uczynił. Sąd stwierdza zatem, że Referendarz zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił skarżącemu przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, bowiem skarżący nawet nie podjął próby wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z uwagi na wskazaną okoliczność, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.