VI SA/Wa 2536/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [....] z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: Kolegium, SKO) decyzją z [...] lipca 2021 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania W. M. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (dalej: Marszałek) z [...] lutego 2020 r. nr [...] w sprawie skreślenia, z prowadzonej przez Marszałka Województwa [...] ewidencji egzaminatorów skarżącego, wpisanego do ewidencji pod numerem [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Marszałek pismem z 17 stycznia 2020 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia strony z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka. Powodem wszczęcia postępowania była utrata ważności orzeczenia lekarskiego oraz nieprzedłożenie ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora. Decyzją z [...] lutego 2020 r. Marszałek skreślił stronę z prowadzonej przez niego ewidencji egzaminatorów. Strona wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, podnosząc naruszenie przepisów art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), polegające na naruszeniu prawa materialnego i niewłaściwej interpretacji art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268; dalej: ustawa o kierujących) w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 4 tego aktu poprzez uznanie braku przedłożenia orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora jako niespełnienia wymogu określonego w art. 58 ust 1 pkt. 4, tj. posiadania orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora, co w konsekwencji prowadziło do bezzasadnego wszczęcia postępowania. Kolegium rozpatrując odwołanie stwierdziło, że na mocy art. 71 ustawy o kierujących pojazdami Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku: śmierci egzaminatora; niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9; nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3; dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez: wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy, przeprowadzenie egzaminu w przypadkach określonych w art. 57, potwierdzenie nieprawdy w dokumentach dotyczących egzaminu. Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji: z urzędu; na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego; na wniosek egzaminatora. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną. W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora, który dopuścił się rażącego naruszenia przepisów z zakresu egzaminowania, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu stała się ostateczna. Marszałek województwa kieruje egzaminatora, o którym mowa w ust. 4, na egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, w przypadku jeżeli osoba ta wystąpiła o ponowny wpis do ewidencji egzaminatorów. Skierowanie można wydać po upływie co najmniej 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów stała się ostateczna. W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora ze względu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, ponowny wpis do ewidencji może być dokonany po odbyciu warsztatów doskonalenia zawodowego. Z kolei zgodnie z art. 58 ustawy o kierujących egzaminatorem jest osoba, która: posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; posiada przez okres co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres co najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu: prawo jazdy właściwej kategorii lub pozwolenie na kierowanie tramwajem; ukończyła 23 lata; posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co najmniej 3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do egzaminowania na pozostałe kategorie prawa jazdy; posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora; posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania czynności egzaminatora; ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o jego ukończeniu; złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu; daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków; nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za: przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka, przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; jest wpisana do ewidencji egzaminatorów. Ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, który: wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9; nadaje egzaminatorowi numer ewidencyjny; odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba: nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9, została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów w zakresie egzaminowania - w okresie, o którym mowa w art. 71 ust. 4, nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 71 ust. 5. W ewidencji egzaminatorów umieszcza się następujące dane egzaminatora: numer ewidencyjny; imię i nazwisko; datę i miejsce urodzenia; numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu tożsamości oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument; adres zamieszkania; poszczególne rodzaje uprawnień wynikające z ukończonego kursu kwalifikacyjnego; złożonego z wynikiem pozytywnym egzaminu oraz posiadanego prawa jazdy; w zakresie których może przeprowadzać egzamin; a także daty ich uzyskania; nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego; w którym jest on zatrudniony; datę ważności legitymacji. W związku z tym, że w trakcie postępowania bezspornie stwierdzono; że znajdujące się w ewidencji orzeczenie lekarskie dotyczące strony utraciło ważność, zaś do dnia wydania decyzji strona nie przedłożyła ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania – czynności egzaminatora, w pełni uzasadnione pod względem faktycznym i prawnym było wydanie decyzji o skreśleniu strony z prowadzonej przez Marszałka Województwa [...]ewidencji, co powodowało wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja w przedmiocie skreślenia strony z ewidencji egzaminatorów wydana została na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy starosta skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów w przypadku niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9. Przepis art. 58 ust. 1 pkt 1 pkt 4 ustawy o kierujących stanowi, że egzaminatorem może być osoba, która posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora. Marszałek w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9 nie ma możliwości wyboru rozstrzygnięcia, tylko ma obowiązek wydać decyzję o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów, co też nastąpiło. Dlatego SKO nie uznało za usprawiedliwione zarzutów powoływanych w odwołaniu. Strona nie zgodziła się z opisaną wyżej decyzją Kolegium i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Zaskarżyła decyzję w całości i wnosiła o uchylenie jej w całości ze względu na naruszenie prawa materialnego oraz pominięcie odwołania w zakresie błędnej wykładni przepisów, jak i przekroczenia uprawnień kontrolnych polegających na przetwarzaniu i gromadzeniu danych nie wynikających z ustawy. Skarżący zarzucił, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji w większości cytowanych przepisów odnosi się do procedury wpisania egzaminatora do ewidencji i warunków jakie musi spełnić osoba, która ubiega się o taki wpis, co w istocie nie stanowiło podstawy ani rozstrzygnięcia decyzji Marszałka, ani zakresu odwołania od tej decyzji. Podkreślił, że nie była kwestionowana prawidłowość wpisu do ewidencji egzaminatorów, jak również dokumentów przedłożonych organowi wraz z wnioskiem o dokonanie wpisu do ewidencji o których mowa w § 50 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1206). Dopiero na 3 stronie decyzji SKO stwierdziło, że znajdujące się w ewidencji orzeczenie lekarskie utraciło ważność, a do daty wydania rozstrzygnięcia strona nie przedłożyła ważnego orzeczenia lekarskiego. Zdaniem skarżącego, w ewidencji prowadzonej przez Marszałka znajdują się dane wykraczające poza ustawowy zakres, precyzyjnie wymienione w art. 58 ust. 3 ustawy o kierujących. Nie wymienia się tam danych o terminie ważności orzeczenia lekarskiego, a zatem, powoływanie się na te okoliczności jest rażącym naruszeniem prawa materialnego, gdyż Marszałek województwa jako organ publiczny może dokonywać przetwarzania danych tylko i wyłącznie w zakresie ustalonym przez ustawę, zwłaszcza że są to "dane wrażliwe". Zauważył też, że skoro podstawę skreślenia z ewidencji stanowi art 71 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 58 ust 1 pkt 4, to na podstawie art 71 ust. 1 starosta skreśla egzaminatora w przypadku niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 58 ust. 1 pkt 1-9. Strona podniosła także, że SKO skupiło się na kopiowaniu przepisów, a nie odniosło się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji ani nie rozważyło przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stanu faktycznego - który jest odmienny od zaprezentowanego przez Marszałka. Do skargi załączył kopię orzeczenia lekarskiego z 2 maja 2019 r. o braku przeciwwskazań do wykonywania czynności instruktora i egzaminatora z datą ważności do 2 maja 2024 r. Jednocześnie nie wyraził zgody na udostępnienie tego dokumentu oraz danych w nim zawartych Marszałkowi, gdyż ten nie jest, według strony, umocowany do przetwarzania, gromadzenia lub administrowania danymi o jej stanie zdrowia oraz nie ma ustawowej delegacji do umieszczania w ewidencji informacji o dacie ważności orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora. Strona uważała, że jako egzaminator na mocy ustawy ma obowiązek posiadać aktualne orzeczenie o braku przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora i takowe posiada, ale nie miał obowiązku go przedkładać Marszałkowi. Natomiast ani Marszalek, ani SKO nie ustaliły, że nie posiada aktualnego orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora. Organ nie miał prawa przetwarzać tej informacji, gdyż nie znalazła się ona w katalogu danych umieszczanych w ewidencji. Organ miałby podstawy do skreślenia egzaminatora na podstawie art. 71 ust 1. w związku z art. 58 ust 1 pkt 4 tylko wtedy, gdyby powziął informację, że egzaminator nie posiada aktualnego orzeczenia, a nie zaś na podstawie upływu terminu orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora, a które organ ma w aktach tylko i wyłącznie ze względu na to, że istnieje obowiązek dołączenia kopii aktualnego orzeczenia wraz z wnioskiem o wpis do ewidencji egzaminatorów na podstawie odrębnych przepisów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wnosiło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący powiadomiony o wniosku GITD wskutek doręczenia odpisu odpowiedzi na skargę z pouczeniem Sądu, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W tej sytuacji sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Dlatego, aby wyeliminować decyzję z obrotu prawnego konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), a także gdy decyzja dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kierując się powyższymi kryteriami, zdaniem Sądu, skarga strony zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty podlegały uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Marszałka o skreśleniu skarżącego z ewidencji egzaminatorów, wpisanego do tej ewidencji pod nr [...], z uwagi na to, że dotychczasowe orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora utraciło ważność, a strona nie przedłożyła ważnego orzeczenia lekarskiego o wskazanym zakresie. Najistotniejszym zarzutem skutkującym nieważnością decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości) jest wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej przez Marszałka Województwa [...], a nie Starostę. Z opinią strony nie można się zgodzić. Na mocy art. 58 ust. 2 ustawy o kierujących ewidencje kierowców prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania. Z kolei w myśl art. 71 ust. 1 czy 2 ustawy o kierujących marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów. Zatem marszałek województwa prowadzi ewidencję, w tym dokonuje z niej skreśleń. Wobec powyższego decyzje w I instancji wydał właściwy organ zarówno rzeczowo, jak i terytorialnie, bo skarżący zamieszkuje w W.. Nie można także podzielić argumentacji strony, że nie ma obowiązku przedkładać ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora, w sytuacji gdy wcześniejsze, stanowiące podstawę wpisu egzaminatora w ewidencji, utraciło ważność. Przepis art. 58 ust. 1 ustawy o kierujących wśród wymagań stawianych egzaminatorom wymienia w pkt 4 posiadanie ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora. Dokument ten jest niezbędny do uzyskania wpisu, a jego brak powoduje odmowę wpisu do ewidencji egzaminatorów przez marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, prowadzącego wspomnianą ewidencję, z mocy art. 58 ust. 2 pkt 1 i 3 lit. a) ustawy o kierujących (ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek, który wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9 (pkt 1) bądź odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9 – pkt 3 lit. a). Należy jednocześnie zauważyć, że na mocy art. 58 ust. 3 pkt 7 ustawy o kierujących w ewidencji egzaminatorów umieszcza się także m.in. datę ważności legitymacji egzaminatora. Legitymację tę, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o kierujących, wydaje dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego osobie zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego spełniającej wymagania, o których mowa w art. 58, określając ważność tej legitymacji na okres wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 60. Następnie ten sam podmiot przedłuża jej ważność na okres wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 60, po przedstawieniu przez egzaminatora ważnych orzeczeń, w oparciu o art. 62 ust. 2 ustawy o kierujących. Wobec tego, aby posiadać ważną legitymację, której termin ważności jest wpisywany w ewidencji egzaminatorów, egzaminator musi posiadać ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora, skoro ważność legitymacji jest powiązana z terminami badań lekarskich i psychologicznych. Mało, w świetle powołanych uregulowań, musi okazać ww. orzeczenie lekarskie, chcąc uzyskać przedłużenie ważności legitymacji egzaminatora, a termin przedłużenia ważności znowu jest wpisywany w rejestrze egzaminatorów (art. 62 ust. 2 w zw. z art. 58 ust. 3 pkt 7 ustawy o kierujących). Zatem orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora egzaminator powinien przedstawić dyrektorowi wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest zatrudniony, jak tez marszałkowi województwa, skoro ten na mocy art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących ma obowiązek skreślić egzaminatora z ewidencji, gdy ten nie spełnia co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9 ustawy o kierujących. Dlatego nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że nie miał obowiązku przedstawiać organowi prowadzącemu ewidencję egzaminatorów ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora, a jedynie miał obowiązek taki dokument posiadać. Jednakże, zdaniem Sądu, z akt nie wynika, aby przed skreśleniem strony z ewidencji egzaminatorów został skarżący wezwany o przedstawienie orzeczenia bądź został wyczerpany tryb kierowania na badania lekarskie, po przeprowadzeniu których można uzyskać orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora. Na mocy art. 60 ustawy o kierujących do badań lekarskich kandydatów na egzaminatorów i egzaminatorów stosuje się odpowiednio przepisy art. 34. Obowiązujący w dacie wydania decyzji art. 34 ustawy o kierujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212) w ust. 1 stanowił, że orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności instruktora (tutaj egzaminatora) wydaje, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, uprawniony lekarz posiadający prawo do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), zwanej dalej "Kodeksem pracy", oraz posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wspomniane badanie lekarskie, na mocy art. 34 ust. 5 ustawy o kierujących przeprowadza się przed przystąpieniem do kursu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 6, a następnie okresowo dla osób w wieku: do 60 lat - co 5 lat (pkt 1); powyżej 60 lat - co 30 miesięcy (pkt 2). Przy czym terminy badań, o których mowa w ust. 5, mogą ulec skróceniu, jeżeli lekarz lub psycholog w wyniku badań, o których mowa w ust. 1 lub 4, stwierdzi u osoby badanej stan zdrowia wskazujący na możliwość wystąpienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przed upływem terminów, o których mowa w ust. 5 (art. 34 ust. 6 ustawy o kierujących). Co istotne, na mocy art. 34 ust. 7 ustawy o kierujących skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne dla instruktorów wydaje odpowiedni podmiot prowadzący szkolenie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy nie zostało wykazane, aby skarżący został skierowany na badanie lekarskie przez podmiot prowadzący szkolenie (czyli wojewódzki ośrodek szkolenia kierowców) do uprawnionego lekarza, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy o kierujących. Natomiast, jeżeli odstąpiono o powyższej procedury, to z jakich przyczyn. Od skarżącego oczekiwano wyłącznie przedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego. W ocenie Sądu naruszenie trybu przeprowadzania badań u egzaminatora określonego w art. 34 ustawy o kierujących, odpowiednio stosowanego na mocy art. 60 tego aktu, stanowiło istotne naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż miało wpływ na rozstrzygnięcie na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących, jak i kwestię ważności legitymacji egzaminatora, a w konsekwencji na wpis w ewidencji dotyczący ważności tej legitymacji (art. 58 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 62 ustawy o kierujących). Organy nie wyjaśniły, dlaczego nie skorzystały z tego trybu. Skarżący na etapie postępowania sądowego przedłożył dokument, który jego zdaniem spełnia wymagania stawiane orzeczeniu lekarskiemu o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora. Sąd na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z opisanego dokumentu, uznając że mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Jednakże do organów należeć będzie ocena czy dokument ten sam w sobie był wystarczający do stwierdzenia, że skarżący posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora, czy też należy jednak procedurę z art. 60 w zw. z art. 34 ustawy o kierujących uruchomić, skoro w terminie wskazanym w poprzednim orzeczeniu lekarskim (do 24 października 2019r.) procedury tej nie wszczęto, a przynajmniej nie wykazano, aby uruchomiono na poziomie pracodawcy skarżącego. Z powyższych względów na mocy art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję Marszałka jako dotkniętą wyżej opisanymi, istotnymi wadami. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącego równowartość uiszczonego wpisu sądowego.