Sygnatura
VI SA/Wa 2504/20
Wyrok WSA w Warszawie z 24 lutego 2021 r., VI SA/Wa 2504/20 – transport drogowy i przewozy
Wynik
Oddalono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
- Data orzeczenia
- 24 lutego 2021
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi C.Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 4, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019, poz. 2140 ze zm.) - zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.5, lp.1.12, oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania spółki C. sp. z o.o. w W. ("spółka", "strona", "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: 15 października 2019 r. w W. na Lotnisku [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował A. M. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił kurs przez aplikację [...]. Kurs został zamówiony z Lotniska [...] w W. na ul. [...] w W. Usługa transportowa (przewozu pasażera) została wykonana w imieniu i na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na przewóz osób. W trakcie kontroli przesłuchano pasażera i kierowcę. Kierowca zeznał, że ma ze spółką zawartą umowę zlecenie. Za wykonane przewozy, spółka wypłaca mu środki pieniężne na konto bankowe. Wykonano także zdjęcia aplikacji [...] z telefonu pasażera wraz z informacją o zamówionej usłudze oraz informacją o dostawcy usług, tj. spółce C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wykonano także dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz pojazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Kierowca podpisał protokół, nie wnosząc do niego zastrzeżeń. Pismem z 30 października 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. Następnie organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta [...] o udzielenie informacji, czy skarżąca posiadała ważną na dzień kontroli licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i czy został zgłoszony do niej kontrolowany pojazd. Pismem z 19 listopada 2019 r. Urząd Miasta W., Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich udzieliło odpowiedzi, że na dzień kontroli, tj. [...] października 2019 r., przedsiębiorstwo C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. posiadało licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną [...] lipca 2019 r. przez Prezydenta W. Kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do ww. licencji. Strona nie odniosła się do stwierdzonych naruszeń. Nie wskazała również żadnych okoliczności świadczących o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 92c u.t.d. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 9.300 zł. Organ I instancji uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odpowiedzialnym za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym jest spółka. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły zaś następujące naruszenia: - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. za każdy dokument; - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę; - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. W uzasadnienia wynika, że przewóz pasażera odbywał się na podstawie umowy zawartej ze skarżącą za pośrednictwem aplikacji [...]. Organ wyjaśnił, że do wykonywania przewozu okazjonalnego wymagany jest pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą bądź spełnienie przesłanek wymienionych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Organ przyjął, że skarżąca nie zgłosiła pisemnie (w postaci papierowej lub elektronicznej) w wymaganym terminie zmiany danych do posiadanej licencji, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem do tego nieprzeznaczonym oraz nie wyposażyła kierowcy w niezbędne dokumenty. Za powyższe naruszenia prawa nałożono sankcję pieniężną określoną w lp. 1.5, 1.12 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w łącznej kwocie 9300 złotych (odpowiednio 800 + 500 + 8000 złotych). W wyniku wniesionego odwołania, GITD decyzją z [...] września 2020 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w tej sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia kary, bowiem przewóz wykonywany był w imieniu skarżącej i na jej rzecz, a w ramach tej działalności doszło do naruszeń przepisów u.t.d. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b u.t.d. w związku z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a czynności podejmowane przez skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy jakim jest [...]; art. 92a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.5, 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego. Strona zarzuciła także naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności w zakresie tego, czy kierowca posiadał status przedsiębiorcy w chwili kontroli, stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, sposobu skojarzenia kierowcy z pasażerem, sposobu dokonania płatności, odbiorcy płatności. Sformułowano także zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca podczas przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Wykonywała bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził bowiem pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającego przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej [...]. To skarżąca była organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca nie świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu skarżącej współpracując z nią z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji [...] i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Okoliczności te wynikają z zeznań świadka - kierowcy, który powołał się na fakt świadczenia usług na rzecz skarżącej na podstawie umowy zlecenia. Poza tym ze znajdującego się w aktach wydruku z aplikacji [...] wynika, że dostawcą usług jest skarżąca. Spółka nie odniosła się do ww. dowodu, tym bardziej nie podważyła okoliczności z niego wynikających. W ocenie Sądu, brak było podstaw do pominięcia tego dowodu przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Akcentowane przez skarżącą okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to skarżąca, jako przedsiębiorca wykonała usługę przewozu, choć posługując się inną osobą. To, czy osobie tej przysługiwał status przedsiębiorcy także pozostaje poza sednem tej sprawy. Natomiast status skarżącej jako przedsiębiorcy nie budzi w okolicznościach sprawy wątpliwości. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter (spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną [...] lipca 2019 r. przez Prezydenta W.), zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku. Z wskazanego już wyżej wydruku z aplikacji [...] wynika, że cena za usługę skarżącej została z góry określona (tj. 6.21 zł, po rabacie z podatkiem VAT). Powyższe okoliczności potwierdza także dowód z przesłuchania świadka - pasażera, który w czasie kontroli zeznał, że otrzymał informację zwrotną z aplikacji [...], że na wskazany przez niego adres podjedzie pojazd marki [...] o nr rej. [...], wskazano imię kierowcy (A.) oraz wysokość opłaty za przejazd (6,21 zł). Wskazał także, że podczas zatrzymania pojazdu do kontroli od kierowcy otrzymał ustanie informację, że przewóz będzie kosztował 6,21 zł. Zanim kontrolujący podszedł do auta szybko uiścił opłatę w gotówce, kładąc pieniądze z tyłu na fotelu pasażera (nie otrzymał żadnego paragonu, rachunku, w pojeździe nie było kasy fiskalnej). Prowadzenie osobnych, dodatkowych ustaleń w tym zakresie było zatem zbędne. Kolejną prawnie znaczącą kwestią było to, że przewóz o charakterze okazjonalnym wykonywany był pojazdem do tego nieprzeznaczonym w świetle art. 18 ust. 4b u.t.d., bo pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą, a podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji. W toku postępowania ustalono również, że kontrolowany pojazd nie został do niej zgłoszony w ustawowym terminie. Sumując tę część rozważań, nie można zgodzić się ze skarżącą, że doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Prowadzenie przewozu okazjonalnego nieprzystosowanym do tego pojazdem obciążone jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, o czym stanowi lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Z kolei za brak dokumentu, którego okazanie podczas kontroli jest obowiązkowe grozi kara pieniężna w wysokości 500 złotych za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.), a niezgłoszenie w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) - za każdą zmianę. Wskazać w tym miejscu należy, że strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego dowodów na okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. (tj. dotyczących wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika). Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione. Motywy zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, zostały sporządzone prawidłowo, organ wyjaśnił należycie podstawę faktyczną i prawną swojego orzeczenia. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. również więc był nietrafny. Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 24 listopada 2020
- Symbol z opisem
- 6037 Transport drogowy i przewozy
- Hasła tematyczne
- Transport
- Skarżony organ
- Inspektor Transportu Drogowego
- Sędziowie
- Aneta Lemiesz /sprawozdawca/ Grażyna Śliwińska /przewodniczący/ Jakub Linkowski
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
art. 4 pkt 7, 10 i 11; art. 18 ust. 4a i 4b; art. 8; art. 7a; art. 92c ust. 1; · Dz.U. 2019 poz. 2140
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3 · Dz.U. 2020 poz. 256
- Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
art. 15zzs indeks 4 ust. 3 · Dz.U. 2020 poz. 374
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III SA/Gl 8/21 · 24 lutego 2021
Wyrok WSA w Gliwicach z 24 lutego 2021 r., III SA/Gl 8/21 – transport drogowy i przewozy
Sygnatura: II SA/Sz 805/20 · 24 lutego 2021
Wyrok WSA w Szczecinie z 24 lutego 2021 r., II SA/Sz 805/20 – transport drogowy i przewozy
Sygnatura: II SA/Sz 1011/20 · 24 lutego 2021
Wyrok WSA w Szczecinie z 24 lutego 2021 r., II SA/Sz 1011/20 – transport drogowy i przewozy
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny