VI SA/Wa 2673/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia "(...)" października 2020 r., nr "(...)", Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ("Prezes UOKiK") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 35a pkt 9 lit. b, art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r., poz. 660 ze zm.), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1930 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Z.prowadzącego działalność pod nazwą Firma Handlowo- Usługowa "(...)" ("Przedsiębiorca", "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję z dnia "(...)" sierpnia 2020 r. "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (""(...)" WIIH"), wymierzającą Przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł, za wystawienie w dniu 30 listopada 2019 r. w składzie węgla w H. świadectwa jakości paliw stałych nr "(...)"dla węgla kamiennego orzech 40-80 mm, w którym podana wartość parametru zawartość podziarna była niezgodna ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie badań laboratoryjnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach: Inspektorzy reprezentujący "(...)"WIIH, w dniu 4 grudnia 2019 r. - działając na podstawie upoważnienia - przeprowadzili kontrolę Przedsiębiorcy, której zakres przedmiotowy obejmował kontrolę jakości paliw stałych pod względem spełniania wymagań jakościowych i kontrolę przestrzegania obowiązków wynikających z przepisów art. 6b i art. 6c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. z 2019 r., poz. 660, ze zm.). W toku kontroli ustalono, że Strona prowadziła sprzedaż węgla kamiennego orzech. Na podstawie protokołu pobrania próbek nr "(...)" do badań laboratoryjnych z partii o masie 15 ton pobrano próbkę węgla kamiennego orzech nr "(...)"i próbkę kontrolną nr "(...)", do których dołączono kopię świadectwa jakości paliw stałych nr "(...)"wystawionego 30 listopada 2019 r. przez Stronę. Ww. próbki zbadano na zgodność z parametrami określonymi w: 1) rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. 2018 r., poz. 1890) oraz 2) wystawionym przez Stronę świadectwie jakości paliw stałych nr "(...)"z dnia 30 listopada 2019 r. Badanie przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium "(...)" Sp. z o.o. w S., udokumentowane sprawozdaniem z dnia 12 grudnia 2019 r. wydanym w zamian za sprawozdanie z badań nr "(...)"z dnia 12 grudnia 2019 r., wykazało, że oferowany w dniu kontroli, tj. 4 grudnia 2019 r., węgiel kamienny orzech, nr próbki "(...)", przy uwzględnieniu odchyleń określonych w § 2 ww. rozporządzenia, nie spełnia wymagań jakościowych zawartych w: - rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych - z uwagi na parametr zawartość podziarna ( - świadectwie jakości nr "(...)"z dnia 30 listopada 2019 r. wystawionym przez Przedsiębiorcę - z uwagi na parametr zawartość podziarna ( Na podstawie art. 22 ust. 7a pkt 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, przeprowadzono z urzędu badanie próbki kontrolnej paliwa stałego nr "(...)". Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego oferowanego przez Przedsiębiorcę potwierdziło, że nie spełnia ono wymagań jakościowych zawartych w: - rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych - z uwagi na parametr zawartość podziarna ( - świadectwie jakości nr 580/30.11.2019 z dnia 30 listopada 2019 r. - z uwagi na parametr zawartość podziarna ( W związku z powyższym uznano, że badany węgiel kamienny orzech jest niezgodny z parametrami wskazanymi w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych oraz w świadectwie jakości paliwa stałego nr "(...)"z dnia 30 listopada 2019 r. wystawionym przez Stronę. "(...)"WIIH, w dniu 19 grudnia 2019 r., ponownie przeprowadził kontrolę i poinformował Przedsiębiorcę o wynikach badań laboratoryjnych próbek paliwa stałego, tj. węgla kamiennego orzech, oraz przekazał egzemplarze sprawozdania z badań. W odpowiedzi, Strona przesłała pismo z dnia 23 grudnia 2019 r., pt. "Uwagi do protokołu kontroli", w którym wskazała, że w czasie kontroli poboru próbek dokonano bezpośrednio z partii węgla znajdującego się na placu, tymczasem przed sprzedażą paliwo stałe jest przesiewane właśnie w celu wyeliminowania podziarna. Fakt przesiewania węgla miał być widziany przez inspektorów podczas prowadzonej kontroli w dniu 4 grudnia 2019 r. W piśmie z dnia 3 stycznia 2020 r. "(...)"WIIH podtrzymał ustalenia zawarte w protokołach kontroli i wskazał, że Strona nie kwestionowała w ustawowym terminie ustaleń kontroli z 4 grudnia 2019 r. zawartych w protokole nr "(...)"oraz nie informowała inspektorów w dniu 4 grudnia 2019 r. o przesiewaniu paliwa stałego przed sprzedażą dla konsumentów. Inspektorzy biorący udział w kontroli nie potwierdzili faktu przesiewania paliwa stałego - na te okoliczność dołączyli do akt sprawy notatkę służbową z dnia 2 stycznia 2020 r. Strona - odnosząc się do ww. odpowiedzi organu - przysyłała pismo z dnia 27 stycznia 2020 r., w którym podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. W związku z ustaleniami kontroli "(...)"WIIH, pismem z dnia 17 czerwca 2020 r., zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ze względu na wprowadzenie do obrotu przez Przedsiębiorcę paliwa stałego, dla którego wbrew obowiązkowi wystawił świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym potwierdzonym badaniami laboratoryjnymi oraz pouczył o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, tj. m.in. składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. W piśmie zwrócono się również do Strony o dostarczenie informacji o wielkości obrotu z działalności gospodarczej za rok poprzedzający rok przeprowadzenia kontroli. W odpowiedzi, Strona - pismem z dnia 23 czerwca 2020 r. pt. "Wyjaśnienia" - poinformowała organ, że podtrzymuje wszystkie swoje twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r. pt. "Uwagi do protokołu kontroli" oraz w piśmie z dnia 27 stycznia 2020 r. pt. "Odpowiedź na pismo". Strona nie przekazała informacji o wielkości obrotu za 2018 r. W związku z powyższym, "(...)"WIIH, pismem z dnia 10 lipca 2020 r., zwrócił się do Urzędu Skarbowego w celu uzyskania informacji dotyczącej obrotu z działalności Przedsiębiorcy za 2018 r. Urząd Skarbowy pismem z 16 lipca 2020 r. udzielił odpowiedzi, w której poinformował, że indywidualne dane zawarte w deklaracjach są objęte tajemnicą skarbową i odmówił ich udzielenia. "(...)"WIIH w dniu "(...)" sierpnia 2020 r. wydał decyzję (sygnatura "(...)") nakładającą na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł, w oparciu o art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania kontrolowania jakości paliw, za wystawienie w dniu 30 listopada 2019 r. w składzie węgla w H. świadectwa jakości paliw stałych nr "(...)"dla węgla kamiennego orzech 40-80 mm, w którym podana wartość parametru zawartość podziarna była niezgodna ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie badań laboratoryjnych. Strona zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci świadków, wyjaśnień skarżącego, odpisu zestawienia sprzedaży wyrobów węglowych niepodlegających zwolnieniu z akcyzy oraz odpisu dokumentu rozchodu wewnętrznego dla wykazania, iż Skarżący dokonuje przesiewania paliwa stałego, a materiał po przesianiu wykorzystuje na potrzeby własne. Prezes UOKiK, we wskazanej na wstępie decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że rozstrzygnięcie "(...)"WIIH odpowiada prawu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie bowiem wynika, że Strona wystawiła świadectwo jakości, w którym wartości parametrów jakościowych były niezgodne ze stanem faktycznym. Wskazał również, że Przedsiębiorca nie przedstawił organowi informacji, o których mowa w art. 35d ust. 4 ww. ustawy, dlatego "(...)"WIIH ustalając wysokość kary pieniężnej przyjął za podstawę jej wymiaru ustalenia zawarte w protokole z posiedzenia komisji z dnia 10 sierpnia 2019 r. Podczas tego posiedzenia dokonano szacowania i uznano, że zasadnym jest nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł. Jest to najniższy wymiar kary i zawiera się w przedziale wskazanym w art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Podkreślił, że Strona nie zgłaszała podczas trwania kontroli inspektorom praktyki przesiewania paliwa stałego dla klienta. Strona nie wniosła także w tym zakresie uwag protokołu na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej. O przesiewaniu paliwa stałego poinformowała dopiero po otrzymaniu wyników badań laboratoryjnych, które wykazały niezgodność w zakresie zawartość podziarna w paliwie. Inspektorzy uczestniczący w kontroli nie potwierdzili faktu przesiewania paliwa stałego. Ponadto wskazał, że Strona była obecna przy poborze próbek, nie wniosła jednak uwag do protokołu, że próbki te zostały pobrane z niewłaściwej pryzmy. Następie Prezes UOKiK wyjaśnił, że próbki do badań laboratoryjnych zostały pobrane przez doświadczonych próbobiorców z akredytowanego niezależnego laboratorium zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw stałych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1891). Organ odwoławczy podkreślił, że, że podnoszone przez Stronę okoliczności wpływu czynników atmosferycznych na parametry węgla oraz kruchości paliwa stałego zostały przez ustawodawcę uwzględnione poprzez ustalenie dopuszczalnych wielkości odchyleń od granicznych wymagań jakościowych parametrów - § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, i zostały uwzględnione podczas badań laboratoryjnych. Badanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie metod badania jakości paliw stałych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1893), w którym w punkcie 7.1. określono, iż "w przypadku oznaczania wymiaru ziarna oraz zawartości nadziarna i podziarna metoda analizy ziarnowej węgla przez przesiewanie ręczne (na mokro lub na sucho) z zastosowaniem sit sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki oraz sposób obliczania i podawania wyników określa norma PN-ISO 1953:1999.". W związku z powyższym Prezes UOKiK uznał, że pobór próbek i badanie próbek zostało przeprowadzone prawidłowo, a pobrane próbki reprezentują pobrane paliwo stałe w asortymencie orzech znajdujące się w składzie opału należącym do Przedsiębiorcy. Prezes UOKiK rozpatrując odwołanie Strony uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 189f kpa, czyli do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i zastosowania pouczenia. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając ww. decyzji Prezesa UOKiK następujące naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez ich błędną wykładnię, co skutkowało niewłaściwym przyjęciem, że Skarżący wprowadził do obrotu paliwo stałe w postaci węgla kamiennego sortu orzech, niespełniającego wymaganych parametrów oraz błędnym ustaleniem, iż Skarżący wystawił świadectwo jakości węgla, który nie spełnia wymagań parametrów, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1 i 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 kpa, poprzez ich niezastosowanie, które to uchybienie doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że organ kontrolujący wyjaśnił w należyty sposób stan faktyczny istniejący w momencie pobierania próbek paliwa stałego ze składu węgla skarżącego, gdy tym czasem organ kontrolujący nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w zakresie wyjaśnienia, czy Skarżący przed wprowadzeniem do obrotu paliwa stałego poprzez jego sprzedaż, dokonuje przesiania węgla, tym bardziej w przypadku nieprzeprowadzenia dowodów, wnioskowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co w konsekwencji stanowiło naruszenie prawa Skarżącego do pełnego udziału w postępowaniu administracyjnym, jak również miało istotny wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego, w oparciu o który została wydana decyzja organu II instancji, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie przez organ sporządzenia uzasadnienia faktycznego decyzji w zakresie przyczyn, z powodu których organ odmówił mocy dowodowej zgłoszonym przez skarżącego dowodom w postaci wyjaśnień świadków, zestawienia sprzedaży wyrobów węglowych niepodlegających zwolnieniu z akcyzy, dokumentu rozchodu wewnętrznego oraz ograniczenie się przez organ II instancji do powielenia stwierdzeń zawartych w decyzji organu I instancji oraz nierozpoznanie sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 136 § 1 kpa, i w konsekwencji art.136 § 2 kpa, poprzez akceptację braku pouczenia Skarżącego przez organ I instancji o możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postepowania dowodowego oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, mimo że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz strona zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie prze organ odwoławczy postepowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, 5) błąd w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na przyjęciu przez organy I i II instancji, iż paliwo stałe w postaci węgla kamiennego sortu orzech, znajdujący się na składzie u Skarżącego, w całości zostało wprowadzone do obrotu, gdy tymczasem w oparciu o dowody wskazane w uzasadnieniu odwołania od decyzji I instancji, które organ odwoławczy w toku rozpoznania sprawy bezzasadnie pominął, jak również wobec oświadczeń i wyjaśnień złożonych przez Skarżącego, uznać należy, iż jedynie część składowanego węgla, spełniająca wszelkie normy i posiadająca wymagane parametry stanowiła przedmiot obrotu, natomiast pozostała ilość paliwa stałego - tzw. miał pozostający po odsianiu węgla - nie podlegała sprzedaży lecz była wykorzystywana przez Skarżącego do potrzeb własnych. Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, - zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych, - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z wyjaśnień/oświadczeń świadków: W. P. i A. C., odpisu zestawienia wyrobów węglowych niepodlegających zwolnieniu z akcyzy za okres 1 - 31 grudnia 2019 r., odpisu dokumentu rozchodu wewnętrznego nr "(...)"z dnia 31 grudnia 2019 r., przesłuchania Skarżącego dla wykazania, iż Skarżący przed wprowadzeniem do obrotu paliwa stałego w postaci węgla kamiennego sortu orzech dokonuje jego przesiania celem zapewnienia odbiorcom wyrobów węglowych najwyższej jakości, jak również celem wykazania, że materiał węglowy w postaci pozostałości po przesianiu węgla tzw. miał węglowy wykorzystywany jest do celów wewnętrznych Skarżącego, oraz z pisemnego oświadczenia świadka – E. F. dla wykazania, że węgiel oferowany do sprzedaży przez Skarżącego jest odpowiedniej jakości i że klienci pozostają w pełni usatysfakcjonowani jego dobrą jakością. W obszernym uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła i uzasadniła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za wystawienie świadectwa jakości paliw stałych dla węgla kamiennego, w którym podana wartość parametru zawartość podziarna była niezgodna ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie badań laboratoryjnych. Uchybienie to wiąże się z karą administracyjną, o której mowa w art. 35a pkt 9 lit. b) ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego dla gospodarstw domowych oraz do spalania w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy. Wprowadzanie do obrotu paliw stałych oznacza sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ww. ustawy (art. 2 ust. 1 pkt 14a). Za paliwa stałe w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b ustawy uznaje się m.in.: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. Zakres przedmiotowy świadectwa jakości zdefiniowany jest w art. 6d ustawy. Zgodnie z art. 6d pkt 6 i 7 ustawy wprowadzający paliwa stałe do obrotu ma obowiązek wskazać wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych oraz umieścić informację o wymaganiach jakościowych dla paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2. W myśl art. 35a pkt 9 lit. b ww. ustawy karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi, wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego, oferowany w dniu kontroli węgiel kamienny w asortymencie orzech 40-80 mm nie spełniał wymagań jakościowych potwierdzonych w świadectwie jakości paliw stałych nr "(...)"z dnia 30 listopada 2019 r. wystawionym przez Stronę z uwagi na parametr zawartość podziarna ( Sąd wskazuje, że zgadza się z organem, że pobranie próbki paliwa stałego przeznaczonej do badań "(...)", jak i próbki kontrolnej "(...)"- obie o masie 80 kg - zostało przeprowadzone w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw stałych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1891), a badania laboratoryjne wykonane zgodnie z procedurami zawartymi w załączniku do rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie metod badania jakości paliw stałych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1893). Przeprowadzone z urzędu badanie próbki kontrolnej potwierdziło niespełnienie wymagań jakościowych określonych w wystawionym przez skarżącą świadectwie jakości badanego paliwa stałego. Sąd nie podziela przy tym zastrzeżeń Skarżącego zgłaszanych wobec sposobu (zakresu) prowadzenia przez organ postępowania dowodowego. Chodzi o nieprzeprowadzenie dowodów na podnoszone przez Skarżącego okoliczności związane ze stosowaną w jego przedsiębiorstw praktyką przesiewania węgla. Sąd wskazuje, że nie można wykluczyć znaczenia w sprawie ww. okoliczności. Niemniej, powinna była ona zostać zgłoszona w odpowiednim czasie i w odpowiedniej formie. Wtedy podlegałaby ocenie na podstawie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Pamiętać należy, że Skarżący jest przedsiębiorcą, od którego należy wymagać stosowania wyższych standardów staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w szczególności należy od niego oczekiwać, że jest świadomy znaczenia (i skutków) urzędowych czynności kontrolnych. Tym bardziej, że działalność Skarżącego polega na obrocie towarem, którego dopuszczalne parametry określają przepisy, a spełnienie tych parametrów podlega weryfikacji przez organ. W niniejszej sprawie Skarżący, uczestniczący w kontroli, podpisał protokół kontroli i protokół pobrania próbek nie zgłaszając żadnych uwag i zastrzeżeń w omawianym zakresie. Nie wniósł ich także - odpowiednio pouczony - w terminie określonym w art. 20 ust. 2 ustawy o inspekcji handlowej. Udokumentowanie czynności kontrolnych i poboru próbek do badań ma sformalizowaną formę - protokołu. Skarżący - podpisując protokół bez zastrzeżeń - potwierdził zatem, że próbki zostały pobrane prawidłowo, w tym też, że nastąpiło to w warunkach, w jakich dokonuje on sprzedaży kontrolowanego towaru. Prawidłowości działania organu w ww. zakresie nie mógł podważyć, zgłoszony - po poznaniu wyników badania próbek - dowód ze świadków i przesłuchania Strony na okoliczność, że towar do sprzedaży jest jeszcze dodatkowo przygotowywany - przez przesiewanie mające oddzielić mniejsze frakcje towaru. Tych okoliczności nie wykazują również bezspornie i bezpośrednio dokumenty związane z rozliczeniem podatku akcyzowego przez Skarżącego czy rozchodu wewnętrznego. Świadkami przesiewania mieli być także pracownicy organu przeprowadzający kontrolę w dniu 4 grudnia 2019 r. Ci jednak temu zaprzeczyli. Niepodjęcie zatem przez Skarżącego stosownych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego w czasie czynności kontrolnych i poboru próbek, a także później - w terminie 7 dni od przedstawienia protokołu do podpisania - uniemożliwia podnoszenia skutecznych zarzuty w tym zakresie a opartych w zasadzie wyłącznie na okolicznościach pochodzących z zeznań świadków - pracowników Strony i przesłuchania samej Strony. Trafna w ww. zakresie jest uwaga zawarta w decyzji organu I instancji, że z wyjaśnień strony wynika, że jest ona dobrze zaznajomiona z właściwościami fizycznymi węgla kamiennego sortu orzech. Strona twierdzi, że jest to bardzo delikatny materiał opałowy, który bardzo szybko ulega degradacji poprzez wiele czynników a co za tym idzie bardzo łatwo można określić, choćby wzrokowo, czy towar nadaje się do sprzedaży aby spełniał określone parametry. Ww. organ zwrócił uwagę, że właściciel był w pełni świadomy właściwości oferowanego do sprzedaży towaru, a mimo to w żaden sposób nie zareagował, ani nie wniósł żadnych uwag, czy wyjaśnień, podczas przeprowadzania kontroli i poboru próbek do badań. Racjonalne jest zatem stanowisko tego organu, że przedsiębiorca w czasie kontroli w swoim własnym interesie powinien poinformować kontrolujących o organizacji pracy i sprzedaży, które to okoliczności mogły mieć wpływ na kwestie pobrania próbek i - w konsekwencji - na wynik badań laboratoryjnych. Pełnomocnik Skarżącego w odwołaniu (str. 4) podniósł wprawdzie że Skarżący już w toku kontroli sygnalizował kontrolującym inspektorom, że węgiel składowany na placu w pryzmie, po zgłoszeniu zamówienia jest przygotowany do sprzedaży poprzez jego przesianie. Niemniej ów fakt sygnalizacji nie został ujawniony w protokole kontroli z dnia "(...)" grudnia 2019 r., tylko w protokole kontroli z dnia "(...)" grudnia 2019 r. dokumentującym zapoznanie kontrolowanego z wynikami badań laboratoryjnych. Odnosząc się zaś do zarzutów podważających uznanie, że kontrolowany towar został w ogóle wprowadzony do obrotu, Sąd - powołując się na przytoczony na wstępie przepis art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - wskazuje że w orzecznictwie już dawno zwrócono uwagę, że ustawodawca nie jest konsekwentny w definiowaniu tego, dość często wykorzystywanego w tekstach prawnych terminu, różnicując jego zakres, w zależności od przedmiotu regulacji (zob. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 21 września 2005 r., sygn. akt I KZP 29/05, OSNKW 2005/10/90). W przepisach ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw opowiedziano się za jego szeroką definicją, obejmującą nie tylko pierwszą czynność przekazania towaru przez jego wytwórcę bądź importera, ale każde zbycie tego towaru. Wprowadzenie zatem do obrotu partii węgla następuje w przypadku pierwszej sprzedaży paliwa z danej partii. W treści protokołu kontroli z dnia 4 grudnia 2019 r. ujęto oświadczenie Przedsiębiorcy, że: "z tej partii węgla kamiennego sortu orzech znajdującego się na składzie (...) dokonano sprzedaży w dniu 30.11.2019 r." W związku z powyższym ww. partia paliwa stałego znajdująca się w składzie była wprowadzona do obrotu. A na dowód tego zostało wystawione przez Przedsiębiorcę świadectwo jakości nr "(...)"z dnia 30 listopada 2019 r. A zatem zasadnie przyjęto, że Skarżący wprowadza do obrotu paliwo stałe, w związku z powyższym niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 14 a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Skoro więc Skarżący wystawił świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego były niezgodne ze stanem faktycznym to w myśl art. 35a pkt 9 lit. b podlega karze pieniężnej. Ustalając jej wysokość organ I instancji, któremu nie ujawniono danych o obrocie osiągniętym przez Stronę w 2018 r., uwzględnił w ww. zakresie przesłanki z art. 35d ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, i nałożył karę w najniższej możliwej wysokości. Odnosząc się do wniosków strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze, należy wskazać, że sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego, albowiem kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Wyjątek od tej zasady zawiera art. 106 § 3 p.p.s.a. jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. FSK1186/04 nie publ.). Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Należy zauważyć, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Podkreślić zatem należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego jest ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest bowiem ponownie ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (zob. NSA w wyroku z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05), lecz zbadanie, czy ustalenia dokonane przez organy administracyjne, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06). W konsekwencji Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 kpa) a swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 kpa. Wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.