VI SA/Wa 303/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w całości mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, którym cofnął firmie H. sp. z o.o. z siedzibą w W. ( dalej "Skarżąca", "Spółka") na okres 6 miesięcy wypis o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawiesił wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 104 k.p.a. oraz art. 32f ust. 3 i art. 32b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, z późn. zm., dalej: u.t.d.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2018 r. Spółce została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (licencja wspólnotowa) o numerze [...], z terminem ważności od dnia [...] kwietnia 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2023 r. Na podstawie danych zawartych w ewidencji naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (art. 82g u.t.d.), dalej: rejestr KREPTD, organ ustalił, że w wyniku kontroli drogowej w Niemczech, która odbyła się w dniu [...] sierpnia 2018 r., nałożono na Spółkę karę grzywny za bardzo poważne naruszenie, o którym mowa w pkt 10.3 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Mając na uwadze powyższe, GITD pismem z 20 lipca 2020 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego na podstawie art. 32f ust. 3 u.t.d. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. GITD cofnął Spółce na okres 6 miesięcy wypis o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawiesił wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Przede wszystkim GITD wskazał, że nie może kwestionować decyzji służb niemieckich co do nałożenia sankcji za bardzo poważne naruszenie dotyczące świadectwa kierowcy. Natomiast tłumaczenie Spółki, że nie był to przewóz wspólnotowy oraz w czasie kontroli kierowca posiadał wszystkie wymagane dokumenty, nie mogło być uwzględnione. Zdaniem organu skoro Spółka uregulowała karę grzywny, to tym samym przyznała, że popełniła zarzucane naruszenie tym bardziej, że Spółka nie skorzystała z przysługującego prawa do odwołania, akceptując tym samym wszelkie konsekwencje zaistniałego naruszenia. Jednocześnie GITD wskazał, że wykonywany przewóz podlegał pod prawo wspólnotowe. Zarówno załadunek w Danii, jak i znaczna część tranzytu, w tym w Niemczech, gdzie odbyła się kontrola, znajdowały się na terenie Unii Europejskiej, więc przedsiębiorcę obowiązywały tu przepisy wspólnotowe. Stosownie do art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 "rozporządzenie ma zastosowanie do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach na terytorium Wspólnoty". Natomiast rozładunek poza krajami UE nie zwalnia z obowiązywania tych przepisów. Ponadto, zdaniem organu, jeśli w trakcie kontroli w dniu [...] sierpnia 2018 r. kierowca faktycznie posiadał kartę pobytu stałego, a tym samym status rezydenta długoterminowego, to strona powinna kwestionować nałożenie grzywny przez organy kontrolne w Niemczech w drodze odwołania przed władzami niemieckimi, gdyż GITD nie może kwestionować prawomocnej i wykonanej kary w innym państwie członkowskim. GITD wyjaśnił, że art. 32f ust. 3 u.t.d. stanowi wykonanie art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Według art. 12 ust. 2 i ust. 4 tego rozporządzenia w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców; b) cofnięcie świadectw kierowców; c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Sankcje te mogą być określone po podjęciu ostatecznej decyzji w danej sprawie i uwzględniają wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Organ wyjaśnił, że nie mógł przychylić się do argumentu strony o niewspółmierności sankcji do popełnionego naruszenia bowiem podnoszone przez stronę argumenty dotyczące sprzeczności z art. 32f ust. 3 u.t.d. z prawem wspólnotowym nie mogą być brane pod uwagę, zaś organ administracji ma obowiązek zastosować przepis prawa polskiego, tj. art. 32f ust. 3 u.t.d., który jest jasny i nie wymaga interpretacji. GITD stwierdził, że rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 w grupie 10 w załączniku I wymienia tylko dwa poważne naruszenia wspólnotowych przepisów w zakresie transportu drogowego (por. art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) 1072/2009) dotyczące świadectwa kierowcy, tj.: • bardzo poważne naruszenie (BPN) z pkt. 10.3 - przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.) • poważne naruszenie (PN) z pkt. 10.4 - kierowca lub przewoźnik nie jest w stanie przedstawić ważnego świadectwa kierowcy lub ważnego uwierzytelnionego wypisu ze świadectwa kierowcy funkcjonariuszowi służb kontrolnych (tj. zaświadczenie lub uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy, zostały zgubione, uszkodzone, zapomniano je zabrać itp. Zdaniem organu ustawodawca polski określając w art. 32f ust. 3 u.t.d. jednolitą sankcję za bardzo poważne naruszenie (BPN), a odstępując od nakładania sankcji za poważne naruszenie (PN), uwzględnił zatem wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej, o której mowa w art. 12 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Organ nie podzielił stanowiska strony, że w przepisach u.t.d. oraz w postępowaniach prowadzonych przez GITD nie została zastosowana zasada proporcjonalności lub nie uwzględniono wagi popełnionych naruszeń. W tej sytuacji w związku z naruszeniem stwierdzonym przez władze niemieckie ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. organ ma zatem obowiązek cofnąć na okres 6 miesięcy 1 wypis z licencji wspólnotowej nr [...] (numer blankietu [...]) uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego udzielonej Spółce i zawiesić wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Z zachowaniem trybu i terminu Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podtrzymała swoją argumentację zawartą we wniosku z dnia 27 lipca 2020 r. Spółka zaznaczyła, że prosi o ponowne przeanalizowanie przedłożonych wyjaśnień, wniosków i żądań, w szczególności w kontekście możliwości zastosowania art. 92c u.t.d. Ponownie rozpoznając sprawę GITD podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z [...] sierpnia 2020 r. i utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. Ustosunkowując się do argumentów Skarżącej organ wskazał, że w myśl art. 13 rozporządzenia 1072/2019, państwo członkowskie, na którego terytorium zostało stwierdzone naruszenie przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego przez przewoźnika z innego państwa członkowskiego przekazuje możliwie jak najszybciej właściwym organ państwa członkowskiego siedziby przewoźnika informacje o tym naruszeniu. Informacja ta zgodnie z art. 14 ww. rozporządzenia jest wpisywana do krajowego rejestru elektronicznego. Informacja o naruszeniu jest przekazywana pomiędzy krajowymi rejestrami państw członkowskich w formie dokumentu elektronicznego zwanego komunikatem ERRU. Stosownie do treści art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Przepis art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wskazuje, że świadectwo kierowcy jest wydawane przewoźnikowi posiadającemu licencję wspólnotową i legalnie zatrudniającemu kierowcę albo w sposób legalny korzystającemu z usług kierowcy nie będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Natomiast pozostałe warunki, jakie przewoźnik jest zobowiązany spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie kierowcy spoza Unii lub współpracującego z nim kierowcy spoza Unii określają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Warunki te określa art. 32b u.t.d., zgodnie z ust. 2 i 5 tego artykułu świadectwo jest wydawane na wniosek, do którego przedsiębiorca jest zobowiązany dołączyć kopię licencji wspólnotowej, zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a, kserokopię dokumentu tożsamości, kserokopię prawa jazdy i kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy. Niespełnienie któregokolwiek z wymienionych warunków stanowi podstawę do odmowy wydania świadectwa kierowcy. Wymieniony wyżej przepis art. 32f ust. 3 ustawy o transporcie drogowym zawiera sankcję, jaką organ ma obowiązek zastosować wobec przedsiębiorcy wykonującego międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy z naruszeniem przepisów dotyczących świadectw kierowcy. Przepis ten przewiduje cofnięcie 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Sankcja określona w tym przepisie jest stosowana w przypadku popełnienia przez przedsiębiorcę bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. W grupie 10 naruszeń załącznika I do tego rozporządzenia jako bardzo poważne naruszenia dotyczące świadectwa kierowcy zostały wskazane naruszenia polegające na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że strona w dniu [...] sierpnia 2018 r. wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie licencji nr [...] i została poddana kontroli na terenie Niemiec. Przewóz ten był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. W dniu [...] stycznia 2019 r. właściwy organ w Niemczech nałożył na stronę grzywnę za popełnienie naruszenia stanowiącego bardzo poważne naruszenie w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. naruszenie polegające na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. braku świadectwa kierowcy, jego sfałszowaniu, wycofaniu, utracie ważności itp.). Takie naruszenie, zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., jest podstawą do zastosowania sankcji określonej w tym przepisie. Uwzględniając powyższe słusznie organ cofnął stronie na okres 6 miesięcy 1 wypis o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawiesił wydawanie stronie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Zdaniem GITD postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony kontrolowany przewóz podlegał pod prawo wspólnotowe w myśl bowiem art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 w przypadku przewozu z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i w odwrotnym kierunku niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do części przejazdu na terytorium dowolnego państwa członkowskiego, przez które odbywa się tranzyt. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przewóz odbywał się z Danii do Rosji, zaś tranzyt miał miejsce przez terytorium Niemiec. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD jeszcze raz podkreślił, że niniejsze postępowanie nie dotyczy zasadności nałożenia kary przez właściwy organ w Niemczech. Od tej kary strona się nie odwołała i rozstrzygnięcie podjęte przez właściwy organ w Niemczech jest prawomocne oraz zostało wykonane, tym samym Spółka zaakceptowała zaistnienie naruszenia i wszelkie konsekwencje z tym związane. Natomiast w niniejszym postępowaniu były badane jedynie przesłanki określone w art. 32f ust. 3 u.t.d. Dlatego też nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek spółki o przesłuchanie kierującego bowiem jego zeznanie nie będzie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy co dotyczy także wniosku o włączenie do akt niniejszej sprawy kopii okazanego w chwili kontroli dokumentu przewozowego. Na marginesie organ wskazał, że w toku niniejszego postępowania strona nie przedstawiła dokumentu świadczącego o posiadaniu przez kierującego statusu rezydenta długoterminowego, co jednak pozostaje bez wpływu na jej wynik niniejszej sprawy. Zdaniem GITD art. 32f ust. 3 u.t.d. nakłada na niego obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania i wydania decyzji o cofnięciu 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Jednocześnie rozstrzygnięcie organu ma charakter decyzji związanej. Ponadto w analogicznych sprawach WSA w Warszawie oddalił skargi stron na decyzje GITD podzielając stanowisko organów dotyczące konieczności zastosowania art. 32f ust. 3 u.t.d. w przypadku zaistnienia bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 (por. wyrok sygn. akt. VI SA/Wa 571/20 z dnia 28 września 2020 r., wyrok sygn. akt. VI SA/Wa 296/20 z dnia 16 września 2020 r., wyrok sygn. akt. VI SA/Wa 725/20 z dnia 14 października 2020 r., wyrok sygn. akt. VI SA/Wa 1174/20 z dnia 28 października 2020 r., wyrok sygn. akt. VI SA/Wa 1039/20 z dnia 2 listopada 2020 r.). Art. 32f ust. 3 u.t.d. stanowi wykonanie art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, a ustawodawca określając w art. 32f ust. 3 u.t.d. jednolitą sankcję za dopuszczenie się bardzo poważnego naruszenia ([...]), jednocześnie nie przewidział tożsamej sankcji za dopuszczenie się poważnego naruszenia ([...]), tym samym uwzględnił wagę naruszenia którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Natomiast postępowanie określone w art. 15a u.t.d. dotyczy naruszeń które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji i nie jest tożsame z niniejszym postępowaniem. Odnosząc się do zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów Spółki, że cofnięcie wypisu z licencji wspólnotowej i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców spowoduje poważne problemy w funkcjonowaniu firmy z powodu braku kierowców, gdyż większość jest cudzoziemcami oraz jest zbyt rygorystyczne organ stwierdził, że nie ma możliwości wydania innej decyzji niż przewidują to obowiązujące przepisy niezależnie od sytuacji strony, zdarzeń losowych czy też innych okoliczności sprawy np. poważnych utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej. Skarżąca niezgadzając się z decyzją GITD złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając : 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) (dalej: "k.p.a.") poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą i przyjęcie, że akceptacja przez Skarżącego na terenie Niemiec mandatu (przyjęcie mandatu) oznacza o priori, że nastąpiło bardzo poważne naruszenie dotyczące świadectwa kierowcy w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (dalej: "Rozporządzenie 2016/403"), co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na Skarżącego sankcji określonej w art. 32f ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.). (dalej: "u.t.d."), podczas gdy do naruszenia tego w ogóle nie doszło, gdyż kierujący pojazdem posiadał status rezydenta długoterminowego, a tym samym nie mogło dojść do bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do Rozporządzenia 2016/403, a Organ pominął postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie czy do takiego naruszenia doszło, co wprost godzi w zasadę prawdy materialnej wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów zgłaszanych przez Skarżącego w postaci: (i) przesłuchania kierowcy oraz (ii) pozyskania dokumentacji okazanej w czasie kontroli drogowej, które pozwoliłyby na ustalenie, czy do bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do Rozporządzenia 2016/403 doszło, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na Skarżącego sankcji określonej w art. 32f ust. 3 u.t.d., podczas, gdy do naruszenia tego w ogóle nie doszło, gdyż kierujący pojazdem posiadał status rezydenta długoterminowego, a tym samym nie mogło dojść do bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do Rozporządzenia 2016/403; 3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 32f ust. 3 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że fakt ukarania za popełnienie bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy oznacza konieczność nałożenia przez Organ sankcji określonej w tym przepisie na Skarżącego, podczas gdy istnienie ukarania przez właściwy organ państwa członkowskiego nie jest przesłanką sankcji określonej w art. 32f ust. 3 u.t.d., a przesłanką tą jest zgodnie z tym przepisem popełnienie bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy; 4) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L z 2009 r. Nr 300, str. 72 z późn. zm.) (dalej: "Rozporządzenie 1072/2009") poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że na kierowcy ciążył obowiązek posiadania i legitymowania się świadectwem kierowcy, podczas gdy z uwagi na fakt, że kierowca był rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi obowiązek taki nie ciążył ani na kierowcy, ani na Skarżącym; 5) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 12 ust. 4 Rozporządzenia 1072/2009 poprzez jego niezastosowanie i nie zapewnienia, aby całość nałożonych na Skarżącego sankcji była proporcjonalna do naruszenia, uwzględniając wszelkie sankcje nałożone w państwie członkowskim, w którym stwierdzono naruszenie. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania a nadto o przeprowadzenie rozprawy oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci zdjęcia karty stałego pobytu kierowcy, gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości odnośnie tego czy kierujący pojazdem posiadał status rezydenta długoterminowego, a tym samym czy mogło dojść do bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do Rozporządzenia 2016/403, a dowód ten nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie; W uzasadnieniu skargi stawiane zarzuty zostały szczegółowo omówione. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że Skarżąca dopuściła się naruszenia opisanego w art. 32f ust. 3 u.t.d. i nałożył na przewoźnika sankcję administracyjną w postaci cofnięcia na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Stwierdzone naruszenie przepisów o transporcie drogowym nastąpiło w Niemczech i polegało na braku posiadania ważnego świadectwa przez kierowcę wykonującego na rzecz Skarżącej zlecenie transportu międzynarodowego na trasie z Danii do Rosji. Z taką kwalifikacją naruszenia nie zgadza się Skarżąca, jak również z nałożoną na nią sankcją. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii wskazać należy, że w obowiązującym stanie prawnym - kierowca, który jest obywatelem państwa spoza Unii Europejskiej i Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, i który chce zawodowo na terenie RP wykonywać transport drogowy zgodnie z art. 32a i art. 39f ust. 3 u.t.d. zobowiązany jest posiadać świadectwo kierowcy. W myśl zaś art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia albo cofa świadectwo kierowcy. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową (art. 32b ust. 2 u.t.d.). Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat (art. 32b ust. 3 u.t.d.). Zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Od dnia 4 grudnia 2011 r. do świadectw kierowcy stosuje się bezpośrednio przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE. L. 2009.300.72), dalej "rozporządzenie (WE) nr 1072/2009". Stosownie do art. 3 ww. rozporządzenia, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (13), albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009). Jak wynika z powyższych regulacji, świadectwo kierowcy jest wydawane przez określonego przewoźnika kierowcy, z którego usług on korzysta (w ramach zawartej z nim umowy). Oznacza to, że kierowca jest uprawniony do wykonywania transportu międzynarodowego tylko dla przedsiębiorcy, który wydał mu stosowne świadectwo i tylko w oparciu o wydane i posiadane przez kierowcę świadectwo. W niniejszej sprawie bezsporna była okoliczność, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. w wyniku kontroli drogowej w Niemczech nałożono na Spółkę karę grzywny za bardzo poważne naruszenie, o którym mowa w pkt 10.3 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Spółka uregulowała karę grzywny oraz nie skorzystała z przysługującego prawa do odwołania. W tej sytuacji za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organ. Niewątpliwie organ był zobowiązany do uwzględnienia faktu ukarania Skarżącej za czyn popełniony podczas wykonywanego przewozu drogowego na terenie Niemiec. Tym samym prawidłowa pozostaje ocena organu, że kierowca realizujący na rzecz Skarżącej zlecenie transportowe, w dniu kontroli nie posiadał ważnego, w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa, świadectwa kierowcy. Na marginesie warto podkreślić, że Skarżąca domagając się od organu przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy do takiego naruszenia doszło nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o tym, że kierujący posiadał status rezydenta długoterminowego. Z powyższych względów, w rozpatrywanej sprawie należało uznać za uzasadnione zastosowanie przez organ art. 32f ust. 3 u.t.d., poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji w tym przepisie przewidzianej. Podkreślenia wymaga, że sankcja wynikająca z tego przepisu pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną, służy bowiem mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Strona jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców i dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy nie będący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Przedsiębiorca przewozowy odpowiada za zatrudnianych pracowników i za posiadane przez nich dokumenty oraz ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu dokonywania przewozu drogowego rzeczy w transporcie międzynarodowym i nie przewidują one konwalidowania w okresie późniejszym. W ocenie Sądu, niezasadne są wskazane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez GITD wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi, poczynione w sprawie przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Natomiast Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów zgłaszanych przez Skarżącą w postaci: przesłuchania kierowcy oraz pozyskania dokumentacji okazanej w czasie kontroli drogowej, które "pozwoliłyby na ustalenie, czy do bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do Rozporządzenia 2016/403 doszło, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na Skarżącego sankcji określonej w art. 32f ust. 3 u.t.d.". Jak już wyżej zaznaczono istota niniejszego postępowania nie dotyczyła ustalenia zasadności nałożenia na Skarżącą kary grzywny za brak świadectwa kierowcy ale dopuszczenia się przez Skarżącą bardzo poważnego naruszenia (BPN) dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, o którym mowa w art. 32b u.t.d. Sąd podzielił stanowisko GITD, że kwestionowanie zasadności nałożenia na Spółkę kary grzywny powinno się odbywać na etapie związanym z przeprowadzeniem kontroli drogowej w dniu [...] sierpnia 2018 r. w Niemczech, nie zaś na etapie późniejszym, dotyczącym sankcji za [...] ( bardzo poważne naruszenia) czyli w niniejszym postępowaniu. Idąc tym tokiem rozumowania rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę na obowiązująca zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń skazujących na kary o charakterze pieniężnym w ramach UE (implementacja Decyzji ramowej 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym). Konsekwencją przyjęcia tej zasady jest to, że organy państwa wykonania orzeczenia nie powinny prowadzić własnych dochodzeń, lecz uznawać i wykonywać decyzje procesowe podjęte w innych państwach członkowskich UE bez stawiania dodatkowych warunków. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów prawa materialnego podnoszonych w skardze, które były wyraźnie powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Niewątpliwie zastosowana dolegliwość, z istoty swej niewątpliwie wywołuje negatywne konsekwencje dla Skarżącej i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Ww. sankcja przewidziana w ustawie o transporcie drogowym służy mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie zapewniła obowiązkowego świadectwa kierowcy i dopuściła do wykonania przewozu w ramach rozwiązań organizacyjnych firmy, wskutek czego doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodów należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek Spółki o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci zdjęcia karty pobytu kierowcy bowiem ewentualna analiza tego dokumentu nie będzie miała wpływu na wynik niniejszej sprawy, co więcej dokument ten nie został przetłumaczony ani poświadczony za zgodność z oryginałem. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.