VI SA/Wa 2653/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oddala skargę

Sygn. akt: VI SA/Wa 2653/17 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...].06.2009 r. udzielonej przedsiębiorstwu "B.", z siedzibą: [...], ul. [...], na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 106 § 5 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 290). Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych. W dniach 17 - 22 lipca 2016 r. upoważnieni funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] przeprowadzili kontrolę działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącą, w toku której ujawnili szereg nieprawidłowości, o czym poinformowano Departament Zezwoleń i Koncesji. W wyniku powyższej informacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia ww. firmie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej i zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie opinii w tej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w [...], po ponownym przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia.2017 r. pozytywnie zaopiniował wniosek o cofnięcie koncesji. Organ ten wskazał, iż skarżąca, prowadząc koncesjonowaną działalność gospodarczą, wielokrotnie nie zastosowała się do zaleceń pokontrolnych, stosowała się do nich wybiórczo, a po jakimś czasie znów powtarzała te same błędy i nieprawidłowości, co do których już wydano jej zalecenia i które zostały usunięte. Daje to - w ocenie organu - podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca ignorował przepisy prawa regulujące prowadzenie reglamentowanej działalności gospodarczej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik strony, zarzucając mu naruszenie art. 11 oraz art 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 i art. 126 kpa, poprzez brak sformułowania precyzyjnego uzasadnienia faktycznego, oraz prawnego. Nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 pkt 2 w zw. z pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, poprzez przyjęcie, że okoliczności uznane uprzednio przez organ I instancji za "nieusunięcie w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji", obecnie stanowią "rażące naruszenie warunków określonych w koncesji". Pełnomocnik podniósł, że ewentualne naruszenia miały charakter incydentalny i nie mogły stanowić rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności objętej koncesją. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust 3 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez uprzedniego ustalenia, czy działalność strony może zagrażać porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu organów Policji. W jego ocenie zaskarżone postanowienie narusza także art. 7, 77 i 80 kpa z uwagi na dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, a także art. 78 kpa, poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych strony. Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do zażalenia lub też dowodów z wyjaśnień strony i zeznań świadków wymienionych w zażaleniu, na okoliczność stwierdzonych naruszeń działalności oraz o przeprowadzenie oględzin miejsca wykonywania działalności przez stronę oraz rozprawy administracyjnej w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, przy czym wnioski te odnoszą się także do dowodów wnioskowanych w zażaleniu z dnia 13 marca 2017 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez negatywne zaopiniowanie wniosku o cofnięcie koncesji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Wskazał, że ustawodawca wyznaczając w art. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, ministra właściwego do spraw wewnętrznych organem właściwym do udzielania, odmowy udzielania, zmiany, cofnięcia lub ograniczenia zakresu działalności gospodarczej, wprowadził obowiązek i możliwość (w zależności od rodzaju sprawy) współdziałania organu koncesyjnego z organami Policji poprzez wymóg zasięgnięcia opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Ani w tym przepisie, ani też w innych przepisach tej ustawy nie podano przesłanek, jakimi powinien kierować się właściwy organ Policji, opiniując zamiar organu koncesyjnego w przedmiocie udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia oraz cofnięcia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji oraz obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Należy zatem w oparciu o przepisy art. 16 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy podnieść, iż w zakresie kompetencji organu Policji jest ocena koncesjonowanego podmiotu pod względem ewentualnego prowadzenia przeciwko niemu postępowania w sprawach o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo bądź wykroczenie skarbowe, a ponadto pod względem ewentualnego powodowania przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa obywateli. Ten drugi zakres oceny będzie niewątpliwie wynikał z opinii, jaką wydaje lokalna jednostka Policji oraz z ustalonego w drodze stosownej kontroli sposobu wykonywania działalności, który może nie gwarantować zapewnienia bezpiecznych warunków obrotu przedmiotami i materiałami podlegającymi - ze względu na ich właściwości - reglamentacji, a tym samym skłaniać ku negatywnemu zaopiniowaniu dalszego prowadzenia tego rodzaju działalności. Należy mieć bowiem na względzie, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym ma ścisły związek z bezpieczeństwem państwa i porządku publicznego (dlatego wymaga zgody organu administracji publicznej, wyrażonej decyzją administracyjną], a opinia organu Policji stanowi swoistą rekomendację, iż działalność podmiotu, któremu koncesja została udzielona, nie zagraża porządkowi publicznemu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organ Policji wydając opinię na wniosek organu koncesyjnego musi mieć na względzie, że przedsiębiorca, który posiada koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie uczestniczy w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Prognozując wypełnianie tych zdań, właściwy organ współdziałający jest zobligowany w oparciu o posiadane informacje przeprowadzić analizę dawania rękojmi ich wykonywania przez podmiot posiadający koncesję. Organ odwoławczy przypomniał, że działalność strony polega na obrocie przedmiotami wyłączonymi z wolnej sprzedaży, są to bowiem przedmioty niebezpieczne dla życia i zdrowia, jak broń palna, miotacze ognia lekkie oraz bezodrzutowe, ręczne wyrzutnie rakiet, armaty itp. Stąd m.. in. sposób obrotu nimi, przechowywania i ewidencji jest ściśle określony przepisami prawa w celu wyeliminowania, a przynajmniej możliwie największego ograniczenia możliwości przedostania się tego rodzaju przedmiotów w nieuprawnione ręce. Tymczasem zauważyć należy, że strona kolejny raz dopuściła osoby niespełniające warunków wskazanych w art. 28 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, do obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Jak bowiem wynika z kontroli w 2010 r., odbioru 12 sztuk armat z Agencji Mienia Wojskowego dokonał p. W. C. - zaufany, wieloletni pracownik firmy "B." . Ponadto, p. R. M. dokonał telefonicznych uzgodnień z Agencją Mienia Wojskowego dotyczących odbioru 12 sztuk armat nie jednorazowo, a w terminie 3 kolejnych dni. Jednocześnie z oświadczenia strony wynika, iż p. R. M. jest upoważniony do reprezentowania jej w czasie odbiorów i oględzin sprzętu i uzbrojenia, zakupionego w Agencji Mienia Wojskowego, w danych jednostkach wojskowych oraz do brania udziału w przetargach. Zauważyć zaś należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przez "obrót" należy rozumieć działalność handlową dotyczącą materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w tym pośrednictwo polegające na negocjowaniu, doradztwie handlowym, pomocy w zawieraniu umów oraz organizowaniu przemieszczania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z wyłączeniem spedytorów, wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Działalność handlowa zaś, według Słownika języka polskiego, to działalność polegająca na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług. Odbywa się ona za pośrednictwem kanałów dystrybucji, co w ujęciu funkcjonalnym oznacza łańcuch kolejnych ogniw (instytucji i osób), za pośrednictwem których następuje przemieszczenie towarów i strumieni towarzyszących, a w ujęciu podmiotowym oznacza zbiór wzajemnie zależnych organizacji współuczestniczących w procesie dostarczania produktu i usługi do nabywcy. W ocenie Komendanta Głównego Policji, obie wyżej wymienione osoby niewątpliwie więc uczestniczyły przy "obrocie" materiałami koncesjonowanymi, więc powinny spełniać warunki wskazane w art. 28 w/w ustawy. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, by osoba przewożąca materiały koncesjonowane lub też uczestnicząca w przetargach lub oględzinach sprzętu i uzbrojenia (szeroko rozumiane doradztwo handlowe), mogła nie mieć pełnej zdolności do czynności prawnych, wykazywać zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19.08.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2016 r. poz. 546, 960 i 1245) oraz istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, być skazana prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe, nie mieć ukończonych 21 lat lub też nie posiadać nienagannej opinii, wydanej przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania. Z tego też powodu, kolejnego od 2011 r. dopuszczenia przez p. M. M. do obrotu materiałami koncesjonowanymi osób niespełniających wymogów art. 28 w/w ustawy Komendant Główny Policji nie uznał za zasadne, aby negatywnie zaopiniować wniosek w sprawie cofnięcia koncesji podmiotowi "B.". Działanie takie może bowiem spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli. Organ nadto zaznaczył, że każda kontrola przeprowadzona w ww. firmie wykazywała nieprawidłowości, które były naprawiane, jednak się powtarzały. Aktualnie według organu - strona kolejny raz przechowywała w magazynie polowym broń, której rozmiary nie były na tyle duże, by tego wymagały, w ewidencji brak było danych dotyczących kraju producenta i nazwy wytwórcy, dokumentu uprawniającego do zakupu, numeru tego dokumentu i organu będącego jego wystawcą, brakowało dat dokonania zmian, w fakturach VAT brak było nazwiska i podpisu osoby wydającej towar oraz danych dotyczących roku produkcji, kraju producenta i nazwy wytwórcy. Naruszenia te niewątpliwie są istotne, a ocena, czy miały one charakter rażący, należy do organu koncesyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, zarzuty pełnomocnika strony dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 16 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi (...) oraz art. 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 i art. 126 kpa, nie znajdują zatem uzasadnienia. Organ zaznaczył, że podmiot koncesjonowany prowadzi działalność na własną odpowiedzialność i jego obowiązkiem jest wykonywać ją zgodnie z przepisami prawa, a w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w tym zakresie, obowiązkiem przedsiębiorcy jest niezwłoczne ich usunięcie. Takie też były zalecenia organu kontrolującego - od dnia kontroli stosować się do właściwych przepisów (kontrole z lat 2011, 2013 i 2014). Jedynie w 2016 r. kontrola zalecenia pokontrolne zostawiła organowi właściwemu, tj. Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z tego też powodu nie znajduje uzasadnienia zarzut pełnomocnika strony, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wyznaczał terminu do usunięcia nieprawidłowości. Organ uznał za niezasadne twierdzenie pełnomocnika, iż KGP winien w niniejszej sprawie stosować przepisy znowelizowanej ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazał, iż zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 12 maja 2017 r. poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym (...). W niniejszej sprawie postanowienie organu I instancji nie jest postanowieniem ostatecznym, więc także do postępowania w drugiej instancji należy stosować przepisy sprzed 1 czerwca 2017 r. Organ podkreślił, że postępowanie przed organem Policji w przedmiocie wydania opinii, ma jedynie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez Ministra Spraw Wewnętrznych. Podlega ocenie jako jeden z elementów materiału dowodowego w sprawie administracyjnej (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.05.2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2277/07, Legalis nr 307702, z dnia 19.08.2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 562/10, LEX nr 759722, wyrok NSA z dnia 22.05.2013 r. sygn. akt II OSK 177/12, LEX nr 1559460). Ostateczna decyzja należy do Ministra Spraw Wewnętrznych, który zobowiązany jest ocenić ją, jako dowód w sprawie, przy rozważeniu wszystkich argumentów i dokonać swobodnej ich oceny według zasad określonych przepisami postępowania administracyjnego. Z tego też powodu Komendant Główny Policji nie uznał za zasadne przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez pełnomocnika strony w trakcie postępowania. W dniu 28 listopada 2017 r. do Komendanta Głównego Policji na wyżej wskazane postanowienie wpłynęła skarga M. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "B." siedzibą w [...] (dalej: skarżąca). Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny niekompletnego materiału dowodowego, wskutek czego doszło do niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej, czego konsekwencją było bezpodstawne sformułowanie względem niej bezpodstawnych zarzutów uchybienia przepisom prawa materialnego, w związku z: art.17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (dalej: ustawy), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca w wyznaczonym terminie nie usunęła stanu niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji, pomimo faktu, że takiego terminu nigdy stronie nie wyznaczono, jak również poprzez przyjęcie, że jednorazowe przypadki niedokładności lub przeoczeń są równoznaczne z niezastosowaniem się do zaleceń, art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy, poprzez brak dokonania oceny ewentualnych uchybień w działalności skarżącej (mających charakter incydentalny, jednostkowy oraz marginalny) przez pryzmat sformułowanej w tym przepisie przesłanki rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności objętej koncesją, która to analiza prowadziłaby do wniosku, że nie istnieje podstawa do pozytywnego zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji skarżącej; art. 17 ust 2 pkt 1 w związku z art. 28 ustawy, poprzez bezpodstawne przyjęcie że skarżąca zatrudnia przy obrocie materiałami wybuchowymi osoby niespełniające wymagań określonych w art. 28 ustawy i w ten sposób nie usunęła w terminie stwierdzonych nieprawidłowości, jak również poprzez brak przeprowadzenia na tę okoliczność istotnych dowodów, oferowanych przez skarżącą; art. 17 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy oraz § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w związku z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie że skarżąca przechowuje w magazynie polowym broń, której rozmiary nie uzasadniały takiego sposobu przechowywania i w ten sposób nie usunęła w terminie stwierdzonych nieprawidłowości, jak również poprzez brak sformułowania w tym przedmiocie należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, z którego wynikałoby, jakie materiały są jakoby nienależycie przechowywane przez skarżącą oraz jakie są podstawy prawne takiej oceny; art. 78 k.p.a., poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych strony, pomimo, że przedmiotem zgłaszanych dowodów były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zgodnie z art. 135 p.p.s.a. wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji, gdyż powtórzenie postępowania dowodowego w całości jest niezbędne dla końcowego, prawidłowego załatwienia sprawy, a w myśl art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zawiera podstaw uzasadniających uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż w ocenie Sądu zostało ono wydane w zgodzie z obowiązującym prawem. Podkreślenia na wstępie wymaga, iż działalność skarżącej polega na obrocie przedmiotami wyłączonymi z wolnego obrotu, tym samym winna ona przy swojej działalności wykazywać się szczególną starannością i poszanowaniem prawa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powyższego nie potwierdza. Skarżąca zarzuca, iż organ koncesyjny nie wyznaczył terminu na usunięcie uchybień. W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny, skarżąca została bowiem zobowiązana do zastosowania się do wskazanych zaleceń pokontrolnych w terminie "od dnia otrzymania protokołu". Powyższe bez wątpienia zakreśla termin podjęcia oznaczonych działań. Podkreślenia wymaga przy tym, iż działania te dotyczyły dokonywania oznaczonych czynności przez przedsiębiorcę zgodnie z obowiązującą w tym zakresie regulacją prawną, musiały mieć zatem charakter ciągły. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniami skargi, że należało dla tych czynności oznaczyć termin końcowy, a jego nie zakreślenie nie pozwala na poddanie przedsiębiorcy obiektywnej kontroli. Kolejny zarzut skargi dotyczy rzekomego błędnego ustalenia przez organ, iż pracownicy zatrudniani przez skarżącą nie spełniali wymagań wskazanych w art. 28 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, do obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Skarżąca wskazuje w tym zakresie, iż W. C. był jedynie wykonawcą czynności technicznych polegających na odbiorze, załadunku i transporcie wyrobów', a nie był organizatorem ich przemieszczania. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, iż zgodnie z art. 28 wyżej powołanej ustawy wymagania określone w tym przepisie muszą spełniać pracownicy zatrudniani przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Nie budzi wątpliwości, że w świetle brzmienia przepisu wymagania te muszą spełniać wszyscy pracownicy zatrudniani przy tej działalności. Definicja legalna pojęcia obrót została zamieszczona w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy. W myśl tej definicji należy pod tym pojęciem rozumieć działalność handlową dotyczącą materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w tym pośrednictwo polegające na negocjowaniu, doradztwie handlowym, pomocy w zawieraniu umów oraz organizowaniu przemieszczania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym łub policyjnym, z wyłączeniem spedytorów, wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyć należy przy tym, że ustawa nie różnicuje tej działalności na "czynności techniczne" wykonywane w jej ramach i ich "organizowanie". Zwrot "organizowanie" użyty został w przepisie w celu określenia jednej z form pośrednictwa, które również jest traktowane jako działalność handlowa. Nie sposób zatem z wyżej powołanej definicji wywodzić, iż wymagania wymienione w przepisie muszą spełniać jedynie pracownicy, którzy organizują działalność handlową, a nie pracownicy, którzy faktycznie ją realizują. Wykładnia przedstawiona w tym zakresie w skardze całkowicie wypaczałaby sens regulacji prawnej z art. 28 ustawy, który sprowadza się do zapewnienia przy świadczeniu tego rodzaju działalności jak największego bezpieczeństwa i minimalizowania wszelkich zagrożeń. Podkreślenia wymaga, przy tym że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2007 r. VI SA/Wa 1736/07 rażącym naruszeniem warunków koncesji w rozumieniu art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 67, poz. 679 ze zm.) jest prowadzenie koncesjonowanej działalności z naruszeniem zasad podejmowania i wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych w ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym, to jest art. 22 ust. 1 i art. 28 ust. 1 poprzez zatrudnianie pracowników niespełniających warunków określonych w ww. ustawie. Zasadnie organ nie dał wiary tym twierdzeniom skarżącej, w których podnosi ona , iż R. M. nie uczestniczył w czynnościach odbiorowych armat w dniu [...] listopada 2015 r. i nie był tam obecny. Organ wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że sama skarżąca przyznała tą okoliczność w zastrzeżeniach do protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2016 r. W zastrzeżeniach tych skarżąca wyraźnie wskazała, iż R. M. był tam obecny " jako osoba, która wypowiadała się na temat sposobu przeprowadzenia odbioru". Należy zatem przyznać rację organowi, który z tej okoliczności wyciągnął wniosek, że osoba ta organizowała obrót. W dalszych wywodach skarżąca wskazuje, iż jakkolwiek R. M. został upoważniony do reprezentowania strony w czasie odbiorów i oględzin sprzętu i uzbrojenia zakupionego w AMW, to z treści pełnomocnictwa nie wynika, aby uprawniało ono do obrotu materiałami koncesjonowanymi. Według skarżącej przedmiotowe pełnomocnictwo pozwalało jedynie uczestniczyć w przetargach organizowanych przez oddziały terenowe AMW, w których dokonuje się sprzedaży materiałów niekoncesjonowanych. w których strona za pośrednictwem R. M. uczestniczy. Co do tej kwestii, organ wskazał na oświadczenie skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r., w którym stwierdziła ona, że Pan R. M. jest osobą pomagającą jej w działalności gospodarczej, jest też upoważniony do reprezentowania jej w czasie odbiorów i oględzin sprzętu i uzbrojenia zakupionego w AMW w danych jednostkach wojskowych oraz do brania udziału w przetargach organizowanych przez AMW. Jak wynika z treści ww. oświadczenia, przywołuje ono z kolei notatkę z dnia [...] listopada 2015 r. dotycząca odbioru armat (sprzęt koncesjonowany). Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego niewykonania zaleceń pokontrolnych wskazać należy, iż ich zakres szczegółowo opisany został w orzeczeniu organu I instancji, które określa wśród licznych uchybień również rodzaj uzbrojenia przechowywanego w sposób niewłaściwy. Ponieważ orzeczenie to utrzymane zostało w mocy zaskarżonym orzeczeniem Komendanta Głównego Policji, a zatem należy uznać, że zostało zasadnie zaaprobowane przez ten organ odwoławczy. Brak powielenia zapisów tego postanowienia w orzeczeniu II - instancyjnym nie stanowi w ocenie Sądu uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.. Podniesiony zatem w tym zakresie zarzut uznać należy za nieuzasadniony. W protokole kontroli z 2014r. wskazano, iż podczas kontroli w magazynie polowym znajdowała się broń w postaci miotaczy ognia lekkich oraz bezodrzutowych miotaczy ognia, których rozmiary nie były na tyle duże, aby przechowywać je w magazynie polowym. Analogiczny zapis znajduje się w protokole kontroli z roku 2016 r. Nieusunięcie uchybień przez przedsiębiorcę we wskazanym zakresie nie może zatem budzić wątpliwości. Przechowywanie tego rodzaju uzbrojenia w kontenerze w magazynie polowym potwierdza, że jego rozmiar nie uniemożliwiał przechowywania go w zamkniętym obiekcie magazynowym. Tym samym doszło do naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zgodnie z którym w magazynie polowym, w miejscach specjalnie wydzielonych, zabezpieczonych i chronionych, przechowuje się broń oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym o rozmiarach uniemożliwiających ich przechowywanie w zamkniętym obiekcie magazynowym. W zakresie oddalenia wniosków dowodowych strony wskazać z kolei należy, iż ich brak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niecelowość ich przeprowadzania została wykazana w postanowieniu KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. W konsekwencji powyższego za bezzasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Reasumując, w ocenie Sądu organy Policji w prawidłowy i wyczerpujący sposób zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7, 77 i 80 kpa. W sposób wystarczający wyjaśniły także kryteria, którymi kierowały się przy wydaniu postanowienia, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Dokonały też prawidłowej subsumpcji relewantnego w sprawie unormowania prawnomaterialnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.