VI SA/Wa 2646/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr XI/32/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ponaglenia skarżącego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 17 września 2021 r. D. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę (postanowienie) Krajowej Rady Notarialnej (dalej: "KRN", "Organ") z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ponaglenia skarżącego. W odpowiedzi na skargę KRN wniosła o jej odrzucenie, wskazując na niedopuszczalność skargi na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "Kpa"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "Ppsa"), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 Kpa brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 Kpa, a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa). Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 Kpa kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 Ppsa – w szczególności zaś z żadnego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. W konkluzji Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie (uchwała) nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stąd wniesiona skarga na postanowienie (uchwałę) podlega odrzuceniu. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa w związku z art. 58 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.