VI SA/Wa 2999/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze sprzeciwu J. S. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 15 lutego 2023 r., nr EA-b-201/73/23 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego 1. uchyla zaskarżona decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji (dalej "KGP") zaskarżoną decyzją z dnia 15 lutego 2023 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) – dalej "kpa" oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2156) – dalej "ustawa o broni", po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej "strona" lub "skarżący") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 28 listopada 2022 r., nr [...] orzekającej o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego, uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania decyzji organu I instancji był wyrok Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Kamy z dnia [...] stycznia 2022 r., sygn. akt [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] III Wydział Kamy Odwoławczy z dnia [...] kwietnia 2022 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym strona została uznana za winną popełnienia wykroczenia określonego w art. 51 ust. 2 pkt 10 ustawy o broni i skazana na karę grzywny w wysokości 500 zł. Odwołanie od decyzji organu I instancji z 28 listopada 2022 r. złożyła strona zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i art. 20 ustawy o broni poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy nie zachodzą one w stosunku do skarżącego, albowiem nie jest on osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo, a organ Policji na tej podstawie, w sposób nieuprawniony, cofnął mu pozwolenie na broń palną myśliwską. Strona wskazała, że została skazana za popełnienie wykroczenia, a w takiej sytuacji, nie zostały wypełnione znamiona przytoczonych powyżej przepisów. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. KGP rozpatrując odwołanie podkreślił, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści tego przepisu, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej jest stwarzanie przez osobę posiadającą takie pozwolenie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie ustawodawca z góry przesądził, że osobami stwarzającymi takie zagrożenie są osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem za wymienione w tym przepisie, określonego rodzaju, przestępstwa. Jest to, w istocie domniemanie ustawowe, którego obalenie nie jest dopuszczalne. Samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować, w drodze postępowania dowodowego, żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ustawa o broni w takiej sytuacji nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed indywidualnym interesem strony postępowania. Jednakże, jak wyjaśnił organ odwoławczy, strona została skazana za popełnienie wykroczenia, a ten fakt nie może służyć za podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską do celu łowieckiego na podstawie wyżej przytoczonych przepisów. Organ I instancji zatem niesłusznie je zastosował w stosunku do skarżącego, który w świetle powyższego, nie może zostać uznany za osobę co do której zachodzą okoliczności wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Tym samym – zdaniem organ odwoławczego – brak jest podstaw do cofnięcia takiej osobie pozwolenia na broń na podstawie wskazanego przepisu prawa. Mając na uwadze fakt, iż Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Kamy, wyrokiem z dnia [...] stycznia 2022 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w [...] III Wydział Kamy Odwoławczy, skazał stronę za popełnienie wykroczenia określonego w art. 51 ust. 2 pkt 10 ustawy o broni na karę grzywny, natomiast jedyną przesłanką materialnoprawną decyzji cofającej pozwolenie na broń był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni, odnoszący się do skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, KGM stwierdził, że należało uchylić zaskarżoną decyzję. W niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2019 r. w bliżej nieustalonym miejscu, położonym pomiędzy miejscowościami [...] oraz [...] pow. [...], woj. [...], trzymał w rękach broń palną, tj. [...] i przeładował ją, naruszając tym samym nakaz noszenia jej w futerale. Za tak przypisany czyn na podstawie art. 24 § 1 kw Sąd Rejonowy wymierzył karę grzywny w wysokości 500 zł. Wobec tego organ I instancji powinien go rozpatrzyć w oparciu o przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni. Przeprowadzając ponowne postępowanie administracyjne organ I instancji winien mieć na uwadze, iż ewentualne cofnięcie pozwolenia na broń palną na podstawie wyżej wskazanego przepisu ma charakter fakultatywny. Jednocześnie z uwagi na art. 15 kpa, zapewniający stronie dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że był zmuszony orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, bowiem dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do powyższego ukształtowane jest natomiast postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania KGP wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania gdy stało się ono, z jakiejkolwiek przyczyny, bezprzedmiotowe w całości albo w części, zaś w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie żadna ze wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy okoliczności nie zachodzi. Niezależnie od faktu, iż w chwili obecnej brak jest podstaw do zastosowania wobec skarżącego konsekwencji administracyjnoprawnej wskazanej w powyższym przepisie, to jednak skazanie za wykroczenie powinno zostać ocenione przez organ I instancji w zakresie ewentualnej możliwości zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez niezasadne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, w sytuacji gdy właściwe było wydanie decyzji z art. 138 § 2 kpa tj. uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, albowiem skarżący nie jest osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo, bądź przestępstwo skarbowe. W odpowiedzi na sprzeciw KGP wniósł o jego oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 kpa. Natomiast stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Z powyższych regulacji wynika, że cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc, jak w przypadku skarg, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 kpa, a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa, tj. odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Istotne jest przy tym, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 kpa (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Zatem, sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej co do zasady ogranicza się do badania, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 kpa, w efekcie: do ustalenia, czy zaszły w sprawie wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o charakterze procesowym. Niemniej Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyroki: z 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19; z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21), zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 kpa konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Dokonując kontroli w niniejszej sprawie w takim też zakresie, Sąd stwierdza, że Komendant Główny Policji naruszył przepis art. 138 § 2 kpa, poprzez jego wadliwe, tj. nieuzasadnione zastosowanie. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z unormowania tego wynika, że organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji formalnej - kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przywołanych powyżej przesłanek. Z powyższego wynika, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania; po drugie, gdy organ ten uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13). Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ma charakter oceny, jest zatem określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12; z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 kpa. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Wskazać bowiem należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 kpa, to również braki dowodowe nie mogą, co do zasady, stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 kpa okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Powyższy przepis uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podkreślić należy, że tylko przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15). Mając powyższe na uwadze, jeżeli organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, powinien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 kpa, ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie ww. przepisu. Przy czym, w świetle w art. 138 § 2 kpa konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, co oznacza, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3311/19). Należy zatem stwierdzić, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, gdyż decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w danej sprawie. Podobnie, organ odwoławczy błędnie zastosuje art. 138 § 2 kpa, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 kpa. Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2019 r., sygn. II OSK 3080/19). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia było stwierdzenie przez KGP, że w zaistniałym stanie faktycznym organ I instancji niesłusznie zastosował art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni, bowiem żadna z okoliczności wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ II instancji wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, iż skarżący został uznany winnym tego, że [...] sierpnia 2019 r. w bliżej nieustalonym miejscu, trzymał w rękach broń palną, tj. [...] i przeładował ją, naruszając tym samym nakaz noszenia jej w futerale i za to na podstawie art. 24 § 1 kw Sąd Rejonowy wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że skazanie skarżącego za wykroczenie powinno zostać ocenione przez organ I instancji w oparciu o przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni z uwzględnieniem, że ewentualne cofnięcie pozwolenia na broń palną na podstawie wyżej wskazanego przepisu ma charakter fakultatywny. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji nie wynikało z potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie w celu wyjaśnienia okoliczności, które mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 138 § 2 kpa), ale było skutkiem odmiennej oceny prawnej zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem bowiem organu odwoławczego organ I instancji naruszył normy prawa administracyjnego w zakresie ich niewłaściwego zastosowania. Natomiast decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 kpa nie może kształtować stosunku materialnoprawnego. W rezultacie jako niedozwolone należy oceniać takie uzasadnienie decyzji kasacyjnej, które podyktowane jest naruszeniem przez organ I instancji norm prawa materialnego zarówno w zakresie ich niewłaściwej wykładni jak i zastosowania. Jednocześnie dodać należy, że wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 138 § 2 kpa odnoszą się do wymagających wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz do czynności procesowych, które powinien przeprowadzić organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę, nie mogą natomiast dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego. Reasumując odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego, przy wystarczająco wyjaśnionym stanie faktycznym sprawy, nie uzasadnia wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, w takiej bowiem sytuacji organ II instancji powinien orzec merytorycznie. Ponadto jeżeli zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości to orzeczenie przez organ odwoławczy merytorycznie nie narusza zasady dwuinstancyjności. Podsumowując w kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu, organ uchylił się od merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, naruszając tym samym art. 138 § 2 kpa. Skoro zatem uchylenie decyzji organu I instancji nie wynikało z uchybień procesowych to w takiej sytuacji KGP zobowiązany jest do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a.