VI SA/Wa 2902/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącej B. sp. j. z siedzibą w O. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

B. [...] sp. j. z siedzibą w O. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 września 2025 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca powyższe wezwanie odebrała 10 października 2025 r. (k. 26 akt sądowych). Pismem z 20 października 2025 r. skarżąca złożyła do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, załączając wydruk pełnej informacji z rejestru KRS spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 grudnia 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej od ww. postanowienia z 1 grudnia 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 lutego 2026 r., sygn. akt II GZ 13/26, oddalił przedmiotowe zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednocześnie, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organ lub osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Wskazanie właściwych organów mających kompetencje do działania za konkretne podmioty następuje albo w oparciu o przepisy regulujące ich strukturę organizacyjną i działalność lub poprzez zbadanie danych dotyczących zasad reprezentacji tych podmiotów ujawnionych w rejestrach. Skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi, do którego uzupełnienia została wezwana. Przesyłka z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi, została odebrana w dniu 10 października 2025 r. (k. 26 akt sadowych). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem bezskutecznie 17 października 2025 r. Wobec uprawomocnienia się postanowienia z 1 grudnia 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. akt II GZ 13/26), skargę jako spóźnioną należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.