VI SA/Wa 2775/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżąca spółka – [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Postanowieniem z dnia 8 października 2015 r. odrzucono skargę kasacyjną spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2014 r. oddalającego skargę tej spółki na ww. decyzję organu. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Zarządzeniem z dnia 21 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpatrując przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, powołując się na art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), pozostawił wniosek bez rozpoznania, ze względu na to, że nie został on złożony na urzędowym formularzu. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru, strona skarżąca otrzymała wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 16 stycznia 2016 r., jednakże do dnia wydania ww. zarządzenia nie przesłała do Sądu wypełnionego formularza tego wniosku. W dniu 15 kwietnia 2016 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od powyższego zarządzenia starszego referendarza sądowego pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie podniosła, że nie mogła uzupełnić w terminie braków formalnych od wniesionego zażalenia, ponieważ, jak podała, nie pozostawiono w jej skrzynce awizo, mimo że Sąd uznał przesyłkę za doręczoną przez operatora pocztowego w trybie art. 73 p.p.s.a. Do sprzeciwu nie załączono sporządzonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie art. 252 § 2 p.p.s.a., w myśl którego wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. W oparciu o powyższe oraz § 2 ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2244), skarżąca została zobowiązana pismem Sądu z dnia 12 stycznia 2016 r., odebranym w dniu 16 stycznia 2016 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie w aktach, karta nr 217), do przesłania urzędowego formularza, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Także do sprzeciwu skarżąca nie załączyła urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie złożony przez skarżącą spółkę wniosek należy pozostawić bez rozpoznania. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. I OPS 1/08 niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Natomiast brak nadania wnioskowi takiej formy skutkuje powstrzymaniem się sądu od badania zasadności żądania strony i pozostawieniem go bez rozpoznania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2005 r. sygn. akt II OZ 824/05). Tym samym fakt, iż skarżąca nie nadesłała w zakreślonym terminie wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkować musi pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania, bez względu na złożenie sprzeciwu od zarządzenia z dnia 21 marca 2016 r. W związku z powyższym, w myśl art. 257 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.