VI SA/Wa 2607/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

Skarżący – R. T., nadał bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ", "GITD"). Decyzja będąca przedmiotem skargi jest ostateczna, wobec czego skarżącemu przysługiwało prawo złożenia od niej – w terminie 30 dni, za pośrednictwem organu, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. O takim trybie zaskarżenia skarżący został prawidłowo pouczony przez organ w skarżonej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych (zwrotnego potwierdzenia odbioru) zaskarżoną decyzję skarżącemu doręczono dnia 11 października 2017 r., a jej odbiór pokwitował w jego imieniu pełnoletni domownik (J. T.), który podjął się oddać przesyłkę skarżącemu. Rzeczona na wstępie skarga została nadana bezpośrednio na adres Sądu dnia 13 listopada 2017 r. (k. 21 akt). W związku z powyższym Sąd skargę wpisał do dziennika korespondencji ogólnej pod V DK 20/17 i dnia 16 listopada 2017 r. przekazał ją - w myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", według właściwości do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. GITD po przekazaniu skargi wraz z aktami administracyjnymi do Sądu, w odpowiedzi na skargę, wniósł o odrzucenie skargi, jako złożonej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd ustalił, że zaskarżoną decyzję skarżącemu doręczono skutecznie 11 października 2017 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia. Ostatnim dniem terminu dla skutecznego wniesienia w tej sprawie skargi, za pośrednictwem organu, był zatem 10 listopada 2017 r. Sąd badając tryb i terminowość wniesienia skargi ustalił także, że skarżący złożył ją bezpośrednio do Sądu, tym samym czyniąc to z uchybieniem trybu. Powyższe spowodowało, że Sąd zmuszony był przekazać skargę według właściwości do organu, co nastąpiło 16 listopada 2017 r. (data nadania skargi przez Sąd na adres organu). Zatem ów dzień – 16 listopada 2017 r., Sąd przyjął za dzień prawidłowego wniesienia skargi. Mając powyższe ustalenia na uwadze Sąd stwierdza, że zarówno wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu (13 listopada 2017 r.), jak i przesłanie jej przez Sąd do GITD (16 listopada 2017 r.), podczas gdy ostatnim dniem terminu do jej skutecznego wniesienia był 10 listopada 2017 r., spowodowało, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem. Sąd zauważa przy tym, że w sprawie nie zgłoszono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na koniec, mając na uwadze treść skargi, jak również to, że skarżący działa sam – bez profesjonalnego pełnomocnika, w oparciu o art. 6 p.p.s.a., Sąd zauważa, że z wnioskiem o odroczenie terminu wykonania nałożonej skarżoną decyzją kary, bądź o rozłożenie jej na raty, czy też o jej umorzenie, skarżący może zwrócić się wyłącznie do organu, o czym został pouczony w pierwszoinstancyjnej decyzji GITD z 26 czerwca 2017 r. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.