VI SA/Wa 2558/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia postanowienia postanawia odrzucić skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 11 czerwca 2021 r., nr [...] odmówił M. W. sporządzenia i wydania uwierzytelnionych odpisów akt kierowcy. Następnie organ ten postanowieniem z 4 sierpnia 2021 r., nr [...] uzupełnił postanowienie tego organu z 11 czerwca 2021 r., nr [...]. Następnie M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 4 sierpnia 2021 r., nr [...] uzupełniające postanowienie tego organu z 11 czerwca 2021 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej "ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądów administracyjnych został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4, przy czym do sądowej kontroli aktów w formie postanowień odnoszą się przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa, stanowiące, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, wydane w trybie art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "kpa", którym organ uzupełnił swoje postanowienie z 11 czerwca 2021 r., nr [...]. Zgodnie z wskazanym art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu). Na mocy art. 126 kpa przepisy te stosuje się odpowiednio do postanowień. Dalej należy zaznaczyć, że w myśl art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast, jak wynika z analizy unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawa ta nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia zarówno na postanowienie uzupełniające, jak też na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b kpa), a w przypadku jego wydania, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2 kpa). Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie ma waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Ponadto postanowienie uzupełniające decyzję/postanowienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Brak samodzielnego bytu prawnego oznacza brak możliwości kwestionowania go w drodze samodzielnej skargi. Reasumując, skoro na wydane w trybie art. 111 kpa postanowienie o uzupełnieniu postanowienia nie służy zażalenie, ponieważ nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 ppsa i co za tym idzie wniesiona skarga nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.