VI SA/Wa 2626/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi N. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako Dyrektor "[...]OW NFZ" lub "organ I instancji") zawiadomieniem z dnia 6 marca 2018 roku poinformował N. G. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia przez nią kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobie nieuprawnionej. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na adres ul. [...], [...] W.. Przedmiotowa korespondencja został zwrócona do organu I instancji z adnotacją o jej awizacji. Z tożsamej przyczyny operator pocztowy zwrócił do organu pismo z dnia 16 marca 2018 roku, informujące o możliwości wypowiedzenia się przez skarżącą, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej ,,k.p.a.") a także zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z dnia 4 kwietnia 2018 roku. Decyzją z dnia [...] maja 2018 roku Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 50 ust. 18 i ust. 20 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 ze zm., dalej także jako "ustawa o świadczeniach") ustalił obowiązek poniesienia przez Skarżącą kosztów udzielonych jej świadczeń opieki zdrowotnej w dniu 3 października 2013 r., w dniach od 4 do 6 października 2013 r., w dniach od 21 do 23 października 2013 r., w dniu 10 grudnia 2013 r. oraz w dniu 8 lipca 2013 r., w tym z tytułu realizacji recepty refundowanej, w wysokości siedmiu tysięcy sześciuset dziewięćdziesięciu dwóch złotych i trzydziestu czterech groszy, zobowiązując zarazem stronę do ich zapłaty na rzecz [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (pkt 1) oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, udzielonych skarżącej w dniu 5 kwietnia 2013 roku. Decyzja powyższa została doręczona na adres: [...], [...] O. i została odebrana w dniu 30 maja przez dorosłego domownika – ojca skarżącej. Okoliczność wysłania decyzji na powyższy adres wynikała z przekazanej w ramach wewnętrznej struktury [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ informacji z dnia 17 maja 2018 roku o zmianie adresu skarżącej w Centralnym wykazie ubezpieczonych. W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku wniesionego do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako "Prezes NFZ" lub "organ odwoławczy"), Skarżąca podkreśliła, że z uwagi na przysługujący jej w czasie udzielania wspomnianych świadczeń status studenta, była przekonana o posiadaniu uprawnień do świadczeń zdrowotnych. Nadto wskazała, że poprzednie pisma kierowane były na nieaktualny adres, czyli ul. [...], [...] W., podczas, gdy już w 2017 roku Skarżąca dokonała jego aktualizacji. Skarżąca podkreśliła także, że dnia 11 czerwca 2018 r. została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, jako członek rodziny w okresie od 1 września 2011 r. do 6 kwietnia 2014 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku. Organ odwoławczy zaznaczył, że Skarżąca została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy o pracę od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 1 września 2011 r. Z kolei zgłoszenie Skarżącej do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny w okresie 1 września 2011 r. do 6 kwietnia 2014 r., zostało dokonane bez zachowania ustawowego terminu dopiero w dniu 11 czerwca 2018 r., czyli po wydaniu decyzji przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Prezes NFZ podkreślił, że Skarżąca pismem z dnia 6 marca 2018 r. została poinformowana przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia o możliwości dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z datą wsteczną w terminie 30 dni od dnia poinformowaniu przez Funduszu o wszczęciu postępowania. Strona nie dokonała zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego we wskazanym terminie, w związku z tym należało orzec o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji. W okresach, w których udzielono Skarżącej świadczeń sfinansowanych ze środków publicznych, tj. w dniu 3 października 2013 r., w dniach od 4 do 6 października 2013 r., w dniach od 21 do 23 października 2013 r., w dniu 10 grudnia 2013 r. oraz w dniu 8 lipca 2013 r., nie podlegała bowiem ubezpieczeniu zdrowotnemu w Narodowym Funduszu Zdrowia, a co za tym idzie nie posiadała prawa do świadczeń zdrowotnych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Prezes NFZ zaznaczył, iż nieznajomość przepisów prawa nie może być usprawiedliwieniem dla nieprzestrzegania prawa przez obywatela. Jego zdaniem, w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że Skarżąca działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, jakoby przysługiwało jej prawo do świadczeń w dniach ich udzielenia, o którym mowa w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach. W skardze na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Strona podkreśliła, że adres [...], W. był jedynie czasowym adresem zamieszkania. Jedynym adresem zameldowania, jaki posiada od urodzenia jest adres [...], [...] O. Także ze złożonego przez nią w dniu 20 stycznia 2017 roku formularza aktualizacji danych wynikało, że na dzień 6 marca 2018 r. to był adres jej zameldowania. Niestety Specjalista ds. kadr i płac, u pracodawcy, u którego Skarżąca była zatrudniona w czasie, gdy składała wspomnianą aktualizację danych, nie przedłożyła właściwego dokumentu do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i dane kontaktowe Strony nie zostały zaktualizowane. Tym samym niemożliwym było odebranie przez Skarżącą pisma z dnia 6 marca 2018 r. Dopiero decyzja z dnia [...] maja 2018 r. została dostarczona na właściwy adres zameldowania, dzięki czemu Strona mogła odpowiednio zareagować. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że w dniu sporządzenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 6 marca 2018 r. adres – ul. [...], W., był wskazany jako adres zamieszkania Skarżącej i w związku z powyższym postępowanie zostało poprawnie wszczęte, gdyż korespondencja została skutecznie doręczona Skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2022 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej zwana: "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 50 ust. 16 i ust. 18 ustawy o świadczeniach. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 15 ustawy o świadczeniach, Fundusz nie może odmówić świadczeniodawcy sfinansowania świadczenia opieki zdrowotnej z powodu braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej osoby, która uzyskała to świadczenie, albo żądać od niebędącej świadczeniodawcą osoby uprawnionej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej poniesionych przez Fundusz pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej osoby, która uzyskała to świadczenie na podstawie recepty wystawionej przez osobę uprawnioną, jeżeli: 1) w dniu udzielenia tego świadczenia potwierdził, w sposób określony w ust. 3, prawo świadczeniobiorcy do świadczeń opieki zdrowotnej albo świadczeniobiorca ten w tym dniu przedstawił dokument potwierdzający prawo do świadczeń opieki zdrowotnej lub złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 2a albo 6, 2) świadczeniobiorca w terminie przedstawił dokument potwierdzający prawo do świadczeń opieki zdrowotnej lub złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, w przypadkach określonych w ust. 11 - jeżeli świadczenie to zostało zrealizowane zgodnie z warunkami umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej ze świadczeniodawcą albo zgodnie z zasadami wystawiania recept refundowanych, w przypadku gdy świadczenie zostało zrealizowane na podstawie takiej recepty. Z kolei w myśl art. 50 ust. 16 ustawy o świadczeniach, w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: 1) posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie ważności karty albo innego dokumentu, albo 1a) potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1, albo 2) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6, - osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. Natomiast, jak stanowi art. 50 ust. 18 cytowanej ustawy, koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednakże, w realiach przedmiotowej sprawy, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, utrzymując zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku, ustalającą obowiązek poniesienia przez Skarżącą kosztów udzielonych jej świadczeń opieki zdrowotnej, pominął okoliczność, że zgodnie z art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r., nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. Przepis ten określa maksymalny termin, do którego może być wydana decyzja ustalająca obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, ich wysokość oraz termin płatności. Skoro więc udzielanie świadczeń Skarżącej zakończono odpowiednio w dniu 3 października 2013 r., 6 października 2013 r., 8 lipca 2013 r., 23 października 2013 r. oraz 10 grudnia 2013 r., to w odniesieniu do każdego z nich, kolejno od dnia 4 października 2018 r., 7 października 2018 r., 9 lipca 2018 r., 24 października 2018 r. oraz 11 grudnia 2018 r., nie było prawnie dopuszczalne wydanie decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 18 ustawy o świadczeniach. Art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach przewiduje bowiem ustawowy brak prawa do ustalenia przez organ obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która w momencie udzielania jej świadczenia nie posiadała prawa do takich świadczeń finansowanych ze środków publicznych. Zatem Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ma pięć lat, aby zebrać niezbędne dokumenty i przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji obciążającej pacjenta kosztami udzielonych mu świadczeń zdrowotnych (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. III SA/Kr 441/21, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze, iż termin przedawnienia w odniesieniu do świadczeń udzielonych Skarżącej w dniu 3 października 2013 r., w dniach od 4 do 6 października 2013 r., w dniach od 21 do 23 października 2013 r., w dniu 10 grudnia 2013 r. oraz w dniu 8 lipca 2013 r., upłynął przed rozpatrzeniem odwołania Skarżącej od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku, Prezes NFZ nie był uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Wydanie więc przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] sierpnia 2021 r. decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne w sprawie, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku, skutkowało ewidentnym naruszeniem przez organ odwoławczy art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach. Z tej też przyczyny Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W orzecznictwie wskazuje się, że umorzenie postępowania nie zależy od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Taką przyczyną jest niemożność wydania decyzji w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej z powodu upływu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach. Sąd skorzystał więc z uprawnienia do umorzenia postępowania administracyjnego, aby zakończyć postępowanie prowadzone wobec Skarżącej (pkt 2 sentencji wyroku). W tej sytuacji irrelewantną dla rozstrzygnięcia sprawy, jest, zaakcentowana w skardze, kwestia braku prawidłowości wszczęcia przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia przez Skarżącą kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, z uwagi na doręczenie przez organ pierwszej instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 6 marca 2018 roku na adres ul. [...], [...] W. Jednakże podkreślenia wymaga, że Sąd nie podziela stanowiska organu co do poprawnego wszczęcia przedmiotowego postępowania ze względu na doręczenie zawiadomienia z dnia 6 marca 2018 roku w trybie art. 44 k.p.a. Istotnie, poza doręczeniem właściwym, ustawodawca przewidział ponadto inne formy doręczenia pism, mające charakter uzupełniający, w tym określone w art. 43 k.p.a. doręczenie zastępcze do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Natomiast na zasadzie art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Równocześnie, w myśl § 2 omawianego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie, zgodnie z art. 44 § 3, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powyższy przepis ustanawia tzw. fikcję prawną doręczenia. Jednakże organ administracji publicznej może skorzystać z tego domniemania wyłącznie w sytuacji, gdy pismo kierował na prawidłowy adres strony i jeśli uczynił zadość wszystkim wymogom określonym w powołanych wyżej przepisach procesowych, przy jednoczesnym zrealizowaniu podstawowej zasady procedury administracyjnej, statuującej obowiązek organów udzielania informacji faktycznej i prawnej, określonej w art. 9 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z powołanego przepisu wywodzi się obowiązek organu informowania strony, już przy pierwszej czynności, o konieczności powiadomienia organu o zmianie adresu w toku postępowania oraz o skutku zaniechania takiego powiadomienia. Celem ustanowienia tego obowiązku jest niedopuszczenie do niekorzystnych dla stron skutków ich niewiedzy. Zasada ta wiąże się ściśle z wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Omówione wyżej zasady mają szczególne znaczenie w postępowaniu wszczynanym przez organ z urzędu. W ocenie Sądu, obowiązkiem organu jest wówczas nie tylko ustalenie adresu strony, ale również pouczenie jej przy pierwszym doręczeniu o treści art. 41 k.p.a. W myśl art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie i w doktrynie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2000 r., sygn. akt V SA 1084/99, LEX 49299; z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 2362/99, LEX 49871 i z dnia 12 września 2006r., sygn. akt I OSK 1369/05, LEX nr 321137 oraz J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 297), w którym wskazuje się, iż wszczynając postępowanie z urzędu, organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić adres do doręczeń oraz pouczyć stronę o obowiązku poinformowania o zmianie adresu i o konsekwencjach prawnych określonych w art. 41 § 2 k.p.a. Należy zaznaczyć, że wynikający z art. 41 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu dotyczy stron postępowania, a więc stanowi wymóg zachowania się już po wszczęciu postępowania, w związku z tym - w rozumieniu tego przepisu - ustalenie właściwego adresu strony w postępowaniu wszczętym z urzędu należeć musi do organu, zobligowanego przy tym do prawidłowego informowania stron o uprawnieniach i obowiązkach, w tym wynikających z prawa procesowego. Tym samym, zastosowanie przez organ pierwszej instancji, wobec Skarżącej, konsekwencji wynikającej z dyspozycji art. 41 § 2 k.p.a., z uwagi na niepoinformowanie przez nią o zmianie adresu zamieszkania z adresu: [...] 64/51, [...] W. na adres: [...], [...] O., mogłoby mieć zastosowanie jedynie w toku skutecznie wszczętego postępowania i uprzedniego poinformowania Skarżącej o skutkach naruszenia statuowanego w art. 41 § 1 k.p.a. obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, wszczynając postępowanie z urzędu, winien był więc przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do miejsca zamieszkania Skarżącej, w szczególności, że adres [...], [...] O. figurował, w przedłożonych organowi I instancji przez świadczeniodawców (S. przy ulicy [...] 2 w W. i M. w W. przy ulicy [...] 2), oświadczeniach składanych przez Skarżącą. Jednakże, jak wyżej wskazano, już samo naruszenie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach, w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, skutkuje koniecznością uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2018 roku i umorzeniem postępowania administracyjnego. Sąd nie zasądził natomiast kosztów postępowania, jako że skarga została wniesiona w sprawie z zakresu ubezpieczeń zdrowotnych, wolnej od wpisu sądowego a Skarżąca działała bez profesjonalnego pełnomocnika.