VI SA/Wa 2753/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odrzucić skargę

Skarżąca w rozpoznawanej sprawie – Z. S., reprezentowana przez pełnomocnika – W. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "NFZ") z [...] lipca 2020 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzja zawiera pouczenie o prawie wniesienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem NFZ. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 21 października 2020 r. Skarżąca nadała skargę do sądu administracyjnego, za pośrednictwem NFZ, w placówce Poczty Polskiej w dniu 1 grudnia 2020 r. (dowód: stempel na kopercie zawierającej skargę, k. 13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako wniesiona po terminie, podlega odrzuceniu. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu pod względem jej dopuszczalności, co oznacza, że sąd zobligowany jest do ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 października 2020 r., co własnoręcznie pokwitował na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 20 listopada 2020 r. (piątek). Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącą w dniu 1 grudnia 2020 r. – co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie zawierającej skargę, a więc z uchybieniem terminu. Termin do złożenia skargi, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Nadto jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu. Reasumując powyższe rozważania, Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Przedstawione okoliczności sprawy obligują Sąd do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.