VI SA/Wa 2817/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Burmistrz Miasta M. (dalej także jako "strona", lub "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako "Prezes UKE" lub "organ") z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Zaskarżoną decyzją Prezes UKE utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2021 roku nr [...], nakładającą na Burmistrza Miasta M. karę pieniężną w wysokości 3 500 (trzech tysięcy pięciuset) złotych, płatną do budżetu państwa, za przekazanie Prezesowi UKE, 7 dni po wyznaczonym terminie informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu: 1) prowadzenia robot w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Prezes UKE wskazał art. 29d ust. 13 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 777, dalej także jako ,,ustawa o wspieraniu" lub "ustawa o wruist") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej ,,k.p.a.") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 576, dalej ",Pt"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy; Rada Miejska M. podjęła w dniu 31 stycznia 2020 roku uchwałę numer XVII/182/2020 (dalej też jako "Uchwała") ustaliła wysokość stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu 28 lutego 2020 r., a zgodnie z § 9 Uchwały, weszła w życie 14 dni od dnia jej ogłoszenia. W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie Uchwały, Burmistrz M. nie przekazał Prezesowi UKE w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 29b ust. 2 ustawy o wruist, informacji o stawkach opłaty, o której mowa w art. 29b ust. 1 pkt 6 ustawy o wruist. W zaistniałej sytuacji Prezes UKE, działając na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wruist, pismem z dnia 9 listopada 2020 r., wezwał stronę do przekazania w terminie do dnia 10 grudnia 2020 r. informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym; umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Burmistrz Miasta M. przekazał żądane informacje w dniu 17 grudnia 2020 r., tj. 7 dni po wyznaczonym terminie. W związku z powyższym, zawiadomieniem z dnia 20 maja 2021 r., Prezes UKE poinformował Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewypełnieniem obowiązku udzielenia informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE, na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wruist, w wezwaniu. Jednocześnie, Prezes UKE poinformował stronę o możliwości ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, w terminie 21 dni od daty otrzymania tego pisma oraz zgodnie z art. 73 w związku z art. 10 k.p.a. o możliwości przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów, w każdym stadium postępowania. Pismem z dnia 1 czerwca 2021 r., strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, w którym stwierdziła, że nie doszło w terminie do wykonania obowiązku sprawozdawczego z powodu problemów z obsługą systemu PIT i z uzyskaniem dokumentu elektronicznego potwierdzającego wykonanie ustawowego obowiązku aktualizacji. Kilkukrotne wpisanie danych nie zakończyło się pozyskaniem potwierdzenia. W związku z powyższym, skarżący zwrócił się do Prezesa UKE o zaniechanie postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Prezes UKE nałożył na Burmistrza Miasta M. karę pieniężną w wysokości 3 500 złotych, płatną do budżetu państwa, za przekazanie Prezesowi UKE, 7 dni po wyznaczonym terminie, informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu: prowadzenia robót w pasie drogowym; umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na brak winy w uchybieniu terminu a także znikomą wagę naruszenia prawa i jego zaprzestanie. Zdaniem strony, brak możliwości uzyskania potwierdzenia dokonania w systemie PIT aktualizacji danych o stawkach za zajęcie pada drogowego doprowadza do sytuacji spornej, ponieważ skarżący nie może wykazać, że obowiązek spełnił. Strona zarzuciła, iż nie było możliwe uzyskanie potwierdzenia dokonania aktualizacji stawek, które zostały umieszczone przez pracownika Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na wskazanej stronie internetowej w okolicach czerwiec-wrzesień 2022 r. Strona wyraziła też wątpliwości - na jakiej podstawie Prezes UKE dokonuje weryfikacji wywiązania się z obowiązku złożenia elektronicznej aktualizacji stawek. Jednocześnie strona zwróciła uwagę, że ponownie przesłała w formie skanu uchwałę Rady Miejskiej M. z dnia 28 lutego 2020 r. wraz z tekstową informacją, umieszczoną w treści Wniosku ogólnego w dniu 30 listopada 2020 r. poprzez stronę internetową https://pitmap.uke.gov.pI/admin/#/rates, na które uzyskano potwierdzenie w postaci Urzędowego Poświadczenia Odbioru (UPO). Jednakże taka forma zgłoszenia została zakwestionowana przez Prezesa UKE. Ponadto strona zarzuciła, że system teleinformatyczny PIT (Punkt Informacyjny do spraw Telekomunikacji), za pośrednictwem którego należało przekazać informacje, jest skomplikowany, wymagający czasu na naukę jego obsługi. Wobec tego strona uznała karanie jej za krzywdzące. Strona wskazała również, że wykonanie obowiązku zostało dopełnione z niewielkim opóźnieniem wynikającym z przyczyn technicznych, stosowanie tej kary nie znajduje uzasadnienia. Przy czym podkreśliła, że Prezes UKE w żaden sposób nie wykazał, że nieterminowe przekazanie wymaganych informacji wynika z jej winy. Skoro nie można stwierdzić winy strony, to nie może być mowy o zwłoce, a zatem odpada podstawa do naliczenia kary. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...], Prezes UKE utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2021 roku. Organ podkreślił, że żądane informacje zostały przekazane przez Burmistrza Miasta M. dopiero 7 dni po terminie wyznaczonym w wezwaniu, wystosowanym przez organ do strony na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy wruist. Dlatego też organ uznał, że kara pieniężna w wysokości 3 500 złotych została nałożona prawidłowo. Zgodnie z art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy podmiot, wezwany przez Prezesa UKE na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu, nie przekaże żądanych informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE, Prezes UKE wymierza temu podmiotowi, w drodze decyzji, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. W przedmiotowej sprawie strona pozostawała w zwłoce w przekazaniu informacji przez okres 7 dni, stąd nałożona na stronę kara wynosi 3 500 zł. W odniesieniu do kwestii utrudnień systemowych, polegających na braku możliwości uzyskania potwierdzenia dokonania w systemie PIT, w przekazywaniu corocznej aktualizacji danych o stawkach za zajęcie pasa drogowego oraz zapytania, w jaki sposób Prezes UKE Prezes weryfikuje wykonanie obowiązku przekazania danych do Punktu Informacyjnego do spraw Telekomunikacji, Prezes UKE podkreślił, że system PIT nie posiada funkcjonalności pozwalającej na automatyczne potwierdzanie przekazywanych danych, w tym stawek za zajęcie pasa drogowego. Dlatego Instrukcja wprowadzania danych o stawkach opłat za zajęcie pasa drogowego zawiera punkt dotyczący weryfikacji wprowadzenia tych danych na portalu mapowym we własnym zakresie. Weryfikacja przekazania danych dokonywana jest na podstawie informacji uzyskanych od administratora PIT z baz danych systemu PIT. Wszelkie informacje dotyczące m.in. rejestracji w systemie PIT oraz przekazania danych o stawkach opłaty za zajęcie pasa drogowego dostępne są w zakładce "pomoc" ww. portalu pod linkiem: https://pit.uke.gov.pl/pl-pl/pomoc/. Ewentualne zapytania dotyczące przekazywania danych w systemie można przesyłać za pośrednictwem formularza kontaktowego dostępnego pod linkiem: https://pit.uke.gov.pl/pl-pl/formularz-kontaktowy/ (o czym strona została poinformowana w piśmie z dnia 9 listopada 2020 r.). Prezes UKE podniósł, że w dniu 26 maja 2020 r. z adresu e-mail" "[...]", Strona wysłała za pomocą formularza kontaktowego zapytanie dotyczące przekazania stawek. Tego samego dnia udzielono odpowiedzi, iż wprowadzone do systemu stawki za zajęcie pasa drogowego można zweryfikować postępując zgodnie z instrukcją znajdującą się w punkcie 1.6 na stronie 9 dokumentu: "Instrukcja wprowadzania danych o stawkach opłat za zajęcie pasa drogowego". Wyjaśniono również, że zgodnie z art. 29d ust. 6 Megaustawy wprowadzane stawki należy aktualizować w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, regulującej omawiane stawki opłat. Prezezs UKE podkreślił, że oprócz wspomnianego powyżej, przesłanego za pomocą formularza kontaktowego, w dniu 26 maja 2020 r. p., z adresu e-mail [...]), zapytania, nie odnotował innych zgłoszeń strony w okresie, w którym ciążył na niej obowiązek sprawozdawczy. W systemie PIT nie odnotowano również wcześniejszego (w okresie czerwiec-wrzesień 2020 r.) przekazania danych dotyczących stawek opłat za zajęcie pasa ruchu drogowego. Prezes UKE wskazał, że wniosek o dostęp do PIT dla Gminy M. złożony został w dniu 17 grudnia 2020 r. przez użytkownika posługującego się loginem "[...]". Złożenie tego wniosku wymagane było do uzyskania uprawnień pozwalających na przekazanie stawek do PIT. Uprawnienia nadawane są automatycznie, zatem Użytkownik otrzymał je tego samego dnia - w roli JST dla TERYT 320905. Skuteczne edytowanie stawek nastąpiło 17 grudnia 2020 r., czyli w dniu uzyskania uprawnień. Na podstawie posiadanych przez siebie informacji systemowych, Prezes UKE stwierdził, że złożenie przez pracownika Urzędu Gminy M. wniosku i przekazanie stawek w dniu 17 grudnia 2020 r. odbyło się przy pomocy pracownika UKE (DSA). Odnosząc się do zarzutu zbytniego stopnia komplikacji zarówno systemu teleinformatycznego PIT, jak i samej instrukcji, Prezes UKE uznał, że kwestia organizacji pracy jest bez znaczenia w sprawie. Zapewnienie odpowiedniego czasu na przyswojenie informacji zawartej w instrukcji wprowadzania danych o stawkach opłat za zajęcie pasa drogowego, pracownikowi odpowiedzialnemu za to zadanie, leży bowiem, zdaniem organu, w gestii strony. Burmistrz Miasta M. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2021 r. zarzucił naruszenie art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego błędne zastosowanie, a także naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Strona podkreśliła, że kara określona w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, pełni rolę niejako "przymuszenia", nie zaś wyciągania konsekwencji i karania. Omawiana sankcja ma charakter głównie "motywujący", a nie przede wszystkim prewencyjny. W związku z tym, wobec wykonania przedmiotowego obowiązku przez Burmistrza Miasta M. z niewielkim opóźnieniem, wynikającym ze wskazywanych przez organ przyczyn technicznych, stosowanie tej kary nie znajduje uzasadnienia. Ponadto, w przepisie tym mowa jest o karze pieniężnej za każdy dzień zwłoki, a jak wskazuje bogate orzecznictwo sądowe, zwłoka to szczególny przypadek opóźnienia jako działania lub zaniechania zawinionego. Tymczasem, w sprawie nie występują żadne okoliczności, które wskazywałyby, że nieterminowe przekazanie wymaganych informacji wynika z winy Burmistrza Miasta M. Tym samym, skoro nie można stwierdzić winy Burmistrza Miasta M., to nie może być mowy o jego zwłoce, a zatem odpada podstawa do naliczania kary. Ponadto, jak stanowi art. 189f § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Jak wynika z akt sprawy, wbrew temu, co twierdzi Prezes UKE, waga naruszenia prawa jest znikoma, jednocześnie zaś bezspornym jest, że doszło do zaprzestania naruszania prawa. Zaskarżoną decyzją naruszono tym samym wskazany przepis przez jego niezastosowanie. Mając na uwadze sformułowane w skardze zarzuty, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej ,,p.p.s.a.") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia 16 lipca 2021 roku, nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, przy ich wydawaniu, organ nie naruszył ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, Prezes UKE, zasadnie i w oparciu o prawidłowo ustalony stan fatyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, nałożył na stronę karę pieniężną za nieprzedłożenie informacji w terminie uprzednio przez niego wyznaczonym, w wezwaniu skierowanym do skarżącego na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu. Stosownie bowiem do postanowienia art. 29a ustawy o wspieraniu Prezes UKE, za pośrednictwem strony internetowej prowadzi punkt informacyjny do spraw telekomunikacji (dalej ,,PIT"). Rola PIT została dookreślona w art. 29b tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu, w ramach PIT zapewnia się każdemu operatorowi sieci (przedsiębiorca telekomunikacyjny, podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej, w tym jednostka samorządu telekomunikacyjnego – zob. art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy) dostęp do posiadanych przez Prezesa UKE informacji: 1) w zakresie procedur i formalności wymaganych przed rozpoczęciem robót budowlanych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej, w trakcie ich wykonywania oraz do ich zakończenia i rozpoczęcia użytkowania tej infrastruktury, w tym informacji o wymaganych decyzjach, zgłoszeniach i zawiadomieniach do właściwych organów, a także zwolnieniach z obowiązku ich uzyskania lub dokonania; 2) uzyskanych w wyniku inwentaryzacji, o której mowa w art. 29 ust. 1; 3) o istniejącej infrastrukturze technicznej, innej niż infrastruktura objęta inwentaryzacją, o której mowa w art. 29 ust. 1, a także o kanałach technologicznych, określających: a) ich lokalizację i przebieg, b) rodzaj i aktualny stan oraz sposób użytkowania, c) dane kontaktowe w sprawach dostępu; 4) o planach inwestycyjnych w zakresie wykonywanych lub planowanych robót budowlanych, finansowanych w całości lub w części ze środków publicznych, dotyczących infrastruktury technicznej lub kanałów technologicznych, określających: a) lokalizację i rodzaj robót, b) element infrastruktury technicznej lub kanału technologicznego, którego roboty dotyczą, c) przewidywaną datę rozpoczęcia robót i czas ich trwania, d) dane kontaktowe w sprawach koordynacji robót budowlanych; 5) o stronach internetowych, na których zostały zamieszczone warunki dostępu, o których mowa w art. 18 ust. 7 i art. 35a ust. 7 niniejszej ustawy oraz art. 39b ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463 i 2338); 6) o obowiązujących stawkach opłaty za zajęcie pasa drogowego w celach, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustalonych w drodze uchwały, o której mowa w art. 40 ust. 8 tej ustawy". Obowiązek przekazywania danych wskazanych w art. 29b ust. 1 pkt 6 tej ustawy obciąża wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę i marszałka województwa (art. 29d ust 6 ww. ustawy). Podkreślenia wymaga, że informacje o stawkach opłaty winny być przekazywane w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz.1376 ze zm. dalej ,,Udp"). Przepis art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu wskazuje nadto, że informacje są przekazywane w systemie teleinformatycznym zapewniającym gromadzenie, aktualizację i udostępnianie tych informacji w sposób jednolity dla obszaru całego kraju (zob. art. 29b ust. 2 ustawy o wspieraniu). Funkcjonalność tego systemu umożliwia bezpośrednie wprowadzanie informacji do bazy danych oraz ich aktualizowanie przez stronę internetową punktu informacyjnego do spraw telekomunikacji m.in. przez podmioty, o których mowa w art. 29d ust. 6 ustawy tj. wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę i marszałka województwa, jak i identyfikację podmiotu wprowadzającego informacje (art. 29b ust. 3 ustawy o wspieraniu). Realizacja zatem obowiązku spoczywającego na stronie mogła zostać uznana o ile skarżący przekazałby informacje, w terminie i na zasadach określonych we wspomnianych przepisach prawa. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, wymagane informacje dotyczyły stawek opłat, przyjętych uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia 31 stycznia 2020 roku nr XVII/182/2020. Weszła ona w życie w terminie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], co z kolei miało miejsce w dniu 28 lutego 2020 roku. Informacje te nie zostały jednakże przekazane Prezesowi UKE w sposób i terminie określonym przepisami ustawy o wspieraniu. To zaś stało się podstawą faktyczną do wystosowania przez organ do strony wezwania, o którym mowa w art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu. Zgodnie bowiem z jego postanowieniem ,,w przypadku stwierdzenia przez Prezesa UKE niewypełnienia przez podmioty, o których mowa w ust. 4 i 6, obowiązku przekazania w terminie informacji, o których mowa w art. 29b ust. 1 pkt 3, 4 i 6, Prezes UKE wzywa właściwy podmiot do realizacji obowiązku w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE". Także w tym przypadku przekazanie wymaganych danych powinno zostać dokonane w systemie teleinformatycznym. Stąd też zasadnie Prezes UKE przyjął, że ich przekazanie w innej formie tj. przesłanie skanu Uchwały z dnia 28 lutego 2020 r. wraz z tekstową informacją umieszczoną w treści wniosku ogólnego w dniu 30 listopada 2020 r., nie spełnia tego wymagania. Ostatecznie przekazanie informacji nastąpiło dopiero w dniu 17 grudnia 2020 r. a zatem 7 dni po wyznaczonym terminie wynikającym z wezwania organu z 9 listopada 2020 r. W tym stanie rzeczy zasadnie organ przyjął, że nie doszło do przekazania danych w terminie zakreślonym wezwaniem i zgodnie z art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu, na skarżącego powinna zostać nałożona kara pieniężna, która w tym przypadku wyniosła 3 500 złotych, z uwagi na to, że jest ona nakładana w wysokości 500 zł. za każdy dzień zwłoki. Wysokość zatem objętej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej została określona prawidłowo. Odnosząc się do podnoszonej w toku postępowania administracyjnego argumentacji dotyczącej zbytniego stopnia skomplikowania systemu teleinformatycznego, Sąd doszedł do przekonania, że ocena dokonana w tym zakresie przez Prezesa UKE w ramach zaskarżonej decyzji, jest prawidłowa. Powyższe wyklucza także możliwość zakwestionowania zasadności nałożenia kary z uwagi na podnoszoną w skardze definicję zwłoki, jako, jak to podniósł skarżący, działania jedynie zawinionego. Otóż zwłoka dłużnika została zdefiniowana w art. 476 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 8 października 2020 roku, dalej też jako "k.c"). Dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Przez zwlokę rozumiane jest opóźnienie kwalifikowane. Taki rodzaj opóźnienia będzie miał miejsce wówczas, gdy dłużnik nie spełnia świadczenia w terminie, a gdy ten nie był oznaczony – niezwłocznie po wezwaniu wierzyciela, wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność. Zgodnie z treścią komentowanego artykułu zwłoka jest domniemana. Ma to takie konsekwencje, że wierzyciel nie musi udowadniać, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z powodu okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Wskazuje jedynie, że termin wykonania zobowiązania bezskutecznie minął. Dłużnik, chcąc zwolnić się z odpowiedzialności, powinien wykazać, że nie ponosi odpowiedzialności za uchybienie terminowi. Zwłoka dłużnika jest kwalifikowanym opóźnieniem, będącym następstwem okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność. Poza okolicznościami przez niego zawinionymi (art. 471 i 472 k.c.) chodzi o okoliczności, którym nie zawinił, lecz zawinione są przez osoby, za które odpowiada (art. 474 k.c.), z zastrzeżeniem wynikającym z art. 473 k.c., który pozwala rozszerzyć odpowiedzialność dłużnika na inne okoliczności niż niezachowanie przez niego należytej staranności. Tymczasem skarżący, stojący na czele jednostki samorządu terytorialnego, powinien tak zorganizować pracę urzędu, aby zapewnić sprawność i terminowość działania, przy jednoczesnym przestrzeganiu obowiązujących przepisów i respektowaniu wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Co istotne, do wymagań systemu teleinformatycznego zobowiązane są dostosować się wszystkie jednostki samorządu terytorialnego (w odpowiednim zakresie), zatem nie sposób uznać, że problemy w tym obszarze, z jakimi borykała się strona, mogą w jakikolwiek sposób doprowadzić do usprawiedliwienia zwłoki w przekazaniu Prezesowi UKE w systemie teleinformatycznym informacji o stawkach opłaty. Zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo także przyjął, że art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może mieć zastosowania w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. ,,organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (...)". Nie ulega co prawda wątpliwości, że kara pieniężna jest nakładana w tym przypadku nie za nieprzekazanie informacji na zasadach określonych w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu ale w wyniku uchybienia terminowi na ich przekazanie wyznaczonego treścią wezwania organu, o którym mowa w ust. 12 tego artykułu. Dla przyjęcia znikomości naruszenia prawa nie jest też wystarczające w takim przypadku odwołanie się do wysokości zagrożenia karą pieniężną określonego przez ustawodawcę w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu czy też wysokości tej, która jest ostatecznie nakładana na stronę a stanowi sumę wyliczoną za każdy dzień zwłoki. Zdaniem Sądu, ze znikomością naruszenia w tym przypadku nie możemy mieć do czynienia, z uwagi na charakterem zaistniałego naruszenia jak i status podmiotu, na którym spoczywał obowiązek przekazania informacji. Trzeba w tym zakresie podkreślić, że obowiązek przekazywania informacji określony w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu służy pozyskiwaniu z PIT aktualnych i wiarygodnych informacji przez określone grono podmiotów (wspomnianych operatorów sieci). Służy zatem realizacji określonej misji publicznej związanej z łatwym dostępem do przydatnych informacji związanych z szeroko rozumianymi inwestycjami telekomunikacyjnymi. Naruszenie wymogu dostarczania takich informacji na zasadach określonych w art. 29d ustawy o wspieraniu stanowi zatem nie tylko uchybienie obowiązkowi ustawowemu ale godzi w wymierne dobro podmiotów korzystających z PIT, pozbawiając ich możliwości korzystania z tego narzędzia w zaufaniu do aktualności i kompletności udostępnianych informacji. Trzeba zaś mieć na względzie to, że niejednokrotnie determinują one przecież plany inwestycyjne zainteresowanych operatorów sieci. Co istotne, ustawodawca przewidział zastosowanie przez Prezesa UKE określonego narzędzia dyscyplinującego w postaci wezwania, w którym w istocie zakreślony jest dodatkowy termin na realizację obowiązku. Stanowi on niejako drugą szansę dla zobowiązanego, by nie dopuścić do zwłoki w dopełnieniu terminu wykonania wezwania. Dlatego przekazanie informacji w tym nowym terminie nie rodzi sankcji administracyjnej. Dopiero zwłoka w jego dotrzymaniu obwarowana jest sankcją w formie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Zatem wystosowanie wezwanie jest już wynikiem uprzedniego uchybienia przepisom prawa, co nie może być pomijane przy ocenie podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu przemawia to zaś za przyjęciem, że niezastosowanie się do wezwania Prezesa UKE, nie może być zakwalifikowane, jako naruszenie znikome. Przy czym wniosek ten nie jest uzależniony od tego, jak długo nie dochodziło do realizacji obowiązku z art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu, ale od tego, że w ogóle nie doszło do jego realizacji, w tym także w terminie wskazanym w wezwaniu Prezesa UKE. W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że organ zasadnie odmówił zastosowania w tej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.