VI SA/Wa 2671/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO") na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735, ze zm., zwanej dalej "kpa"), oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 poz. 570), w zw. z art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 lit c) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm. – zwana dalej "ustawą o transporcie), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (zwanej dalej "Skarżącym) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej w dniu [...] października 2016 r. Przedmiotowa decyzja wydana została w następujący stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. orzekł o udzieleniu Skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Licencja zmieniana była następnie w dniu [...] września 2017 r. na licencję nr [...], w dniu [...] września 2018 r. na licencję nr [...], w dniu [...] września 2019 r. na licencję nr [...] oraz dniu [...] lipca 2020 r. na licencję nr [...]. Pismem z dnia 9 lipca 2020 r. Prezydent [...] wystosował do Skarżącego wezwanie w trybie art. 83 ustawy o transporcie, do przedstawienia informacji i dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów ustawowych w związku z wykonywaniem krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na podstawie udzielonej licencji. W odpowiedzi na ww. wezwanie 1 października 2020 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęły m.in. pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, oraz informacja z Krajowego Rejestru Karnego w której wskazano, że wobec skarżącego Sąd Rejonowy [...] w sprawie [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał wyrok skazujący wobec skarżącego m.in. w oparciu o art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wykonanie orzeczonej kary zawieszono na okres 5 lat. Wyrok uprawomocnił się [...] grudnia 2016 r. W związku z otrzymanymi dokumentami w tym z uwagi na informację z KRK Prezydent [...], zawiadomieniem z dnia 16 października 2020 r., wszczął z urzędu postepowanie w sprawie cofnięcia udzielonej uprzednio Skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, z uwagi na to, iż licencjobiorca nie spełnia już wymagań niezbędnych do wykonywania tego rodzaju działalności w związku z wydanym względem niego prawomocnym wyrokiem karnym. Pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. pełnomocnik Skarżącego wypowiedział się w sprawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnosząc o umorzenie niniejszego postępowania. W ocenie strony skarżącej brak było podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia przedmiotowej licencji bowiem w dacie jej udzielania nie było żadnych przeszkód do jej nabycia przez Skarżącego. Według skarżącego w sprawie znajduje zastosowanie konstytucyjna zasada ochrony praw uczciwie nabytych a przedmiotowa licencja winna być ważna do końca jej terminu tj. do dnia 31 grudnia 2022 r. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] cofnął licencję nr [...] przedsiębiorcy M. M. (zmienioną odpowiednio: w dniu [...] września 2017 r. na licencję nr [...], w dniu [...] września 2018 r. na licencję nr [...], w dniu [...] września 2019 r. na licencję nr [...] oraz zmienioną w dniu [...] lipca 2020 r. na licencję nr [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Organ wskazał tutaj, powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r. Sygn. akt II GSK 873/16), iż spełnienie przesłanek uzyskania licencji w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Odnosząc się natomiast do prezentowanej w toku postępowania administracyjnego argumentacji strony skarżącej wyjaśniono, iż przedsiębiorcy, którzy uzyskali licencję przed dniem 1 stycznia 2020 r. (jak skarżący), mają obowiązek uzyskać nową licencję do 31 grudnia 2023 r. przy czym w przypadku zaistnienia zdarzenia skutkującego niespełnieniem wymagań ustawowych w toku trwania okresu posiadania licencji, dochodzi do obligatoryjnego cofnięcia przedmiotowej licencji. W związku z ustaleniem w toku postępowania administracyjnego, iż doszło w sprawie do orzeczenia wobec skarżącego kary za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w ocenie organu doszło w sprawie do obligatoryjnego obowiązku cofnięcia udzielonej licencji w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W odwołaniu Skarżącego zaskarżającego w całości wydaną w I instancji decyzję organu zarzucono m.in.: naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez zakwestionowanie ważności udzielonej licencji, oraz art. 8 ust. 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zaburzających zaufanie do organów władzy publicznej. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., iż z obowiązujących przepisów prawa wynika, iż licencja udzielona przed 1 stycznia 2020 r. zachowuje ważność niezależnie od tego, czy posiadający ją przedsiębiorca spełnia wymogi do jej uzyskania wykreowane ustawą w nowym brzmieniu. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż w sprawie udzielono przedmiotowej licencji a następnie na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie wezwano odwołującego się do złożenia informacji i dokumentów, mając na celu sprawdzenie czy przedsiębiorca spełnia wymagania do świadczenia usług w zakresie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zdaniem organu II instancji z obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa w tym art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie jednoznacznie wynika, iż utrata "dobrej reputacji" następuje na skutek skazania za jakiekolwiek przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. W ocenie organu II instancji zasadnie organ I instancji uznał, że z uwagi na skazanie za przestępstwa art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, odwołujący się przestał spełniać wymogi ustawowe, wobec czego na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie zasadnie cofnięto licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Rozpatrując sprawę ponownie Kolegium wskazało, że art. 5 ust. 1 ustawy nowelizującej (powoływany przez Skarżącego) nie ma wpływu na ocenę stwierdzonej w kontrolowanym postępowaniu sytuacji faktycznej, ponieważ odnosi się on do dostosowania do wymogów określonych w ustawie zmienionej o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie wzorów zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych dokumentów (Dz. U. z 2019 r., poz. 2377). Organ podkreślił, iż ustawodawca w art. 5 określił okres przez jaki te wzory zezwoleń, wzory licencji i wypisy z tych dokumentów będą ważne, zanim zostaną dostosowane do obecnych przepisów, o czym świadczy ust. 2 art. 5 taj ustawy, który stanowi, że licencje, o których mowa w ust. 1, podlegają dostosowaniu do wymagań określonych w ustawie zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zauważono przy tym, że przepisy ustawy o transporcie drogowym zmienione ustawą nowelizującą z dnia z 16 maja 2019 r., wprowadziły uregulowania dotyczące pośrednictwa w przewozie osób (m.in. art. 4 pkt 24, art. 5b ust. 2 i art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d.). Zmiany te jednak nie dotyczyły cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ustawy o transporcie w przypadku utraty tzw. dobrej reputacji, nawet w przypadku gdy przedsiębiorca w dniu udzielenia licencji spełniał wszystkie wymogi do uzyskania tej licencji, a na skutek zmian prawnych, jak w tym przypadku, ta licencja została mu cofnięta. Podkreślono, iż ustawodawca nie zmienił przepisów dotyczących przyczyn cofnięcia licencji, dlatego też stanowisko skarżącego w tym zakresie nie zasługiwało według organu na uwzględnienie. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art, 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na jego błędnej wykładni, - art. 15 ust. 1 pkt 2 ppkt. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wyrażające się w jego nieprawidłowym zastosowaniu, polegającym na cofnięciu M. M. licencji, - naruszenie przepisów postępowania art. 8 § 1 k.p.a. wyrażające się w przyjęciu zawężającej wykładni art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż wskazany przepis ma zastosowanie jedynie do wprowadzonych wskazaną ustawą zmian w zakresie wzorów zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych dokumentów. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zastosowany przepis nowelizacyjny nie wprowadził jakiegokolwiek rozróżnienia, odnoszącego się do poszczególnych zmian, wprowadzonych ustawą nowelizującą, do których miałby znajdować zastosowanie. W sposób ogólny wskazuje ten przepis wg Skarżącego, że dotychczasowe licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, zachowują ważność przez wskazany w nim czas. W ocenie skarżącego, stanowisko Organu, dotyczące konieczności wybiórczego interpretowania przedmiotowej regulacji pozostaje nieuprawnione bowiem takie rozwiązanie de facto pozostaje rażąco sprzeczne z konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych obywateli. W przypadku takich przedsiębiorców mamy bowiem do czynienia z sytuacją, w której pomimo uzyskania przez nich ważnej licencji, uprawniającej do prowadzenia działalności gospodarczej i następczego skazania ich za przestępstwo, na moment orzekania o którym skazanie nie stanowiło przeszkody do pozyskania posiadanej przez nich licencji, na skutek zmiany przepisów, zostaliby oni z dnia na dzień pozbawieni możliwości prowadzenia takiej działalności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał prezentowane w decyzjach stanowisko organu i wskazując na bezzasadność zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. W replice na odpowiedź na skargę skarżący podtrzymał swoją argumentację wskazując na błędne rozumienie organów co do uznania istnienia podstaw do cofnięcia przedmiotowej licencji także przed kwestionowaną w toku postępowania zmianą przepisów prawa polegającą na dodaniu do ustawy o transporcie jako okoliczności wykluczającej przyznanie licencji art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c oraz pkt 2 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2020 r. orzekającą o cofnięciu skarżącemu posiadanej przez niego od 2016 r. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w kontekście zarzutów skargi istotę sporu stanowi nie tyle wykładnia przepisów prawa materialnego dokonana przez organy na gruncie zmian dokonanych w ustawie o transporcie drogowym po dniu 1 stycznia 2020 r., na co konsekwentnie w toku całego postępowania uwagę zwracał skarżący, lecz kwestią zasadniczą dla oceny tej sprawy była okoliczność niespornego stanu faktycznego w części dotyczącej stwierdzenia karalności skarżącego z art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wpływu tego ukarania na decyzję przyznającą skarżącemu przedmiotową licencję. Organ administracyjny stał bowiem na stanowisku, iż w zasadzie bez istotnego znaczenia dla oceny sprawy pozostaje kwestia przepisów przejściowych dotyczących wprowadzenia wymogu niekaralności po 1 stycznia 2020 r. także w zakresie przestępstwa o których mowa w art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii bowiem nawet przed wejściem w życie tych przepisów organ obowiązany był cofnąć przedmiotową licencję z uwagi na stwierdzenie skazania za przestępstwa dotyczące zdrowia i życia społecznego (publicznego). Zdaniem skarżącego natomiast kwestią zasadniczą była w tej sprawie Konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych, bowiem w dacie nabywania licencji przez Skarżącego niebyło literalnego zakazu posiadania licencji przez osobę skazaną za przestępstwa określone w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie wskazane stanowisko co do zasadności cofnięcia przyznanej licencji uznaje za prawidłowe, jako wynikające w sposób nie budzący wątpliwości z ustalonego stanu faktycznego sprawy w zestawieniu z treścią przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj.: art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie (a więc m.in. licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie) cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jednym z wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego jest niekaralność za wymienione w ustawie o transporcie drogowym określone rodzaje przestępstw w tym za przestępstwa umyślne mające związek z wykonywaniem zawodu. Z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy, istotne znaczenie ma więc treść art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie, który stanowi, że licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o transporcie, a więc m.in. spełnia wymóg określony w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo przyjęły zatem, że spełnienie wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego jest istotne nie tylko w chwili występowania o udzielenie licencji, lecz wymogi te powinny być spełnione także w czasie późniejszym. Stwierdzenie zaś, że przedsiębiorca po otrzymaniu licencji przestał spełniać wskazane wymogi, w tym wymóg niekaralności za określone wyżej przestępstwa, zawsze zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu licencji, z uwagi na powołaną treść art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Innymi słowy, spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ i art. 6 ustawy o transporcie drogowym w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadacza licencji z obowiązku spełniania tych wymogów przez cały czas jej posiadania (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 873/16). Przepisy ustawy o transporcie drogowym zobowiązują jednocześnie właściwy organ do cofnięcia licencji w każdym przypadku, gdy jej posiadacz zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo mające związek z wykonywaniem zawodu niezależnie od rozmiarów, formy popełnienia i wagi tego przestępstwa, czy też orzeczonej za nie względem przedsiębiorcy kary. Prawidłowe były tu motywy organów orzekających w sprawie odnoszące się do kwestii "wymogu dobrej reputacji", której ocenę przeprowadzać należy w kontekście brzmienia przepisów art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie i w wyniku czego orany stwierdziły podstawę do wszczęcia postępowania i cofnięcia udzielonej licencji. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż niesporny stan faktyczny, który nie budził również zastrzeżeń Sądu wykazuje, iż w dacie wydania przedmiotowej licencji Skarżący spełniał wszystkie wymienionej wyżej i wynikające z ustawy warunki uzyskania przedmiotowej licencji. Niesporne jest także, iż wyrokiem, który uprawomocnił się po wydaniu przedmiotowej licencji (tj. [...] grudnia 2016 r.) Sąd powszechny skazał skarżącego na 1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności za przestępstwo z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zawieszając przy tym orzeczoną karę pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat. Nie ulega także wątpliwości Sądu, iż przestępstwo za które skazano skarżącego skierowane przeciwko zdrowiu i naruszające w stopniu wysokim zasady życia społecznego (publicznego) charakteryzuje ścisły związek z wykonywaniem zawodu do którego uprawnia przedmiotowa licencja, o którym mowa w art. art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym (vide kom. art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Kotowski Wojciech, Kurzępa Bolesław, Ważny Andrzej, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, wyd. III Opublikowano: LEX/el. 2022). Tym samym w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy w pełni zasadne było zdaniem Sądu wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia licencji wobec uzyskania informacji o przedmiotowym skazaniu skarżącego a w konsekwencji wydanie decyzji o cofnięciu udzielonej licencji. Odnosząc się natomiast do prezentowanego w toku postępowania administracyjnego stanowiska strony skarżącej wskazać należy, iż w świetle powyższego wywodu Sądu orzekającego w sprawie stanowisko Skarżącego uznać należało za nieuzasadnione. Z przyczyn wskazanych powyżej co do oceny Sądu o ścisłym związku orzeczonej wobec skarżącego kary z wykonywaniem zawodu do którego uprawnia przedmiotowa licencja (art. art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie) bez znaczenia pozostają rozważania w przedmiocie daty wprowadzenia do ustawy o transporcie drogowym powoływanych zmian wchodzących w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. tj. po wydaniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu w przypadku skazania skarżącego przed datą wydania przedmiotowej licencji w październiku 2016 roku także w ówczesnym stanie prawnym skarżącemu nie powinna być wydana przedmiotowa licencja z uwagi na treść art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit. a, którego brzmienie nie uległo zmianie. Tym samym stwierdzenie okoliczności skazania po dacie wydania licencji upoważniało i obligowało organ do podjęcia zaskarżonych czynności w sprawie. Z tego względu obszerna argumentacja strony skarżącej odnosząca się do kwestii konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych jako nietrafna nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. Argumentacja strony skarżącej wskazująca na wewnętrzną sprzeczność prezentowanego tu stanowiska organów stanowi zdaniem Sądu polemikę oderwaną od takich zasad postępowania jak obowiązek stania przez organy administracji publicznej na straży praworządności oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ale także wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie znajduje swojego oparcia w ustawie o transporcie. Stanowisko skarżącego wyartykułowane wprost w replice na odpowiedź na skargę jakoby skazanie za przestępstwo z art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pozwalało na uzyskanie przedmiotowej licencji przed wejściem w życie omawianych zmian (k. 40 akt sądowych) bowiem wcześniej czyn ten nie był wskazany w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie, podobnie jak argumentacja odnosząca się do treści art. 5 ust. 1 ustawy z 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym skonfrontowane winno bowiem być z całością oraz sensem obowiązujących norm prawnych. Należy mieć bowiem na uwadze, iż obowiązujący przepis art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie, nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego. Analiza regulacji odnoszących się do przyznania i cofnięcia licencji wskazuje, że ustawodawca w sposób nieprzypadkowy, po wyliczeniu poszczególnych rodzajów przestępstw, odwołał się również do "innych (przestępstw umyślnych) mających związek z wykonywaniem zawodu". Takie sformułowanie w sposób oczywisty nakłada na organy administracyjne obowiązek rozważenia wpływu okoliczności skazania za dane przestępstwo umyślne związane z wykonywaniem zawodu przewozu osób taksówką a w przypadku stwierdzenia skazania za przestępstwo umyślne mające związek z wykonywaniem zawodu zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu udzielonej licencji. Fakt uszczegółowienia sytuacji w których organ nie może przyznać przedmiotowej licencji w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie poprzez dodanie przepisu art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nałożył jedynie na organ bezwzględny obowiązek takiego wyłączenia. Innymi słowy w ocenie Sądu treść dodanego przepisu uniemożliwia wprost wydanie przedmiotowej licencji zawsze przy stwierdzeniu okoliczności ukarania za czyn wskazany w art. 6 ust. 1 pkt 2, jednakże Sąd nie podziela opinii, iż brak tego przepisu w dacie wydania przedmiotowej decyzji w świetle treści art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit. a spowodował nabycie praw przez Skarżącego objętych powoływaną konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych. Organ w oparciu o treść wskazanego przepisu winien bowiem rozważyć związek orzeczonej kary za przestępstwo umyślne z wykonywanym zawodem przewozu osób czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i co miało miejsce w przedmiotowej sprawie poprzez rozważania w zakresie "dobrej reputacji". Czytanie wskazywanych przez Skarżącego przepisów w oderwaniu od przepisu art. 5 c ust. pkt 1 lit a ustawy o transporcie oraz zasad praworządności prowadziłoby do sytuacji w której np. osoba skazana prawomocnie za porwania ludzi uzyskałaby licencję na przewóz osób bowiem w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie brak jest takiego wyłączenia. Jednocześnie w kontekście zarzutu co do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym odnosząc rozumowanie strony skarżącej do tego samego przykładu należałoby odmówić odebrania licencji osobie skazanej za handel ludźmi w przypadku skazania po dacie uzyskania licencji przed 1 stycznia 2020 r. bowiem ta w świetle tej egulacji obowiązywałaby przez czas na jaki została wydane lecz nie dłużej niż do 31 grudnia 2023 r. Podsumowując zatem, w kontekście wskazanych wyżej przepisów prawa i ustalonego stanu faktycznego w sprawie, Skarżący utracił prawo do przedmiotowej licencji nie na skutek zmiany przepisów prawa ale na skutek popełnionego przestępstwa, którego ujawnienie nastąpiło jedynie w konsekwencji wezwania przez organ do informacji z Krajowego Rejestru Karnego ale którego skutek po prawidłowym zestawieniu normy prawnej ze stanem faktycznym w sprawie obligował organ do cofnięcia przyznanej licencji. Organy administracyjne prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko a ich działanie wbrew stanowisku strony skarżącej nie stanowiło naruszenia zasad art. 8 kpa. Stwierdzając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.