VI SA/Wa 2473/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm., dalej "u.d.p."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 890, z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm., dalej: "u.t.d."), nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 1 500 zł, za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] lipca 2019 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: CIĄGNIK SAMOCHODOWY) przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 20:33:05, na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...] - węzeł [...], wskazanym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, iż w ww. pojeździe nie znajduje się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosiła 18000 kg. W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacje przekazane przez Europejski Fundusz Leasingowy S.A. pismem z [...] czerwca 2019 r., organ prowadzący postępowanie ustalił, iż posiadaczem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia była Spółka. Mając powyższe na uwadze, pismem z [...] października 2019 r. GIDT zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas ww. przejazdu. W odpowiedzi, 14 listopada 2019 r., do organu wpłynęło pismo Strony, w którym poinformowano, iż Spółka posiadała zasilone konto rozliczeniowe w systemie elektronicznego poboru opłat viaTOLL, na powyższym koncie znajdowały się środki pieniężne umożliwiające bieżące regulowanie opłat związanych z przejazdami po płatnych odcinkach dróg krajowych, w dniu naruszenia transakcje dla innych pojazdów w systemie viaTOLL były rejestrowane prawidłowo, jak również z ww. pojazdem zarówno przed jak i po dniu naruszenia nie było problemów z rozliczeniem opłat. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu ze stanu środków na koncie rozliczeniowym Spółki, dowodu z historii poboru opłat urządzenia pokładowego viaBox znajdującego się w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] oraz dowodu z podjęcia działań kontrolnych w przedmiocie prawidłowości działania systemu poboru opłat. Wskazując na powyższe argumenty strona wniosła o umorzenie postępowania. W oparciu o wyjaśnienia i dokumenty w postaci pisma o numerze [...] z dnia [...]-09-2019 r. oraz pisma o numerze [...] z dnia [...]-04-2020 r. załączonych do akt sprawy o sygnaturze [...], przekazanych przez Biuro Operacji Krajowego Systemu Poboru Opłat, odpowiedzialne na dzień naruszenia za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, tutejszy organ ustalił, że operator nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat oraz przedmiotowego urządzenia kontrolnego infrastruktury przydrożnej. Ponadto użytkownik pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia pokładowego viaBox oraz w związku z działaniem Elektronicznego Systemu Poboru Opłat. Zgodnie z wykazem transakcji ostatnią transakcję poboru opłaty dla urządzenia pokładowego viaBox przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] przed dniem naruszenia zanotowano 21 czerwca 2019 r. o godzinie 16:48:01. Ponadto operator wskazał, że 1 sierpnia 2019 r. o godzinie 10:11:32 użytkownik dokonał zamknięcia konta pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Zwrócone urządzenie pokładowe o numerze [...] przypisane do ww. pojazdu zostało sklasyfikowane jako niefunkcjonalne - wyczerpana bateria. Z załączonej do ww. pisma operatora systemu elektronicznego poboru opłat kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] wynika, iż jest to poprzedni numer rejestracyjny pojazdu samochodowego o aktualnym numerze rejestracyjnym [...]. GITD wyjaśnił, że zwrot urządzenia miał miejsce 1 sierpnia 2019 r., zaś w okresie pomiędzy ostatnią zarejestrowaną transakcją dla urządzenia pokładowego ViaBox o numerze [...] przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], a zwrotem ww. urządzenia pokładowego tj. od 21 czerwca 2019 r. do 1 sierpnia 2019 r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...], wyposażony w urządzenie pokładowe przypisane do numeru rej. [...], poruszał się płatnymi odcinkami dróg krajowych, a użytkownik w tym czasie ani razu nie zgłosił operatorowi systemu problemów związanych z niepoprawnym funkcjonowaniem urządzenia pokładowego. Dlatego też, mając na uwadze stwierdzoną przez operatora systemu elektronicznego poboru opłat niefunkcjonalność zwróconego przez użytkownika urządzenia pokładowego viaBox organ wskazał, iż to na użytkowniku ciąży obowiązek kontrolowania sprawności urządzenia podczas przejazdów odcinkami dróg płatnych. Czynność sprawdzania prawidłowości działania oraz statusu urządzenia, zarówno na podstawie sygnałów świetlnych, jak i dźwiękowych została opisana w instrukcji obsługi urządzenia viaBox, którą użytkownik otrzymał wraz z urządzeniem. W ww. dokumencie wskazano, że wszelkie objawy nieprawidłowego działania urządzenia pokładowego viaBox należy zgłaszać w Punkcie Obsługi Klienta lub Punkcie Dystrybucji. Użytkownik poruszając się po drodze krajowej z niefunkcjonalnym urządzeniem viaBox, świadomie naraża się na odpowiedzialność administracyjną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ zauważył, iż użytkownik nie wywiązał się z obowiązku zarówno ustawowego jak i obowiązków wynikających z podpisanej z operatorem umowy i Ogólnych warunków korzystania z konta w trybie przedpłaconym w sprawie potwierdzenia warunków korzystania z dróg płatnych oraz w sprawie warunków i zasad udostępnienia viaBox (stanowiących załącznik do ww. umowy), bowiem nie kontrolował sprawności urządzenia, poprawności jego zamontowania w pojeździe, czym spowodował uniemożliwienie transmisji danych pomiędzy urządzeniem pokładowym viaBox a bramownicami, a w konsekwencji nieuiszczenie opłaty za przejazd. Ponadto okres w jakim pojazd poruszał się po drogach bez uiszczenia opłat bez wątpienia winien wzbudzić u użytkownika podejrzenie, co do poprawności stanu urządzenia pokładowego viaBox bądź stanu jego zamocowania w pojeździe. Pismem z 14 października 2020 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...] września 2020 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) błędne ustalenie, że pojazd samochodowy nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., w sytuacji, gdy przeprowadzone postępowanie pozwoliło na potwierdzenie, że w pojeździe znajdowało się urządzenie, a stan zasilenia rachunku umożliwiał regulowanie opłat w należytej wysokości, a brak był wynikiem błędu w działaniu systemu opłat, a nie był okolicznością zależną od użytkownika pojazdu, 2) błędne ustalenie, że po stronie użytkownika pojazdu doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej poprzez brak uregulowania opłaty za przejazd z przyczyn leżących po stronie użytkownika pojazdu w sytuacji, gdy przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na ustalenie faktu, iż: a) Spółka posiadała zasilone konto rozliczeniowe - stan środków pozwalał na pobranie opłat, a ewentualny brak ich pobrania leży po stronie wadliwie działającego systemu, a nie działań lub zaniechań leżących po stronie Spółki, b) w spornym okresie inne pojazdy "regulowały" opłaty z tego samego konta rozliczeniowego Spółki - co potwierdza prawidłowe zabezpieczenie środków na koncie pozwalających na bieżące regulowanie wszelkich opłat związanych z ruchem kołowym pojazdów, c) w datach wcześniejszych i późniejszych sporny pojazd regulował opłaty - nie było problemów z ich rozliczeniem - co skutkowało nieuzasadnionym przerzuceniem na Spółkę odpowiedzialności za wadliwie funkcjonujący system poboru opłat, 3) brak wykazania przez GITD, że system poboru opłat działał w sposób prawidłowy, bowiem nie przeprowadzono w tym zakresie stosowanego postępowania wyjaśniającego, co doprowadziło do braku wyjaśnienia przyczyn braku poboru opłaty elektronicznej z wykorzystaniem urządzenia znajdującego się w pojeździe i pobrania środków z prawidłowo zasilonego konta Spółki, 4) naruszenie prawa materialnego poprzez nieuprawnione zastosowanie art. 13k ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., bowiem nie wystąpiły okoliczności uzasadniające obciążenie Spółki karą za brak uiszczenia opłaty elektronicznej, 5) naruszenie art. 7. oraz art. 8 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz nieuzasadnione odstąpienie od praktyki organu jednolitego rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym bowiem w sprawach prowadzonych w odniesieniu do tego samego pojazdu - w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, organ wydał sześć decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego uznając brak zasadności obciążania Spółki karą, zaś w zaskarżonej sprawie postąpił w sposób nieuzasadniony odmiennie. Jednocześnie Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji GITD w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wydanych względem Spółki w odniesieniu do takiego samego stanu faktycznego i prawnego w sprawach o numerze: [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r. [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Wychodząc od analizy regulacji prawnej, należy wskazać, że obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zgodnie z którym "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...)". Według art. 13ha ust. 1 u.d.p., "Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6", to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 u.d.p., "Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach." Z regulacji tej wynika, że pozostałe przypadki, o których mowa w pkt 2 tego przepisu, odnoszą się do samochodów ciężarowych. Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu przejazdu "Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu." Jak wynika też z załącznika nr 1 pkt 9 lit. c do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, droga ekspresowa [...] na odcinku węzeł [...] - węzeł [...], została wymieniona jako odcinek drogi krajowej na której pobiera się opłatę elektroniczną. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez GITD, których nie kwestionuje również Skarżący w zakresie przejazdu spornego samochodu ciężarowego o numerze rejestracyjnym [...], o godzinie 20:33:05, płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...] węzeł [...] - węzeł [...], którego posiadaczem w dniu przejazdu był Skarżący. Nie jest też sporna kwestia, że samochód ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...], posiadał wcześniej rejestrację [...], a Skarżący zawarł z operatorem systemu poboru opłat, umowę na podstawie, której do pojazdu o nr rej. [...] było przypisane urządzenie pokładowe viaBox o numerze [...], służące do uiszczania opłat elektronicznych. Pozostawienie tego urządzenia w tym samym pojeździe po zmianie numeru rejestracyjnego nie miało wpływu na wysokość należnych opłat elektronicznych, więc samo w sobie nie mogło skutkować prawnymi konsekwencjami wobec Skarżącego wynikającymi z regulacji prawnej dotyczącej opłaty elektronicznej, na co zresztą zwrócił uwagę GITD w zaskarżonej decyzji. Nie budzi też wątpliwości w sprawie fakt, że pomimo, iż na koncie użytkownika znajdowały się środki finansowe w dniu spornego przejazdu, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wykazu transakcji, nie doszło do uiszczenie należnej opłaty elektronicznej za ten przejazd. Ponadto, niepodważalną okolicznością w sprawie jest fakt, że zgodnie z wykazem transakcji ostatnią transakcję poboru opłaty dla urządzenia pokładowego viaBox przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] przed dniem naruszenia zanotowano 21 czerwca 2019 r. o godzinie 16:48:01, a także, że użytkownik dokonał 1 sierpnia 2019 r. o godzinie 10:11:32 zamknięcia konta pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i zwrócone urządzenie pokładowe o numerze [...] przypisane do ww. pojazdu zostało sklasyfikowane jako niefunkcjonalne - wyczerpana bateria. Podkreślenia w tym miejscy wymaga, że w podobnych okolicznościach przejazdu płatnymi odcinkami dróg publicznych samochodu ciężarowego o numerze rejestracyjnym [...], o poprzednim numerze rejestracyjnym [...], bez uiszczenia należnych opłat elektronicznych, mających miejsce: 17 stycznia 2019 r., o godz. 18:13:02, na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...] - węzeł [...], 22 stycznia 2019 r., o godz. 14:06:58, na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...][...] (granica państwowa) – węzeł [...], 28 lutego 2019 r., o godz. 20:48:35, na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...][...] (granica państwowa) – węzeł [...], 1 marca 2019 r. o godz. 21:06:44, na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...][...] (granica państwowa) – węzeł [...], 13 marca 2019 r., o godz. 19:12:57, na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...] - węzeł [...] i 30 kwietnia 2019 r. o godz. 18:26:47, na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...][...] (granica państwowa) – węzeł [...], GITD uznał, ze w świetle całokształtu materiału dowodowego nie można domniemywać, że w tych konkretnych przypadkach z faktu niepobrania przez operatora wymaganej opłaty elektronicznej wynika to, że Strona nie dopełniła obowiązków przewidzianych przez ustawę. GITD w decyzjach [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r. [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r., [...] z [...] października 2019 r. wskazał, że na koncie viaToll użytkownika urządzenia pokładowego przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], które umieszczone było w kontrolowanym pojeździe, w dniach przejazdów, znajdowały się środki wystarczające do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnymi odcinkami drogi krajowej, jednakże urządzenie to nie połączyło się z bramownicą, w związku z czym opłata elektroniczna nie została pobrana. Ponadto, z zestawienia załączonego do pisma Operatora Systemu jednoznacznie wynika, iż przed zarejestrowaniem rozpatrywanego naruszenia urządzenie pokładowe viaBox umieszczone w ww. pojeździe w sposób prawidłowy komunikowało się z systemem elektronicznego poboru opłat. W tych okolicznościach GITD we wszystkich ww. decyzjach uznał, że w tych sprawach nie można ustalić, czy zaistniała sytuacja wynikła z przyczyn leżących po stronie właściciela/posiadacza pojazdu, czy też związana była z niezapewnieniem przez operatora systemu możliwości pobrania opłaty. Analizując przedmiotową sprawę Sąd uznał, że GITD nie wskazał, żadnych odmiennych, szczególnych okoliczności niniejszej sprawy, które pozwalałyby w odmienny sposób niż w przywołanych sprawach uznać, że w okolicznościach tej sprawy można ustalić, że zaistniała sytuacja wynikła z przyczyn leżących po stronie właściciela/posiadacza pojazdu, a nie była związana z niezapewnieniem przez operatora systemu możliwości pobrania opłaty. Podkreślenia wymaga, że w powołanych przypadkach GITD powołał się na okoliczność, że z zestawienia załączonego do pisma Operatora Systemu jednoznacznie wynika, iż przed zarejestrowaniem rozpatrywanego naruszenia urządzenie pokładowe viaBox umieszczone w ww. pojeździe w sposób prawidłowy komunikowało się z systemem elektronicznego poboru opłat. W przedmiotowej sprawie również z zestawiania transakcji wynika, że przed zarejestrowaniem rozpatrywanego naruszenia urządzenie pokładowe viaBox umieszczone w ww. pojeździe w sposób prawidłowy komunikowało się z systemem elektronicznego poboru opłat, ostatnia bowiem transakcja poboru opłaty dla urządzenia pokładowego viaBox przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] przed dniem naruszenia została zanotowana 21 czerwca 2019 r. o godzinie 16:48:01. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz spraw przywołanych przez Skarżącego nie różnią się w sposób uzasadniający odmienne rozstrzygnięcia. Wyjaśnienia wymaga, że Skarżący załączył do skargi niepodpisane wydruki powyższych decyzji, jednak GITD, nie kwestionując treści tych decyzji a odnosząc się do nich merytorycznie w odpowiedzi na skargę, potwierdził ich prawidłowość. Sąd nie mógł zatem nie uwzględnić powyższych okoliczności. W tej sytuacji, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. GITD nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego, który dawałby podstawę do zupełnie przeciwnego rozstrzygnięcia niż ww. powołanych sprawach. Dlatego zdaniem Sądu organ podejmując takie rozstrzygnięcie, nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Przy identycznych okolicznościach faktycznych, jak ww. powołanych sprawach, organ podejmując zaskarżone rozstrzygniecie uchybił zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów publicznych, a ocena materiału dowodowego dokonana przez organ nie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Rozpatrując ponownie sprawę GITD uwzględni powyższe stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z wnioskiem organu i brakiem żądania Skarżącego przeprowadzenia przez Sąd rozprawy (art. 119 pkt 2 P.p.s.a.).