VI SA/Wa 2760/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę

Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "organ", "GIF" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 944 z późn. zm.), dalej "p.f.", oraz art. 123 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 141 § 1 w zw. z art. 101 § 3, art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po zapoznaniu się z zażaleniem A. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej "uczestnik"), oraz zażaleniem A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej "skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. (dalej "WIF") z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], o zawieszeniu postępowania w przedmiocie przeniesienia zezwolenia z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "[...]" w T., Al. [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2020 r. do WIF wpłynął wniosek skarżącego o przeniesienie na niego zezwolenia z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "[...]" w T., Al. [...], udzielonego pierwotnie na rzecz uczestnika. Jednocześnie do WIF wpłynął również wniosek uczestnika o niezwłoczne wydanie decyzji w sprawie. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. WIF poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia przedmiotowego zezwolenia. Ponadto zastrzegł, że zawisła pozostaje sprawa zażalenia uczestnika na postanowienie WIF z dnia [...] września 2018 r., znak: [...], wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Ewentualne stwierdzenie nieprawidłowości w ramach kontroli może z kolei skutkować cofnięciem zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej apteki. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. WIF wezwał strony do złożenia dodatkowej dokumentacji, w szczególności oświadczenia skarżącego o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w zezwoleniu, jak również do złożenia wyjaśnień w zakresie złożonych dokumentów, tj. umowy nabycia przedsiębiorstwa, umowy najmu oraz umowy podnajmu. Skarżący odpowiedział na wezwanie w piśmie z dnia [...] września 2020 r. Pismem z dnia [...] września 2020 r. WIF zawiadomił uczestnika o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wobec podejrzenia, że uczestnik nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki, tj. prowadzi działalność reglamentowaną w postaci wskazanej apteki ogólnodostępnej po dniu [...] września 2020 r., tj. po dniu zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci apteki, podmiotowi trzeciemu i po poinformowaniu WIF o zbyciu apteki w dniu [...] września 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r, znak: [...], WIF zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie przeniesienia przedmiotowego zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z uwagi na konieczność uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego, tj. zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia wskazanego zezwolenia. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł uczestnik oraz skarżący. W wyniku rozpoznania zażaleń, GIF utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że występuje w sprawie zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie jest konieczne dla zakończenia postępowania w przedmiocie przeniesienia zezwolenia. W ocenie GIF dopiero rozstrzygnięcie w kwestii bytu zezwolenia w ramach postępowania dotyczącego jego cofnięcia pozwala na stwierdzenie, czy istnieje przedmiot postępowania o przeniesienie zezwolenia - a w przypadku pozytywnej odpowiedzi - umożliwia dopiero ocenę, czy spełnione zostały przesłanki z art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 p.f. Wynik postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nie jest bowiem decydujący dla wydania pozytywnej, czy negatywnej decyzji w postępowaniu o przeniesienie zezwolenia, ale dla wydania decyzji merytorycznej w ogóle. W przypadku, gdyby przedmiotowe zezwolenie zostało cofnięte, WIF nie miałby podstaw do przeniesienia zezwolenia, ani też do odmowy jego przeniesienia, ale byłby zmuszony do umorzenia postępowania z uwagi na brak przedmiotu postępowania, którym jest przedmiotowe zezwolenie na prowadzenie apteki. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 99 ust. 2 i art. 104a ust. 1 p.f., WIF jest organem właściwym do prowadzenia postępowań administracyjnych w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a także w przedmiocie przeniesienia takiego zezwolenia. WIF w zakresie prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia jest "innym organem" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na postanowienie organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 p.f., przez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie zachodziła podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz błędne uznanie, iż dopiero rozstrzygnięcie sprawy o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, pozwoli na stwierdzenie czy istnieje przedmiot postępowania w sprawie o przeniesienie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej; 2. art. 15 i art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu dokonania kontroli zasadności zaskarżonego postanowienia WIF o zawieszeniu postępowania, a w konsekwencji wydanie błędnego rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia celem umożliwienia WIF ponownego rozważenia kwestii zawieszenia postępowania; 3. art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 p.f. poprzez ich niezastosowanie, polegające na odstąpieniu od dotychczasowej praktyki organu w postępowaniach tożsamych pod względem faktycznym i prawnym, a w konsekwencji odmienne rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy niż spraw podmiotów znajdujących się w analogicznej sytuacji, wbrew wynikającej z art. 8 § 2 k.p.a. powinności organu dążenia do jednolitości stanowisk w tożsamych sprawach; 4. art. 7 oraz art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na pominięciu przy wydaniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu z dnia [...] października 2020 r. i wyjaśnień uczestnika zawartych w zażaleniu z dnia [...] października 2020 r. oraz dowodów załączonych do ww. pism, co miało swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a w konsekwencji niedokonanie ustaleń dotyczących zasadności zawieszenia postępowania w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej; 5. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, że WIF miał obowiązek umożliwić stronie czynny udział w sprawie dopiero na etapie poprzedzającym zakończenie postępowania administracyjnego, a nie na każdym etapie sprawy, wobec czego organ odwoławczy niezasadne uznał, iż WIF nie dopuścił się naruszenia ww. przepisu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto, na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c. skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do organu o udzielnie informacji, czy utrzymywał w mocy decyzje WIF w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, w sytuacji gdy w trakcie trwania postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia doszło do przeniesienia zezwolenia na inny podmiot, wraz z podaniem w ilu sprawach taka praktyka była stosowana przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w ww. przepisie, jest zagadnienie prawne, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia przez inny organ lub sąd jest warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny. Kwestia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji jest bardziej sporna. Pojawiające się kontrowersje wynikają z faktu, że formułując wymóg istnienia zależności, przepisy nie określają jej charakteru. W ocenie Sądu, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej; przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy. O kwestii prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym wypowiadali się niejednokrotnie przedstawiciele doktryny. Przegląd poglądów na temat pojęcia oraz istoty prejudycjalności zaprezentował m.in. J. Rodziewicz (w:) Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000, str 7-18, gdzie podaje m.in., że pod pojęciem prejudycjalności rozumie się najczęściej przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznoprawną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę. Z kolei NSA w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2003 r., II SA 427/02, podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi wtedy, gdy rozstrzygnięcie, co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Zagadnienie wstępne powiązane jest z rozstrzygnięciem innego organu. Przez pojęcie "rozstrzygnięcia" rozumie się czynność prawną (procesową) organu lub sądu, orzeczniczą lub rejestracyjną, a także czynności stron dokonane przed organem procesowym, jeżeli po spełnieniu przewidzianych prawem warunków wywierają skutki równe rozstrzygnięciu organu procesowego, np. ugoda (M. Wierzbowski, A. Wiktorowska Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. C.H. Beck, 2012, komentarz do art. 97). Zatem zagadnienie wstępne musi stać się przedmiotem innego postępowania, po przeprowadzeniu którego zapadnie rozstrzygniecie. W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2001 r. (sygn. akt III SA 3226/99), gdzie sąd stwierdził, iż o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego można mówić dopiero po ostatecznym orzeczeniu organu odwoławczego. Konieczne jest zatem wyczerpanie drogi administracyjnej określonej dla danego postępowania. Przez zagadnienie wstępne rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Przy czym pojęcie innego organu nie jest interpretowane literalnie. Pod powyższym pojęciem należy również rozumieć ten sam organ administracji publicznej. Jednym z warunków jest, aby to inne postępowanie, w którym ma nastąpić rozstrzygnięcie kwestii będącej zagadnieniem wstępnym, stanowiło w stosunku do niego postępowanie odrębne pod względem przedmiotowym (wyrok WSA w Krakowie z dn. 07.05.2009 r. II SA/Kr 376/09; postanowienie NSA w Warszawie z dn. 25.01.2000 r. I SA 1725/99). Postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia, o którym mowa w art. 104 a u.p.f. jest postępowaniem administracyjnym, które kończy wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w postaci decyzji. W toku postępowania organ jest zobligowany do przeprowadzenia dokładnej analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pod kątem spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek ustawowych niezbędnych dla dokonania przeniesienia zezwolenia. Zgodnie z art. 104a ust. 1 u.p.f. organ zezwalający przenosi zezwolenie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 (na prowadzenie apteki ogólnodostępnej), na rzecz podmiotu, który nabył całą aptekę ogólnodostępną, w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, od podmiotu, na rzecz którego zostało wydane zezwolenie, jeżeli: 1. nabywca apteki spełnia wymagania, o których mowa w art. 99 ust. 3, 3a, 4 - 4b i art. 101 pkt 2 - 5 oraz przyjmuje w pisemnym oświadczeniu wszystkie warunki zawarte w zezwoleniu; 2. adres prowadzenia apteki nie ulega zmianie. Jak wynika z powyższego, WIF bada, czy podmiot ubiegający się o zezwolenie spełnia wymogi, o których mowa w art. w art. 99 ust. 3, 3a, 4 - 4b i art. 101 pkt 2-5 u.p.f. Obowiązkiem WIF jest zatem sprawdzenie, czy nie zachodzą wskazane w art. 99 ust. 3 i 3a przeszkody do przeniesienia zezwolenia. Badaniu przez WIF podlegają także uprawnienia osoby lub osób ubiegających się o przeniesienie zezwolenia. Do tego w myśl art. 99 ust. 4a u.p.f. podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zatrudnić osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2, dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki. Kolejna grupa, podlegających badaniu przez WIF, przesłanek przeniesienia zezwolenia wyliczona została w art. 101 ust. 2-5 u.p.f. Są to przesłanki negatywne. Postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia nie jest zatem postępowaniem rejestrowym, czy też prostą czynnością o charakterze formalnym, w ramach którego WIF po otrzymaniu kompletnego wniosku, przenosi zezwolenie na nabywcę apteki. Postępowanie to wymaga zgromadzenia i przeanalizowania dokumentacji. Postępowanie wymaga ponadto zapewnienia Stronom czynnego udziału w sprawie, w tym zakreślenia jej terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zasadne było zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Postępowanie w sprawie przeniesienia zezwolenia nie może się bowiem zakończyć się do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia. W niniejszej sprawie zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. będzie zatem wynik postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Kwestia posiadania lub nie posiadania przedmiotowego zezwolenia ma bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie jego przeniesienia. W sprawie zachodzi więc zależność między dwoma postępowaniami bez rozstrzygnięcia (zakończenia) jednego z tych postępowań nie jest możliwe rozstrzygnięcie (zakończenie) drugiego postępowania. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia brak było ostatecznej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, a więc postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia było w toku. Bezspornym jest, że prowadzenie działalności gospodarczej w postaci apteki ogólnodostępnej jest możliwe tylko w sytuacji posiadania wymaganego prawem zezwolenia. Wniosek o przeniesienie zezwolenia może być rozpoznany tylko wtedy, gdy przedmiotowe zezwolenia istnieje w obrocie prawnym. Jeżeli zezwolenie na prowadzenie apteki zostanie cofnięte ostateczną decyzją GIF, postępowanie w przedmiocie przeniesienia tego zezwolenia stanie się bezprzedmiotowe. Ostateczna decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie apteki wyeliminuje to zezwolenie z obrotu prawnego. Konsekwencją zaistnienia braku przedmiotu postępowania (tj. zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej) w postępowaniu administracyjnym w sprawie jego przeniesienia będzie umorzenie postępowania. Jeżeli natomiast, postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym tego zezwolenia, nie będzie przeszkód procesowych do podjęcia i kontynuowania postępowania w przedmiocie jego przeniesienia. Zawieszenie postępowanie jest czynnością procesową o charakterze formalnym, nie prowadzi do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przeniesienie zezwolenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 p.f. oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a podniesione w skardze należało uznać za bezzasadne. Podobnie należało się odnieść do zarzutów strony dotyczących naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.f. Z akt sprawy nie wynika, iż w sprawie doszło do naruszenia art.8 § 2 poprzez wydanie rozstrzygnięcia przez organ niezgodnego z dotychczasową praktyką orzeczniczą. Jak wyjaśnił organ postępowanie, na które powołuje się Skarżący, zakończone decyzją o znaku: [...]nie zostało wydane w analogicznym stanie prawnym oraz stanie faktycznym. Rozstrzygniecie to dotyczyło bowiem cofnięcia zezwolenia (odwołanie od decyzji WIF w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej), a nie tak jak w rozpoznawanej sprawie, zawieszenia postępowania o przeniesienie zezwolenia w związku z toczącym się postępowaniem o cofnięcie zezwolenia. We wskazanej ponadto przez Stronę sprawie organ orzekał w innym stanie faktycznym. Za całkowicie chybiony Sąd uznał wniosek dowodowy sformułowany na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a., o zwrócenie się do GIF o udzielenie informacji, czy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, w sytuacji gdy w trakcie trwania postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia doszło do przeniesienia zezwolenia na inny podmiot wraz z podaniem w ilu sprawach taka praktyka była stosowana. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego wynika, iż dowód może być przeprowadzony jedynie z istniejącego dokumentu, który wskazany nie został, a Skarżący oczekuje jak wynika z treści wniosku, iż Sąd powinien rozpocząć odrębne postępowanie dowodowe, na okoliczność ile i jakiej treści organ wydał decyzji. Sąd administracyjny natomiast, może przeprowadzić jedynie postępowanie uzupełniające, jak już wskazał wyżej z dokumentu, o ile jest on istotny dla rozstrzygnięcia wątpliwości zaistniałych w sprawie i nie przedłuży, postępowania w sprawie. W ocenie Sadu wniosek Strony pozostaje bez związku z rozpoznawaną sprawą. Jeżeli strona uważała, że organ naruszył art.8 k.p.a. to jej obowiązkiem było przedstawienie dowodów w tym zakresie. Ponadto jak wynika z treści wniosku, skarżący odwołuje się do postępowań, w których zapadły wskazane przez nią rozstrzygnięcia, natomiast w rozpoznawanej sprawie żadne z możliwych rozstrzygnięć jeszcze nie zapadło.(na dzień wydania zaskarżonego postanowienia). Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni również podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2003/19, powołanym przez organ, iż "Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (...) jest ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.". Takiego dokumentu w rozpoznawanej sprawie Skarżący nie przedstawił. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 oraz art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. podzielić należy stanowisko organu, że przedmiotem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania była ocena wystąpienia przesłanek określonych w art. 97 § 1 k.p.a. GIF oceniał zatem, czy sam fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki "[...]" w T., Al. [...] stanowi "zagadnienie wstępne" z perspektywy postępowania w przedmiocie przeniesienia tego zezwolenia. Organ drugiej instancji nie oceniał zatem - rozpatrując zażalenia Stron - czy istnieją podstawy do cofnięcia zezwolenia. Poza rozważaniami Sądu, jako nie związanymi z przedmiotem postępowania, pozostaje argumentacja skargi zmierzająca do podważenia zarzutów WIF, które stały się podstawą do wszczęcia przez organ pierwszej instancji postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Dodać również trzeba, że ustalenia faktyczne organu jak i uzasadnienie wydanych w sprawie postanowień, pozostają adekwatne do przedmiotu sprawy jaką jest zawieszenie postępowania, a nie cofnięcie czy przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W rozpoznawanej sprawie organ nie wydawał decyzji a wyłącznie postanowienie o charakterze proceduralnym. Art.10 k.p.a., nie mógł mieć w sprawie zastosowania.Jak organ wywiązuje się z obowiązku wynikającego z art.10 k.p.a. w postępowaniach o cofnięcie i przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki, Sąd będzie kontrolował po wniesieniu skargi na decyzje wydane co do istoty w tych konkretnych postępowaniach administracyjnych, jeżeli je strona skorzysta z przysługujących jej środków zaskarżenia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) należało oddalić.