VI SA/Wa 2562/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę

Decyzją z [...] lipca 2019 r. znak [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP, Urząd) działając w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] udzielonego na rzecz R. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. (dalej: uprawniony, skarżący), wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez D. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: wnoszący sprzeciw, uczestnik), a uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, na podstawie 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 oraz art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, dalej: p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] i przyznał wnoszącemu sprzeciw zwrot kosztów postępowania. Powyższą decyzję wydano w oparciu o następujące ustalenia: W dniu 4 czerwca 2018 r. wpłynął do UP (nadany 20 maja 2018 r.) sprzeciw uczestnika wobec prawomocnej decyzji Urzędu o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] udzielonego na rzecz skarżącego, z pierwszeństwem od [...] kwietnia 2017 r. O udzieleniu prawa z rejestracji ogłoszono [...] listopada 2017 r. w Wiadomościach Urzędu Patentowego. Jako podstawę żądania wnoszący sprzeciw powołał art. 102 ust. 1, art.103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p., zarzucając spornemu wzorowi brak nowości, jak i brak indywidualnego charakteru. Na te okoliczności wnoszący sprzeciw przedłożył szereg materiałów dowodowych. Ustosunkowując się do stanowiska wnoszącego sprzeciw, zdaniem uprawnionego, żaden dowód przedstawiony przez uczestnika nie szkodził nowości ani indywidualnemu charakterowi spornego wzoru przemysłowego. Podkreślał uprawniony, że donice "[...]" produkowane od 2014 r. różniły się od donic "[...]" produkowanych według spornego wzoru po dacie jego zgłoszenia do ochrony, tj. po dniu [...] kwietnia 2017 r. Moduł świetlny umieszczony był wcześniej na metalowej płytce, a drugie dno znajdowało się na innej wysokości niż w spornym wzorze, a ponadto donice produkowane wcześniej posiadały wypukłe ranty, nieco inny kolor bieli, nieidealnie równą powierzchnię, gorszą jakość materiału i mniejszą przejrzystość. Na poparcie swoich argumentów uprawniony przedstawił dowody. Urząd wyjaśnił, że postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego zostało wszczęte na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego z prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego za bezzasadny i prowadzone w trybie postępowania spornego, zgodnie z art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2 i art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Oceniając sporny wzór przemysłowy UP przywołał definicję wzoru przemysłowego zawartą w art. 102 ust. 1 p.w.p., doprecyzowaną w ust. 2 i 3 tego art. Przypomniał, że ww. wzór, zgodnie z opisem rejestrowym, dotyczy donicy ozdobnej do kwiatów i roślin z podwójnym dnem, przy czym pierwsze dno znajduje się w części górnej donicy i umożliwia bezpośrednie posadzenie rośliny lub umieszczenie jej z własną donicą, zaś drugie dno, znajduje się w części dolnej donicy i umożliwia umieszczenie na nim źródła światła, które może świecić w dowolnej barwie. Do opisu dołączono ilustracje spornego wzoru. Organ, kierując się treścią art. 102 ust. 1 p.w.p. stwierdził, że pojęcie postaci jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom. Zauważył, że również według Dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów, przedmiotem ochrony wzoru nie mogą być części, które są "niedostępne dla oka". Czyli według obu uregulowań wzór przemysłowy obejmuje wizualnie dostrzegalne cechy całego produktu lub jego części, z wyjątkiem części składowych, które nie są wizualnie postrzegane "w toku zwykłego używania produktu". W związku z powyższym, zdaniem UP, przedmiotem oceny mogły być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane zmysłem wzroku w trakcie używania. Odwołując się do orzecznictwa, organ przyjął, że ocena zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego nie obejmuje również cech związanych z przeznaczeniem wzoru, nie ujawnionych na ilustracji wzoru i nie określających jednoznacznie jego postaci. Odnosząc powyższe do spornego wzoru, UP stwierdził, że ocena zdolności rejestracji wzoru nie obejmuje cech określonych jako: "umożliwia bezpośrednie posadzenie rośliny lub umieszczenie jej z własną donicą" i "umożliwia umieszczenie na nim źródła światła, które może świecić w dowolnej barwie", gdyż cechy te dotyczą potencjalnych zastosowań wzoru, które nie określają jego postaci i nie zostały ujawnione na ilustracji wzoru. Zatem ocenie zdolności rejestrowej w spornym wzorze podlegał zespół cech określony jako "donica ozdobna do kwiatów i roślin z podwójnym dnem, przy czym pierwsze dno znajduje się w części górnej donicy, zaś drugie dno, znajduje się w części dolnej donicy." Urząd uznał, że sporny wzór w dacie zgłoszenia do ochrony, tj. [...] kwietnia 2017 r., nie był nowy, ze względu na jego podanie do publicznej wiadomości przez samego uprawnionego na ponad 12 miesięcy przed tą datą, poprzez jego prezentowanie w Internecie, a w szczególności w portalu społecznościowym "[...]", oraz oferowanie i wprowadzanie do obrotu pod postacią donicy o nazwie handlowej "[...]". W szczególności, wydruk ze strony "[...]" na portalu społecznościowym "[...]" przedstawia zamieszczoną [...] sierpnia 2014 r. fotografię donicy ozdobnej o nazwie handlowej "[...]" z podwójnym dnem, przy czym pierwsze dno znajduje się w części górnej donicy i utrzymuje roślinę ozdobną, zaś drugie dno, znajduje się w części dolnej donicy i utrzymuje źródło światła podświetlające całą donicę od dołu. Wydruk ten więc ujawniał wszystkie cechy istotne spornego wzoru, objęte oceną jego zdolności rejestrowej i dowodził braku nowości spornego wzoru. Urząd nie podzielił argumentu uprawnionego, że donice "[...]" produkowane od 2014 r. różniły się od donic "[...]" produkowanych według spornego wzoru po dacie jego zgłoszenia do ochrony, tj. po dniu [...] kwietnia 2017 r. tym, że drugie dno znajdowało się na innej wysokości niż w spornym wzorze i uznał go za sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zauważył, że zdjęcia przedłożone przy odpowiedzi uprawnionego i ukazujące rzekomo donice "[...]" produkowane od 2014r. z podświetleniem punktowym jedynie części donicy pod górnym dnem nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu, bowiem nie zawierają żadnej daty i są niewiadomego pochodzenia. Również argumenty uprawnionego, że donice "[...]" produkowane od 2014 r. różniły się od donic "[...]" produkowanych według spornego wzoru po dacie jego zgłoszenia do ochrony, tj. dnia [...] kwietnia 2017 r. tym, że moduł świetlny umieszczony był na metalowej płytce, a ponadto donice produkowane wcześniej posiadały wypukłe ranty, nieidealnie gładką powierzchnię, a także lekko wklęsłe ściany, nie miały według UP znaczenia dla sprawy, gdyż wskazywane różnice nie należą do cech objętych oceną zdolności rejestrowej spornego wzoru. Cechy te, tj. płytka montażowa modułu świetlnego, wykończenie rantów, gładkość powierzchni, lekko wklęsłe ściany, nie zostały ujęte w opisie spornego wzoru i nie zostały ujawnione na jego ilustracji. Cechy te nie są także widoczne w katalogach uprawnionego ani też na wydrukach ze strony "[...]" na portalu społecznościowym "[...]". Ponadto, argumenty te UP uznał za gołosłowne, gdyż nie zostały poparte przez uprawnionego żadnymi wiarygodnymi materiałami dowodowymi. Zdaniem organu, nawet gdyby przyjąć, że donice produkowane od 2014 r. różniły się w sposób określony przez uprawnionego od donic "[...]" produkowanych po dacie jego zgłoszenia do ochrony, tj. dnia [...] kwietnia 2017 r. (co jednak nie zostało udowodnione), to także wówczas ujawniały one sporny wzór, tj. wszystkie cechy wskazane jako istotne w opisie spornego wzoru i pokazane na jego ilustracji. Według UP decydujące znaczenie dla sprawy miało publiczne ujawnienie, przed datą zgłoszenia spornego wzoru, rozwiązania identycznego, w zakresie wszystkich istotnych cech, objętych rejestracją, na portalu społecznościowym "[...]" (wydruk ze strony [...]). Organ podkreślił, że w toku postępowania uprawniony nie zakwestionował daty widniejącej na omawianym wydruku, natomiast zwrócił uwagę, że jest on niewyraźny. Urząd nie podzielił tego stanowiska. Uznał, że donice przedstawione w omawianym materiale są widoczne w stopniu umożliwiającym dokonanie oceny porównawczej. Dodatkowo UP zauważył, że również katalog uprawnionego załączony do odpowiedzi uprawnionego na wniosek i obowiązujący według uprawnionego od dnia [...] stycznia 2017 r. ujawnia fotografie donicy ozdobnej o nazwie handlowej "[...]", w tym donicy o numerze katalogowym [...], która to donica stanowi pozycję [...] na fakturze VAT nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., tj. na ponad 12 miesięcy przed datą zgłoszenia spornego wzoru do ochrony, tj. dnia [...] kwietnia 2017 r., jest to donica z podwójnym dnem. Pierwsze dno znajduje się w części górnej donicy i utrzymuje roślinę ozdobną, jak to jest widoczne na dwóch dużych zdjęciach obok numerów katalogowych. Natomiast drugie dno, znajduje się w części dolnej donicy i utrzymuje źródło światła podświetlające całą donicę od dołu, co prezentuje fotografia przedstawiająca grupę donic podświetlonych, wbrew twierdzeniom uprawnionego zawartym w jego piśmie z dnia 20 lutego 2018 r. Urząd stwierdził, że sporny wzór nie spełnia przesłanki nowości zawartej w art. 103 p.w.p. i to stanowiło samodzielną i wystarczającą przesłankę do unieważnienia spornego wzoru, Dlatego uznał za zbędne, z punktu widzenia ekonomiki postępowania, rozpatrywanie zarzutu braku indywidualnego charakteru spornego wzoru oraz zarzutu braku nowości tego wzoru w świetle pozostałych przeciwstawień. Organ uznał za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przedłożone przez uprawnionego materiały dotyczące sporu między stronami, obejmujące postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., sygn. akt [...], zawiadomienie Komendy Miejskiej w [...] o prowadzeniu dochodzenia przeciwko D. sp. z o.o., oraz pisma uprawnionego skierowane do M. K., K. F. i R. T. i zrzuty z ekranu dotyczące produktów obu stron niniejszego postępowania. Ocenie UP bowiem podlegała wyłącznie ocena zdolności rejestrowej spornego wzoru w świetle postawionych zarzutów baku nowości i indywidualnego charakteru. Ponadto, rozstrzygnięcie oparte zostało na samoujawnieniu spornego wzoru przez uprawnionego. Organ uznał za uzasadniony wniosek o zwrot kosztów postępowania złożony przez wnoszącego sprzeciw i przyznało zwrotu niezbędnych kosztów postępowania dla wnoszącego sprzeciw, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Uprawniony, nie zgadzając się ze stanowiskiem UP, zaskarżył omówioną decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie 102 ust. 1 p.w.p. polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu i uznaniu, że pojęcie postaci, o której mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. mimo, że jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom oraz odpowiada ogólnemu efektowi wizualnemu przedmiotu, w przypadku spornego wzoru obejmuje wyłącznie zespół cech wzoru określonego jako "donica ozdobna do kwiatów i roślin z podwójnym dnem, przy czym pierwsze dno znajduje się w części górnej donicy, zaś drugie dno znajduje się w części dolnej donicy", podczas gdy przy prawidłowo zastosowanym art. 102 ust. 1 p.w.p. pojęcie postaci, obejmujące ogólny efekt wizualny, powinno obejmować również wygląd spornej donicy po jej podświetleniu, kształt rantów i powierzchni donicy, - naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."), art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia, czy zaistniały przesłanki warunkujące unieważnienie spornego wzoru poprzez nieprzeprowadzenie szczegółowych analiz porównawczych poszczególnych elementów spornego wzoru z elementami wzorów przedstawionymi przez wnoszącego sprzeciw, uwzględnienie twierdzeń wyłącznie wnioskodawcy i pominięcie argumentów uprawnionego oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wydrukach profilu [...] na portalu społecznościowym [...], bliżej nieokreślonym włoskim katalogu [...] oraz pojedynczych fakturach, których stroną jest bądź wnioskodawca bądź Prezes Zarządu wnoszącego sprzeciw – M. K. jako przedsiębiorca, - naruszenie art. 103 ust. 2 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy informacje zawarte na stronie [...] na portalu społecznościowym [...] nie mogły dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy, co w efekcie powinno skutkować uznaniem, że sporny wzór nie został udostępniony publicznie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Urzędu i zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu uprawniony przedstawił argumenty na poparcie zarzutów skargi. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga uprawnionego nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie sporne pozostaje, które elementy postaci zarejestrowanego wzoru - donicy powinny być oceniane w ramach badania spełniania przezeń przesłanek z art. 102 ust. 1 p.w.p. po złożeniu sprzeciwu (czy tylko te objęte opisem i ilustracją, z wyłączeniem cech wynikających z funkcji technicznej wzoru, jak tego chce UP, czy też obejmujące wygląd spornej donicy po podświetleniu, kształt rantów i powierzchni donicy, jak oczekuje skarżący) oraz czy sporny wzór został udostępniony publicznie przez uprawnionego przed 12 miesiącami, czyli przed [...] kwietnia 2016 r., w stosunku do daty, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji ([...] kwietnia 2017 r. – data zgłoszenia wzoru w Urzędzie). Przede wszystkim należy zauważyć, że ocenie WSA została poddana decyzja UP wydana po wniesieniu przez uczestnika sprzeciwu od prawomocnej decyzji o udzieleniu na rzecz uprawnionego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] i uznaniu przez skarżącego sprzeciwu za bezzasadny. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. sprawa była rozstrzygana w trybie spornym. Oznaczało to, zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p., że Urząd Patentowy rozstrzygał sprawę w granicach wniosku i był związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Z kolei na mocy art. 246 ust. 2 p.w.p. podstawę sprzeciwu stanowić mogły okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji. W odniesieniu do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, zgodnie z art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. mógł on zostać unieważniony, jeżeli wnoszący sprzeciw wykazałby, że m.in. nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji wzoru (pkt 1). Wnoszący sprzeciw powołał się na art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p., podnosząc, że spornemu wzorowi brakuje cechy nowości i indywidualnego charakteru. Na mocy art. 315 ust. 3 p.w.p oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu, prawa ochronnego, prawa z rejestracji dokonuje się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym, czyli w niniejszej sprawie według przepisów obowiązujących [...] kwietnia 2017 r. Przepis art. 102 ust. 1 p.w.p. zawiera definicję wzoru przemysłowego, stanowiąc, że jest nim nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Natomiast definicję wytworu zawiera art. 102 ust. 2 p.w.p., przez który rozumie się każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych. Zatem wzór przemysłowy jest projektem zewnętrznego wyglądu przedmiotu materialnego, jego formą postrzeganą w oderwaniu od treści, rozumianej jako cechy funkcjonalne, zasady działania, walory użytkowe - mogącą im służyć, lecz nie uzależnioną w pełni od nich (tak. J. Szczotka w: Demendecki T. i inni. Prawo własności przemysłowej. Komentarz, LEX 2015, komentarz do art. 102 p.w.p. i powołane tam poglądy orzecznictwa i doktryny). Wzór przemysłowy jest postacią wytworu, czyli znaczenie mają tylko zewnętrznie postrzegalne właściwości produktu. Postać wytworu należy utożsamiać z jego wyglądem. Ochrona wzoru przemysłowego obejmuje zatem wyłącznie wygląd przedmiotu, czyli jego zewnętrzną postać, a nie jego wewnętrzną budowę (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2872/15, wyrok WSA w Warszawie z 3 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 469/16, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 108 ust. 1 p.w.p. zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji powinno obejmować: podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji (pkt 1); ilustrację wzoru przemysłowego (pkt 2), którą stanowią w szczególności rysunki, fotografie lub próbki materiału włókienniczego (ust. 2). Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający może dołączyć opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego (ust. 3). Zgłoszenie wzoru przemysłowego, które obejmuje co najmniej podanie oraz część wyglądającą zewnętrznie na ilustrację wzoru przemysłowego i na opis wyjaśniający tę ilustrację, daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane, z mocy art. 108 ust. 6 p.w.p. Na mocy art. 105 ust. 1 p.w.p. na wzór przemysłowy udziela się prawa z rejestracji. Prawo to, według art. 105 ust. 5 p.w.p, ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie. Jednocześnie na mocy art. 107 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nie obejmuje cech wytworu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej. Ponadto, zgodnie z art. 114 ust. 1 p.w.p. udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji. Częścią składową świadectwa rejestracji jest opis ochronny wzoru przemysłowego obejmujący opis tego wzoru, rysunek oraz zawarte w zgłoszeniu fotografie i próbki materiału włókienniczego. Opis ochronny wzoru przemysłowego jest udostępniany osobom trzecim i podlega rozpowszechnianiu przez Urząd Patentowy (art. 114 ust. 2 p.w.p.). W niniejszej sprawie sporny wzór przemysłowy w decyzji z [...] czerwca 2017r., udzielającej prawa z rejestracji nań oraz w jego opisie ochronnym został ujęty następująco: "[...]". oraz dołączono dwie ilustracje. Kierując się powyżej przedstawionymi wytycznymi co do zakresu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, Urząd prawidłowo przyjął, że ocenie podlegały cechy wytworu: "donica ozdobna do kwiatów i roślin z podwójnym dnem, przy czym pierwsze dno znajduje się w części górnej donicy, zaś drugie dno, znajduje się w części dolnej donicy". Elementy zawarte w opisie ochronnym: "umożliwia bezpośrednie posadzenie rośliny lub umieszczenie jej z własną donicą, umożliwia umieszczenie w nim źródła światła, które może świecić w dowolnej barwie" są cechami związanymi z przeznaczeniem wzoru, gdyż doniczka jest przeznaczona zasadniczo do sadzenia roślin. Podobnie umieszczenie źródła światła w doniczce powoduje, że doniczka zamienia się w swoistą lampę. We wzorze jednakże nie zastrzeżono postaci obejmującej specjalny efekt świetlny umieszczonego na dolnym dnie źródła światła. Element ten nie został jednoznacznie sprecyzowany w zgłoszeniu, a przy tym tylko w opisie, podczas gdy w ilustracjach już nie zaznaczono, jak miałoby być umieszczone źródło światła i jaką postać miałoby dawać podświetlenie. Dlatego organ też prawidłowo przyjął, że ostatni omówiony element nie został ujawniony na ilustracji wzoru. Podobnie, gdy chodzi o kształt rantów, powierzchnię donicy, kolor i rodzaj materiału, elementy nie zostały objęte zgłoszeniem i na mocy art. 105 ust. 4 p.w.p. nie zostały objęte prawem z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W świetle powyższego organ prawidłowo określił cechy spornego wzoru podlegające ocenie jako postać wytworu w rozumieniu art. 102 ust. 1 p.w.p. Wobec powyższego zarzut sformułowany w tiret pierwsze skargi należało uznać za niezasadny. Przechodząc do następnego zarzutu, nieprawidłowego przyjęcia przez UP, że sporny wzór przemysłowy w zakresie ochrony ustalonym przez organ, nie miał cechy nowości, należy wyjaśnić, że pojęcie nowości wzoru przemysłowego definiuje art. 103 p.w.p. Według jego ust. 1. "Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.". Wzoru jednakże nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy, na podstawie art. 103 ust. 2 p.w.p. Z kolei, z mocy art. 103 ust. 3 p.w.p. przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy: został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności (pkt 1); został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego (pkt 2). Organ na podstawie dowodów przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw i uprawnionego ustalił, że nie wystąpiła przesłanka z art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. Jego zdaniem skarżący ujawnił sporny wzór przed okresem 12 miesięcy poprzedzających datę, według której się oznacza pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji czyli przed [...] kwietnia 2016 r. W opinii UP decydujące (ale nie wyłączne) znaczenie miało publiczne ujawnienie spornego wzoru na portalu społecznościowym "[...]", co nastąpiło za zgodą uprawnionego, jego następcy prawnego (s. 7, 8 decyzji). Jednocześnie na str. 7 decyzji wyraźnie wskazał, że uprawniony w okresie poprzedzającym okres 12 miesięcy przed datą zgłoszenia spornego wzoru również oferował i wprowadził do obrotu sporny wzór pod postacią donicy o nazwie "[...]". Skarżący nie obalił tych argumentów skutecznie, nie przeciwstawił dowodów, które podważyłyby twierdzenia uczestnika. Bezsporne było, że twórcą wzoru była P. D., a uprawnionym J. D., a skarżący jest następcą prawnym. Co do mocy dowodów, stanowiących wydruki z internetu, ze stron [...], należącego do K. D., uprawniony miał wątpliwości co do dat, z których miały pochodzić zdjęcia objęte wydrukami zrzutów (protokół rozprawy przez UP, k.-218 akt adm.[...]). Nie kwestionował jednakże, że przedstawione zdjęcia zrzutów i film na [...] znajdowały się w Internecie. Przedstawione zrzuty obejmować miały okres 2013-2016 r., jak wynikałoby z dat na nich uwidocznionych. Same ww. dokumenty mogłyby budzić wątpliwość co do daty ich pochodzenia (co było przez uprawnionego kwestionowane). Jednakże inne dokumenty także potwierdzają stanowisko Urzędu, że identyczny wzór został udostępniony publicznie i to w okresie przed upływem 12 miesięcy od zgłoszenia spornego wzoru do UP. Jak zauważył organ, wnoszący sprzeciw przedstawił kopię faktury, choć tak naprawdę dwóch, których prawdziwości uprawniony nie kwestionował. Faktura nr [...] została wystawiona [...] lutego 2016 r., a faktura [...] – [...] lutego 2016 r. (k. -14, 15 verte akt adm. [...]). Wśród towarów zostały wymienione donice [...] wysokości 75 cm/o indeksie [...]. W katalogu [...] dołączonym przez uprawnionego do odpowiedzi na sprzeciw (mającego obowiązywać od stycznia 2017r. według oświadczenia skarżącego, k. -114 akt adm. [...] czyli zaprojektowanego i wyprodukowanego co najmniej pod koniec 2016 r.) znalazły się donice [...], także o indeksie jak w fakturze nr [...]. Ponadto model [...] został ujęty w deklaracji zgodności WE wystawionej przez skarżącego [...] maja 2014. (k-19 verte akt adm. [...]). Zarówno model [...] oraz [...] znajdowały się w cennikach [...] z maja 2015 r. (k. -17 verte akt [...]). Zatem donice identyczne, jak objęta spornym wzorem z pewnością były produkowane w okresie poprzedzającym okres 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji. Podstawą ustaleń organu nie były wyłącznie wydruki zrzutów internetowych z ekranu. Potwierdzały to stanowisko nie tylko dowody przedłożone przez wnoszącego sprzeciw, ale uzupełniały je dowody przedstawione przez skarżącego. Opisane dowody we wzajemnym powiązaniu wykazywały okoliczności zgłaszane przez uczestnika. Należy także zauważyć, że aby dokonać oceny mocy dowodowej dowodów pochodzących z internetu, należy zweryfikować prawdopodobieństwo i prawdziwość zawartych w dokumencie informacji, np. jego pochodzenie, okoliczności jego sporządzenia oraz jego adresata, a następnie ocenić, czy wydaje się sensowny i wiarygodny (por. wyrok NSA z 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2370/17, opubl,: orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność pominięcia dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego w [...] w sprawie [...] nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż podstawą unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru było samoujawnienie go przez uprawnionego, dostatecznie wykazane innymi dowodami. Ponadto przedmiotem postępowania karnego były kwestie korzystania ze spornego wzoru. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się w dokonanej przez Urząd ocenie przedstawionego przez strony materiału dowodowego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. W uzasadnieniu decyzji UP wyjaśnił dostatecznie ustalenia faktyczne, jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dlatego Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zatem w oparciu o przedstawione przez strony materiały dowodowe Urząd prawidłowo stwierdził, że sporny wzór nie spełniał przesłanki nowości sformułowanej w art. 103 p.w.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1274/16 wypowiedział się, że "dowodami wcześniejszego publicznego udostępnienia przeciwstawionego wzoru poprzez jego wprowadzenie do obrotu mogą być faktury oznaczone datą sprzedaży produktów, w których zastosowano identyczny wzór w porównaniu ze spornym wzorem. Udostępnienie publiczne wzoru przemysłowego - w świetle art. 103 ust. 1 p.w.p. następuje poprzez stosowanie wzoru, jego wystawienie lub ujawnienie w innych sposób". (opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego niezasadny okazał się zarzut sformułowany w tiret trzecie skargi. Zdaniem WSA organ, wobec powyżej zaakceptowanych ustaleń, zasadnie odstąpił od badania dalszych podstaw unieważnienia spornego wzoru wskazanych w sprzeciwie. Użyta w art. 102 ust. 1 p.w.p. koniunkcja (spójnik "i") wskazuje, że w przypadku niespełnienia przez wzór przemysłowy jednej z przesłanek - nowości czy indywidualnego charakteru - wytwór nie będzie podlegał ochronie (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1625/12, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd z urzędu nie dopatrzył się z innych naruszeń prawa, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy Wobec powyższego uznając skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.