VI SA/Wa 308/26

Dnia 9 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. d, art. 5 ust. 1, art. 5a ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L.2009.300.51, dalej: rozporządzenie nr 1071/2009), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniosku A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. (Skarżący), utrzymał w mocy decyzję tego Organu z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] o cofnięciu Skarżącemu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] (nr blankietu [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło niedoręczenie przez przedsiębiorcę dokumentów stanowiących podstawę do stwierdzenia spełniania wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Organ wyjaśnił, że wymieniona licencja nr [...] (nr blankietu [...]) została udzielona Skarżącemu 16 marca 2004 r. na okres od 1 maja 2004 r. do 15 grudnia 2053 r. Organ wskazał następnie, że stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, pismem z 8 lipca 2019 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez przedsiębiorcę wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącemu 11 lipca 2019 r., jednak w terminie wyznaczonym w tym piśmie Skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów. Pismem z 13 września 2019 r. Organ zawiadomił Skarżącego, że istnieje ryzyko, iż nie spełnia on wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 i wyznaczył dwumiesięczny termin od daty otrzymania zawiadomienia na uregulowanie zaistniałej sytuacji. Zawiadomienie to zostało doręczone Skarżącemu w trybie art. 44 K.p.a. 7 października 2019 r. Następnie pismem z 25 lutego 2020 r. Organ zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie cofnięcia ww. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Organ wyjaśnił dalej, że część dokumentów niezbędnych do stwierdzenia czy Skarżący nadal spełnia wymogi art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 przedłożył ustanowiony przez Skarżącego pełnomocnik w załączeniu do pisma z 13 sierpnia 2020 r. Do tego pisma pełnomocnik Skarżącego dołączył: a) oświadczenie przedsiębiorcy z 7 sierpnia 2020 r. złożone na formularzu ON, b) oświadczenie z 7 sierpnia 2020 r. dotyczące bazy eksploatacyjnej złożone na formularzu OB, c) wykaz pojazdów dotyczący 50 pojazdów złożony na formularzu WPC oraz d) dokumenty finansowe sporządzone 31 marca 2020 r., tj. rachunek zysków i strat (wariant porównawczy), bilans - pasywa i bilans - aktywa stan na 31 grudnia 2018 r. i na 31 grudnia 2019 r. Natomiast w załączeniu do pisma z 25 sierpnia 2020 r. pełnomocnik Skarżącego przedłożył informację z Krajowego Rejestru Karnego z 10 sierpnia 2020 r. dotyczącą Skarżącego. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał dalej, że 17 września 2020 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Do wniosku pełnomocnik Skarżącego dołączył sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa zawierające bilans za 2018 r. i 2019 r., rachunek zysków i strat za 2018 r. i 2019 r., informację dodatkową do sprawozdania finansowego za 2019 r. i wprowadzenie do sprawozdania finansowego za 2019 r. oraz zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z 10 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Organ przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i wyjaśnił, że w art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zostało zawarte uprawnienie dla organu wydającego licencję lub zezwolenie do dokonania sprawdzenia czy przedsiębiorca nadal spełnia wymogi określone w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Główny Inspektor Transportu Drogowego skorzystał z wymienionego uprawnienia i pismem z 8 lipca 2019 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu, niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez niego wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Organ wyjaśnił, że art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 umożliwia przedsiębiorcy uregulowanie swojej sytuacji w przypadku zaprzestania spełniania wszystkich warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego określonych w art. 3 wymienionego rozporządzenia. Jednak swoją sytuację przedsiębiorca musi uregulować w terminie wyznaczonym przez organ udzielający zezwolenia. Niezastosowanie się przez przedsiębiorcę do terminu wyznaczonego przez organ stanowi podstawę do zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że do dnia wydania decyzji II instancji Skarżący nie zastosował się do wezwania Organu z 8 lipca 2019 r. i nie przedłożył wszystkich żądanych dokumentów, niezbędnych do stwierdzenia, czy nadal spełnia warunki określone w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Skarżący nie przedłożył wszystkich dokumentów potwierdzających posiadanie odpowiedniej zdolności finansowej, bowiem złożone dokumenty finansowe zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351 ze zm.) nie stanowią kompletnego sprawozdania finansowego. Wśród tych dokumentów brakuje informacji dodatkowej obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowych informacji i objaśnień. Zatem na podstawie opisanych dokumentów brak było podstaw do stwierdzenia, że Skarżący nadal spełnia warunki określone w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Skarżący na przedłożenie dokumentów żądanych przez Organ miał kilka miesięcy, ponieważ wezwanie do przedłożenia tych dokumentów doręczono 11 lipca 2019 r., a termin na ich przedłożenie upłynął 4 października 2019 r. Część dokumentów Skarżący przedłożył dopiero 13 sierpnia 2020 r. Natomiast maksymalny termin jaki przewidują przepisy ww. rozporządzenia na uregulowanie takiej sytuacji wynosi 6 miesięcy. Organ stwierdził, że nawet gdyby wyznaczył Skarżącemu maksymalny termin na przedłożenie dokumentów, to upłynąłby on w kwietniu 2020 r., zatem w opisanej sytuacji Organ nie ma możliwości uwzględnienia przedłożonych dokumentów do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości i wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu Skarżącemu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, pomimo iż na dzień wydania rozstrzygnięcia Organ dysponował dokumentacją potwierdzającą spełnianie przez Skarżącego wymogów przewidzianych dla przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy pomimo niespełniania ku temu przesłanek; 2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przedłożonych przez Skarżącego dokumentów, na okoliczność spełniania wymogów dla przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący nie spełnia ww. wymogów, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów przeczy takiemu przyjęciu, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy pomimo niespełniania ku temu przesłanek; 3) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1984/21 stwierdził, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z [...] sierpnia 2020 r. naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Organ nie rozpatrzył bowiem merytorycznie całości dokumentacji przedłożonej przez Skarżącego, łącznie z dokumentacją załączoną do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w celu ustalenia, czy Skarżący spełnia wymogi, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 1071/2009. W wyniku skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt II GSK 589/22 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. NSA stwierdził, że skarga wniesiona w imieniu Skarżącego w tej sprawie była obarczona brakiem formalnym, którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł. Stwierdzony brak, sprowadzał się do błędnego pełnomocnictwa, jeśli chodzi o zakres umocowania. W konsekwencji Skarżący nie był należycie reprezentowany przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a zatem wystąpiła nieważność postępowania toczącego się przed tym Sądem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, by ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa obejmującego swym zakresem reprezentowanie Skarżącego przed sądem administracyjnym w sprawie inicjowanej jego skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Zgodnie zaś z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt II GSK 589/22 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1984/21 i przekazał sprawę tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził bowiem, że Skarżący nie był należycie reprezentowany przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a zatem wystąpiła nieważność postępowania toczącego się przed tym Sądem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, by ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa obejmującego swym zakresem reprezentowanie Skarżącego przed sądem administracyjnym w sprawie inicjowanej jego skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2021 r. Pełnomocnik Skarżącego w wyniku wezwania Sądu uzupełnił powyższy brak formalny skargi. Rozpoznając ponownie tę sprawę zgodnie z powołanym kryterium Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie z następujących powodów. W rozpoznawanej sprawie Skarżącemu cofnięto licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ponieważ Skarżący, mimo wezwania Organu nie przedstawił w terminie określonym w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, dokumentów potwierdzających spełnianie wymogów z art. 3 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Wymogi związane z wypełnieniem warunków posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, posiadania dobrej reputacji, odpowiedniej zdolności finansowej oraz wymaganych kompetencji, określają art. 5 – 9 rozporządzenia nr 1071/2009. Zgodnie natomiast z treścią art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo: a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem lub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych; b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę; c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - jeśli nie jest spełniany wymóg zdolności finansowej, aby wykazać, że ten wymóg będzie ponownie spełniany w sposób ciągły. Zgodnie zaś z treścią art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Podkreślenia wymaga, że z treści zd. 2 art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 wynika, że warunkiem określenia terminów wskazanych w tym przepisie na uregulowanie przez przedsiębiorstwo niespełnianych wymogów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, konieczne jest stwierdzenie przez organ, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany. W rozpoznawanej sprawie Organ pismem z 8 lipca 2019 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu, niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez przedsiębiorcę wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Z decyzji Organu nie wynika, że powodem wystosowania przedmiotowego pisma było stwierdzenie przez Organ braku spełnienia wymogu z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Z samego pisma wynika natomiast, że niedostarczenie wymaganych dokumentów w terminie 21 dni, spowoduje dalszą weryfikację mającą na celu sprawdzenie czy przedsiębiorca spełnia warunki do posiadania licencji. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 11 lipca 2019 r., jednak w terminie wyznaczonym w tym piśmie Skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów. Wobec tego, pismem z 13 września 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącego, że istnieje ryzyko, iż nie spełnia on wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 i wyznaczył dwumiesięczny termin od daty otrzymania zawiadomienia na uregulowanie zaistniałej sytuacji. W ocenie Sądu, powyższe pismo odpowiadało wymogom normy wynikającej ze zd. 1 art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 – zgodnie z którym jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę – i dopiero po bezskutecznym upływie tak wyznaczonego terminu zaistniały podstawy do stwierdzenia, że Skarżący nie spełnienia wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr1071/2009, co otwierało też możliwość zastosowania terminów określonych w tym przepisie. Następne pismo w rozpoznawanej sprawie, z 25 lutego 2020 r., na skutek okoliczności związanych z wybuchem pandemii, zostało Skarżącemu doręczone 8 lipca 2020 r. i stanowiło ono zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu ww. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W ocenie Sądu, od tego momentu możliwe było zastosowanie i określenie Skarżącemu terminów wskazanych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, których w zawiadomieniu Skarżącemu nie określono. Organ natomiast zakończył postępowanie w I instancji decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Tymczasem, jak wynika z wyjaśnień Organu oraz akt sprawy Skarżący do pisma z 13 sierpnia 2020 r. załączył część dokumentów niezbędnych do stwierdzenia czy nadal spełnia wymogi art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009: a) oświadczenie przedsiębiorcy z 7 sierpnia 2020 r. złożone na formularzu ON, b) oświadczenie z 7 sierpnia 2020 r. dotyczące bazy eksploatacyjnej złożone na formularzu OB, c) wykaz pojazdów dotyczący 50 pojazdów złożony na formularzu WPC oraz d) dokumenty finansowe sporządzone 31 marca 2020 r., tj. rachunek zysków i strat (wariant porównawczy), bilans - pasywa i bilans - aktywa stan na 31 grudnia 2018 r. i na 31 grudnia 2019 r. Przy piśmie z 25 sierpnia 2020 r. przedłożył zaś informację z Krajowego Rejestru Karnego z 10 sierpnia 2020 r., a wraz z wnioskiem z 17 września 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył dodatkowe dokumenty finansowe – sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa zawierające bilans za 2018 r. i 2019 r., rachunek zysków i strat za 2018 r. i 2019 r., informację dodatkową do sprawozdania finansowego za 2019 r. i wprowadzenie do sprawozdania finansowego za 2019 r. oraz zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z 10 sierpnia 2020 r. W tych okolicznościach, Sąd stwierdza, że Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, przedwcześnie kończąc postępowanie w I instancji w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu ww. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wszczęte pismem z 25 lutego 2020 r., doręczonym Skarżącemu 8 lipca 2020 r., nie wyznaczając w istocie Skarżącemu terminów z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, na uregulowanie przez przedsiębiorstwo niespełnianych wymogów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Organ naruszył też powyższy przepis oraz przepisy postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję I instancji, nie rozpatrując merytorycznie całości dokumentacji przedłożonej przez Skarżącego, łącznie z dokumentacją załączoną do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w celu ustalenia, czy Skarżący spełnia wymogi, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Rozpoznając ponownie sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego uwzględni powyższe stanowisko Sądu i dokona merytorycznej analizy materiału dowodowego przedłożonego przez Skarżącego w celu wykazania spełniania wymogów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1) sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2) sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215) zasądzając od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Skarżącego kwotę 697 zł, na którą składa się wpis uiszczony od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).