VI SA/Wa 2811/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Parafii [...] w Z. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne

Parafia [...] [...] w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...]., [...], [...] w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji i powołania administratora. Postanowieniem z 10 listopada 2020 r. sygn. VI SA/Wa 512/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił tę skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia zażalenia postanowieniem z 10 września 2021 r. sygn. II GZ 299/21 uchylił postanowienie sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 grudnia 2021 r. sygn. VI SA/Wa 2811/21 zawiesił postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uznając, że jej rozstrzygnięcie zależy od prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 317/20. Wyrokiem z 27 września 2022 r. sygn. II GSK 2553/21, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 grudnia 2020 r. sygn. VI SA/Wa 317/20, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej skargi Miasta i Gminy [...], odrzucił skargę Miasta i Gminy [...], a pozostałe skargi kasacyjne oddalił. Postanowieniem z 15 listopada 2022 r. sygn. VI SA/Wa 2811/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Na podstawie zarządzenia z 15 listopada 2022 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do wskazania czy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2022 r. sygn. II GSK 2553/21 cofa skargę. W odpowiedzi strona poinformowała, że podtrzymuje skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w cyt. przepisie oznacza przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły przeszkody mające charakter trwały, uniemożliwiające prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Umorzenie postępowania oznacza zatem przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne. Umorzenie postępowania powoduje więc jego zakończenie orzeczeniem, które nie rozstrzyga o istocie sprawy sądowoadministracyjnej, lecz w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe z uwagi na to, że skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 15 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły, poza stroną skarżącą, również inne podmioty i kontrola sądowa tej decyzji przeprowadzona została w postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 317/20. W jego toku została dokonana żądana przez stronę skarżącą ocena, pozwalająca na ustalenie, czy zaskarżona decyzja o przymusowej restrukturyzacji [...] Banku [...] w S. jest zgodna z prawem materialnym, procesowym oraz czy przed jej wydaniem nie doszło do uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jej treść (zob. postanowienie NSA z 25 listopada 2021 r. sygn. II GZ 404/21; dostępne w bazie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrokiem z 4 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 317/20 oddalił skargi. Sąd nie dopatrzył się wad tego aktu, które zgodnie z art. 145 p.p.s.a. w związku z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 795 ze zm.) stwarzałyby podstawę do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargi kasacyjne od wyroku sądu pierwszej instancji wskazał, że podniesione w nich zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, jak również zarzuty naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy okazały się niezasadne. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a prawomocny wyrok, wydany w wyniku rozpoznania skarg na tę decyzję, jest skuteczny erga omnes, o czym stanowi art. 170 p.p.s.a. Z powodów, które zostały przedstawione, Sąd dostrzegł trwałą przeszkodę uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie. Zaskarżona decyzja była poddana kontroli sądowej, w której wyniku nie stwierdzono naruszenia prawa przez organ, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest prawomocne. Postępowanie w niniejszej sprawie ma na celu dokonanie oceny zgodności z prawem tej samej decyzji. Uwzględniając treść decyzji oraz zbieżny zakres zaskarżenia, nie ma podstaw do kontynuowania tego postępowania, gdyż stało się ono w istocie bezprzedmiotowe. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec umorzenia postępowania z innych przyczyn niż określone w art. 201 § 1 i 2 p.p.s.a. nie było podstaw do zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponadto, uiszczony wpis od skargi nie mógł być zwrócony na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż strona nie cofnęła skargi.