VI SA/Wa 2899/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego uchyla zaskarżoną decyzję

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ, organ) decyzją z [...] pazdziernika 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24, art. 109 oraz art. 102 ust. 7 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm., dalej ustawa o świadczeniach) oraz w związku z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku (z [...] kwietnia 2021 r.) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (dalej ZUS) o ustalenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego J. M. (obecnie po zmianie nazwiska z dniem [...] września 2021 r. J. M., dalej skarżący; por. też postanowienie organu o sprostowaniu oczywistego błędu w decyzji – k. 16. akt sądowych) jako osoby duchownej w okresie wskazanym we wniosku (tj. od 1 września 2015 r. do 26 marca 2021 r.) stwierdził, że skarżący w okresie od 1 września 2015 r. do 25 marca 2021 r. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba duchowna; w dniu [...] marca 2021 r. nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba duchowna. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał w szczególności, że skarżący pozostawił bez odpowiedzi korespondencję organu dotyczącą wszczęcia postępowania i możliwości wypowiedzenia się w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego jako osoby duchownej w okresie od 1 września 2015 r. do 26 marca 2021 r. Następnie organ przytoczył treść przepisów art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. f) i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 13 ust. 10 ustawy z dnia 13 pazdziernika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 423, dalej też u.s.u.s.). Dalej wskazał na informację ZUS, że skarżący jako osoba duchowna zgłosił się do ubezpieczenia zdrowotnego od 01 stycznia 1999 r. do 08 pazdziernika 2009 r. oraz do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 09 pazdziernika 2009 r. do 04 lipca 2010 r. Dokumenty rozliczeniowe zostały złożone za okres od stycznia 1999 r. do lipca 2010 r. ZUS przekazał też kopie "Wpłat na fundusz [...] (...)" za lata 1999 -2010 z wyszczególnieniem okresu deklaracji i kwot składek zdrowotnych opłacanych przez skarżącego. Z przekazanych dokumentów wynika również, że decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] ZUS ustalił obowiązek ubezpieczeń społecznych skarżącego jako osoby duchownej w okresach od 05 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r., od 15 września 2012 r. do 13 grudnia 2012 r. i od 01 listopada 2013 r. do 31 sierpnia 2015 r.; decyzja ta uprawomocniła się z dniem [...] maja 2021 r. W okresach od 01 stycznia 1999 r. do 08 pazdziernika 2009 r., od 01 września 2010 r. do 14 września 2012 r., od 01 stycznia 2013 r. do 31 pazdziernika 2013 r. i od 01 września 2015 r. skarżący spełniał warunki do wyłączenia z ww. ubezpieczeń z uwagi na inny do nich tytuł. Ponadto ZUS przekazał: - kopię korespondencji e-mail z 20 stycznia 2021 r. pomiędzy "kurią [...] a ZUS", z której wynika, że skarżący pełnił posługę duszpasterską w okresie od 27 sierpnia 1994 r. do 04 lipca 2010 r., a następnie od 5 lipca 2010 r. został zawieszony w czynnościach. W okresie od 01 listopada 2009 r. do 31 stycznia 2020 r. przebywał na urlopie zdrowotnym; - kopię dokumentu z Watykanu [...] potwierdzającego wystąpienie skarżącego ze stanu duchownego do stanu świeckiego, co wywiera skutek od momentu poinformowania o tym składającego petycję, tj. z dniem 26 marca 2021 r. Ustalając w związku z powyższym obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego Prezes NFZ uznał, że był on osobą duchowną od 27 sierpnia 1994 r. do dnia poprzedzającego poinformowanie o zgodzie na wystąpienie ze stanu duchownego, tj. do 25 marca 2021 r.; od 26 marca 2021 r. skarżący został przeniesiony do stanu świeckiego. W konsekwencji zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o świadczeniach podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba duchowna w okresie wskazanym w sentencji decyzji. Skarżący nie zgodził się z ww. decyzją. W skardze do Sądu stwierdził, że "istnieją pewne nieścisłości", które mogły mieć wpływ na jej wydanie. Według skarżącego nie przebywał na wskazanym w skardze urlopie zdrowotnym (123-miesięcznym). Osobą duchowną stał się z chwilą otrzymania sakramentu kapłaństwa [...] maja 1994 r., a nie od [...] sierpnia 1994 r., kiedy to oficjalnie rozpoczął pracę duszpasterską na konkretnej parafii przez co zaczął podlegać obowiązkowym świadczeniom społecznym, zdrowotnym, podatkowym. Z chwilą zawieszenia w obowiązkach kapłańskich, tj. [...] lipca 2010 r. stracił automatycznie prawo do przebywania w miejscu pracy (parafii), prawo do wykonywania jakiejkolwiek pracy duszpasterskiej, prawo do noszenia stroju duchownego, "zatem idąc po myśli decyzji Prezesa NFZ" powinien podlegać obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jako osoba duchowna od [....] sierpnia 1994 r. (objęcie pierwszej parafii) do [...] lipca 2010 r. (zdjęcie z ostatniej parafii), kiedy utracił prawo do wykonywania "zawodu". Od [...] lipca 2010 r. aż po dzień dzisiejszy skarżący pracuje na swoje utrzymanie "jako zwykły człowiek", a wykształcenie, jak i status osoby duchownej w niczym nie były związane z podejmowaną pracą zarobkową; pracował jako magazynier, pracownik inwentaryzacji, a obecnie jako telemarketer. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko, podkreślając bierność skarżącego w toku postępowania administracyjnego, i chybiony w związku z tym zarzut nieprzeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oparcia decyzji na niepełnym materiale dowodowym, bez weryfikacji istotnych w sprawie dokumentów. Według organu ewentualne błędne ustalenie dnia przyjęcia skarżącego do stanu duchownego, a także okresu pozostawania przez skarżącego na urlopie zdrowotnym pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż przedmiotem przeprowadzonego w sprawie postępowania było ustalenie, czy skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba duchowna w okresie od 1 września 2015 r. do 26 marca 2021 r. Organ oparł się w sprawie na informacjach przekazanych ZUS przez Diecezję [...] (e-mail z 20 stycznia 2021 r.). Obowiązek ubezpieczenia w odniesieniu do osób duchownych powstaje z dniem przyjęcia do stanu duchownego i trwa do dnia wystąpienia z tego stanu. Podmiotami tego obowiązku są więc osoby pozostające w stanie duchownym. W okresie od 1 września 2015 r. do 25 marca 2021 r. skarżący pozostawał osobą duchowną, zatem prawidłowo został objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, nie będąc skrępowany sposobem sformułowania skargi i użytą w niej argumentacją. Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja - konfrontowana z argumentacją skargi - nie ustala/nie wyjaśnia wszystkich istotnych dla oceny podjętego przez organ rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy. Uzasadnienie decyzji zostało napisane w sposób niespójny, utrudniający odtworzenie na jego podstawie pełnego obrazu stanu faktycznego i prawnego jaki organ miał na uwadze rozpoznając sprawę; poczynione ustalenia organ przedstawił w sposób nieuporządkowany operując szeregiem dat i okresów (wyżej cytowanych w części wstępnej uzasadnienia) podlegania skarżącego jako osoby duchownej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oraz społecznego. Jednakże nie wyjaśnił przy tym z jakich zdarzeń okresy te wynikają, jaka jest ich chronologia w przełożeniu na działalność skarżącego, w tym jakie znaczenie mają dla podjętego rozstrzygnięcia w tej sprawie, które stanowi o podleganiu skarżącego (jako osoby duchownej) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 września 2015 r. do 25 marca 2021 r. i nie podleganiu temu obowiązkowi w dniu 26 marca 2021 r. Organ nie wyjaśnił, w kontekście całościowego ujęcia kwestii ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego skarżącego, dlaczego ten akurat okres objęty został zaskarżoną decyzją, jaki okres ubezpieczeniowy go poprzedzał, z czego wynikał i jak został ustalony. Zakres prowadzonego postępowania zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego determinują normy wynikające z przepisów prawa materialnego. Z kolei ustalenia faktyczne, dokonane zgodne z zasadami postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z prawidłowo interpretowanych norm prawa materialnego, pozwalają na ocenę prawidłowości ich zastosowania. W tej sprawie natomiast taka ocena nie jest możliwa, gdyż wobec treści skargi istnieją uzasadnione wątpliwości co do faktów jakie organ przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, a w konsekwencji, czy wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał właściwej jego subsumpcji pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, które wyznaczają zakres tych ustaleń. Materialnoprawną podstawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia jest art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o świadczeniach. W myśl tego przepisu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są (...) osobami duchownymi (warunki te reguluje ww. ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych - u.s.u.s.). Jednocześnie w myśl art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 lit. a) i c) – i), a więc również osób duchownych – lit. f), powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (u.s.u.s.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są (...) duchownymi; przy czym za osobę duchowną uważa się duchownego oraz członków zakonów męskich i żeńskich Kościoła Katolickiego, innych kościołów i związków wyznaniowych, z wyjątkiem alumnów seminariów duchownych, nowicjuszów, postulantów i juniorystów, którzy nie ukończyli 25. roku życia (art. 8 pkt 13 u.s.u.s.). Zgodnie z art. 13 ust. 10 u.s.u.s. (stanowiącym o okresach podlegania ubezpieczeniom) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w następujących okresach (...) duchowni - od dnia przyjęcia do stanu duchownego do dnia wystąpienia z tego stanu (...). W zaskarżonej decyzji organ wskazał na kopię korespondencji e-mail z 20 stycznia 2021 r. pomiędzy "kurią [...] a ZUS", z której wynika, że skarżący pełnił posługę duszpasterską w okresie od [...] sierpnia 1994 r. do [...] lipca 2010 r., a następnie od [...] lipca 2010 r. został zawieszony w czynnościach. W okresie od 01 listopada 2009 r. do 31 stycznia 2020 r. przebywał na urlopie zdrowotnym. Organ wskazał też na kopię dokumentu z Watykanu [...] potwierdzającego wystąpienie skarżącego ze stanu duchownego do stanu świeckiego, co wywiera skutek od momentu poinformowania o tym składającego petycję, tj. z dniem 26 marca 2021 r. Ustalił w związku z tym, że skarżący był osobą duchowną od [...]sierpnia 1994 r. do dnia poprzedzającego poinformowanie o zgodzie na wystąpienie ze stanu duchownego, tj. do [...] marca 2021 r.; od [...] marca 2021 r. skarżący został przeniesiony do stanu świeckiego. W konsekwencji – według organu - zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o świadczeniach podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba duchowna w okresie wskazanym w sentencji decyzji (okres wskazany w sentencji decyzji to okres od 1 września 2015 r. do 25 marca 2015 r.). Jednak przyjmując to ustalenie, które legło u podstaw podjętego rozstrzygnięcia, organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla tego ustalenia okoliczności, które ujawniły się w sprawie, a były organowi znane, skoro organ odnotował je w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Chodzi przede wszystkim (oprócz wyjaśnienia kwestii początku terminu podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu ustalonego w zaskarżonej decyzji) o ww. zawieszenie skarżącego w czynnościach posługi duszpasterskiej od [...] lipca 2010 r. do dnia wystąpienia ze stanu duchownego (26 marca 2021 r.), a więc przypadające na okres podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego objęty zaskarżoną decyzją. Organ w zaskarżonej decyzji kwestię tę pominął, nie zajmując żadnego stanowiska (tak samo jak nie skomentował urlopu zdrowotnego skarżącego w okresie od 1 listopada 2009 r. do 31 stycznia 2020 r., któremu skarżący w skardze zaprzeczył). Brak tego stanowiska (w tym wyjaśnienia formalnoprawnego aspektu tego zawieszenia i udokumentowania) uniemożliwia Sądowi poznanie motywów działania organu w tym względzie i ich prawną ocenę. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że dla końcowej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji kwestia ww. zawieszenia nie może być pominięta przez organ w ustaleniach stanu faktycznego, kompleksowej jego ocenie i argumentacji prawnej. Zdaniem Sądu, potwierdzenie/udokumentowanie tej okoliczności w faktycznych i prawnych uwarunkowaniach tej sprawy mogłoby mieć znaczenie/wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zawieszenie (suspensa) polega na zakazie lub ograniczeniu suspendowanym duchownym możliwości pełnienia przez nich czynności im przynależnych z racji stanu i funkcji kościelnej. Wprawdzie zawieszony duchowny nie traci w takiej sytuacji stanu duchownego, ale z uwagi na zawieszenie nie realizuje żadnych obowiązków i zadań wynikających z tego stanu, a tym samym nie ma możliwości uzyskiwania jakichkolwiek przychodów związanych z byciem duchownym. W tej sprawie skarżący podniósł w skardze, że od 5 lipca 2010 r. (data zawieszenia) pracuje na swoje utrzymanie, podejmując pracę w różnych miejscach, pracę niezwiązaną z wykształceniem i statusem osoby duchownej, czym przyznaje, że w żaden sposób nie wypełnia zadań i obowiązków wynikających ze stanu duchownego; nie ma też takiej możliwości z uwagi na zawieszenie, a ponadto podejmuje zatrudnienie. Skoro status skarżącego jako osoby duchownej uległ zawieszeniu, które w ocenie Sądu nie powoduje obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, to w konsekwencji skarżący nie podlegałby też ubezpieczeniu zdrowotnemu, a to w związku z treścią ww. art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, stosownie do którego obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 lit. a) i c) – i), a więc również osób duchownych – lit. f), powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Zauważyć należy, że przepis artykuł 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (u.s.u.s.) wymienia w sposób wyczerpujący osoby, które na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom. Wyliczenie to obejmuje co do zasady osoby fizyczne, które uzyskują środki finansowe z własnej aktywności prowadzonej w różnych formach lub korzystają z pomocy Państwa albo świadczeń z ubezpieczeń społecznych. W punkcie 10 tego przepisu wymienia się także osoby duchowne, jednak zdaniem Sądu warunkiem uznania, że taka osoba podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznych (emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu), a w konsekwencji również ubezpieczeniu zdrowotnemu, jest prowadzenie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej takiej aktywności i możliwość uzyskiwania z tego tytułu środków finansowych. Obowiązek ubezpieczeń społecznych jest bowiem związany z faktycznym wykonywaniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast kwestie związane z formalnym zarejestrowaniem, wyrejestrowaniem czy zgłaszaniem przerw/zwieszaniem w tej działalności mają znaczenie w sferze dowodowej, nie przesądzają same w sobie o podleganiu temu obowiązkowi. Skoro skarżący nie mógł wypełniać funkcji osoby duchownej z uwagi na ww. zawieszenie (w razie oczywiście potwierdzenia/udokumentowania tej okoliczności) i tym samym nie miał możliwości uzyskiwania/nie uzyskiwał z tego tytułu jakichkolwiek środków finansowych, to brak byłoby podstaw do objęcia go ubezpieczeniem zdrowotnym (tak samo jak ubezpieczeniami społecznymi) wyłącznie z tytułu bycia duchownym od dnia zawieszenia. Ponadto, na tle stwierdzeń zaskarżonej decyzji, należy też ustalić czy skarżący podlegał ubezpieczeniom z racji zatrudnienia, o jakim nadmienia w skardze, i czy/jakie te ewentualne ubezpieczenia mają znaczenie dla sposobu rozpoznania tej sprawy. W ocenie Sądu – z podanych wyżej powodów - omawiane zawieszenie nie jest obojętne dla oceny statusu skarżącego w kontekście obowiązku ubezpieczeniowego, i tego czy podlegał on ubezpieczeniu zdrowotnemu, skoro – jak podniósł w skardze - z chwilą tego zawieszenia stracił prawo do przebywania w parafii i wykonywania pracy duszpasterskiej. Organ ww. okoliczności nie wyjaśniał, poprzestając na wskazaniu faktu, że skarżący był osobą duchowną do dnia poprzedzającego poinformowanie o zgodzie na wystąpienie ze stanu duchownego ([...] marca 2021 r.) oraz faktu przeniesienia od 26 marca 2021 r. do stanu świeckiego, wyłącznie z tego wywodząc obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego stosownie do przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o świadczeniach. W świetle materiałów akt sprawy i argumentacji skargi organ pominął istotne w sprawie okoliczności faktyczne i prawne, skupiając się jedynie na jednej przesłance, tj. ustaleniu, że skarżący był osobą duchowną, a skoro tak to podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż obowiązek ubezpieczenia w odniesieniu do osób duchownych powstaje z dniem przyjęcia do stanu duchownego i trwa do dnia wystąpienia z tego stanu. Z powodów wyżej wskazanych takie stanowisko w okolicznościach faktycznych tej sprawy jest daleko idącym uproszczeniem i wymaga weryfikacji przez poczynienie dalej idących w sprawie ustaleń faktycznych i prawnych, w zakreślonym tu kierunku postępowania i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Poza tym, brak aktywności/bierność strony w postępowaniu nie zwalnia organu od podejmowania wszelkich możliwych działań obliczonych na pełne wyjaśnienie i ocenę istotnych w sprawie okoliczności stanu faktycznego. Oczywiście w dobrze pojętym interesie własnym strona winna wykazać aktywność w dowodzeniu swoich racji, z których wnioskuje o pozytywnych dla siebie konsekwencjach prawnych, tak żeby nie dopuścić do ich pominięcia, w tym odpowiadać na informacje/wezwania organu do zajęcia stanowiska w sprawie. Zatem skarżący, będąc zainteresowany ochroną swoich praw i obowiązków, powinien wskazać i wyjaśnić okoliczności, które w jego ocenie mogą stanowić/mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, i przyczynić się w ten sposób do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jako że rozkład ciężaru dowodu w konkretnej sprawie administracyjnej uzależniony jest w dużej mierze od przedmiotu tego postępowania oraz rodzaju okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Jednak stanowisko to w żadnej mierze nie może być rozumiane jako zwolnienie organu administracji orzekającego o prawach i obowiązkach strony (tu o obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego) z obowiązków wynikających z zasady prawdy obiektywnej, tj. podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), realizowanej przez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wyrok w sprawie niniejszej Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w związku z zagrożeniem epidemicznym, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090).